pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 6

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.พ. 2559 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 6
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 6

 

ปังๆๆๆ

โครม!

เป้สะดุ้งตื่นอย่างแรงจนตกโซฟามานอนกองเพราะเสียงเคาะไม่ใช่สิต้องเรียกว่าทุบประตูต่างหากร่างสูงมองไปรอบห้องเมื่อกี้เขา....ฝันเหรอวะแม่งไม่ฝันธรรมดา เปียกด้วย เป้นึกขำกับตัวเองที่ฝันถึงเรื่องแบบนี้กับพี่เซียจะว่าไปก็...ไม่อยากจะตื่นเลยว่ะ

ปังๆๆๆ

เป้สะดุ้งอีกรอบแล้วไปเปิดประตูทันทีที่ประตูเปิดคนเมาจนแทบจะยืนไม่ไหวก็โถมตัวใส่จนเป้แทบรับไว้ไม่ทัน ก่อนจะใช้เท้าดันประตูจนปิด

โหพี่เซียทำไมกินเหล้าขนาดนี้วะเป้พูดและพยุงร่างของพี่เซียไปที่โซฟาเอ๊ะ? เหมือนเดจาวูเลยว่ะ

อื้อ......”เสียงครางในลำคอเบาๆแล้วยื้อตัวเองเอาไว้ไม่ไปทางที่เป้พาไปทำให้ร่างสูงต้องออกแรงกว่าเดิมแต่คนเมาดันปล่อยตัวซะนี่ทำให้เป้ที่ใช้แรงดึงเซไปด้านหลัง

โครม

ทั้งคู่ล้มไปด้วยกันทำเอาเป้นึกถึงวันที่ไฟดับแม่งท่าเดิมเหมือนกันเป๊ะต่างแค่วันนี้สว่างโร่เลยสาส... ใบหน้าหวานของเซียโน้มลงมาใกล้ๆจนจมูกแทบจะชิดกันแล้วดันตัวออกแต่ยังไม่ลงไปจากร่างสูง

จิม...”คำเดียวสั้นๆหลุดออกมาจากคนไร้สติที่กำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาอีกครั้งเป้กระพริบตาปริบๆกัดริมฝีปากตัวเองหรือว่า...จะเหมือนในฝันวะ

อ้วก!”พี่เซียอ้วกออกมา ดีที่พี่แกเบี่ยงตัวไปอ้วกเฉียดหูของเขาแล้วล้มพับนอนหลับบนอกเขาไปเลย เป้สบถอยู่สองสามคำแล้วดันร่างของพี่เซียออกพาไปนอนที่โซฟาก่อนแล้วจัดการกับซากอ้วกของพี่แกเหม็นเหล้าชิบ อะไรทำให้พี่เซียกินเหล้าจนเมาขนาดนี้วะแล้วกลับมายังไงวะเนี่ย

จิม....ใครวะชื่อคุ้นจัง

จัดการเสร็จเรียบร้องร่างสูงก็อุ้มคนเมาเข้าห้องนอนของเขาก็...ห้องพี่เซียแม่งล็อกอ่ะแล้วเขาก็หากุญแจไม่เจอด้วยเลยต้องนอนที่ห้องของเขานี่แหละเป้วางพี่เซียบนที่นอนแล้วไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าและลำคอใบหน้าหวานหลับพริ้มแต่กลิ่นเหล้านี่โหดจริงว่ะเป้ถอดเสื้อของพี่เซียออกเหล้าคงหกใส่ถึงได้เหม็นขนาดนี้

เฮือก!

เป้เม้มปากตัวเองแน่นมองผิวกายขาวๆอึ้งๆขาวแบบโอโม่ขาวจน...น่าทำรอยชิบร่างสูงโน้มตัวนั่งลงข้างเตียงรู้สึกทุเรศตัวเองที่คิดอกุศลกับเพื่อนพี่แล้วก็ลวนลามด้วยสายตาแบบนี้แต่ว่าเขา...ชอบพี่เซียว่ะไม่รู้ว่าชอบตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ชอบไปแล้วว่ะเป็นผู้ชายก็รักกันได้ป่ะวะเป้สะบัดหัวแรงๆแล้วหาเสื้อของตัวเองมาใส่ให้พี่แกก่อนกลัวว่าตื่นมาแล้วจะเขิน

พี่เซียผมชอบพี่ว่ะเอ่อ....ผมขอ....จูบหน่อยนะเป้บอกร่างบางที่นอนหลับก็เหมือนกับพูดกับตัวเองนั่นแหละ

เงียบแปลว่าได้นะพี่จะหาว่าเขาฉวยโอกาสหรือโรคจิตลักหลับก็เหอะขอความมั่นใจหน่อยว่าเขาชอบพี่เซียจริงๆริมฝีปากหนักทาบบนริมฝีปากบางเบาๆแล้วผละออกใบหน้าหล่อร้อนขึ้นพร้อมกับยิ้มกว้างเมื่อกี้แค่ปากแตะกันแต่รู้สึกดีชิบเลย

เช้า

เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นแล้วปิดลงไปเปิดแล้วปิดอีกหลายครั้งแสงสว่างทำให้เซียต้องหยีตามองรอบห้องนี่มันไม่ใช่ห้องของเขาแล้ว...ปวดหัวมากเลยมากๆเลย

อ้าวพี่ปวดหัวเหรอแป๊ปๆเสียงทุ้มทักขึ้นแล้วหายไปเซียยกมือกุมหัวพลางขยับตัวนั่งเอนหลังพิงพนักเตียงไม่นานร่างสูงของเป้ก็เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วในมือยื่นให้เซียรับมาแล้วดื่มโดยที่ไม่ได้มองเลยว่าน้ำอะไรและต้องเบ้ปากยื่นแก้วคืนให้

แค่กๆๆน้ำมะนาว

ใช่ไงพี่ชอบเปรี้ยวๆเหรอกินไปทีตั้งเยอะฮ่าๆๆเซียตวักสายตาดุๆมาให้แต่เป้ยิ้มแล้วพูดต่อ

น้ำมะนาวแก้เวียนหัวนะพวกผมอ่ะชอบกินตอนแฮ้งเซียพยักหน้าแล้วก้มมองเสื้อที่ตัวเองใส่พร้อมกับขมวดคิ้วเขาไม่เคยมีเสื้อแบบนี้นี่

อ๋อเสื้อคือ...เสื้อพี่มันเหม็นเหล้าอ่ะเลยถอดเปลี่ยนให้เซียเหลือบตามองแล้วมองพื้นถ้างั้นก็แปลว่าเขาเปลือยต่อหน้าเด็กนี่เหรอ? ทั้งห้องเงียบจนเป้กระแอมเบาๆ

เอ่อแล้ว...ทำไมพี่ดื่มจนเมาขนาดนี้อ่ะแล้วกลับมายังไงเนี่ยเซียนิ่งไปแล้วเหม่อเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนหลังจากที่จิมเปิดตัวม่อนเขาก็ดื่มเอาแต่ดื่มใครห้ามใครท้วงก็ไม่ฟังแม้แต่จิมมาดึงแก้วจากมือเขาไปเขาก็ไม่หยุดกินเข้าจนภาพตรงหน้าพร่าเลือนทุกๆคนมีแฝดสามกันหมดตัวเขาเองก็โงนเงนแทบจะเดินไม่ไหวเพื่อนร่วมงานพากันพยุงเขาแล้วโบกแท็คซี่ให้กลับคอนโดแล้วพนักงานที่คอนโดก็ช่วยให้เขาขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นของห้องดีที่เขาเคาะห้องถูกแล้วภาพก็ดับไปเสียดื้อๆ

พี่เซียเป็นไรเปล่าเซียสะดุ้งเมื่อมือหนาเขย่าตัวเขาเบาๆเซียส่ายหน้ายังปวดหัวไม่หายเลยเป้พยุงเซียให้ลุกขึ้น

ฉันไม่เป็นไรเซียพูดเสียงแผ่วแล้วเดินไปหยิบกุญแจที่ซ่อนเอาไว้แถวชั้นหนังสือมาเปิดห้องเป้ขมวดคิ้วบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่ที่เห็นอ่ะเป็นโคตรๆเลยหรือว่าอกหักวะเฮ้ยแต่ตั้งแต่ที่อยู่กับพี่เซียมาเป็นเดือนเนี่ยไม่เห็นพี่แกจะมีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแฟนเห็นแต่ทำงานๆ

วันนี้วันอาทิตย์เป้เลยมีโอกาสได้อยู่นอนเล่นในห้องแบบที่เพื่อนฝูงนี่ไม่โทรตามไปเที่ยวสักคนเอ้อดีจริงเป้เริ่มหิวพอมองนาฬิกาก็กลายเป็นว่าเกือบจะบ่ายสองเฮ้ยพี่เซียยังไม่ออกจากห้องเลยนี่หว่าเป็นอะไรรึเปล่าเป้คิดได้แบบนั้นก็รีบลุกขึ้นไปเคาะห้องของพี่เซียทันที

ปังๆๆ

พี่เซียๆพี่เซียเปิดประตูหน่อยเป้ตะโกนถามอย่างร้อนรน ปกติพี่เซียไม่ชอบอยู่ในห้องนอนแต่ทำไมวันนี้ถึงเอาแค่ขลุกอยู่ในนั้นสักพักประตูก็เปิดออกพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆ

มีอะไรเซียพูดเสียงนิ่งปนหงุดหงิดเล็กๆ เป้มองไปรอบตัวของร่างเล็กแล้วยิ้มแห้งๆ

บ่ายแล้วไปหาอะไรกินมั้ยพี่คือเห็นว่าพี่เซียยังไม่ออกมาแต่เช้าคงยังไม่ได้กินข้าวเอ่อ....ผมเลี้ยงเองเซียมองหน้าเป้นิ่งๆแล้วพยักหน้าก่อนจะผลุบเข้าห้องไปแล้วออกมาอาบน้ำเป้เองก็แต่งตัวใหม่

ไปรถผมนะพี่เป้พูดเซียพยักหน้าไปเที่ยวกับน้องชายเพื่อนบ้างจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน

 

เป็นอะไรเซียถามพร้อมกับขมวดคิ้วมองหน้าของร่างสูงข้างๆที่รู้สึกว่าวันนี้มันจะอารมณ์ดีแปลกๆยิ้มเหมือนคนใกล้บ้าเข้าไปทุกทีเป้หันมาหาเขาแล้วยิ้มกว้างไม่ตอบคำถาม

โหยจะไม่ทันว่ะพี่ไปเหอะเป้มองนาฬิกาข้อมือแล้วถือโอกาสจับมือของเซียวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนคนถูกจับมืองงๆกับท่าทางของคนเด็กกว่าแต่ก็ไปตามมันนั่นแหละจนมาถึงชั้นของโรงหนังเป้จับมือเซียเดินไปที่สำหรับคนจองไว้ล่วงหน้าแล้วเดินไปเข้าโรงเซียคิ้วกระตุกเมื่อรู้สึกบางอย่างร่างเล็กขืนตัวไม่เดินตามทำเอาคนจูงชะงักแล้วหันมาเลิกคิ้วถามเซียเหล่ตามองไปที่มือซึ่งเป้จับเอาไว้แน่น

อุ๊ยลืมแหะๆเป้ยิ้มแห้งๆแล้วปล่อยมือรู้สึกเสียดายนิดๆเซียกอดอกเดินตามร่างสูงเข้าไปหนังยังไม่ได้ฉายเพียงแต่เปิดโฆษณาเท่านั้น

ขอโทษนะครับเสียงหนึ่งดังขึ้นและเดินเข้ามาเพื่อเข้าไปนั่งด้านในเซียนั่งนิ่งพยายามมองในความมืดว่าใช่สิ่งที่เขาคิดรึเปล่าและแม้ว่ามันจะมืดแค่ไหนแต่รายละเอียดเล็กน้อยที่เขาเห็นก็ทำให้เขาจำได้ว่าเป็นใครพอเจ้าของเสียงนั้นจะผ่านที่เขานั่งเซียหันหน้าซุกไหล่หนาของเด็กคนข้างๆเป้งงแต่ไม่ได้ถามอะไรจนกระทั่งร่างนั้นเข้าไปนั่งที่เรียบร้อยและอยู่ห่างเขาไปสามเก้าอี้แน่นอนว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว

พอคิดแบบนั้นเซียก็กัดริมฝีปากแน่นหนังแทบจะไม่ได้ดูแม้ว่าจะเป็นแนวที่เขาชอบแต่บางอย่างที่มันรบกวนจิตใจจนเขาแทบจะร้องไห้มันทำให้เขาไม่มีอารมณ์จะดูอะไรทั้งสิ้นจนกระทั่งหนังจบเซียลุกขึ้นก่อนเป้แล้วเป็นคนที่จับข้อมือของร่างหนาดึงออกมาจากโรงเอง

หิวแล้วเหรอพี่เซียใจเย็นดิเป้ถามติดตลกแต่เซียไม่ได้ตลกด้วยเขารีบออกมาจากตรงนั้นกลัวว่าคนนั้นจะเห็น

เซีย!”สวรรค์กลั่นแกล้งเหลือเกินเซียทำเป็นไม่ได้ยินแล้วลากแขนผู้ชายที่พยายามจะหยุดตัวเขา

เมื่อกี้มี...”

ฉันหิวไปกินMKกันนะเซียบอกออกมาแล้วรีบลงบันไดเลื่อนเป้ยิ้มนิดๆที่เซียเป็นคนเปิดปากเองว่าอยากกินอะไรพอถึงร้านเซียก็สั่งเอาๆจนเป้มองค้าง

พี่ไปโมโหใครมาจากไหนป่ะเนี่ยเป้ถามขึ้นพร้อมกับสังเกตท่าทางคนข้างหน้าไปด้วยเซียดูอารมณ์ดีขึ้นเมื่อได้กินอะไรเข้าไปดูได้จากคิ้วที่ขมวดในตอนแรกๆที่ออกมาจากโรงหนังคลายออกมาแล้ว

โมโหหิวมั้งนายน่ะไหนบอกว่าจะพามากินข้าวหิวจะตายแล้วเนี่ยเซียพูดเสียงนิ่งแล้วคีบลูกชิ้นปลาเข้าปาก

ก็อยากให้พี่ออกมาจากห้องบ้างอ่ะแล้วพี่หายปวดหัวแล้วดิ

อืมเซียตอบสั้นๆแล้วกินๆเข้าไปแล้วก็สั่งใหม่เรื่อยๆ

ผมว่าเดี๋ยวนี้พี่อ้วนขึ้นนะเซียชะงักแล้ววางตะเกียบ

เฮ้ยเปล่าแบบพี่ดูเอ่อ...มีเนื้อหนังกว่าตอนที่ผมมาใหม่ๆอ่ะเซียนิ่งเงียบแล้วมองหม้อต้ม

ผมว่ะพี่เป็นแบบนี้ดูน่ารักกว่าแรกๆนะกินเข้าไปเหอะเป้แก้ตัวพลันวันแล้วคีบหมูคีบกุ้งลูกชิ้นอะไรๆใส่ในชามของเซียคนถูกหาว่าอ้วนขึ้นหัวเราะเบาๆแล้วหยิบตะเกียบกินต่อเป้ยิ้มเขาดีใจนะที่พี่เซียหัวเราะถึงแม้ว่าจะเหมือนไม่ได้เป็นแบบนั้นก็เหอะแต่ก็ดีกว่าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดกว่าเยอะเลย

กินเองบ้างไม่ต้องตักให้แล้วเซียพูดเพราะเห็นว่าเป้ตักให้แต่ตนเป้ยิ้มแล้วกินส่วนของตัวเอง

กินเสร็จเป้ก็พาเซียมาเดินย่อยดูอะไรเรื่อยๆเซียเดินเข้าร้านขายกล้องแล้วซื้อเลนส์กล้องแบบไม่ต้องคิดมากคือเดินดูสักพักก็ซื้อเลยพอถามว่าไม่ดูหลายๆตัวหน่อยเหรอพี่เซียก็ตอบกลับมาว่า

เลนส์กล้องดีแค่ไหนแต่คนถ่ายถ่ายไม่เป็นรูปก็ออกมาไม่ดีเหมือนเดิม

แล้วพอเดินไปร้านหนังสือพี่เซียหยิบหนังสือมาได้สองสามเล่มแล้วไปคิดเงินขณะที่เป้ยังเลือกไม่ได้ด้วยซ้ำเซียยืนรอร่างสูงเลือกๆแต่ก็ไม่ได้เลยเดินออมามือเปล่า

ทำไมพี่เลือกเร็วจัง

ทำไมต้องเลือกเยอะหนังสือทุกเล่มก็มีความรู้หมดแหละเป้ยืนอึ้งโหพี่เซียโคตรติสท์เลยเซียเดินไปที่ร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียนแล้วซื้อสีซื้อกระดาษสมุดวาดภาพเป็นสิบเล่มเลย

เอาไปทำไมเยอะวะพี่เป้ถามในใจคิดสงสารคนถือนิดนึง

เอาไปฝากเด็กๆเซียยิ้มนิดๆเมื่อนึกถึงเด็กๆที่สวนสาธารณะตั้งแต่วันนั้นเขาก็ไปทุกศุกร์และวันที่เบื่อๆเหงาๆคิดอะไรไม่ออกเป้ยิ้มออกมาแล้วช่วยเซียถือของซื้อเสร็จก็เดินลงมาข้างล่างผ่านลานไอซ์สเก็ต

เล่นไอซ์สเก็ตกันมั้ยพี่เป้ถามแล้วหยุดเดินเซียเองก็มองอย่างสนใจเขาก็ไม่เคยเล่นเลยเหมือนกันแต่สายตาดันหันเหลือบไปเจอคนคู่หนึ่งเข้านั่นแหละ

เอาไว้วันอื่นนะเย็นแล้วกลับเหอะเซียบอกพยายาไม่ให้ตัวเองทำเสียงหงุดหงิดแล้วใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือของดึงเสื้อของคนที่อาสาถือของให้ตนให้เดินไปเร็วๆ

เซีย!”พอได้ยินเสียงเรียกเซียก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นรู้สึกว่าคนเรียกมันวิ่งตาม เซียเร่งฝีเท้าจนแทบจะวิ่งใกล้จะถึงลานจอดรถ

หมับ

หนีเราทำไมจิมถามเสียงเข้มหลังจากวิ่งตามมาจับแขนของเซียเอาไว้ได้เป้มองงงๆจำได้ว่าผู้ชายคนนี้เคยมาที่ห้องของพี่เซียและเขาเองก็ไม่ชอบหน้าเอามากๆด้วย เป้เดินไปแทรกระหว่างคนทั้งสองโดยหันหน้าเข้าหาเซียเขาเห็นว่าดวงตาหวานคู่นั้นสั่นระริก

กลับห้องนะพี่เป้พูดเบาๆ

นี่ไม่เห็นเหรอว่าคุยกันอยู่ผู้ชายคนนั้นทำเสียงแข็งใส่เป้แล้วดึงไหล่เป้ให้หลบไป

แล้วไม่เห็นเหรอว่าพี่เซียเขาไม่อยากคุยเป้หันไปเถียงความสูงของเขากับผู้ชายคนนี้ไม่ต่างกันมากอาจจะเท่ากันด้วยซ้ำผู้หญิงที่มากับผู้ชายคนนี้เดินมาจับแขนคงจะเป็นแฟนกัน

เป้ เอาของไปเก็บที่รถนะเดี๋ยวตามไปเซียยื่นถุงใส่เลนส์กล้องให้เป้เป้มองแล้วขมวดคิ้วเซียมองตอบแล้วพยักหน้าเบาๆ

ถ้านานผมมาตามนะเป้พูดแล้วรับของจากพี่เซียก่อนจะเดินไปที่รถจิมเองก็บอกให้ม่อนไปรอที่รถเหมือนกันทั้งสองยิ้มให้กันม่อนเหมือนจะงอนนิดๆแต่จิมยกมือขึ้นขยี้หัวเบาๆแล้วพูดอะไรสักอย่างสองสามคำม่อนก็เดินออกไปจิมหันมาหาเซียที่ยืนมองนิ่งๆพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง

หลบหน้าเราทำไม

เปล่าเซียตอบออกมาทันควันแล้วหันหน้าหนี

เหรอเราเรียกเซียตั้งนานจิมขยับตัวตามที่เซียหัน

ไม่ได้ยินเซียหันหนีไปอีกทาง

เซียอย่างี่เง่า!”เหมือนจะหมดความอดทนจิมจับไหล่ทั้งสองของเซียแน่นแล้วพูดเสียงแข็งความเข้มแข็งของเซียพังทลายลงไหล่บางสั่นไหวเบาๆริมฝีปากกัดกันแน่นจนกลัวว่าจะห้อเลือดจิมปล่อยมือออกจากไหล่บางทั้งสองแล้วถอนหายใจ

ไหนเราคุยกันรู้เรื่องแล้วไงเซียไหนเซียบอกว่าเราจะเป็นพะ...”

เราทำไม่ได้เข้าใจมั้ยจิมว่าเราทำไม่ได้!”เซียตะคอกเสียงดังแล้ทรุดตัวลงนั่งกันพื้น

เราไม่อยากเสียเพื่อนแบบเซียไปนะเลิกคิดแบบนี้เถอะเซียมันเป็นไปไม่ได้หรอกเลิกคิดได้แล้วเราไม่มีวันชอบเซียแบบนั้นถ้าเซียยังไม่จบเรื่องเราความเป็นเพื่อนก็จะไม่เหลือนะจิมพูดยาวแล้วเดินออกไปทิ้งให้เซียนั่งนิ่งๆอยู่ตรงนั้นสักพักก็ลุกขึ้นแล้วเดินเหมือนคนไร้วิญญาณไปที่รถเป้ชะงักเมื่อเห็นเซียเดินมาเขากะว่าจะไปตามเพราะเห็นว่ามันนานแล้ว

ผมกำลัง...”เป้เงียบไปเมื่อเห็นสีหน้าของพี่เซียไม่ค่อยดีเหมือนคนจะร้องไห้แต่เลือกที่จะเก็บเอาไว้ในใจเซียเปิดประตูรถแล้วเข้าไปนั่งเป้เองก็ขึ้นรถแล้วสตาร์ทรถออกไปเขาขับช้าๆจนถึงคอนโดอารมณ์ของพี่เซียก็ยังไม่เปลี่ยนถึงห้องเป้วางของลงกับพื้นแล้วคว้าตัวของร่างโปร่งมากอดเซียกัดปากยืนนิ่งบังคับให้ตัวเองไม่ร้องเพราะความอุ่นของคนที่กอดเขาเอาไว้

อยากร้องก็ร้องเหอะพี่จบคำของรูมเมท เซียก็ยกมือทั้งสองกอดคอคนสูงกว่าใบหน้าซบลงที่อกกว้างพร้อมกับกำแพงความเข้มแข็งมันพังทลายลงแรงสั่นไหวที่ไหล่และความเปียกชื้นที่เสื้อทำให้เป้รู้ว่าพี่เซียจริงๆแล้วอ่อนแอมากกว่าที่เห็น กว่าสิบนาทีเซียค่อยๆผละออกมาจากเป้แล้วก้มหน้างุดเขาไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครแต่ต้องมาร้องไห้ให้น้องชายของเพื่อนเห็นเนี่ยนะ

พี่โอเคยัง

อืมเซียตอบเสียงแผ่วเขารู้สึกตัวเบาขึ้นอย่างแปลกเลย

ถ้าพี่อยากจะเล่าอยากจะระบายอะไรก็บอกให้ผมฟังได้นะเซียเงยหน้ามองเป้ที่ยิ้มน้อยๆ

ขอบคุณเซียเงียบไปไม่รู้ว่าจะพูดอะไรเลยเดินเข้าห้องตัวเองไปเอาเสื้อผ้ามาอาบน้ำแล้วกินพาราเข้าไปสองเม็ดตั้งใจจะนอนแต่ว่านอนไม่หลับเลยออกมาอ่านหนังสือที่ตัวเองซื้อมาที่โซฟาเป้เองก็เพิ่งอาบน้ำเสร็จเอาโน้ตบุ๊กออกมาเล่นที่โต๊ะญี่ปุ่นเหมือนกันแล้วทั้งสองไม่คุยอะไรกันอีก

 

ความคิดเห็น