pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 4

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2559 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 4

 

หนึ่งเดือนผ่านไป

ฮัลโหลพี่เซีย.....ผมกลับช้าหน่อยนะเดี๋ยวจะซื้อข้าวกลับไปด้วยเดี๋ยวกินด้วยกันเป้โทรบอกเจ้าของห้องที่เขาไปขออาศัยอยู่ตอนแรกกะว่าจะอยู่แค่เดือนเดียวพอหาหอได้ก็จะย้ายออกแต่พี่เซียบอกเองว่าอยู่ด้วยกันก็ได้ไอ้คนเบื่อความยุ่งยากเลยตกลงแบบไม่ต้องคิดเยอะจะว่าไปหนึ่งเดือนแล้วมันผ่านไปโคตรเร็วเลยและเขาก็พี่เซียก็คุยกันแทบทุกเรื่องเหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆไม่สิขนาดไอ้พี่ชายแท้ๆมันยังไม่ค่อยจะคุยกับน้องมันเลย

“Open House น่าเบื่อว่ะมึงกูว่าจะมาสายๆกายบอกเพราะพรุ่งนี้เป็นวันเปิดบ้านของทางมหาวิทยาลัยและแน่นอนว่าคณะวิศวกรรมของพวกเขาก็ต้องจัดงานด้วย

กูไปรับไอ้บัสก่อนนะเรย์พูดขึ้นแล้วรีบวิ่งไปที่รถของตัวเอง

ห่างกันไม่ได้เลยนะพวกมึง!”เป้ตะโกนแซวเพื่อนพวกเขาเพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าไอ้เรย์กับบัสที่เป็นรูมเมทกันมันจะมีซัมติงแต่ก็ไม่ได้แปลกไปจากที่พวกเขาแซวกันแรกๆหรอกแม่งกวนตีนเพิ่งจะมาบอกทั้งๆที่แดกกันมาจะสามปีอยู่แล้ว

คืนนี้ร้องเพลงมั้ยเนี่ยมึงเสียงไอ้ฟาร์ถามเซฟแล้วเซฟมันก็หันมามองหน้าเขาอีกที

ร้านหยุดเป้ตอบ

พวกกูไปกินก๋วยเตี๋ยวนะไปด้วยกันป่ะเซฟบอกเป้ส่ายหน้าเขาไม่ค่อยชอบก๋วยเตี๋ยวเท่าไหร่ส่วนมากจะกินข้าวมากกว่าอิ่มกว่าในความคิดของเขา

งั้นเจอกันที่ห้างนะโบกมือให้พวกมันไปแล้วเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่ผู้หญิงคนหนึ่งเธอสวยและสว่างมากๆในที่นั่นแบบ...ดูโดดเด่นกว่าใครๆและสำคัญ...แฟนเก่าเขาเอง

แฟนสมัยม.ปลายที่จบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ไม่รู้ว่าบังเอิญโลกกลมหรือพรมลิขิตทำให้พวกเขามาเจอกันอีก

พี่เป้หันมาเจอกูด้วย...คนที่หลบไม่ทันคิดในใจก่อนจะหมุนตัวกลับไปส่งยิ้มหวานให้

สวัสดีออม.....มาทำอะไรแถวนี้เหรอเป้ถาม

เค้ามาหาเพื่อนเพื่อนเค้าอยู่แถวนี้พี่เป้ล่ะคะออมยังสดใสอยู่เหมือนเดิมแต่...เขารู้ว่ามันเป็นแค่หน้ากากเพราะแท้จริงแล้วเด็กสาวใสซื่อบริสุทธิ์คนนี้ร้ายกาจกว่าที่คิด

พี่เพิ่งจะออกมากจากมอออมยิ้มรับแล้วขยับเข้ามาใกล้ๆ

ไม่ได้เจอกันตั้งนานหล่อขึ้นเยอะเลย....ออมคิดถึงพี่เป้นะคะแล้วก็....ยังรู้สึกดีๆกับพี่อยู่

----------------------------------------------------------------

ยี๋~”เสียงร้องของกายและเซฟดังขึ้นหลังจากที่เป้เล่าให้ฟังว่าก่อนที่จะมานั่งเอกเขนกอยู่ร้านพิซซ่าเขาเจออะไรมาซี่งสองคนนี้รู้วีรกรรมของออมดีเพราะอยู่โรงเรียนเดียวกันมา

มึงอย่าไปโง่ซ้ำสองนะมึงเซฟว่าแล้วทำท่าขยาดๆ

อะไรวะน้องเขามีไรเหรอเรย์ถามอย่างสงสัย

กูอ่ะไม่อยากจะเม้านะมึงตอนม.ปลายไอ้เป้แม่งชอบน้องเค้าเว้ยกูเลยท้าให้มันไปบอกพอมันขอคบน้องเขาก็ตอบรับเลยตอนแรกนะดูท่าทางจะน่ารักใสๆที่ไหนได้นะมึง...แม่งคบกับเด็กโรงเรียนอื่นจนพวกแม่งยกพวกมากระทืบไอ้เป้อ่ะแล้วยัง^&%^$^((&&%W#@#” กายพล่ามไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงตอนที่ใกล้จะเลิกกันเป้ก็ยกมือมาปิดปากของคนจอมพูดมากเอาไว้

เอาเป็นว่าพวกกูจบกันไม่สวยเป้บอกแล้วเอนตัวพิงพนักพร้อมกับถอนหายใจนึกถึงช่วงเวลานั้นที่เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับออมว่าออมคบกับใครบ้างขณะที่คบเขาอยู่

แปะ

มือเล็กๆของหนุ่มที่หน้าหวานที่สุดในโต๊ะวางลงบนไหล่หนาของเป้พร้อมกับรอยยิ้ม

ไม่เป็นอะไรนะ

อื้มขอบใจเป้ยิ้มตอบกลับไปกับน้ำใจของแฟนเพื่อนคนนี้น่ารักที่สุด

หมับ

เลิกมองเมียกูด้วยสายตาแบบนั้นเลยเดี๋ยวกูปั๊ดเอามีดแทงบอดเรย์ดึงร่างของบัสไปกอดหวงๆพร้อมกับหยิบมีดทำท่าจนคนอื่นๆหัวเราะ

เพี๊ยะ!

เรย์! อายเขาบัสตีไหล่หนาแรงๆแล้วดุเสียงดังพร้อมกับดันตัวเองออกเรย์เบ้ปากงอนๆแล้วคู่นี้ก็ง๊องแง๊งจนเพื่อนๆอดหมั่นไส้ไม่ได้

นางฟ้าน่าจะได้เจอคนที่ดีกว่าไอ้เหี้ยเรย์นะกายพูดเลยถูกเรย์จ้องหน้าอยากกับจะฆ่าเอารู้เปล่าว่าเมื่ออาทิตย์ที่ละ....อุ๊ปไอ้ที่เสียงขาดหายไปก็คือเรย์เอาพิซซ่ายัดปากของกายจนสำลักเรียกเสียงหัวเราะของทุกคนจนแทบตกโต๊ะกายมักจะเรียกบัสว่านางฟ้าเพราะมันบอกว่าตอนที่เห็นครั้งแรกบัสมีออร่าวิ้งๆเหมือนนางฟ้าเหอะๆๆโคตรเพ้อเจ้อเลย

แต่จะว่าไป...ถ้าบัสคือนางฟ้าของไอ้กายพี่เซียก็คงเป็นเจ้าหญิงของกูล่ะวะ

 

วันต่อมา

เซียตื่นมาไม่เห็นเงาของรูมเมทก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้มันไปโอเพ้นเฮ้าส์ของมหาลัยมันแต่เช้าแต่ถึงจะรีบแค่ไหนเป้ก็ยังมีข้าววางเอาไว้ในครัวทุกวันเพราะเป้รู้ว่าเซียเป็นคนที่ขี้เกียจกินข้าว

Rrrrrrrrrrr

ว่าไงจิม

[เซียว่างมั้ย]

ก็ว่างนะ

[เดี๋ยวไปหานะมีงานที่เรางงๆนิดนึงช่วยเราดูหน่อย]

ได้สิพอวางสายจากจิมได้ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เซียเดินไปเปิดก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างสูง

เข้ามาสิจิมเดินเข้ามาตามคำชวนของเซีย

ห้องเซียนี่เป็นระเบียบทุกครั้งที่มาเลยนะเนี่ยจิมพูดแล้ววางของบนโต๊ะญี่ปุ่นก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊กของตัวเอง เซียหยิบน้ำมาให้แล้วนั่งลงข้างๆจิม

ไหนอ่ะเซียถามแล้วมองภาพบนจอคอมพ์ของจิมจิมบอกถึงเรื่องที่เขาไม่เข้าใจแล้วให้เซียช่วยแก้ไปเรื่อยๆจิมเองก็ช่วยดูงานของเซียเหมือนกันทั้งสองทำงานกันไปจนถึงหนึ่งทุ่มกว่า

เออใช่เซียคือเรามีเรื่อง....”

Rrrrrrrrrr

ไม่ทันที่จิมจะพูดจบโทรศัพท์ก็ดังเลยขอตัวลุกไปคุยโทรศัพท์กับบางคนเซียมองตามแล้วขมวดคิ้วเหมือนกับวันที่ไปทานข้าวกันเลยทำไมเวลาที่จิมจะบอกอะไรเขาถึงได้มีแต่เรื่องนะไม่นานร่าสูงก็เดินกลับมายิ้มๆ

เมื่อกี้จิมจะบอกอะไรเราเหรอ?”เซียถาม

เอ่อ...จะบอกว่า....เซียลืมลบตรงนี้จิมมองในจอแล้วเห็นจุดผิดของเพื่อนพอดีเลยบอก เซียหรี่ตามองเพราะยังหาจุดผิดของตนไม่เจอ

ตรงไหน

ตรงนี้ไงจิมชี้นิ้วไปที่จอเป็นจังหวะเดียวกับที่เซียเงยหน้ามองคนข้างๆอย่างเร็วทำให้ไม่ได้ตั้งตัวจมูกโด่งสวยได้รูบชนกับแก้มของจิมพอดีเซียนิ่งค้างขณะที่จิมเองก็นิ่งไปเหมือนกัน

ผลัวะ

พี่เซียหิวยั...”เป้ค้างไปเมื่อเห็นภาพตรงหน้าคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเป็นปมเซียและจิมรีบขยับถอยห่างกัน แล้วงทั้งห้องก็เงียบ เป้รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกรีบเดินเอาของไว้วางไว้บนเคาเตอร์ครัวแล้วเดินเข้าห้องปิดประตูดังปัง

ทุ่มนึ่งแล้วเรากลับก่อนนะจิมว่าแล้วเก็บโน้ตบุ๊กเซียพยักหน้ารับแล้วออกไปส่งจิมที่ลิฟต์แล้วเดินกลับเข้าห้องมาด้วยรอยยิ้มเมื่อกี้เขาจะหอมแก้มจิมด้วยบ้าจริง

คนนั้นใครเป้ถามเสียงแข็งเมื่อเห็นเซียเดินเข้าห้องมาด้วยรอยยิ้มกว้างๆแบบที่น้อยครั้งจะเห็น

จิมเซียตอบสั้นๆเป็นคำตอบที่บอกอะไรกับเป้ไม่ได้และมันทำให้เขาหงุดหงิด

หมับ

อะไรของนายเซียถามเมื่อตัวเองถูกดึงแขนเอาไว้ให้หันหันมาหาร่างสูง

เป็นเพื่อนหรืออะไร

ถามมากเกินไปมั้ยเซียเองก็หงุดหงิดเป้เป็นอะไรทำไมต้องถามแบบนี้อยากจะรู้ไปทำไมกันเป้มองหน้าของเซียนิ่งๆแล้วปล่อยแขนเรียวแล้วเดินไปที่ครัวนั่นสินะมันเรื่องส่วนตัวของพี่เซียเขาไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งหรอก

เซียกินข้าวที่เป้ซื้อมาพร้อมกับมองหน้าคนที่มักจะพูดมากเสมอแต่วันนี้กลับเงียบไปผิดปกติหรือว่าจะโกรธที่เขาไม่ตอบคำถามกันไร้สาระน่า

เงียบ......

มันเงียบเกินไปแล้ว

ปึก!

เซียวางแก้วน้ำเสียงดังจนเป้เงยหน้ามองนิดๆ

ฉันอิ่มแล้วเก็บด้วยเซียว่าเสียงแข็งแล้วลุกเอาจานไปวางไว้ที่อ่างล้างจานแล้วเดินมาหยิบโน้ตบุ๊กของตัวเองออกไปนั่งที่ระเบียงเขาหงุดหงิดเป็นบ้าอะไรของมันทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยไม่ชอบเลยมีอะไรทำไมไม่พูดแต่...จะว่าไปเขาเองก็เหมือนกันไม่ยอมถามว่าเป็นอะไรแต่....ทำไมจะต้องถามด้วยเขาอายุมากกว่ามันนะ! (เกี่ยว?)

เฮ้อ...เป็นอะไรวะกูเป้ถอนหายใจแล้วพูดกับตัวเองพร้อมกับมองร่างบางผ่านประตูกระจกเห็นว่าแขนเรียวนั้นลูบแขนตัวเองไปมาแล้ววุ่นวายอยู่กับงานเป้ล้างจานเสร็จก็ว่าจะนอนพักเพราะงานวันนี้เหนื่อยพอควรเลยไอ้ประธานคณะโคตรโหดให้พวกเขายกของทั้งหมดให้เสร็จปวดแขนชิบหาย

คิดเรื่องเรื่อยเปื่อยไปมาทำไมมาจบลงที่ภาพที่พี่เซียกำลังจะหอมแก้มของไอ้คนที่ชื่อจิมด้วยวะคิดแล้วหงุดหงิดมันเป็นใครวะ

ถามมากเกินไปมั้ย

กึก! นั่นสินะทำไมรู้สึกเสียใจจังวะบ้าน่าไม่ได้ชอบพี่เซียนะเว้ยรู้สึกแบบนี้ได้ยังไง....หรือว่ากูจะชอบพี่เซีย? เฮ้ย...ไม่ใช่ม๊าง...แต่พี่เซียก็น่ารักจริงๆแหละ

เป้ส่ายหัวแล้วหัวเราะเบาๆกับสงครามระหว่างตัวเองกับตัวเองเขาเลิกเถียงในใจแล้วมองพี่เซียอีกก็เห็นว่ากอดตัวเองเหมือนจะหนาวแน่สิข้างนอกลมเย็นจะตาย

หาว...”เซียหาวยาวๆแล้วลูบแขนตัวเองอีกครั้งข้างนอกน่ะหนาวจะตายแต่ที่ไม่อยากจะเข้าไปข้างในเพราะไม่อยากเห็นไอ้เด็กในห้องนั่นเห็นแล้วหงุดหงิด

พรึบ

ผ้าห่มผืนหนาพาดลงบนตัวของเขาตามที่แขนแกร่งของบางคนห่มให้

ไม่หนาวเหรอพี่เสียงทุ้มทำให้เซียเม้มปาก ไม่พูด

โกรธอะไรผมอ่ะเป้ถามเสียงอ้อนๆและทำเนียนไม่ยอมดึงมือที่เหมือนกอดเขาอยู่กลายๆออกแต่กลับกอดไว้ซะเลยใบหน้าหล่อซบที่ไหล่บางอ้อนๆโดยที่คนอ้อนไม่รู้เลยว่าเซียตัวแข็งขนาดไหนตัวใจเต้นจนกลัวว่าคนที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆเขาจะได้ยิน

พี่เซีย...”เป้พูดด้วยน้ำเสียงเดิมแล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคนที่มองเขาอยู่ก่อน

นายน่ะหายโกรธแล้วรึไง

หืม?...ผมเนี่ยนะ

ก็...”

ไม่ได้โกรธ ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อย

คิดอะไรเป้ไม่ตอบแล้วแต่ยักไหล่แล้วซบอยู่กับไหล่ของเซียอย่างนั้นจนร่างบางรู้สึกตะหงิดๆอะไรขึ้นมาได้แล้วโวยวายออกมา

แล้วจะกอดทำไมเนี่ย!”

หึหึไม่อุ่นเหรอพี่เป้พูดกวนๆพร้อมกับยักคิ้วแล้วยืดตัวกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเซียดิ้นอย่างตกใจแต่ยิ่งดิ้นเป้มันก็ยิ่งกอดเขาแน่นขึ้นพร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้นด้วยแขนเรียวที่ยกมากั้นเอาไว้ที่อกเหมือนจะช่วยอะไรไม่ได้เลยเป้จะทำอะไรน่ะ!

เป้...อย่าเซียพูดเสียงสั่น

ฟอด~

พี่แม่งน่ารักว่ะน่าแกล้งชิบ

โครม!

จบคำของเป้ เซียที่ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนเยอะแยะผลักอกร่างหนาจนล้มไปนั่งกองกับพื้นแล้วพับฝาโน้ตบุ๊กวิ่งเข้าห้องนอนของตัวเองไป ร่างบางกระโดดขึ้นที่นอนแล้วเอาผ้าห่มมาคลุมโปงใบหน้าที่ร้อนฉ่า นี่เขากำลัง....เขิน

ไอ้เด็กบ้า!”เซียสบถคำที่หยาบในความรู้สึกของเขาออกมาพร้อมกับเอามือจับแก้มซ้ายเบาๆรู้สึกเหมือนความอุ่นยังอยู่อยู่เลย

ฉ่า....

ไอ้เด็กบ้า!!”

ขณะเดียวกันเป้ยิ้มไม่หุบนั่งอยู่ที่พื้นวันนี้แค่เฉียดๆแต่วันนี้เน้นๆเลยนะเว้ยแต่...เจ้าหญิงของกูนี่เวลาเขินแล้วแรงเยอะชิบเอวจะเคล็ดรึเปล่าวะเนี่ย!

 

 

 

ความคิดเห็น