pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 3

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2559 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 3
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 3

 

วันต่อมา

เซียตื่นมาด้วยความสดชื่นเมื่อคืนเป็นคืนที่เขานอนหลับแบบตั้งใจเป็นคืนที่หลับสบายที่สุดในตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เลยเพราะ...งานของเขาเสร็จแล้วและวันนี้ก็ตั้งใจจะเอาไปให้หัวหน้าด้วยปกหนังสือคอนเซปต์ความสดใสในความเจ็บปวดซึ่งแน่นอนว่าถ้าเขาไม่ได้เรื่องเมื่อวานเขาก็คงต้องถูกปลดจากงานนี้แน่ๆเพราะ...แน่สิความเจ็บปวดของเขามันไม่มีความสดใสสักนิด

เซียไปบริษัทสิบโมงยังไม่ได้กินอะไรเพราะเชฟประจำห้องหลับไม่ตื่นเมื่อวานก็กลับมาแบบเมาๆตอนตีหนึ่งดีที่มันยังเดินเข้าห้องได้ตอนแรกเขากะจะไม่เปิดประตูให้แต่มันเล่นนอนเคาะประตูอยู่หน้าห้องเลยกลัวว่าข้างห้องจะด่าเอา

รถมอเตอร์ไซด์สีดำจอดที่ประจำของตึกร่างสูงโปร่งเดินสะพายกระเป๋าเป้ลงมาจากรถแล้วต้องชะงักเมื่อเห็นรถที่คุ้นเคยจะว่าไป....เขาก็เกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้วนะมาเจออีกทำไมวะ

เซียส่ายหัวแล้วเดินเข้าบริษัทพร้อมกับยิ้มน้อยๆทักทายคนที่เจอ

น้องเซียยยยพี่เก๋สาววัยกลางคนที่พยายามจะงาบเขาตั้งแต่วันที่เข้ามาทำงานวันแรกเดินเข้ามาทำท่าจะกอดแต่เซียเบี่ยงตัวหลบก่อนจะชนกับคนที่เดินเข้ามา

เซียเสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับแรงที่จับแขนของเขาเซียเงยหน้ามองแล้วแค่นยิ้มทักทาย...จิม

อืมเซียทำได้แค่ตอบรับในลำคอเขาพูดอะไรไม่ออกแล้วผงกหัวแบบขอทางแล้วเดินเข้าห้องทำงานของตัวเอง

ตุบ

ฟู่....เป็นอะไรนะเราเซียมาถึงห้องก็วางกระเป๋าลงโต๊ะแล้วถอยหายใจก่อนจะพยายามตั้งสมาธิ

ก๊อกๆๆ

จิมเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม

เป็นยังไงบ้างวันนี้น้ำเสียงไม่ค่อยดีเลยไม่สบายเหรอเราเป็นห่วงจิมบอกเซียส่ายหัวเบาๆไม่มองหน้าและหยิบนู้นนี่

อ้อหนังสือน่ะเดี๋ยวเราเอาไปคืนที่ห้องนะลืมเอามาเซียพยักหน้ารับ

ทานอะไรมารึยังไปทานข้าวกันมั้ยจิมชวนคุยแต่เซียก็ส่ายหน้าตอบร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดร่างที่เล็กกว่าแล้วจับใบหน้าสวยให้หันมามองตัวเองเพราะตั้งแต่ที่เขาเข้ามาเซียไม่มองหน้าเขาสักครั้งดวงตาคู่สวยสั่นระริกแล้วพยายามหลบสายตา

เซียเกลียดเราแล้วเหรอ

เปล่าเซียรีบพูดออกมาทันควันแล้วดันมือของจิมออกพร้อมกับก้าวถอยหลังไปรักษาระยะห่างยอมรับว่าเขาเองก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่แต่จิมไม่ได้ชอบเขานี่

เราแค่...ปรับตัวไม่ได้

ปรับทำไม? เซียแค่ทำตัวเหมือนเดิมเหมือนเมื่อก่อนที่เราเป็นบัดดี้กันไงจิมพูดออกมาแบบไม่ได้รู้สึกอะไรขณะที่ในใจของเซียมันร้องดังขึ้นมา

ก็เราทำไม่ได้!’

อืม...จะพยายามจิมยิ้มแล้วเดินเข้ามาขยี้ผมนุ่มเหมือนที่ชอบทำเซียเม้มปากแล้วนั่งนิ่งๆให้จิมทำต่อไป

แบบนี้สิแล้วก็...ยิ้มด้วยรู้มั้ยว่าเวลาที่เซียยิ้มโลกดูสดใสไปเลยจิมขยับใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วฉีกยิ้มกว้างๆจนตาหยีเซียกัดริมฝีปากแล้วยิ้มออกมาขำๆจิมทำให้ยิ้มได้เสมอเลย

Rrrrrrrrrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นเบอร์แปลกเซียรับสายแล้วเหล่ไปที่มือของร่างสูงที่พาดอยู่ที่ไหล่

ฮัลโหล

[พี่เซียผมพาเพื่อนมาเล่นที่ห้องได้มั้ย]

“.....”

[ผมเป้เอง]

ได้อย่าทำห้องรก

[ครับๆขอบคุณครับ]

ปลายสายวางไปจิมมองหน้าของเซียนิดๆแล้วถามขึ้น

แอบเลี้ยงเด็กเหรอจิมทำหน้าล้อเลียน

บ้ารึไงน้องชายของเพื่อนมาขออยู่ด้วยชั่วคราวจิมเลิกคิ้วแต่ก็เงียบไปใบหน้าคมเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็นิ่งไปเซียเองก็ไม่ได้ถาม

เที่ยงนี้ไปทานข้าวกันนะเซียไม่ได้กินข้าวกับเซียมานานแล้วเดี๋ยวเราเลี้ยงจิมชวน

ได้สิเซียตอบยิ้มๆเขาตัดสินใจแล้วว่าแอบรักก็ได้เป็นเพื่อนก็ได้ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆมีความสุขแบบนี้ก็พอตราบใดที่จิมยังไม่มีคนรักน่ะนะ

17.30 PM

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จจิมก็ชวนดูหนังกว่าจะได้กลับคอนโดก็เกือบจะหกโมงเย็นตอนที่กินข้าวด้วยกันจิมเหมือนจะอยากจะพูดอะไรสักอย่างก็แต่ถูกหลายๆอย่างขัดแต่เซียก็ไม่ได้ถามเพราะถ้าจิมอยากจะบอกก็คงบอกให้เขารู้จนได้แหละเซียยิ้มคนเดียวที่หน้าประตูอยู่นานก่อนจะสะดุ้งแล้วรีบเปิดเข้าไป

กึก!

สภาพห้อง....

หนังสือการ์ตูนโคนันวางเกลื่อนพื้นหน้าโซฟาขวดเบียร์สามขวดตั้งอยู่ที่มุมหนึ่งใกล้ๆกันหูฟังไอพอดกับโทรศัพท์ก็วางเอาไว้ กระดาษอะไรก็กระจายเต็มห้องแต่...ไอคนทำมันหายไปไหน

ติ๊ด

เสียงปลดล็อคห้องดังขึ้นก่อนประตูจะเปิดแล้วตามด้วยเสียงหัวเราะของผู้ชายทว่าเสียงหัวเราะหนึ่งชะงักไปเมื่อเห็นเจ้าของห้องที่แท้จริงยืนมองกองชีทกองหนังสือที่เขาทำเอาไว้เซียหันมามองหน้าเป้และเพื่อนของเป้อีกสองคนนิ่งๆกายและเซฟยกมือไหว้เซียมองนิ่งๆแล้วเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง

นี่เพื่อนพี่มึงเหรอเซฟถามขึ้นอึ้งๆ

เออเป้เม้มปากแล้วถอนหายใจก่อนจะก้มเก็บซากที่ทำเอาไว้พี่เซียมองแบบนั้นมองด้วยสายตาแข็งๆแบบนั้นโกรธกูแน่ๆพี่แกบอกว่าอย่าทำห้องรกนี่หว่า

เขาโคตรสวยเลยมึงถ้าไม่บอกว่าเป็นผู้ชายกูจะคิดว่าเป็นผู้หญิงแต่ตาดุไปหน่อยไอ้กายพูดแล้วช่วยเพื่อนเก็บของ

เอออย่าไปพูดแบบนี้ให้พี่แกได้ยินเดี๋ยวมึงจะโดนด่าเป้บอกเขายังจำสายตาและน้ำเสียงหงุดหงิดตอนที่เขาเรียกพี่เซียว่าพี่สาวอยู่เลย

กูว่าเหมือนเขาโกรธว่ะเซฟบอกเพราะรู้สึกเสียวๆกลับสายตานิ่งๆของพี่แก

เออดิเป้ว่า

เรื่องไรวะ

กูทำห้องรกไงเขาบอกกูไว้แล้วแต่กูคิดว่าเขาจะไม่กลับมาเร็วเลยไม่ได้เก็บไงเป้บอกทั้งสามช่วยกันจัดการซากที่ทำเอาไว้จนเสร็จแล้วกายกับเซฟก็กลับไปเป้มองประตูห้องของพี่เซียแล้วทำหน้าหม่นๆพี่เซียโกรธแล้วทำไงดีวะแล้วความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามา เป้โทรไลน์ไปหาพี่ชายโดยที่ไม่สนใจเลยว่าเวลาที่นี่กับที่อเมริกามันต่างกัน เป้โทรหาพี่ชายหลายครั้งในที่สุดครั้งสี่ห้าพี่ปองก็รับด้วยเสียงงัวเงีย

[โว๊ยยยพ่อเสียรึไงวะโทรมาเอาป่านนี้!]

พ่อผมก็พ่อเฮียนั่นแหละ

[มีเหี้ยอะไรกูจะนอน]

เฮียพี่เซียชอบกินอะไรอ่ะ?”

----------------------------------------------------------------

ก๊อกก๊อกก๊อก

พี่เซียครับพี่เซียออกมากินข้าวนะครับเป้ทำเสียงยานๆเหมือนหมาหงอยไม่นานประตูก็เปิดออกเป้ยิ้มกว้างแล้วดึงมือของพี่เซียให้เดินออกมาจากห้องให้นั่งที่โต๊ะญี่ปุ่นก่อนจะยกกับข้าวมาให้เซียมองน้องชายเพื่อนเงียบๆจะว่าไปเขาก็โกรธแหละแต่...ท้องมันร้องเลยยอมออกมาเขาโกรธนะไม่ได้งอน

เซียมองอาหารตรงหน้าแล้วเม้มปากนี่มันของที่เขาชอบทั้งนั้นเลยต้มยำปลากระป๋องทอดมันไข่ดาวไม่สุกที่วางแปะอยู่บนข้าวของเขาอีก

ผมโทรไปถามเฮียปองมาว่าพี่ชอบอะไร

“.....”

คือ...ผมเลยทำมาขอโทษที่ทำห้องรกยกโทษให้ผมนะพี่เป้พูดแล้วทำตาปริบๆเซียยิ้มมุมปากนิดๆ

แค่นี้เองไม่ได้โกรธอะไรมากซะหน่อยเซียบอกแล้วตักข้าวเข้าปากเป้ยิ้มกว้างแล้วกินข้าวของตัวเองบ้าง

วันนี้เอางานไปเสนอนี่พี่เป็นไงมั่งอ่ะ

ผ่าน

ยินดีด้วยค้าบทอดมันนี่ผมลงไปซื้อที่ซอยตรงข้ามให้เลยนะลุงยามบอกว่าอร่อยบรรยากาศระหว่างการกินอาหารดีมากโขเลยเป้ชวนพี่เซียคุยไปเรื่อยๆจนกินเสร็จพี่เซียก็บอกว่าจะล้างจานเอง

พรึบ

ไฟทั้งห้องดับลงตามนโยบายของคอนโดที่จะตัดไฟทุกวันเสาร์ตอนสามทุ่มครึ่งเป็นเวลาสิบห้านาทีซึ่งเซียก็ลืมไปเลยไม่ได้เปิดม่านที่ระเบียงเพื่อให้ห้องได้มีแสงสลัวๆพอให้ได้เห็นอะไรบ้างแต่นี่มันมืดจนมองไม่เห็นเลยร่างโปร่งเดินคลำทางออกจากครัวเพื่อที่จะไปที่ระเบียง

ผลัก

ตุบ!

ร่างสูงที่จะเดินหาไฟฉายชนกับร่างเล็กพอดีทำให้เป้ชะงักอย่างตกใจและเซล้มลงไปทั้งคู่ดีที่เซียตั้งสติทันใช้ศอกดันพื้นเอาไว้ทำให้ไม่โถมน้ำหนักใส่คนที่อยู่ข้างใต้แต่มันก็ช้าไปอยู่ดีความรู้สึกนุ่มนิ่มที่ริมฝีปากหยักทำให้เป้นิ่งไปกลิ่นหอมอ่อนๆของคนที่คร่อมตัวเขาอยู่ทำเอาสติของเขาหลุดลอย

นายจะเดินมาทำไมเนี่ยเจ็บรึเปล่าเซียยันตัวขึ้นเป้สะดุ้งนิดๆ

ไม่ครับร่างโปร่งขยับตัวออกแต่ไม่ได้ขยับไปไกลนักเพราะมองอะไรไม่เห็นกลัวว่าจะเดินไปชนนู่นชนนี่

โทรศัพท์อยู่ที่ตัวมั้ย

ผมว่าไว้ที่พื้นตรงโต๊ะญี่ปุ่นอ่ะเป้บอกแล้วทั้งสองก็ช่วยกันหาด้วยการคลานไปตามพื้นแล้วคลำเอาจะรอให้สิบห้านาทีผ่านไปโดยที่แอร์ก็ไม่ทำงานไฟก็ไม่มีแบบนี้น่ะนะเขาทำไม่ได้หรอก

โอ๊ยเซียร้องขึ้นเมื่อคลำหาไปมาดันหัวโขกกันซะนี่

เป็นไรมั้ยพี่เป้ถามตัวเขาเองก็เจ็บเหมือนกันเซียไม่ตอบแล้วคลำหาต่อ

เจอแล้วเซียพูดขึ้นแล้วกดโทรศัพท์แสงจากหน้าจอส่องสว่างทำให้ทั้งสองได้รู้ว่าตอนนี้ใบหน้าของพวกเขาอยู่ใกล้กันมากแค่ไหนจมูกโด่งๆแทบจะติดกันอยู่แล้วเป้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นใบหน้าสวยใกล้ๆแล้วยังจะกลิ่นหอมๆนี่อีกเซียและเป้มองหน้ากันเหมือนคนต้องมนต์จนกระทั่งไฟที่หน้าจอโทรศัพท์ดับไปทั้งสองเลยขยับตัวออกห่างกันเซียกดโทรศัพท์อีกครั้งแล้วลุกขึ้นเดินไปเปิดม่านที่ระเบียงร่างบางยืนอยู่นอกระเบียงหายใจช้าๆมองวิวรอบข้าง

เมื่อกี๊...ใจของเขาเต้นแรงมากเลย

ตึ๊ง!

เสียงไลน์ของโทรศัพท์ที่เซียถืออยู่ดังขึ้นเลยเดินไปยื่นให้กับเจ้าของเครื่องที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมเป้รับโทรศัพท์มาแล้วถือเอาไว้อย่างนั้นริมฝีปากหยักยิ้มไม่หุบเมื่อกี๊พี่เซีย...โคตรสวยเลยแล้วก็...แก้มนิ่มด้วย

 

 

 

ความคิดเห็น