Kizat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 39 แบ็คผมใหญ่

ชื่อตอน : บทที่ 39 แบ็คผมใหญ่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2563 12:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 39 แบ็คผมใหญ่
แบบอักษร

 

 

 

กลับมา ณ ปัจจุบัน

 

สถานการณ์ชั่งอลเวงได้โล่มากๆ

 

บ้านเมืองที่มีคำว่า "สงบสุข" แปะไว้ในใจของทุกคนไม่มีอีกต่อไป...

 

...ยักษ์ตัวสูง 15 เมตรเกราะหนากำลังคำรามต่อสู้กับ 2 ฮีโร่โด่งดังอย่าง ริวคิวและเมาท์เลดี้

 

ริวคิวที่ตอนนี้กลายร่างเป็นมังกรก็โจมตีด้วยกงเล็บของตัวเองแต่มันก็ไม่เป็นผลเท่าไรเพราะเกราะที่หนาของยักษ์เกราะทำให้การโจมตีของเธอไม่สามารถสร้างความเสียหายให้แก่ยักษ์เกราะ

 

เมาท์เลดี้ก็เช่นกัน

 

เธอถึงแม้จะทำให้ตัวสูงกว่ายักษ์เกราะด้วยอัตลักษณ์ของเธอแล้วก็ตาม แต่ด้วยพละกำลังที่เหนือชั้นกว่าของยักษ์เกราะกับเทคนิคที่แพรวพราวของมัน

 

มันจับแขนเมาท์เลดี้ทุ่มข้ามหัวตัวเองเหมือนคาราเต้ ทำให้เมาท์เลดี้เสียสภาพนอนสลึมสลืออยู่กลางถนน

 

ส่วนรอบๆพวกยักษ์ตัวอื่นๆอีก 5 ตัว ฮีโร่คนอื่นๆก็กำลังโจมตีอย่างสุดกำลังถึงจะโจมตีเข้าเพราะไม่มีเกราะเหมือนตัวหัวหน้ามัน แต่ว่าความวิปริตและความคลั่งของมัน ทำให้เหล่าฮีโร่ถึงกับผวา

 

"โจมตีไอ้ตัวเตี้ยนั่นก่อนเลย!"

 

เหล่าฮีโร่เริ่มโจมตีใส่ยักษ์เตี้ย พวกเขาเริ่มตลุมบอลใส่มัน

 

ทั้งสาดน้ำใส่หรือใช้ลมโจมตี

 

โจมตีไปมาแต่ก็ได้แค่สร้างบาดแผลเลือดออกให้กับมันไม่มากนัก

 

ฝ่ายฮีโร่กำลังเสียเปรียบอย่างหนัก—

 

 

—อิซึคุที่ตอนแรกอยู่บนถนนที่ห่างไกลจากจุดต่อสู้ไม่มากวิ่งเดินกระโดดขึ้นมาบนตึกสูงแห่งหนึ่งที่ใกล้ๆกับที่เห็นเหตุการณ์การต่อสู้ได้ทั่วถึง

 

อิซึคุพูดขึ้นแล้วเกาหัว

 

"ดูทรงแล้วน่าจะแย่แหะ"

 

เห็นริวคิวตอนแรกนึกว่าจะไหวกัน แต่ไปๆมาๆเริ่มที่จะอวบกันแล้วซิ

 

"เห้อ..."

 

อิซึคุเงยหน้าขึ้นฟ้าพึมพำ

 

"เอาเถอะถือว่าเป็นอีเวนต์วันแรกในการเรียนก็แล้วกัน"

 

แววตาเบื่อโลกของเขามองไปยังยักษ์เกราะตัวใหญ่ข้างหน้า

 

"หึๆ ได้เวลาตัวเอกผู้แข็งแกร่งคนนี้ออกโรงแล้ว"

 

ว่าแล้วเจ้าตัวก็เตรียมตัวเข้าสู่การต่อสู้!

 

อิซึคุก้าวเท้าจะกระโดดออกไป!

 

ใช่! ความสนุกมันอยู่ตรงหน้าแล้วไงล่ะ!!

 

"แต่ก่อนอื่น..."

 

อิซึคุดึงเท้ากลับมาคำๆกระเป๋ากางเกงสองสามรอบ หาของ

 

"เจอแล้ว!"

ในมือของเขาสิ่งที่หยิบมาก็คือมือถือ!

 

"ไหนนา~ 08...งืมมมม 6-7435 เสร็จละ"

 

กดเลขเสร็จ ก็ต่อด้วย...

 

ตรู๊ดดด

 

ตรู๊ดดด

 

กดโทรออก

 

ใช่!

 

ไอ้หมอนี้กำลังโทรศัพท์ก่อนออกไปบวกอยู่!

 

ตามหลักแล้ว ในมังงะหรือไลค์โนเวล ตัวเอกต้องไปโผล่แบบเท่ห์ๆท่ามกลางความสิ้นหวังจนตัวเอกหญิงเห็นแล้วประทับใจ มันก็จะตามด้วย ตก-หลุม-รัก!

 

แต่ไอ้บ้านี่กำลังโทรอยู่ไง!!!!

 

...อิซึคุกำลังโทรศัพท์อยู่กับใครกันนะ?

 

ตรู๊ดดๆ

 

"ฮัลโหล"

 

เสียงผู้ชายดังขึ้นหลังจากรอสายไม่นานนัก

 

"ฮัลโหลๆ ออลไมค์นี่ฉันเอง"

 

"หนุ่มน้อยเองเหรอ! มีอะไรรึป่าว"

 

คนที่มิโดริยะ อิซึคุโทรหาก็คือ ออลไมท์ อาจารณ์ของเค้านั่นเอง!

 

"คือว่ามีเรื่องนิดหน่อยน่ะ"

 

อิซึคุเสียงเข้มทำหน้าจริงจัง!

 

"หืม? มีอะไรงั้นเหรอ"

 

ออลไมท์ขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดของลูกศิษย์ส่วนตัว

 

"คือว่า ซุบซิบๆ..."

 

อิซึคุสาธยายบลาๆอยู่ 2-3 นาที พลางดูการต่อสู้ข้างหน้าเหมือนหนังโรงไปด้วย

 

ฝั่งออลไมท์ที่กำลังฟังอิซึคุแต่ละประโยคๆใบหน้าก็เริ่มที่จะอ้าปากขึ้นเรื่อยๆๆและ...

 

พออิซึคุพูดจบเท่านั้นแหละ

 

"ห๊าาาาาาาาาา!!!!!!"

 

ออลไมท์พรวดขึ้นจากเก้าอี้ในห้องพักครู เหมือนจะรู้ตัวว่าเสียงดังเกินไปก็นั่งลงเอามือป้องปากพูดเบาๆ

 

"เธอนี่มันศูนย์รวมปัญหารึไงกัน"

 

อิซึคุเสียงใสกุกกิ๊ก

 

"เพราะงั้นแหละช่วยหน่อยนะครับอาจารณ์สุดแกร่งสุดเท่ห์! อาเหะ!"

 

"ไม่ต้องมา 'อาเหะ' เลยนะหนุ่มน้อย เธอนี่มัน...เห้อ~"

 

ผู้เป็นอาจารณ์ถึงกับถอนหายใจ ไอ้เจ้าลูกศิษย์คนนี้ถึงจะเก่งก็เหอะ แต่พอพาเรื่องวุ่นๆมาทีไรฉิบหายทุกรอบ

 

...พับผ่าสิ~

 

...การเป็นอาจารณ์นี่ไม่ง่ายเลย

 

ออลไมท์กล่าวน้ำเสียงจริงจัง

 

"เรื่องการใช้อัตลักษณ์ฉันอนุญาต"

 

"เยส!"

 

อิซึคุกำหมัดดีใจ

 

ที่เจ้าตัวโทรไปหาออลไมท์ก็เพราะว่าต้องการขอคำอนุมัติในการใช้อัตลักษณ์นั่นเอง ทำไมถึงต้องขอนะเหรอ?

 

ก็เพราะว่ามันมีกฎหมายอยู่น่ะสิว่า ถ้าคนที่ไม่มีใบ อนุญาติฮีโร่หรือไม่ขออนุญาตผู้ครองหรือคนที่มีสิทธิ ใช้อัตลักษณ์ละก็ จะโดนตำรวจสอบสวนและจับกุม

 

ถ้าให้เข้าใจก็คล้ายๆกับการซื้อปืนที่ไม่มีใบอนุญาติน่ะแหละ

 

เพราะฉะนั้นตัวอิซึคุเลยต้องมาขอออลไมท์ก่อน

 

แต่ถ้าถามว่าทำไมถึงต้องขอออลไมท์? ทำไมไม่โทรหาคนอื่นล่ะ ก็ต้องตอบว่า...

 

เสียงในสายดูเหนื่อยๆ

 

"เห้อ~ ถึงครั้งนี้ฉันจะช่วยใช้เส้นสายให้ก็เถอะ แต่ คราวต่อๆไปมันจะเป็นปัญหาเอาได้นะหนุ่มน้อย เดี่ยวมีหวังพวกนักข่าวกับตำรวจเบื้องบนจะสงสัยเอา ตอนนั้นแหละฉันจะคอยซวยไปด้วย"

 

"น่าๆ ฮ่าๆ"

 

"ยังจะหัวเราะอีก!"

 

อาห๊ะ...

 

หมอนี่ก็แค่ใช้ความใหญ่โตของออลไมท์เป็นแบคหลังให้...

 

...ใช้อาจารณ์ตัวเองได้คุ้มค่าจริงๆ...

 

"แล้วเธอคิดว่าไหวไหม"

 

เมื่อได้ยินงั้นอิซึคุก็ยิ้มอารมณ์ดี

 

"...ต้องถามว่าใช้เวลาเท่าไรดีกว่า"

 

ความมั่นใจที่เต็มเปรี่ยมที่ออกมาจากคำพูดของเขา ออลไมท์รู้สึกถึงมันได้จับใจ

 

ออลไมท์ก็หัวเราะออกมา เหอะๆ พูดประโยคสุดท้ายออกไป

 

"งั้น...ไปอาละวาดให้เต็มที่ซะ! ผู้สืบทอดของฉัน!"

 

"ไว้ใจได้เลยยย!!!"

 

สายของออลไมท์ก็ตัดไป

 

ตรู๊ด

 

"หึๆ เอาล่ะ"

 

...ใช้อัตลักษณ์ได้แล้ว โอกาสโชว์เท่ห์พร้อมแล้ว ปัญหาทุกอย่างเครียร์ งั้น!

 

อิซึคุวิ่งออกไปข้างหน้า มุ่งตรงไปทางที่พวกริวคิวกำลังต่อสู้กัน!

 

"อิซึคุผู้ยิ่งใหญ่คนนี้มาแล้ว!"

 

เขาก็มุ่งเข้าสู่สนามร...

 

ตรู๊ดด ตรู๊ดด ตรู๊ดด

 

"เห้ยย!"

 

อิซึคุสะดุงอย่างแรงกับเสียงโทรศัพท์ ล่วงโทรศัพท์ขึ้นมากลางอากาศแล้วดูชื่อที่โทรมา

 

แต่ยังไม่ทันดูเหมือนกับตำรวจเล่นตลก ข้างหน้าของเขาอยู่ๆก็มีนกบินโฉบผ่านหน้าจนหัวของอิซึคุจนกับนกเข้าแล้วตีลังกาหล่นลงมายังพื้น

 

"อ้าาาาาาาาาาาา!"

 

แอ๊กกก!

 

ด้วยระยะทางที่กระโดดไม่มาก ชนเข้ากับอะไรไม่รู้ต่อมิอะไรจนตกลงมาซอกตึกหล่นมาตรงถังขยะจนได้

 

...โชคชะตาช่างโหดร้ายกับเขายิ่งนัก

 

"หน่อย! ไอ้หน้าไหนมันโทรมาจังหวะสำคัญแบบนี้ห๊ะ! ลูกพี่คนนี้จะด่าให้ยับเลย!!!"

 

อิซึคุโกรธเป็นฝืนเป็นไฟด่าใส่โทรศัพท์

 

...ตามจริงคนที่ผิดก็นายไม่ใช่เรอะไง ใครมันจะบ้าหยิบโทรศัพท์กลางอากาศที่สูงเท่าตึก 10 ชั้นกัน ช่าง น่าสมเพช...

 

"ฮัลโหล! หน่อยแกไอ้บ้า 500 โทรมาทำไมห๊ะ! รู้ไหมบิดาคนนี้กำลังทำ..."

 

"อิซึคุคุง นี่สารวัตรพูด"

 

"..."

 

อารมณ์โกรธของเขาที่กำลังพ่นด่าใส่อยู่เมื่อครู่ก็นิ่งเงียยเป็นป่าช้า

 

จู่ๆเหงือก็เต็มหลังอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

ปากอิซึคุพงับๆส่งเสียงสั่นเครือแล้วตะโกนออกมา

 

"...สะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสะสารวัตตตตตตร!!!"

 

"ครับผมสารวัตเองครับ"

 

"เอ่อออออออออ— เห้ย!หน่อยจินเบนายมาหยิบโทรศัพท์ของฉันโดยพลการได้ยังไง! ไปไกลๆ ชิว ชิว สารวัตรฉันไล่เพื่อนฉันออกไปแล้ว แหมม่ แย่จริงๆเลยที่มารับสายตอนตัวเองเปิดเสียงเพลงอย่างงี้"

 

"...งะ งั้นเรอะ"

 

...เธอเป็นคนพูดเองชัดๆ!

 

"แล้วสารวัตมีเรื่องอะไรงั้นหรือครับ"

 

เสียงในสายไอเข้าประเด็น

 

"อะเห่มๆ คือว่านะอิซึคุคุงตอนนี้เธออยู่ที่ไหนเหรอ?"

 

"เอิ้มมม ตอนนี้ฉันอยู่ที่ถนนตรงเมืองตรงหน้าตึกของบริษัทฮาไม่จำกัดนะ มีอะไรงั้นเหรอครับ"

 

สารวัตรเหมือนจะเดาถูกส่งเสียงสูงออกมา

 

"ว่าแล้ววววววววว!เชียว เธออยู่ใกล้กับที่เกิดเหตุที่วิลเลิลกำลังสู้กับริวคิวอยู่ใช่ไหม"

 

"อาาาา ก็ใช่น่ะครับ"

 

"เธอนี่มันตัวดวงเรื่องมีปัญหาจริงๆ ทำไมปัญหาชอบอยู่รอบๆตัวเธอกันนะ"

 

"แหงะ สารวัตรพูดงี้ฉันก็เสียนะสิ ปัญหารอบตัวที่ไหนกัน แล้วมีอะไรให้ช่วยเหรอครับ?"

 

สารวัตรถอนหายใจก่อนกล่าว

 

"ก็นะ...อิซึคุคุงที่อยู่ตรงที่ปะทะกันคงจะเห็นตำรวจที่เป็นกำลังเสริมมาเรื่อยๆสินะ ทางฝ่ายฉันที่อยู่สำนักงานหลักตอนนี้กำลังหวุ่นใหญ่เพราะเรื่องนี้เลย"

 

"แล้วสรุปต้องทำ..."

 

"สรุปก็คือวานเหมือนเดิมนะแหละ ช่วยจัดการให้ทีเพราะฮีโร่ที่ใกล้ๆก็ที่สำรวจดูๆแล้วก็คงจะจัดการไม่ได้ก็มีแต่เธอนี่แหละที่ฉันไว้ใจ"

 

"เดี่ยวๆ นี่สมมุติถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี่แล้วจะวานใครกันละครับเนี้ย"

 

"พอดีฉันเชื่อว่าเธอต้องไปอยู่ที่ๆแบบนั้นแน่ๆนะ แต่ถ้าเธอไม่อยู่จริงๆก็ต้องวานฮีโร่คนเก่งๆคนอื่นๆมาช่วยนะแหละแต่อยู่ไกลไปเลยลำบาก แถมเป็นเจ้าตัวร้ายอย่าง ไดเนอร์แล้วด้วย"

 

อิซึคุส่งเสียงงง

 

"ไดเนอร์? ตัวหัวหน้านะเหรอครับ?"

 

สารวัตรพูดอธิบาย

 

"ใช่มันชื่อ ไดเนอร์ บราวน์ เป็นหนึ่งในหัวหน้าของ องกรค์ของมัน หมอนั่นถือเป็นตัวจี๊ดพอสมควรเลยละเพราะได้ข่าวมาว่ามันเป็นคนโปรดของบอสพวกมัน"

 

อิซึคุหัวเราะ

 

"นี่มันลูกรักนี่นา"

 

สารวัตรพูดต่อ

 

"ฮ่าๆๆ เชิงประมาณนั้นแหละ ถ้าจะอธิบายลายละเอียดก็คงจะยาวไว้เดี่ยวรายละเอียดส่วนนั้นฉันจะอธิบายให้ทีหลังก็แล้วกัน ครั้งนี้เธอจะทำไหมอิซึคุคุง"

 

อิซึคุที่ได้ยินอย่างงั้นไม่ต้องคิดให้มากตอบไปอย่างรวดเร็ว

 

"งานนี้ฉันรับ!"

 

สารวัตรส่งน้ำเสียงดีใจ

 

"โอเคงั้นทางนั้นต้องฝากเธอด้วยละ ไว้เรื่องอัตลักษณ์ฉันจะจัดการให้ฉันมีงานอื่นต้องไปทำ งั้นแค่นี้นะ ขอให้โชคดี"

 

ตรู๊ด

 

สายของสารวัตรก็ตัดไป

 

อิซึคุสายหน้าเล็กน้อย

 

"เหอะๆ พอได้เรื่องแล้วก็วางสายเลยเรอะ หน่อยไอ้คุณสารวัตรคร่าวหน้าต้องขอให้เลี้ยงเหล้าแพงๆซะหน่อยแล้ว"

 

อิซึคุเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วก็มองสถานการณ์การต่อสู้ตรงหน้า

 

"แต่ตามจริงเรื่องอัตลักษณ์เราก็ขอออลไมท์ไปแล้วนี่นะ...ช่างเถอะ"

 

การต่อสู้ข้างหน้ายังคงเสียเปรียบ แต่ยังดีตัวพวกลูกกระจ๊อกเริ่มที่จะสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ได้แล้ว

 

แต่ทางของตัวหัวหน้ายังเหมือนเดิมยังไม่สามารถสร้างบาดแผลของมัยได้เลย

 

เมาท์เลดี้หลับมาตั้งหลักชกต่อยกับยักษ์เกราะโดยมีริวคิวค่อยหาโอกาสโจมตีไปด้วย

 

...แต่ก็อย่างที่บอก "ยังเสียเปรียบอยู่"

 

—ในขณะที่กำลังต่อยกันเมาท์เลดี้ต่อยแยบซ้ายใส่หน้าของยักษ์

 

"ย้าาาาาาาาาาาาาาา"

 

มัดที่รวดเร็วรุนแรงหมายที่จะขอสักทีของหล่อนชกไปที่หน้าของมัน

 

ตึก

 

แต่ว่ามันกลับตั้งการ์ดกันไว้แล้วหมุนรอบตัวเตะเสยหน้าของเธอจนตัวของเธอลอยโก่งกลับมาร่างปกติ

 

"เมาท์เลดี้!!!"

 

ริวคิวร้องตะโกนจะไปช่วยแต่ก็โดนเจ้าศัตรูข้างหน้ากันเอาไว้

 

"ไอ้เจ้าบ้านี่...!"

 

ตัวของเมาท์เลดี้กำลังล่วงหล่นจากพื้นสูงหลายเมตรพร้อมกับสภาพร่างกายตอนนี้ถ้าเธอล่วงไปนอนกับพื้นแล้วละก็...เธอได้นอนเฝ้าอาก๋งแน่ๆ

 

"เมาท์เลดี้!"

 

"คุณเมาท์เลดี้!"

 

เหล่าพวกพ้องฮีโร่หมายจะพุ่งไปช่วยแต่ก็โดนขัดขวาดโดยพวกลูกกระจ๋อกทำให้ไปช่วยไม่ได้!

 

ตัวของเมาท์เลดี่กำลังค่อยๆล่วงลงไป ภาพในตามันช้สไปหมดทุกๆอย่าง

 

"อ้า~ นี่เรากำลังจะตายเหรอ..."

 

เธอเห็น...เห็นริวคิวรุ่นพี่ฮีโร่ที่ต่อสู้สุดชีวิต รุ่นพี่ที่ค่อยให้คำแนะนำ เธอเป็นคนดีมาก

 

เห็นเหล่าเพื่อนร่วมอาชีพกำลังมาช่วยเธอ

 

เหมือนดังที่คนเคยพูดๆมาเมื่อถึงจุดสุดท้ายของชีวิตจะนึกถึงอดีตของตัวออกมา

 

...เมาท์เลดี้ก็กำลังเป็นอย่างงั้น

 

"ทั้งๆที่ยังไม่มีแฟนเลยแท้ๆ"

 

ใช่...ทั้งๆที่ยังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่าแท้ๆ...ยังไม่เคยมีผู้ชายเลยแท้ๆ...

 

ถึงเมาท์เลดี้จะสวยหุ่นเซกซี้ดึงดูดดผู้ชายก็ตาม แต่ก็ไม่เคยมีผู้ชายเป็นตัวเป็นตนสักครั้ง!

 

เธอ...เมาท์เลดี้ก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ยินยอมต่อโชคชะตา

 

"ลาก่อน...ทุกคน..."

 

พร้อมกับหยดน้ำตาของเธอ

 

"ไม่!!!!!"

 

"หน่อยยยยย พวกแก!! ถอยไปปปปปปปปปป!"

 

เหล่าพวกพ้องฮีโร่ต่างสู้สุดกำลังเพื่อช่วยเหลือเธอกระเสือกกระสนเพื่อให้เธอมีชีวิตรอด ริวคิวก็ยังสลัดยักษ์เกราะได้

 

'บัดซบที่สุดดด!'

 

อีกไม่กี่ 10 วิ เท่านั้น เมาท์เลดี้...เธอกำลังจะตกถึงพื้นอันเป็นสถานที่ตายของเธอ...

 

...เธอร้องไห้ยิ้มรับความตายนั้น

 

ในจังหวะที่ทุกคนกำลังสิ้นหวัง

 

มีอะไรบ้างอย่างพุ่งออกมาจากซอกตึกจนทำให้เกิดเสียงดั่นสนั่นออกมา

 

"อะไรน่ะ!?''

 

ริวคิวหยุดโจมตีใส่ยักษ์เกราะแล้วมองไปที่ตัวอะไรไม่รู้โผล่ออกมา ยักษ์เกราะก็หยุดโจมตีมองไปเช่นกัน

 

สนามรบหยุดเคลื่อนไหวแล้วมองไปยังกลุมควันที่เกิดขึ้นหน้า—

 

—เมาท์เลดี้...ตัวเธอหลับตาปรี้จนไม่กล้าลืมตาขึ้นมาเพราะความกลัว

 

ถึงจะยอมรับชะตากรรมที่จะตาย แต่การกลัวตายก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิด

 

พอเธอลืมตาขึ้นมาช้าๆก็เจอแต่กลุ่มควันล้อมรอบตัวของเธอ

 

"นี่มัน...นรกเหรอ..."

 

เธอก็เคยขโมยเงินแม่ตอนเด็กไปซื้อขนม สงสัยคงต้องมาชดใช้กรรมซะแล้วละมั้ง

 

"นรกที่ไหนกันละครับ"

 

!

 

เมาท์เลดี้สดุงอย่างแรงจ้องมองไปตามเสียงก็พบเข้ากับชายหนุ่มผมเขียวใบหน้าหล่อเหล่ากำลังอยู่ตรงหน้าเธอ

 

"เธอคือ...เด็กในเหตุการณ์ตอนนั้น"

 

เธอจำได้ว่าเขาคือเด็กที่บ้าบิ่นวิ่งเข้าไปช่วยเพื่อนท่ามกลางกลองเพลิง

 

แต่เดี่ยว

 

เธอพึ่งรู้สึกได้ว่าเธอกำลังโดนอุ้มอยู่

 

ถูกอุ้มในถ้าเจ้าหญิง!

 

แถมที่หน้าอกของเธอก็กำลังโดนจับอยู่ด้วย!

 

"อร๊ายยยย!"

 

"เห้ยยยย!"

 

เมาท์เลดี้ขยับเขยื่อนจนตกลงพื้นร้องอวดครวญ

 

"โอ๊ยยย!...เจ็บๆ"

 

เธอลูบก้นด้วยสีหน้าเหมือนเจ็บจริงๆ

 

"เป็นไรไหมนั่น"

 

อิซึคุหัวเราะแห้งๆ

 

เมาท์เลดี้เหมือนเธอจะตะงิดๆสักแปปแล้วก็ทำหน้าตื่นตู้มขึ้นมา

 

เมาท์เลดี้พูดกับอิซึคุด้วยใบหน้าจริงจัง

 

"เธอรีบออกไปจากตรงนี้เดี่ยวนี้เลย! มันอันตราย!"

 

อิซึคุยิ้มยักไหล่

 

"ไม่อะ"

 

"...หาาา?"

 

"ตามนั้นแหละ ฮุฮุ"

 

อิซึคุก็ป้องปากหัวเราะกับใบหน้าตกตลึงของหล่อนถึงไม่กับตลกมาก แต่มันกลับน่ารักอย่างบอกใคร

 

"นี่ไม่ใช่เรื่องตลกๆนะ!!!"

 

"รู้แล้วละคร้าบ~"

 

"รู้แล้วยังจะ!..."

 

ยังไม่ทันพูดจบอิซึคุก็เอานิ้วชี้ประทับไปที่ปากของเธอ ทำให้เธอไม่พูดต่อแล้วก็หน้าแดงหน่อยๆ

 

"ผมมาทำตามหน้าที่ที่คนวานมา คุณไปพักได้แล้วแหละ"

 

เมาท์เลดี้ไม่พูดไม่จาเพราะกำลังเคลิมกับนิ้วที่อยู่ตรงปาก

 

...

 

ไม่ใช่!

 

เมาท์เลดี้สายหน้ามือ อิซึคุชักมือกลับ

 

เหมือนการคุยของสองคนทำให้กลุ่มควันมันจางลงทำให้เผยให้เห็นคนด้านนอกที่ต่างจ้องมาทางพวกเขา

 

อิซึคุก็ยิ้มเล็กน้อย จ้องไปทางยักษ์เกราะที่กำลังมองมาเช่นกัน

 

ริวคิวพึมพำ "เด็กเหรอ..."

 

เธอมองไปแปปก็เห็นเมาท์เลดี้

 

"เมาท์เลดี้!"

 

ฮีโร่คนอื่นๆก็เห็นเมาท์เลดี้แล้วเช่นกัน

 

"เธอปลอดภัย!"

 

"ดีจริงๆ"

 

"แล้วเด็กนั่นมันใครนะ"

 

คนอื่นๆต่างดีใจ แต่ก็สงสัยตามมาด้วยเช่นกันว่าเด็กคนนั้นเป็นใครมาจากไหน

 

"เธอรีบหนีไปเร็วเข้า! โอ๊ย!"

 

เมาท์เลดี้ทำท่าจะลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้นจนนั่งกับพื้นอีกรอบ

 

"เธอไปพักเถอะ สู้ต่อไม่ไหวแล้วไม่ใช่เรอะ"

 

"อึก!"

 

อิซึคุเห็นสภาพก็ยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนใจและก็โบกมือให้ไปทางริวคิว

 

"ช่วยมาดูเเลเธอหน่อยคร้าบบบ~"

 

"ห๊ะ?"

 

ริวคิวก็งงว่าคนเรียกคือใคร ฉันเหรอ?

 

"เอาล่ะงั้น..."

 

อิซึคุก้าวเดินไปข้างหน้าที่ละก้าว ทีละก้าว ก้าวไปทางยักษ์เกราะ

 

ยักษ์เกราะเหมือนจะรู้ว่าใครคือศัตรูคนถัดไปของมันและ..!

 

มันก็วิ่งมาทางอิซึคุ!

 

ทุกคนมองมาทางอิซึคุกันหมด การกระทำของเค้ามันทำคนอื่นตกตลึง

 

"จะทำอะ..."

 

"ไม่เป็นไร"

 

เมาท์เลดี้งง

 

อิซึคุก็ฉีกยิ้มออกมา มันวิ่งมาทางของเขาไม่ไกลและ

 

ตู้มมม

 

ยักษ์เกราะและอิซึคุง้างหมัดชกปะทะจนเกิดแรงลมขึ้นมา เสื้อผ้าของอิซึคุฉีกขาด! เกิดแรงลมมหาศาลขึ้น!

 

ทุกคนตกตลึงกว่าเดิม!

 

แล้วจังหวะนั้นอิซึคุก็ได้กล่าวด้วยท่าทางเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง

 

"เพราะว่าฉันมาช่วยแล้วไงล่ะ!"

 

 

 

*

 

 

 

ณ ออฟฟิสแห่งหนึ่ง

 

ชายสวมชุดสีน้ำตาลสวมหมวดสีน้ำตาลอ้วนหลังจากโทรศัพท์เสร็จก็ถอนหายใจออกมา

 

"เป็นไรหรอครับสารวัตร"

 

สารวัตรก็เงยหน้าขึ้นตามเสียง

 

"ฮัตโตริเหรอ ก็ป่าวหรอกไม่มีอะไรแค่คุยธุระสำคัญมาน่ะ"

 

"งี้นี่เอง"

 

ชายหนุ่มฮัตโตริก็พยักหน้าเข้าใจแล้วก็ดูเวลาก่อนพูดกับสารวัตร

 

"สารวัตรครับได้เวลาแล้วครับ"

 

"อืม ไปกันเถอะ เตรียมอุปกรณ์ให้พร้อมด้วยล่ะ"

 

"ครับ! สารวัตรเมงุเระ"

 

จากนั้นฮัตโตริก็ทำวัตยาหัตก่อนจะวิ่งออกไป

 

สารวัตรนามเมงุเระจัดหมวดดีๆก่อนจะเดินออก จากออฟฟิส

 

"ฝากด้วยนะ อิซึคุคุง"

 

 

============================================

 

ฉับๆ ยาวเกิ๊น!

 

 

จักรพรรดิมังกรตูด 👆

 

สนับสนุนเป็นกำลังใจได้ทาง กด 👍 และ เมนท์ และ

 

TRUE MONNY WALLET

096-638-5639

 

 

ความคิดเห็น