pienika

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 1

ชื่อตอน : รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2559 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 1
แบบอักษร

 

รักนะ...รู้ยัง ตอนที่ 1

 

 

นาย...น้องของสมปองเหรอ?”เสียงหวานห้าวๆเรียกสติของเป้ให้กลับมาเอ่อ...พี่กูชื่อปองศักดิ์ครับสมปองอ่ะพ่อกูครับแต่ช่างเหอะคนสวยพูดกูไม่ถือแหม่เฮียปองแม่งโคตรรู้ใจให้มาอยู่ห้องเดียวกับคนสวยๆหึหึจะว่าไปเฮียปองแม่งมีเพื่อนผู้หญิงสวยขนาดนี้เลยเหรอวะ? แต่...เสียงพี่ห้าวไปว่ะขัดกับหน้าหวานๆชิบ

ว่าไง?”เสียงห้าวถามอีกครั้งทำเอาคนคิดในใจรีบตอบ

ครับผมชื่อเป้แล้วพี่สาวชื่อ...?”เป้ถามอย่างสุภาพเขาต้องสร้างความประทับใจแรกทว่าใบหน้าสวยๆกลับตึงและมองตาขวางนิดๆ

ฉันชื่อเซียและฉันเป็นผู้ชายเซียพูดเสียงเรียบทำเอาคนฟังหน้าซีดเผือด

ห๊ะ!

ห๊ะ!!

ห๊ะ!!!

ผู้ชาย!!!!!

ห้องนายอยู่ตรงนั้นทำตัวตามสบายห้ามเข้าไปยุ่งกับห้องของฉันและอย่าทำห้องรกเซียพูดอย่างหงุดหงิดเขามันจะหงุดหงิดทุกครั้งที่มีคนบอกว่าเขาเป็นผู้หญิงเหมือนมากเหรอวะ? เออยอมรับว่าเหมือนแต่ทำไงวะบังเอิญหน้าเหมือนแม่อ่ะเซียมองนาฬิกาไม่สนใจน้องชายของเพื่อนที่นั่งนิ่งค้างห้าโมงกว่าแล้วเขามีงานด่วนเซียรีบลุกไปหยิบกระเป๋าแล้วกวาดของทุกอย่างบนโต๊ะญี่ปุ่นใส่กระเป๋าเป้

ปัง

เสียงประตูห้องปิดลงแต่เป้ยังนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นแม่ความรู้สึกเหมือนรู้ความจริงว่าแฟนของตัวเองมีดุ้นเลยว่ะเอ่อ...ยังไม่เคยมีแฟนเป็นสาวดุ้นนะแต่เปรียบเฉยๆ

สวยแบบนี้เป็นผู้ชายกูก็เอาวะเป้ยิ้มมุมปากก่อนจะสะบัดหัวแรงๆ

คิดเหี้ยไรเนี่ยเป้ด่าตัวเองแล้วลุกไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้หน้าห้องเดินเข้าห้องของตัวเองไปจัดของเข้าที่จะว่าไป...ยิ้มทำไมวะ

เป้ใช้เวลาเป็นชั่วโมงในการสำรวจห้องใหม่ที่โคตรหรูเลยตามผนังห้องมีภาพวาดสวยๆหลายภาพติดเป็นส่วนๆอย่างสวยงามและมีชั้นวางหนังสือเก๋ๆท่าทางพี่เซียจะเป็นที่ชอบอ่านหนังสือมากเลยสายตาคมหันไปเจอขาตั้งวาดภาพที่มุมใกล้ๆประตูเปิดออกไประเบียงเป้เดินออกไปนอกระเบียงมีเก้าอี้โยกและโต๊ะวางของเล็กๆเป็นห้องที่อยู่แล้วสบายตามากเลยว่ะ

8.00 PM

เซียเสียบคีย์การ์ดปลดล็อกห้องแล้วโยนกระเป๋าลงโซฟาก่อนที่จะล้มตัวนอนลงกับพื้นเหนื่อยๆงานไม่ผ่านอีกแล้วคนหน้าหวานถอนหายใจเป็นรอบที่เจ็ดร้อยทำยังไงเขาก็จัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้สักทีมันโคตรเป็นอุปสรรคในการทำงานเลยอยากจะคิดเรื่องงานแต่ทำไมหน้าของเขาคนๆนั้นถึงลอยเข้ามาทำให้เขาไม่เป็นอันทำอะไรทุกทีเลยวะ

เฮ้ยพี่เป็นอะไรรึเปล่าเสียงทุ้มดังขึ้นอ่า...เขาเกือบลืมไปเลยว่าไม่ได้อยู่คนเดียวน้องชายของเพื่อนมันมาอยู่ด้วยนี่หว่าเซียลุกนั่งแล้วส่ายหัวเบาๆก่อนจะฟุบลงกับโต๊ะญี่ปุ่น

กินข้าวยังพี่เดี๋ยวผมทำไรให้กินพี่ดูเหนื่อยๆว่ะเป้ถามพร้อมกับนั่งยองๆมองเรือนผมสีน้ำตาลส้มๆ

ขอกาแฟ

ดึกแล้วนะพี่ยังจะกินอีกเหรอเดี๋ยวผมทำข้าวให้กินดีกว่าเป้พูดจบก็ลุกเดินเข้าครัวไปทำอาหารเมื่อตอนเย็นเขารื้อตู้เย็นแล้วเจอแต่น้ำกับเบียร์สองสามกระป๋องพี่เซียกินเบียร์ด้วยเหรอวะโคตรขัดกับบุคลิกเลยเป้เลยจัดการไปซื้อของพวกเนื้อพวกผักไข่แล้วก็นมอะไรพวกนี้มาเก็บไว้อยู่ฟรีก็ต้องซื้อของไว้ให้เจ้าของห้องกินดิวะ

กลิ่นหอมๆเรียกให้คนหิวแต่ขี้เกียจที่จะกินข้าวเงยหน้ามาจากโต๊ะแล้วมองไปที่ครัวทุกๆวันเซียแทบจะไม่แตะข้าวเพราะหนึ่งขี้เกียจซื้อและสองทำไม่เป็นทำให้เวลาหิวก็ชงกาแฟกินก็จบสักพักเป้ก็เดินถือจานสองใบออกมาจากครัวร่างสูงนั่งตรงข้ามกับเซียและวางจานข้าวทั้งสองใบ

ข้าวไข่เจียว?”เสียงหวานห้าวๆถามขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้วความรู้สึกเหมือนเดจาวูแล่นเข้ามา

ข้าวไข่เจียวเนี่ยนะหนุ่มร่างบางถามพลางเลิกคิ้วเมื่อคนร่างสูงยกข้าวมาให้วันนี้เขาต้องมาค้างที่คอนโดของจิมเพื่อนร่วมงานที่เขา....แอบชอบ

เออน่า...ทำเป็นอย่างเดียวนี่แหละรับรองอร่อยเหาะ

ข้าวไข่เจียวหมูสับเลยนะพี่สูตรผมอร่อยชัวร์กินๆเป้พูดพร้อมกับดันจานของเซียให้เซียยิ้มนิดๆเมื่อนึกถึงอดีตแล้วหยิบช้อนส้อมมาตักชิมไม่รู้ว่าเพราะหิวหรือเพราะไม่ได้กินนานเขารู้สึกว่ามัน...อร่อยถึงจะอร่อยน้อยกว่าสูตรของจิมก็เหอะ

อาหารเย็นมื้อแรกของสัปดาห์ผ่านไปโดยที่ไม่มีเสียงพูดคุยอะไรอีกคงเป็นเพราะอีกฝ่ายยังปรับตัวให้เข้ากันไม่ได้และอีกคนก็ติดเงียบพูดน้อยพอกินเสร็จเป้ก็ขอล้างจานส่วนเจ้าของห้องก็หยิบกระดาษเปิดโน้ตบุ๊กมาคิดงานใหม่คิดไปก็กุมขมับไปเป้เองก็วุ่นอยู่กับงานของตัวเองสุดท้ายก็ตัดสินใจหอบงานทุกอย่างออกมานอกห้องนอนแล้ววางลงกับพื้นเซียมองน้องของเพื่อนงงๆ

อยู่ในห้องแล้วคิดอะไรไม่ออกว่ะพี่เซียขออยู่ด้วยนะเป้ว่าแล้วไม่รอบคำตอบรับก็ล้มตัวนอนคว่ำทำงานของตัวเอง

เป้สะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วมองไปรอบห้องเขายังอยู่ที่เดิมข้างหน้าของเขาก็คืองานที่ยังไม่เสร็จ!! ฟัค! แม่งหลับได้ไงวะเป้เหลือบมองนาฬิกาตีหนึ่งพระเจ้า! ตายแน่ๆมือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไลน์หาเพื่อนซึ่งแน่นอนว่าพวกมันยังไม่นอนแน่ๆ

เป้ : มึงๆๆกูหลับว่ะไม่ทันแน่ๆเลย

ฟาร์ : อะไรของมึง

เป้ : งานของจารย์เกริกไง

กาย : เหยดมึงทำแล้วอ่อ

เป้ : ไอ้สัสส่งพรุ่งนี้

กาย : ห๊ะ!!

เรย์ : ส่งพรุ่งนี้พ่อง ส่งอาทิตย์หน้า

พอเห็นข้อความเป้ก็ถึงกับนิ่งค้างไอ้ห่าแล้วกูเครียดเพื่อ!? เก็บเลยแม่งหลอกให้กูทำอยู่ตั้งนาน เป้เหลือบไปมองที่โต๊ะญี่ปุ่นเห็นเซียฟุบหลับไปกับโต๊ะอีกแล้ว เป้วางโทรศัพท์แล้วค่อยๆลุกนั่งขยับเข้าไปใกล้ๆ นั่งมองใบหน้าหวานยามที่หลับขนตายาวเป็นแพอย่างสวยที่สำคัญกว่านั้น

อือหือ.... หอม....

เป้เม้มปากเมื่อกลิ่นหอมๆแตะจมูกตัวพี่เซียหอมมากเลยว่ะใบหน้าหล่อค่อยๆเลื่อนเข้าไปใกล้ๆเพื่อนที่จะได้ดมกลิ่นหอมๆถนัดขึ้น

พรึบดวงตากลมลืมตาขึ้นมาเป้สะดุ้งแล้วรีบถอยออกห่าง

จะทำอะไรเซียถามเสียงเรียบ

คือ...ผมเห็นพี่นอนก็เลยจะปลุกให้เข้าไปนอนในห้องดีๆเซียมองนาฬิกาบนผนังแล้วถอนหายใจงานของเขายังไม่ได้เลยคิดอะไรไม่ออกจริงๆคนหน้าหวานพยักหน้าแล้วเก็บงานจะว่าไปนอนก็ดีเหมือนกันเพราะถึงยังดึงดันคิดไปก็ปวดหัวเปล่าๆเป้เองก็เก็บงานของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องเซียล้มตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนเขาไม่มีแรงที่จะลุกไปอาบน้ำแล้ว

Rrrrrrrrrrr

ร่างโปร่งเล็กเงยหน้าขึ้นแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเป็นเบอร์ของคนที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้เองแหละริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะตัดสินใจรับสาย

ฮัลโหลเซียบังคับให้เสียงของตัวเองไม่ให้สั่นอย่างสุดความสามารถ

[เราโทรมากวนเซียรึเปล่า]

อ่อ...ไม่

[พรุ่งนี้มาหาที่เซนหน่อยได้มั้ยเรายังไม่ได้คืนหนังสือเซียเลย]

เอาไปเลยก็ได้เซียตอบเสียงแผ่ว

[ทำไมเสียงเหมือนไม่สบายล่ะเป็นอะไรมากรึเปล่า?] อย่าได้มั้ยขอร้องล่ะ...อย่าทำเสียงแบบนั้นอย่าทำเหมือนเป็นห่วงได้มั้ย

ระ...เราไม่เป็นอะไรแค่นี้นะง่วงจบคำนิ้วเรียวก็กดวางสายก่อนที่เสียงสะอื้นเบาๆจะดังขึ้นไม่ได้จริงๆเขา...ทำไม่ได้จริงๆพยายามที่จะทำตัวเหมือนเดิมแต่....เขาก็อ่อนแออยู่เรื่อยบ้าจริงให้ตายสิเซียเข้มแข็งหน่อยอย่าไปนึกถึงสิเซียพยายามเข้า นายทำได้อยู่แล้วอย่าไปนึกถึงอย่าไปนึกถึงอย่า....

มีอะไรเหรอเซียทำไมถึงลากเรามาไกลจังเสียงทุ้มถามขึ้นเมื่ออยู่ๆเพื่อนร่วมงานก็บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วยและลากเขาออกมาจากผับซึ่งพวกเขามาปาร์ตี้กันเพราะงานใหญ่เสร็จไปด้วยดี

เรามีอะไรจะบอกเซียสูดหายใจเรียกความมั่นใจ

หืม?’

คือ....เราว่า...เรา...’อุส่าคิดมาแล้วนะแต่พอถึงเวลาทำไมมันพูดอะไรไม่ออก

มีอะไรก็พูดมาสิเราลุ้นนะฮ่าๆๆ

เราชอบจิมอ่ะคือ....เอ่อ...เราชอบแบบที่...มากกว่าเพื่อนเสียงหัวเราะของจิมเบาลงจนเงียบและมันก็เงียบ...จนเซียกลัวจิมดึงมือเซียที่จับข้อมือของเขาออก

แต่เราเป็นผู้ชายนะเซียผู้ชายกับผู้ชายชอบกันไม่ได้

เรารู้แต่เราชอบ...’

เป็นเพื่อนกันน่ะดีแล้วจิมพูดเสียงนิ่งแล้ว

เราชอบผู้หญิงจิมพูดแค่นั้นแล้วก็เดินห่างออกไปเซียมองแผ่นหลังกว้างด้วยสายตาที่พร่าเลือนจนแผ่นหลังนั้นลับสายตาไป

 

ฮึก....”

 

 

ความคิดเห็น