มัทนา ( Madhana )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พูดไม่ออก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.4k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2559 18:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พูดไม่ออก
แบบอักษร

.................................................

 

 

  "  อาหารพร้อมแล้วค่ะแม่  พี่วี  "

เสียงใสๆของจริญาพรเอ่ยเรียก  เมื่อเธอทำกับข้าวเสร็จ  พร้อมกับจัดตั้งสำรับอย่างพร้อมสรรพไว้บนโต๊ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

  "   จ้า  เดี๋ยวพี่ไปตามคุณน้าสักครู่นะจูน  "

 ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยเบาๆ  พร้อมกับรอยยิ้มกระชากใจที่ส่งมา  ก่อนจะเดินผ่านโต๊ะอาหารเข้าไปที่ห้องรับแขก

'  เกิดเหตุรถสปอร์ตคันหรู หมายเลขทะเบียน xxxx  ขับฝ่าไฟแดง ก่อนจะเสียหลักพุ่งชนเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง  เป็นเหตุให้มีผู้ไดรับบาดเจ็บสาหัสสองราย  ทราบชื่อ นางสาวแพทารา ศิริภูวตานนท์ ลูกสาวเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่  และนางสาวนุชลดา ภัทรธาดล  ซึ่งตอนนี้เจ้าหน้าที่นำตัวส่งโรงพยาบาลแล้ว........  '

 เสียงจากโทรทัศน์ดังขึ้นมากระทบเข้ากับโสตประสาทของแม่นอมอย่างชัดเจน  ว่าลูกสาวคนเดียวได้รับบาดเจ็บสาหัส

"  ยัยนุช!!!!!!!  "

 แม่นอมอุทานเสียงดัง  น้ำตาไหล  ทำเอาภัทรวีที่เพิ่งเดินเข้ามาตกใจระคนกัน

"  เกิดอะไรขึ้นครับคุณน้า  "

ชายหนุ่มเอ่ยถามร้อนรน  

"  ยัยนุช!!  ฮือออ...  ตาวี  ช่วยยัยนุชด้วย!!  ช่วยด้วย  "

  แม่นอมเอ่ยอย่างควบคุมสติไม่อยู่  มืออวบชี้ไปที่หน้าจอทีวี  ซึ่งชายหนุ่มก็มองตามอย่างรวดเร็ว

"  นุช!!!  "

เขาอุทานชื่อหญิงสาวในลำคอเบาๆ  อย่างรู้สึกเป็นห่วง  ก่อนที่ร่างบางๆของจริญาพรจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

"  เกิดอะไรขึ้นคะ!!!  "

เธอเอ่ยถามด้วยความตกใจ  ที่อยู่ๆคนในบ้านก็ร้องเสียงดังจนแตกตื่นไปหมด

 

" แม่!!!!  "

 หญิงสาวอุทานเสียงดัง  เมื่อเห็นว่าแม่นอมท่าจะลมจับ  ก่อนจะหมดสติไป  หญิงสาวรีบปรี่เข้าไปประคองร่างท้วมของนางเอาไว้ 

"  เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ  พี่วี  "

หญิงสาวเอ่ยถามอีก  พลางหยิบนิตยสารใกล้ๆมือ  มาพัดให้แม่นอม

"  นุชเกิดอุบัติเหตุ  ตอนนี้อาการสาหัส  "

  เขาบอกด้วยอาการตกใจและคาดไม่ถึง

"  อะไรนะคะ  นี่...  เราตามหายัยนุชกันเป็นเดือนๆ  แต่ก็ไม่เจอ  เเล้วนี่  อยู่ๆ  ยัยนุชมาเกิดอุบัติเหตุขึ้นได้ยังไงคะ  "

จริญาพรเอ่ยออกมาอย่างคาดไม่ถึง  พร้อมกับอาการสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"  พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน "

ผู้หมวดเอ่ย  ก่อนจะล้วงหระเป๋ากางเกงแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา  กดเบอร์ติดต่อกับเพื่อนตำรวจด้วยกัน

"  เดี๋ยวพี่จะประสานกับเพื่อนให้เขาช่วยอีกทางหนึ่งนะจูน  "

  เขาเอ่ย  ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปเพื่อคุยโทรศัพท์

 

 

...........................

 

 

 เอกราชหยุดร้องไห้แล้ว หากแต่ตอนนี้เขากลับนั่งเหม่อลอยราวกับคนหมดอาลัยตายอยากอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน  หมอหายเข้าไปในห้องนานเกือบสองชั่วโมงแล้ว  หากแต่ยังไม่มีวี่แววว่าจะออกมา  เขาเองก็ร้อนใจ  ในอกแทบจะลกเป็นไฟ  หากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้  ทำอะไรไม่ได้เลยซักอย่างเดียว  วูบหนึ่งเขาก็นึกโกรธตัวเองนัก   ที่ไม่เคยดูแลเอาใจใส่เธอเลย  ไม่แม้แต่จะพูดดีๆกับเธอ  เขาใจร้ายกับเธอ  ซ้ำยังทำร้ายเธอมาตลอด  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันเป็นเพราะเขา  เขาเป็นคนผิดทั้งหมด

" โธ่เว๊ย!!!!!!!!!!  "

 ชายหนุ่มสบถเสียงดัง  ก่อนที่กำปั้นหนาๆ  จะชกเข้าไปที่ฝาผนังแบบรัวๆจนเลือดแตก  ไหลลงมาตามลำแขนแกร่ง

" เฮ้ย!!  ไอ้เอก  ทำอะไรของแกวะ  "

ชิรวิธที่ยืนอยู่ใกล้ๆ  รีบปรี่เข้ามาหาเพื่อน  ก่อนจะรั้งมือเขาไว้ไม่ให้ทำร้ายตัวเองอีก

"  ฉันมันชั่ว!!  ฮือ..  มือนี้.. มือที่เคยทำร้ายนุช..ฮือ.. ฉันอยากทำให้มันเจ็บ..แกอย่ามาห้ามฉัน!! "

" แกบ้าไปแล้วรึไงวะ  แกคิดว่าเธอจะรับรู้รึเปล่า  ว่าแกทำร้ายตัวเองแบบนี้น่ะ  "

 วิธเอ่ยเตือนสติเพื่อน   เอกราชกลับยังนิ่งเงียบ  หากแต่ไม่ได้ซัดหมัดเข้าไปที่กำแพงอีก

"  แกต้องมีหวัง  ตราบใดที่หมอยังไม่ออกมา  นั่นเเสดงว่า  เขากำลังช่วยชีวิตเธออยู่  แกต้องใจเย็นๆนะเว้ย "

ชิรวิธเอ่ย  พร้อมกับแตะบ่าเพื่อนเบาๆ ก่อนที่ร่างสูงของเอกราชจะยอมทรุดนั่งลงตามเดิม

"   ไปทำแผลดีกว่ามั้ย  เลือดแกไหลเต็มเลย  "

ชายหนุ่มเอ่ยถามเขาอย่างเป็นห่วง

" ไม่  ฉันไม่อยากไปไหน  ฉันจะรออยู่ตรงนี้  "

 ชิรวิธถอนหายใจเบาๆอย่างอ่อนใจ  ดูท่าว่าเขาไม่จะยอมไปไหนจริงๆ

" งั้นแกรออยู่นี่ก่อนนะ  เดี๋ยวฉันมา  "

ชิรวิธเอ่ย  ก่อนจะลุกเดินไป

  ชายหนุ่มกลับเข้าสู่ภวังค์อีกครั้งเมื่ออยู่คนเดียว  หากแต่ก็ต้องตกใจ  เมื่อเห็นร่างท้วมของหญิงสูงวัยนางหนึ่งที่เขาจำได้ดีว่า เป็นมารดาของหญิงสาว กำลังวิ่งทั้งน้ำตาตรงมาหาเขาพร้อมกับชายหนุ่มและหญิงสาวคนหนึ่ง

“ คุณ!!! 

แม่นอมตกใจที่เห็นเขานั่งอยู่หน้าห้อง  พร้อมกับเลือดที่ไหลออกจากมือหยดกระพื้น

“ คุณทำอะไรลูกสาวฉัน!!!  ฮืออ  ทำไมยัยนุชถึงได้เป็นแบบนี้...  “

แม่นอมเอ่ยถามเขาราวกับคนเคยรู้จักกันมาก่อน  สร้างความแปลกใจให้กับจริญาพรกับภัทรวีที่ติดตามมาด้วยยิ่งนัก

“  นี่...คุณน้ารู้จักผู้ชายคนนี้ด้วยหรอครับ  “

หมวดหนุ่มเอ่ยถาม

“  ใช่จ๊ะ ...  เขาคือคนที่พาตัวยัยนุชไป  !!  “

แม่นอนมเอ่ยออกมาเพียงแค่นั้นก็สร้างความตกใจให้กับทั้งคู่มากขึ้น

“  แล้วทำไม คุณน้าถึงไม่บอกพวกเราครับ “

คราวนี้แม่นอมถึงกับหน้าถอดสี พูดไม่ออกเอาแต่ร้องไห้  เพราะเคยไปแจ้งความไว้กับตำรวจในท้องที่แล้ว  หากแต่ก็ถูกละเลยไป  นางจึงลืมเอ่ยปากเรื่องนี้กับผู้หมวดหนุ่ม

“ อย่าเพิ่งเซ้าซี้อะไรกันเลยนะคะพี่หมวด “

จริญาพรเอ่ยตัดบท  ก่อนจะหันหน้าไปหาเอกราชที่เอาแต่ก้มหน้างุด ไม่มีเสียงตอบโต้ใดๆหลุดออกมาจากปากเขา

“  นุชเพื่อนฉัน เป็นยังไงบ้างคะคุณ  “

หญิงสาวเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล  ก่อนที่ชายหนุ่มที่เอาแต่ก้มหน้า  จะเงยหน้าขึ้นมามอง

“  คือ......  นุชเค้า.....  “

ชายหนุ่มอ้ำอึ้ง  ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตอบออกไปยังไง ในวินาทีนั้นเอง  หมอก็เดินออกมาจากห้อง  ก่อนที่ทุกคนจะกรูเข้าไปหาหมออย่างรวดเร็ว

“  คนไข้ที่ชื่อ นุชลดา เป็นยังไงบ้างคะหมอ  “

คนถามจ้องหน้าหมอนิ่ง  รอคอยคำตอบที่จะออกมาแบบลุ้นๆ

“  ตอนนี้คนไข้ตัวใจกลับมาเต้นเป็นปกติแล้วครับ  แต่ยังได้ใช้เครื่องช่วยหายใจอยู่  ยังไงหมอยังไม่อนุญาตให้เข้าเยี่ยมนะครับ  อยากในคนไข้ได้พักผ่อนก่อน  งั้น  หมอขอตัวก่อนนะครับ “

คุณหมอเอ่ยอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินจากไป

“  โธ่  ลูกสาวแม่  ฮึก...“

แม่นอมเอ่ยชื่อหญิงสาวกับตัวเองเบาๆ พลางสะอึ้นฮักไปหลายอึก

“ ไอ้เอก ฉัน.... “

ชิรวิธที่เดินกลับมาพอดี ถึงกับชะงักไปเมื่อเห็นบุคคลผู้เข้ามาใหม่และไม่คุ้นหน้า  ยืนมองเพื่อนเขาอย่างเอาเรื่อง

“  เอ่อ..  ใครกันวะ “

เขาเข้ามากระซิบถามใกล้ๆเสียงเบา  อย่างกลัวคนอื่นได้ยิน  สายตาคมมองคนนู้นทีคนนี้ที  หากแต่เพื่อนหนุ่มยังคงนิ่งเงียบ  ไม่ปริปากพูดจาใดๆสักคำ

“  ........... “

“  เอ่อ... สวัสดีครับคุณน้า...  คือผม  เป็นเพื่อนกับ เอก  แล้วก็ คุณนุชนะครับ  คือ..  “

“  ลูกสาวฉัน  ไม่เคยมีเพื่อนเป็นเศรษฐีหรอกค่ะคุณ  โดยเฉพาะเศรษฐีที่ไม่เคยเห็นค่าของชีวิตใครอย่างพวกคุณ ลูกสาวฉันคงไม่กล้าคบหรอกค่ะ  “

 แม่นอมเอ่ยออกมาอย่างเจ็บช้ำ  ทำเอาชิรวิธหน้าถอดสีซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด นางรู้สึกเสียใจที่เขาทำร้ายลูกสาวตนถึงเพียงนี้  นางไม่น่าปล่อยลูกให้ไปกับเขาตั้งแต่วันนั้นเลย  ไม่น่าเลยจริงๆ

“ แม่คะ.....  “

จริญาพรที่ยืนประคองอยู่ใกล้ กอดแขนนางกระชับไว้แน่นอย่างให้กำลังใจ

“ ผมว่าคุณน้ากลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนเถอะครับ  เดี๋ยวจะล้มป่วยไปอีกคน “

ผู้หมวดหนุ่มเอ่ยเบาๆ  พลางพยักหน้าให้กับจริญาพรเป็นเชิงบอกให้พาตัวหญิงสูงวัยเดินออกไปจากเหตุการณ์ตรึงเครียดตรงหน้า

“ จูนพาคุณน้ากลับบ้านได้นะ  เดี๋ยวทางนี้พี่จะจัดการเอง ไม่ต้องเป็นห่วง  “
“ ค่ะพี่วี  “

 

 หญิงสาวรับคำ  ก่อนจะประคองแม่อิ่มให้เดินออกไป 

 

 

 

..................................

หายไปนานมากกกกกกก  คิดถึงไรท์กันมั้ยเอ่ย  อิอิ  ช่วงนี้งานยุ่งมากค่ะ  อีกอย่าง ไรท์ต้องอ่านสือสอบด้วย  ปลายภาคจ่ะ  ขอบคุณที่ทุกคนยังติดตามและให้กำลังใจ  แถมยังบ่นๆให้รียมาอัพต่อด้วย  ดีใจฝุดๆ  อัพต่อให้แล้วนะคะ

ปล. มีคำผิดแจ้งด้วยนะคะ ไรท์ไม่ได้ตรวจก่อนจะอัพ  ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น