facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : BAD RICH 4 Annoying

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 41k

ความคิดเห็น : 87

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2563 01:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD RICH 4 Annoying
แบบอักษร

BAD RICH 4

 

@บ้านเฟียร์

"คุณหนูกลับบ้านแล้วค่ะ" ป้าสมใจแม่บ้านอาวุโสตะโกนขึ้นทันทีที่ฉันเดินเข้าไปในบ้าน

"มาแล้วหรอยัยเฟียร์ พี่เชนเขามารอแกตั้งนานน่ะรู้ไหม"

"ขอโทษค่ะ ก็เฟียร์ไม่รู้ว่าพี่จะมา" ฉันหันไปพูดใส่หน้าพี่เชนที่ยืนยิ้มอยู่

"พี่กะมาเซอร์ไพรส์เรา ไม่คิดว่าเราจะไม่อยู่บ้าน"

"ค่ะ" ฉันพยักหน้าตอบกลับไปแบบปัดๆ บอกตามตรงก็อยากจะรักษาหน้าเขาไว้นะ แต่ฉันก็ไม่พอใจเหมือนกันที่เขามาบงการนู้นนี้กับฉัน

"แล้วพี่เชนมีอะไรรึเปล่าคะ แค่เอาของมาให้คุณพ่อ ต้องโทรตามเฟียร์กลับมาด้วยหรอ"

"ครับ?" พี่เชนทำหน้างงกับท่าทีของฉัน ก็อยากจะแอ๊บต่อนะ แต่มันอดไม่ไหวจริงๆ เป็นใครถึงได้มาเจ้ากี้เจ้าการฉัน

"อ้าวเชน ยังไม่กลับอีกหรอ" เสียงทุ้มเข้มของใครบางคนดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองตามเสียง

"ครับคุณอา พอดีผมรอเจอน้องเฟียร์ก่อน"

"อ่อ..."

"...แล้วแกไปไหนมา" พ่อหันมาเอ่ยถามฉัน

"ห้องเพื่อน"

"ดึกดื่นแบบนี้อะนะ"

"เฟียร์กลับเวลานี้เป็นประจำอยู่แล้วไหม" ทำไมต้องมาอะไรกันด้วย

"เป็นสาวเป็นนาง..."

"เฟียร์ไม่ได้ไปไหนไกล ก็แค่ไปหาเซน" คำพูดของฉันทำเอาร่างสูงคนนึงชะงักไป

"เซน?" พี่เชนมองหน้าเอ่ยถามฉัน

"ค่ะเซน เพื่อนเฟียร์เอง" ฉันตอบกลับไปท่าทีปกติ

"เพื่อน...ผู้ชายหรอครับ"

"ใช่ค่ะ เพื่อนผู้ชาย"

"..." คนตรงหน้าก็นิ่งไป ก่อนจะมองหน้าฉัน

"พี่ว่า...เราไม่ควรไว้ใจเพื่อนผู้ชายมากเกินไปนะ"

"ไม่เห็นเกี่ยวเลย เพื่อนเฟียร์ไว้ใจได้ทุกคน..."

"แต่พี่ว่ามันก็ไม่สมควรอยู่ดี เราเป็นผู้หญิง"

"..." ฉันนิ่งไปกับคำพูดของพี่เชน ไม่ใช่อะไรนะ แต่ฉันเริ่มที่จะหงุดหงิดกับความบงการของเขา แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรออกไป

"มันก็จริง แกเป็นผู้หญิงไปอยู่ห้องผู้ชายดึกๆดื่นๆ" พ่อฉันพูดแทรกขึ้นมา

"แต่เซนเป็นเพื่อนเฟียร์ พ่อก็รู้"

"ฉันรู้ แต่คนอื่นไม่รู้..."

"...แกไปหาผู้ชายดึกดื่นแบบนั้น คนอาจจะเข้าใจผิดได้"

เห้อ! ฉันได้แต่หันหน้าหนีไปอีกทางด้วยความหงุดหงิด ใช่ ฉันกับพ่อฉันไม่ค่อยที่จะลงรอยกันสักเท่าไหร่ เพราะว่า...ฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้านไง เขาต้องการลูกชายมาสืบตำแหน่งแต่แม่ฉันมีฉันได้แค่คนเดียว ฉันเลยไม่ค่อยที่จะลงรอยกับพ่อสักเท่าไหร่ ที่สำคัญก็คือ ฉันดื้อมากด้วย พ่อฉันเขาอยากให้ฉันเรียนบริหารเพื่อที่จะมาช่วยเรื่องงานธุรกิจของเขา แต่ฉันรั้นที่จะเรียนนิเทศตามความต้องการของตัวเอง ฉันจำได้ว่าตอนที่พ่อจับได้ว่าฉันลงเรียนคณะนิเทศ พ่อฉันโกรธมาก มากจนเกือบจะไล่ฉันออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นเพราะมีคุณย่ามาช่วยฉันไว้ ซึ่งท่านอยู่ช่วยฉันได้ไม่นานพอฉันขึ้นปีสอง ย่าฉันก็จากฉันไปด้วยโรคชราทำให้คนคอยห้ามการปะทะของฉันกับพ่อจะเป็นแม่ฉันซะส่วนใหญ่

"ที่พ่อเขาบอกมันก็ถูก..."

"ค่ะ เฟียร์รับรู้แล้ว" พูดจบ ฉันก็ทำท่าจะเดินหนีออกไป แต่...

"แล้วนั่นแกจะไปไหน"

"เฟียร์ง่วง จะไปอาบน้ำนอน"

"ไม่มีมารยาท...ทำไมแกไม่ไปส่งพี่เขาก่อน"

"..." ฉันหันไปมองหน้าพ่อตัวเองด้วยแววตาเริ่มหงุดหงิด

"ไปส่งพี่เขาที่รถ"

ฟู่ว! ฉันแอบถอนหายใจพร้อมกับยอมเดินไปส่งพี่เชนตามที่พ่อตัวเองบอก

 

 

"ส่งพี่แค่ตรงนี้ก็ได้ค่ะ" ร่างสูงหันมาบอกฉัน

"ค่ะ" ฉันพยักหน้าตอบเขากลับ

"น้องเฟียร์ โกรธพี่หรอคะ"

"เปล่า เฟียร์แค่ไม่ชอบ"

"ไม่ชอบ?"

"ที่พี่ทำ เฟียร์ไม่ชอบ ทำไมพี่ต้อง..."

"เพราะพี่หวงเราไงคะ"

"หื้ม?" ฉันชะงักไปกับคำพูดของคนตรงหน้า

"น้องเฟียร์ก็รู้...พี่คิดยังไงกับเรา"

"..."

"อีกไม่นาน น้องเฟียร์ก็ต้องเป็นเจ้าสาวของพี่..." ว่าแล้วมือหนาก็เลื่อนมาจับมือฉัน

"...เดี๋ยววันนึงเราก็ต้องแต่งงานกัน" นี่พี่เขาคิดไปถึงตอนนั้นแล้วงั้นหรอ...เหอะ

พรึ่บ ฉันตัดสินใจชักมือตัวเองกลับด้วยสีหน้าปกติ

"พี่เชนกลับบ้านเถอะค่ะ มันดึกแล้ว"

"ค่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"

"คะ?" ฉันทำหน้างุนงงใส่เขาไปทันที

"เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะไปรับเราที่มหาลัยไงคะ"

"ทำไมพี่ต้องมามหาลัยเฟียร์ด้วย"

"ก็พี่จะดูไง ว่าพี่ใครมายุ่งกับเรารึเปล่า"

"พี่เชน เฟียร์ไม่ตลก"

"ฮ่าๆ ดูทำหน้าเข้าสิ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พี่ต้องไปทำธุระแถวนั้นพอดี..."

"...เลยว่าจะแวะหาเรา"

"พรุ่งนี้เฟียร์เลิกเย็น"

"พี่รอได้ค่ะ"

"แต่..."

"ไม่มีแต่ค่ะ เอาเป็นว่า...เจอกันพรุ่งนี้" ร่างสูงยิ้มบอกฉัน ก่อนจะค่อยๆเปลี่ยนมองหน้าฉันนิ่ง

"แล้วอย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนไหนนะคะ เพราะว่าพี่...ไม่ชอบ" พูดจบ เขาก็ยิ้มออกมาอีกครั้งพร้อมกับเดินออกไปทันที

"อยากจะบ้า" ทำไมฉันต้องมายอมผู้ชายแบบนี้ด้วย ให้ตายเถอะ!

.

.

ตึกตึก...

ทันทีที่ฉันเดินเข้าไปบ้าน

"ไปส่งพี่เชนมาแล้ว..." แม่ฉันก็เอ่ยถามขึ้น แต่ยังไม่ทันที่แม่จะพูดจบ

"แม่! เฟียร์ไม่ไหวแล้วนะ" ฉันพูดสวนออกไป

"อะไร เป็นอะไรของแก"

"ก็พี่เชนน่ะสิ อะไรก็ไม่รู้!" จอมบงการแถมยังทำตัวเป็นเจ้าของฉันจนน่ารำคาญ

"อะไรของแก ตาเชนเขาแย่ขนาดนั้นเลยรึไง"

"เขาก็ไม่ได้แย่ แต่เฟียร์อึดอัดไง"

"ทำไม"

"เห้อ! บอกไป...แม่ก็ไม่เข้าใจ"

"ฉันอาจจะไม่เข้าใจ แต่ว่าฉันอาจจะช่วยแกได้"

"??" ฉันหันไปมองหน้าแม่ตัวเอง

"ถ้าแกไม่ชอบเขาจริงๆ แม่จะไปคุยกับพ่อแกให้"

"ทำได้หรอ" ฉันรีบถามขึ้น

"อืม เดี๋ยวจะลองดู"

"งื้อ!"

หมับ ฉันโผล่กอดแม่ตัวเองไปทันทีด้วยความดีใจ จะได้หลุดพ้นจากคนอย่างพี่เชนสักที ก็อย่างที่บอกฉันเป็นพวกขี้รำคาญ ยิ่งพี่เขาเริ่มล้ำเส้นแบบนี้ ฉันก็จะยิ่งดื้อและเบื่อเขามากเท่านั้น

"ฮึ" เสียงแม่ฉันยิ้มออกมากับท่าทีของฉัน แม้ว่าแม่ฉันจะไม่ได้พูดเพราะกับฉันเหมือนคนอื่นๆ (อาจจะเป็นเพราะความดื้อรั้นของฉันตั้งแต่เด็ก) แต่ว่าแม่ก็ไม่เคยไม่ช่วยเหลือฉันเวลาที่ต้องการความช่วยเหลือเลยสักครั้ง ฉันรู้สึกโชคดีจัง...ที่มีแม่คอยปกป้องฉันอยู่ตลอด

 

 

วันต่อมา...

@ห้องพักเซน

แอดดด

ปึง! ฉันรีบปิดประตูห้องไปด้วยความเร่งรีบก่อนจะชะงักไป

"หายไปไหนกันหมด" ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลยงั้นหรอ

ครืดดดด ครืดดด เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมาไม่พักโดยมีปลายสายก็คือคนที่นัดฉันไว้เมื่อคืนไงละ

"จะโทรมาให้เครื่องระเบิดเลยรึไง" ไม่รับแค่สามสายแรกก็น่าจะรู้แล้วไหม นี่เล่นจะ15สายแล้ว ยังไม่หยุดโทรอีก

"ทำไรอะ"

"อ๊ะ!!" ฉันสะดุ้งออกมาด้วยความตกใจกับเสียงใครบางคนที่เอ่ยออกมาด้านหลังของตัวเอง

ปั่ก! โทรศัพท์ของฉันหลุดมือล่วงลงไปบนพื้น ซึ่งในจังหวะนั้น...ฉันก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ตึก...ตึก...! ฉันจัดการใช้เท้ากระแทกลงบนโทรศัพท์ตัวเองสุดแรง

"เห้ย ทำบ้าอะไรของเธอวะ"

"ยุ่ง" ฉันหันไปตอบเขากลับ ก่อนจะยังคงกระแทกเท้าใส่โทรศัพท์อยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง...

"อ๊ะ" ฉันเผลอร้องออกมาเมื่อฉันกระแทกเท้าผิดท่าทำให้พลาดจะล้ม

หมับ! แต่โชคดีที่มีมือใครบางคนเข้ามาโอบฉันไว้ได้ทัน

"ทำบ้าอะไรของเธอ" ซีเคถามฉันออกมาเสียงนิ่ง

"อ่อยนายมั้ง" ฉันจึงแกล้งตอบเขากลับไปพร้อมกับส่งสายตายั่วยวนใส่หมอนั่นไป และ...

พรึ่บ! มือหนาของใครอีกคนเดินเข้ามากระชากฉันออกจากซีเคด้วยสีหน้านิ่งเรียบ

"..." เซนไม่พูดอะไร เขาแค่ดึงให้ฉันออกห่างจากซีเค

"เอาวะ ศึกชิงนาง"

"หุบปากไปเลย!" ฉันหันไปพูดใส่หน้าดีนทันที ก่อนจะหันไปหาทั้งเซนและซีเค

"ขอบคุณ"

".../..." สองคนนั้นก็นิ่ง ไม่ตอบอะไรกลับมา ซึ่งมันก็เป็นปกติของพวกเขาแหละ ฉันชินนานละ

"เป็นอะไร" เซนหันมาถามฉันเสียงนิ่ง

"เบื่อ เซ็ง หงุดหงิด!" ฉันตอบเขากลับไป

"ทำไม เมนมาหรอ" ดีนถามออกมา ทำเอาฉันหันไปแวดใส่เขาทันที

"เมนบ้านนายสิ!"

"บ้านฉันไม่มีคนเป็นเมน"

"เงียบไปเลย! กวนประสาท"

"ฮ่าๆ นี่อารมณ์โมโหหรืออารมณ์ปกติเธอวะ ขี้เหวี่ยงชะมัด"

"ชิ๊!" ฉันทำหน้าทำหน้าใส่หมอนั่นไปด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินเข้าไปหาเซน

"เบื่ออะเซน ฉันเบื่อออออ"

"เหอะ ไปอ้อนมันอยู่ได้ แล้วบอกไม่ได้คิดอะไร"

"เงียบไป"

":p"

"กวนประสาท" บนโลกใบนี้จะมีใครกวนประสาทฉันได้เท่าไอ้บ้าดีนอีกไหม!!

"เซนนนนนน"

"อืม รู้แล้ว...อยากทำอะไร"

"ขอเล่นเกมส์โทรศัพท์นายได้ไหม"

"..."

"ก็โทรศัพท์ฉันมันพังไปแล้วไง..."

"...อีกอย่างโทรศัพท์นายก็เล่นสนุกกว่าของฉันด้วย"

"เหอะ เธอจะเอาตัวละครมันไปแต่งตัวบ้าบอตามใจของเธอนะสิ"

"แล้วนายยุ่งอะไรด้วย"

"ต้องยุ่งสิวะ ฉันเล่นทีมเดียวกับมัน..."

"...เธอแต่งตัวมันโคตรทุเรศเลย ใครจะเล่นด้วยลง"

"นี่!! คนเขาออกจะมีเทสยะ ไม่ใช่นาย"

"เทสบ้าเทสบออะไรวะ"

"เงียบไปเลยดีน เซนยังไม่เห็นจะว่าอะไร"

"เหอะ มันเคยว่าอะไรเธอด้วยรึไง"

"ไม่เคย" ฉันตอบกลับไปอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของเซนมาเล่นราวกับเป็นโทรศัพท์ของตัวเอง

"เสื้อตัวนี้สวยอะ ฉันขอซื้อนะ" ฉันยื่นโทรศัพท์บอกเซนออกไป

"อืม" ซึ่งเขาก็พยักหน้าตอบกลับมาสีหน้าปกติ

"เออไอ้นี่ก็ดีจริงๆ ไม่ว่าอะไรสักคำ" ฉันก็ไม่สนใจคำพูดของดีนและยังคงนั่งแต่งตัวให้ตัวละครเกมส์ของเซนในโทรศัพท์ของเขาต่อ...

.

.

พึ่บ ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความมึนงง

นี่ฉันเผลอหลับไปงั้นหรอ...

"ตื่นแล้วหรอ" เสียงเซนดังขึ้นทำให้ฉันชะงักหันไปมองหน้าเขาที่อยู่ตรงหน้าฉันพอดี

"!!" ฉันสะดุ้งตกใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบลุกขึ้นนั่ง เพราะอะไรนะหรอ...เพราะเมื่อกี้ฉันนอนฟุบหลับหนุนตักของเซนอยู่อย่างไงละ

"อะ เอ่อ...ฉันเผลอหลับไปไม่รู้ตัวเลย" ฉันเอ่ยออกมา

"อืม อยู่ๆเธอก็ฟุบหลับไป"

"ก็มันง่วง..."

"อืม"

"แล้วพวกดีนละ"

"กลับไปสักพักแล้ว"

"งั้นหรอ แล้ว..."

"?" เซนก็มองหน้าฉัน

"ทำไมฉันถึงได้นอนหนุนตักนายละ" ฉันตัดสินใจถามออกไปด้วยความสงสัย

"มันไม่มีหมอน ไม่อยากให้เธอเมื่อยคอ"

"งั้นหรอ..." เซนก็ยังคงเป็นเซนสินะ แสนดีกับฉันอยู่เสมอ

"ขอบคุณนะ" ฉันบอกเขาออกไป

"อืม" ซึ่งเซนก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟา

"จะกลับเลยไหม" เขาหันมาเอ่ยถามฉัน

"อื้ม" ฉันพยักหน้าตอบกลับไป

"ให้ไปส่งไหม กลับยังไง"

"ขับรถมา"

"อืม...ขับไหวรึเปล่า"

"ไหวๆ แอร์ห้องนายมันเย็นไง เลยเผลอหลับ"

"หึ" เซนลอบยิ้มออกมากับท่าทีของฉัน

"งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"อืม ถึงแล้วทักมา"

"โอเค บายยยย" แล้วฉันก็เดินออกไปทันทีโดยที่มีสายตาของเซนที่มองตามฉันมา

 

 

 

**อย่าลืมกดหัวใจ

คอมเม้นให้กันด้วยน้าาาา**

 

 

ความคิดเห็น