tukkatamii
Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักจากหมอถึงหมวด...รักจากตำรวจถึงแพทย์

ชื่อตอน : รักจากหมอถึงหมวด...รักจากตำรวจถึงแพทย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักจากหมอถึงหมวด...รักจากตำรวจถึงแพทย์
แบบอักษร

รักจากหมอถึงหมวด...รักจากตำรวจถึงแพทย์

 

หลังจากที่ทั้งคู่เคารพอัฐิของผู้เป็นบิดาของชินฤทธิ์เรียบร้อย ก็พากันเดินกลับมาที่บ้านหลังใหญ่กลางสวน ตัวบ้านเป็นแบบชั้นครึ่งเล่นระดับทรงโมเดลสีขาวน้ำตาลดูเรียบๆ บ้านทั้งหลังถูกปกคลุมไปด้วยต้นไปน้อยใหญ่ จนเกิดร่มเงาเย็นสบาย ร่างสูงสองร่างที่เดินเคียงกันมาหากคนนอกมองเผินๆก็เหมือนเพื่อนผู้ชายสองคนที่กำลังเดินคุยกันอย่างสนุกสนาน แต่ถ้าหากมีใครสักคนได้มองใกล้ๆจะพบว่าภายในแววตาของคนทั้งคู่กำลังทอประกายภาพของอีกฝ่ายด้วยแววรักใคร่ลึกซึ้ง

“หมออยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กเลยหรอ”

“ก็ไม่นะ แค่ถึงช่วงมอต้น พอมอปลายผมก็ย้ายไปอยู่กรุงเทพ”

“อยู่กลับใคร ไหนว่าคุณแม่เองก็อยู่ต่างจังหวัด”

“ก็อยู่กับพ่อแหละ ตอนนั้นพ่อผมประจำอยู่กรุงเทพ แต่แม่ไม่ได้มาอยู่ด้วย เพราะต้องช่วยตากับยายดูแลกิจการที่บ้าน”

“อ้าวแล้วแบบนี้คุณพ่อไม่คิดถึงคุณแม่แย่หรอ”

“โทรหากันทุกวันสามเวลาหลังอาหารจนเข้านอน ตอนนั้นผมหมั่นไส้มาก”

“แล้วคุณทำไง”

“อ้าว ก็แซวไปเรื่อยแหละตามประสาตอนนั้นผมก็วัยรุ่นด้วย”

“แล้วพ่อกับแม่ก็แยกกันอยู่แบบนั้นนะ”

“ก็เปล่า” คนตัวเล็กกว่าเดินไปหย่อนตัวลงบนตักของอีกคนที่ลงไปนั่งที่เปลก่อนแล้วตามอาการกวักมือเรียกของคนรัก เอวบางจึงถูกคว้าไว้โดยแขนแกร่ง ก่อนที่เตธวัชจะโยกเปลนั้นช้าๆ

“พอผมขึ้นปีหนึ่งคุณตาก็สิ้นเหลือแต่ยาย พ่อก็เลยทำเรื่องย้ายไปประจำที่บ้านแม่ ทิ้งผมไว้คนเดียวตั้งแต่นั้นเลย”

“เหงาแย่”

“ก็ไม่เชิง มีพวกไอ้ดลนี่แหละอยู่เป็นเพื่อนมาตลอดตั้งแต่เรียน จนทำงานพอทำงานก็มาเจอคุณนี่ไง”

“พอเจอผมหมอก็หายเหงาไปเลย”

“ปวดหัวมากกว่าเดิมสิไม่ว่า วอแวอยู่นั้น”

“ก็ผมอยากอยู่ใกล้ๆหมอ ไม่รู้ว่าเผลอตัวไปชอบตอนไหน รู้ตัวอีกทีในสมองและสายตาก็มีแต่เรื่องขอหมอชิน”

“ปากหวาน” ชินฤทธิ์ว่าให้สีหน้ายิ้มๆ ดูก็รู้ว่าชอบ

“ก็เคยชิมแล้วนี่...หวานมั้ยล่ะ” เตธวัชที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังเอี้ยวหน้ามาสบตากลับคนที่นั่งอยู่บนตักเขา ทั้งยังดันตัวอีกคนให้หันมาหา

“อืมม ชักลืมๆแล้วสิ...ไหนมาชิมอีกทีซิ”

“หึ” เตธวัชหัวเราะในคออย่างชอบใจ หมอชินของเขาช่างยั่วไม่เปลี่ยนเลย ทั้งๆที่แค่อยู่เฉยๆก็เหมือนยั่วแล้ว ยิ่งมาทำแบบนี้คิดว่าเขาจะไปไหนรอด

“ผมยอมให้หมอชิมทั้งวันทุกวันและตลอดไปอยู่แล้ว” เสียงทุ่มกระซิบอยู่ที่ปากของคนในอ้อมแขน ก่อนจะกดมันลงแนบชิดเพื่อให้อีกคนได้ ชิม อย่างที่ขอ

เรียวปากนุ่มเผยแยกออกอย่างเต็มออกเต็มใจ เมื่อคนขอชิมความหวานยื่นปลายลิ้นนุ่มชื่นเข้าหา แต่เมื่อปล่อยให้อีกคนสำรวจกวาดต้อนความหวานภายในปากตัวเองจนพอใจแล้ว เตธวัชก็เริ่มเป็นฝ่ายรุกร้ำอีกคนแทน เมื่อชินฤทธิ์ผละห่างออกมาเขาก็ปล่อยให้คนตัวเล็กได้มีโอกาสหอบเอาลมหายใจที่ถูกช่วงชิงไปเมื่อครู่เข้าปอดก่อนจะตามมาประกบปากซุกไซร์เข้าหาอีกครั้ง และอีกครั้ง

วงแขนกว้างที่กระชับร่างเล็กให้แนบสนิทไปกับอกแกร่งไม่มีทีท่าว่าจะคล้ายออก แม้ว่ามือข้างหนึ่งจะเริ่มเลื่อนไหลไปตามร่างกายของคนบนตักอย่างเอาแต่ใจ

กระดุมเม็ดที่หนึ่งหลุดไป อย่างง่ายดายเพราะเจ้าของถูกล่อลวงด้วยริมฝีปากนุ่มชื่นของคนที่ตั้งใจจะ ให้ชิม จนสติสตังไม่ทันได้คิดถึงอย่างอื่นนอกจากความหวานที่คนตัวโตจงใจป้อนให้

เม็ดที่สอง สามตามมาอย่างกระชั้นชิด จนเผยให้เห็นอกขาวหน้าสัมผัส เม็ดที่ห้า หก หลุดตามไปติดๆโดยเจ้าของเสื้อก็ยังไม่มีสติห้ามปราม เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบเนียนละเอียด นุ่มมือที่ไม่ว่าเตธวัชได้สัมผัสกี่ครั้งก็ไม่เคยเบื่อ

นิ้วเรียวยาวสากระคายลูบแทรกไปตามรอยแยกของสาบเสื้อเพื่อแตะต้องเนื้อแท้ของอีกคนตามที่ใจปรารถนา ตัวของชินฤทธิ์กระตุกเล็กน้อยตอนที่โดนสะกิดเบาที่ปลายเม็ดสีสดที่กลางอก

“อื้อออ” คนโดนรุกรานครางประท้วง พยายามดันตัวอีกคนออกห่าง แต่ใช่ว่าคนถูกห้ามกลายๆนั้นจะยอมง่ายๆ

วงแขนที่เอวกระชับแน่นไม่ยอมคล้าย จูบร้อนแรงก็ยิ่งเร่งเร้าตาม ยิ่งคนตัวเล็กทำท่าจะรู้สึกตัวและเริ่มจะห้ามปราม เขายิ่งรุกคืบเพื่อมอมเมาอีกฝั่งให้กลับมาเตลิดอีกครั้ง

สาบเสื้อโดนแยกออกกว้างอีกทีโดยมือข้างเดิมแต่หนนี้มือนั้นถูกจับเอาไว้โดยมือนุ่ม จูบที่กำลังดำเนินไปก็หยุดลง

“ตรงนี้ไม่ได้...เดี๋ยวใครมาเห็น” เสียงนุ่มกระซิบบอก เตธวัชยิ้มขำ ไม่ได้ห้ามทำ แต่ไม่ให้ทำตรงนี้ เพราะตอนนี้พวกเขานั่งกันที่เปลสวนที่วางอยู่ตรงเทอเลสหน้าบ้าน แม้ว่าบ้านนี้จะถูกห้อมล้อมด้วยต้นไม้หนาตา แต่ถ้าเกิดมีใครมาก็จบกัน ได้เลยครับเมีย ย้ายที่ก็ได้

คิดได้อย่างนั้นแขนแกร่งก็ช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นเต็มวงแขนในท่าเจ้าสาว ราวกับว่าอีกคนเป็นเพียงสาวน้อยร่างบางเบา จนหมอชินต้องรีบคว้าลำคอแกร่งเอาไว้กันไม่ให้ตัวเองตก

“ก็รู้นะว่าคุณแข็งแรง แต่อุ้มอย่างกับผมเป็นสาวน้อย”

“หึ หมอตัวเล็กนิดเดียว แค่สูงเฉยๆเลยดูเหมือนตัวโต”

“ส่วนคุณมันยักษ์ชัดๆ” คนพูด พูดไปก็ย่นจมูกไป คนมองก็มองอย่างหมั่นเขี้ยวจนอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปงับเบาๆที่ปลายจะจมูก

“อื้อออ เดี๋ยวตก”

“ไม่ปล่อยให้ตกหรอก” เตธวัชบอกยิ้มๆ

“จะข้างนอก หรือ ในห้อง” คนอุ้มก้มลงมาถามเมื่อเข้ามาในบ้านแล้ว และปิดประตูบ้านเรียบร้อย ด้วยปลายเท้าที่ยกขึ้นเตะประตูปิดแล้วให้คนในอ้อมแขนยื่นมือไปกดล็อก

“ตามใจ” หมอชันสูตรกระซิบบอกเบาๆ

“ว่าอะไรนะ”

“ตามใจไง”

“ตามใจผม” คนฟังเลิกคิ้วสูงเมื่อถามย้ำ

“ก็บอกแล้วว่า ทริปนี้จะตามใจคุณทุกอย่าง” คนตามใจบอกไปหน้าแดงไป ส่วนคนโดนตาม อ่ะ เสร็จโจร

ได้ยินอย่างนั้นขายาวก็ก้าวไปในทิศทางของห้องนั่งเล่นที่มีโซฟานุ่มตัวใหญ่อยู่

“งั้นขอผมตีตราจองหมอในทุกทีๆของบ้านเลยแล้วกัน เพราะจะได้รู้ไปเลยว่าหมอเป็นของผมโดยสมบูรณ์แล้ว”

“อือ” ชินฤทธิ์พยักหน้ารับทั้งๆที่แก้มใสยังแดงเถือก กิริยาน่ารักของคนในอ้อมแขนทำคนอุ้มยิ้มหน้าบาน หมดหนทางหุบ ได้รับอนุญาตมาขนาดนี้ พ่อจะละเลียดกินไม่ให้เหลือแม้แต่กระดูกเลยคอยดู

พอได้หมายมั่นปั้นมือแล้วก็เริ่มลงมือปฏิบัติ เริ่มจากที่ผู้หมวดวางร่างบางของหมอให้นอนราบไปโซฟา ร่างสูงก้าวขึ้นมาคล่อมตัวอีกคนไว้ ใช้ศอกค้ำพื้นโซฟาข้างศีรษะคนที่นอนอยู่เพื่อก้มลงป้อนจูบดูดดื่มให้เริ่มต้นอีกครั้งจนเกิดเสียงอันไพเราะของการแลกเปลี่ยนซึ่งความหวานของกันและกัน ดังก้องไปทั่วแทรกผ่านความเงียบที่มีเพียงเสียงของลมหายใจที่เริ่มหอบกระเส่าตามแรงอารมณ์ที่ค่อยๆปะทุ

“อืมม์...อืมม์...จ๊วบๆๆ จุ๊บๆ”

“อ๊ะซ์!” เตธวัชคว้ามือเรียวไปวางไว้ที่หน้าอกข้างซ้ายของตนที่กำลังเต้นระรัว แล้วผละห่างออกมาเพื่อชะโงกอยู่เหนือใบหน้าหวานคมของคนที่นอนตัวอ่อนระทวยใต้ร่างเขา

“ในนี้มีหมออยู่ ปราณีมันด้วย” ดวงตาคมเข้มสบเข้ากับดวงตากลมใสที่มีแววหยาดเยิ้มเข้มข้น เตธวัชมองเห็นภายในดวงตาคู่นั้นมันมีเงาของเขาสะท้อนกลับมา นั้นยิ่งทำให้หัวใจที่เน้นแรงอยู่แล้วยิ่งหนักขึ้นมากกว่าเดิม เพราะสิ่งที่เขามองเห็นมันบ่งบอกว่าในสายตาของหมอชินก็มีเพียงเขาเช่นเดียวกัน

ชินฤทธิ์ไม่โต้ตอบคำของหมวดแต่กลับเริ่มลูบแผ่วๆไปตามมัดกล้ามที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตลำลองสีครีมคาดแถบน้ำเงินที่ตนเป็นคนซื้อให้ ในโอกาสอะไรจำไม่ได้ แต่ตอนนั้นหมอก็แค่คิดว่ามันเหมาะกับอีกคนดี พอลองมานึกๆดูแล้วในห้วงคำนึงของชินฤทธิ์ก็มีเตธวัชเข้ามาวนเวียนนานแล้วเหมือนกัน นั่นมันอาจจะหมายความว่า ในใจของเขาก็มีอีกคนก้าวเข้ามานานแล้วเช่นกัน แต่ความใกล้ชิด ความเป็นเขา หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้ความรู้สึกของชินฤทธิ์คลุมเครือเลยไม่เคยชัดเจนในความสัมพันธ์ระหว่างกันเลยสักครั้ง ทั้งๆที่การกระทำมันแสดงออกมานานแล้วด้วยซ้ำ

มือเรียวลูบช้าอย่างตั้งใจสัมผัส ร่างกายนี้เป็นของเขาเช่นเดียวกับที่ร่างกายเขาเป็นของหมวด

“ชินรักเตนะครับ” เสียงนุ่มบอกรักเบาๆออกมายามเหลือบตาขึ้นมองสบกับคนด้านบน

“วันนี้อยากเดินไม่ได้หรือไงหมอ อ้อนจัง”

“เดินไม่ได้คุณก็อุ้มผมสิ”

“จุ๊ๆ” คนฟังจุปาก ขณะที่ใช้มือแตะไปตามแก้มใสของหมอชิน

“ข้อตกลงของเราว่าไงลืมแล้วเหรอครับ”

“ก็ได้” หลังคำก็ได้ของชินฤทธิ์ ทำไมเตธวัชรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งสีหน้าและแววตาของคนพูดจังวะ

“ถ้าเตทำชินเดินไม่ไหว เตก็ต้องอุ้มชินเดินแล้วล่ะ” ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงที่ส่งมานั้นทำคนทวงนิ่งค้าง ตายเป็นตายเตธวัช!!

“วันนี้อย่าหวังว่าจะได้ออกนอกบ้านเลยหมอชิน ฮึ้ม!!” พูดจบก็ก้มงับเบาๆที่แอ่งชีพจรของอีกคน สลับกับดูดเม้มไปทั่วจนเกิดรอยสีกุหลาบในทุกที่ที่ปากร้อนๆไต่ไปหา

“อ๊ะส์...เจ็บ” คนโดนทำประท้วง

“เจ็บหรือเสียว” คนทำยังอุตส่าห์ถาม

“เสียว...อ่าซ์ มะมากกว่า”

“มือไวนะครับชิน” หมวดเตงึมงำว่าทั้งๆที่ปากง่วนอยู่กับยอดอกของอีกคน เพราะมือนุ่มของคนใต้ร่าง จากที่ลูบผะแผ่วอยู่แถวอกเขา ตอนนี้มันเลื่อนไปแถวหน้าขาของเขาแล้ว

หมอชินคนใสๆไม่มีอยู่จริง!!

“แล้วชอบมั้ย” เสียงหวานปนหอบถามกลับมา

“ที่สุด”

“อ๊าาา”

“แต่จะให้ดีกว่า พามันมาสูดอากาศข้างนอกหน่อยสิครับ”

“อื้อออ ดะได้ อ่ะส์ แบบนั้นมัน...อื้อ” ชินฤทธิ์ถึงกับครางหอบเมื่อเม็ดสีสวยของตนถูกปลายลิ้นนุ่มชื่นตวัดละเลงไปมาสลับกับโดนดูดเม้มแรงๆจนเกือบเจ็บ

“ชอบมั้ย”

“อื้อ...ชอบทุกอย่างที่เป็นชิน”

“แล้วชอบไอ้ที่อยู่ในมือด้วยมั้ย อ๊าซ์” ที่ถามเพราะตอนนี้เจ้าลูกชายเขามันออกมาสู่โลกภายนอกแล้วด้วยสองมือของแม่มันนั้นแหละ

“รักเลยล่ะ” ชินฤทธิ์ตอบยิ้มๆแววตาแสนยั่ว อ่า ถ้าได้กระแทกปากบางนั้นจะเป็นยังไงนะ

“ชินจ๋า”

“จ๋า”

“ใช่ปากให้เตที..ได้มั้ย”

“อื้อ ได้สิ” ดูเหมือนเจ้าของทริปจะตามใจเขาทุกอย่าง อย่างที่พูดเอาไว้จริงๆ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องนี้

“เตขยับขึ้นมาหน่อย” เตธวัชขยับไปคุกเข่าอยู่เหนือหน้าอกของคนบอก แก่นแท้ของร่างกายที่ขยายเต็มอัตราศึกแทบจะทิ่มหน้าอีก ชายหนุ่มก้มลงมองว่าชินฤทธิ์จะจัดการกับไอ้ตัวพยศของเขาอย่างไง แล้วยิ่งต้องอึ้ง เมื่อหมอส่งปลายลิ้นนุ่มออกมาทักทายส่วนปลายของเขาก่อน ทั้งยังเหลือบตาขึ้นมามองสบกับเขาอย่างท้าทาย ไม่สิยั่วยวนต่างหาก

“อ๊ะซ์...ซี๊ดดด” เริ่มแล้ว เตธวัชได้แต่ครางแผ่วผ่านลำคอแกร่ง เมื่อหมอชินเปิดปากรับเอาตัวตนของลูกชายเขาเข้าไปด้านในโพลงปากนุ่ม

“อ่ะซ์ๆๆ” ชายหนุ่มขยับเอวสอบไปตามจังหวะดูดกระซับของคนทำ

“ซี๊ดดด สุดยอดเลยเมียจ๋า แรงๆเลยครับ”

“อื้อๆๆๆ”

“อ๊าาา ซี๊ดดด เสียวชิบ!!!” เตธวัชมีโอกาสขยับไปอีกไม่กี่ที ทุกอย่างพังทลายออกมา

“อ๊ะซ์ๆๆ” ชินฤทธิ์ดูดกลืนของเหลวขุ่นขาวลงคอไป แต่เพราะอีกคนปลดปล่อยมันออกมามากเกินจึงทำให้มีบางส่วนไหลล้นออกมาจากขอบปาก ดังนั้นเจ้าตัวจึงแลบลิ้นออกมาเลียส่วนที่เลอะจนหมด แต่ท่าทางการเลียนี้สิ ทำคนมองที่เพิ่งเสร็จไปแข็งตัวขึ้นมาอีก จับกระแทกเลยได้มั้ยวะ จะยั่วเอ็กซ์ไปถึงไหน!!!

เตธวัชจับให้ร่างบางนั่งคล่อมตัวเองเอาไว้บนโซฟาก่อนจัดการถอดเสื้อของหมอทิ้งไป

“แป๊ป...ถอดกางเกงก่อน” แม่งงงง ยั่วแม้กระทั่งทางท่าการถอดกางเกง โอเค หมอชิน วันนี้กินน้ำผมแทนข้าวไปก่อนแล้วกัน!!

พอฝ่ายนะถอดเสร็จก็รีบคว้าเอวเขามาคล่อมตักตัวเองทันที

“อ่ะ!! เบาๆ รีบไปไหน”

“อยากแดกเมีย”

“พูดไม่เพราะ”

“ใส่เลยได้มั้ย ไม่ไหวแล้ว เสร็จเดี๋ยวไปซื้อยาให้”

“ไม่”

“โธ่~~ชินค้าบ มันตั้งจนจะระเบิดแล้ว อ่ะ!!”

“อ๊ะซ์...แข็งจัง” กำลังจะโอดครวญ คนด้านบนก็กดสะโพกตัวเองลงมาซะแล้ว

“เจ็บอ่ะ...แต่เสียว” ยังมีน่ามายิ้มตาใสให้อีก

“เมื่อกี้หมายถึง ไม่ต้องไปซื้อ ผมเตรียมมาแล้ว อ๊าาาา” จบประโยคบอกเล่าของคนขี้ยั่ว เตธวัชก็จับเอวบางกระแทกลงมาทั้งตัว

“ซี๊ดดดด แน่นชิบหาย”

“อื้ออออ แน่นจริง ร้อนด้วย แหกๆๆ อืมม์” อีกคนบ่นไรไม่รู้แล้วก้มลงปิดปากเขาด้วยจูบดุเดือดที่เกือบๆจะกระชากวิญญาณเตธวัชเดี๋ยวนั้น

ทั้งสองร่างยังไม่มีใครขยับๆเพื่อให้ร่างกายได้มีโอกาสปรับตัว เพราะการฝืนใส่เข้าไปทั้งแบบนั้น แต่อารมณ์ตอนนี้ชินฤทธิ์ก็ควบคุมมันไม่ไหวแล้วเช่นกัน จึงเลือกที่จะกดสะโพกตัวเองเข้าหาอีกคนทั้งแบบนั้นเลย ไม่เป็นไร เขาเป็นหมอ เรื่องพวกนี้ก็พอจะรู้และรักษาตัวเองได้

ดังนั้นพอเริ่มชินและหายเจ็บ ร่างบางขาวเนียนที่เปลือยเปล่าเหนือร่างหนาที่เสื้อผ้ายังอยู่ครบชุดก็เริ่มขยับกายเข้าหาคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟา และกำลังดูดลิ้นของเขาไม่ปล่อย

“อื้ออ...อื้อออ” เพราะปากไม่ว่างเสียงครางยามที่ขยับจึงเป็นได้เพียงเสียงอื้ออือในคอ

“แฮกๆๆ” เมื่อปากถูกปล่อยให้เป็นอิสระดึงกลายเป็นหอบหนักๆ

มือสากของเตธวัชครอบครองรูดชักที่แก่นกายของอีกคน อีกมือก็ขยับเขี่ยไปมาที่เม็ดอกสีสวยของคนตัวขาว ส่วนอกอีกข้างก็มีปากเขาอ้างับเอาไว้แล้วใช้ลิ้นดุนดันเล่น

“อ๊ะซ์ๆ...อ๊าาา “ เสียงครางที่เล็ดลอดออกมายามที่เขาสวนเอวกระแทกใส่อีกคนยิ่งทำให้อยากขยับแรงกว่านั้น

เมื่อสมองคิด ร่างกายก็ขยับมาทันที คนเจ้าเล่ห์น่ะคิดเอาไว้แล้วว่าจะครอบครองร่างนี้ในทุกๆมุมของบ้าน ดังนั้น...

ชินฤทธิ์ถูกอุ้มมาทั้งอย่างนั้นขณะที่ร่างกายยังเชื่อมติดกันอยู่ เตธวัชพาคนตัวบางเดินมาวางที่โต๊ะกินข้าวหินอ่อนสีขาวที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง วางร่างอีกคนให้นั่งบนนั้น โชคดีที่บนโต๊ะไม่ได้มีของอะไรวางอยู่

“อื้ออ...แรงไป” ทันทีจัดท่าทางให้หมอเสร็จ ผู้หมวดหนุ่มก็ไม่รอช้า ขยับกายเข้าหานอนที่ตอนนี้นอนเปิดเปลือยอยู่บนโต๊ะด้วยแรงตามความต้องการของอารมณ์ทันที

“อ๊ะซ์...อ๊ะซ์ ตะ...เต เบาๆ ฮื่อออ” แรงขับเคลื่อนที่ร่างสูงส่งหาอีกคนรุนแรงเพียงพอจะทำให้อีกคนที่นอนอยู่บนโต๊ะโยกคลอนไปตามจังหวะของการกระแทกตัวของอีกคน

“อ๋าซ์...” เตธวัชเร่งจังหวะขึ้นไปอีกตามกระแสอารมณ์และความต้องการที่จะก้าวขึ้นไปแตะขอบของความสุข ที่มักจะสูงสุดทุกครั้งที่เขาแตะต้องคุณหมอที่รัก

“อ๊ะซ์...อ๊ะซ์...อื้ออออ เต” เสียงหวานที่คร่ำครวญเรียกชื่อเขาบ่งบอกว่าในความรู้สึกของหมอชินเองก็กำลังจะเดินทางไปถึงปลายทางแล้วเช่นเดียวกัน

“อ๊ะๆๆ...อ๊าาาาา ซี๊ด” หมวดเตกระแทกตัวเข้าสู่ช่องทางที่รัดแน่นนัดอีกสองสามที ก็ต้องปลดปล่อยอีกทีอย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าคมแหงนหงายสีหน้าเข้มจัดทว่าสุขสมยามเมื่อสายธารแห่งความเสน่ห์รินรดลงในตัวของคนที่รัก แม้จะเคยทำเรื่องแบบนี้กันมาบ้าง แต่ไม่มีครั้งไหนที่เตธวัชจะรู้สึกสุขสมได้เท่าครั้งนี้ ยิ่งยามทอดมองช่องทางรักที่เขาถอดถอนกายออกมาแล้วเจอว่าปากทางที่เขาครอบครองเมื่อครู่มีหยาดน้ำสีขุ่นไหลย้อนตามมามันยิ่งช่วยตอกย้ำเข้าไปอีกว่า

ชินฤทธิ์เป็นของเตธวัช เป็นของเตธวัชทั้งหมด!

“เหนื่อยยัง” หมวดเตที่ยืนแทรกอยู่ระหว่างของคนที่นอนหอบแฮกๆอยู่บนโต๊ะ ชะโงกตัวคล่อมเหนืออีกฝ่าย ถามยิ้มๆเป็นเชิงล้อเลียน

“เหนื่อย” เสียงนุ่มปนหอบตอบท่าทางอ้อน

“แต่ผมยัง บอกแล้วไง วันนี้ทั้งวัน”

“โอ้ยเต...ขอชินพักก่อน”

“พักอะไรคนเหนื่อยต้องเป็นผมไม่ใช่หรอ”

“อึดไปไม่ไหวนะเต”

“วันนี้คึก เพราะมีแมวยั่วต่างหาก”

“ใครแมว” ก็คนที่ขู่ฟ่ออยู่นี้ไง

“นี้ไง...คนนี้” บอกพร้อมใช้นิ้วเขี่ยไปตามล่องของแผงอก

“คุณเถอะแมว แมวยักษ์จอมหื่น”

“แมวก็แมว” อีกคนพยักหน้ารับง่ายๆ

“แต่หื่นกับเมียคนเดียวเถอะ”

“ก็ลองไม่หื่นกับคนอื่นดูสิ”

“หืออออ”

“อะไร”

“ยอมรับว่าด้วยว่าเป็นเมียผม”

“เคยปฏิเสธหรอ” จะว่าไปพอมาคิดๆดูแล้ว

“ก็ไม่แหะ”

“เหอะ”

“ดีใจอ่ะ เมียหวง”

“ไม่หวงผัวจะให้ไปหวงแมวที่ไหนล่ะ”

“โหยยยย หมอชินนนน ฆ่าผมเถ๊อะ”

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

“รักนะครับ” จู่ๆก็เข้าโหมดซึ้ง

“รักเหมือนกัน” หมอเองก็ตอบรับคำรักนั้นด้วยความเต็มใจ

“หายเหนื่อยยัง”

“แหนะ”

“น๊าาา นะๆเมียจ๋า ดูดิมันขึ้นมาอีกแล้ว”

“เฮ้ย หมวด!! หื่นไปป่ะ”

“แค่ได้กลิ่นหอมๆของหมอผมก็พร้อมรบเถอะ”

“อยากจะบ้า ถ้าผมเดินไม่ไหวจริงๆรับผิดชอบด้วย”

“แน่นอนอยู่แล้ว” คนหื่นรับปากไปก็เริ่มแทะเล็มคนใต้ร่างไป

“เจ็บหลังอ่ะ ย้ายที่ได้มั้ย” ไอ้ยอมก็ยอมหรอกรับปากไปแล้วว่าจะตามใจ แต่อนนี้เจ็บหลังไงเปลี่ยนเถอะ

“ได้ครับเมีย” เตธวัชรับคำก่อนจะดึงตัวชินฤทธิ์ขึ้นมาอุ้ม แล้วพาเดินหายเข้าไปในห้องนอน คราวนี้นุ่มสมใจคนเจ็บหลังแน่นอน แล้วเตธวัชก็จะได้กินหมอแบบหมดห่วงไปแบบยาวๆทั้งวัน ก็บอกแล้วไง พ่อจะแทะไม่ให้เหลือกระดูก!!!

 

ไรท์ // ไม่ไหวแล้ววววววว วันนี้มาดึกมากกก กราบขออภัย

ไรท์เลือดจะหมดตัวแล้วววว ขอตัวไปทำใจก่อน ช่วงนี้จะมีแต่อะไรหวานๆเลี่ยนๆ ทนได้ทนไปก่อน เดี๋ยวมาตามแจกอินซูลินที่หลัง

 

ไปล่ะแจกันตอนหน้า และๆ บอกกันสักนิดว่ามันดีมั้ย คอมเมนท์คือแรงใจ ต่อลมหายใจให้อิช้อย

ความคิดเห็น