ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่70

คำค้น : yaoi fantasy Y

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 458

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2563 11:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่70
แบบอักษร

หลังจากสงครามในครั้งนั้น ก็ผ่านมา2 ปีแล้วครับ พวกผมเรียนจบแล้ว มาแล้วโดยที่ผมก็ยอมเป็นเฮนแมนให้เชนต่อจนจบแต่ตอนนี้เราเลิกพันธะสัญญาแล้วครับ เพราะเชนบอกไม่อยากให้ผมอยู่ในฐานะนี้ แล้วก็พวกผมไม่ได้ขึ้นตรงต่อตระกูลตัวเองทั้งคู่ครับ แต่เลือกที่จะไปสอบเป็นนักสำรวจกับนักอนุรักษ์ โดยผมเป็นนักอนุรักษ์ครับ พวกเราออกเดินทางช่วยเหลือผู้คนไปทั่ว แน่นอนว่ามีเวลาทำแบบนี้อีกแค่สองปีเพราะทางผู้ใหญ่อยากให้เราแต่งงานกันครับ ผมเลยคิดว่าสองปีที่เหลืออยากใช้เป็นข้อพิสูจน์ความรักของเรา ถ้าถามว่าสามอสูรตัวแสบผมเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้พวกเค้าไปเป็นอสูรคุ้มครองให้ตระกูลผมแล้วครับ ยกเว้นแต่พิ้งเทลที่ติดผมมาก เลยเดินทางไปด้วยกัน  

 

"คราวนี้ดูเหมือนทางใต้จะประสบปัญหาโรคระบาดนะ คิดว่าถ้าเดินทางไปก็คงใช้เวลาประมาณ5วัน" เชนพูดพร้อมกับกางแผนที่ดู เรื่องข่าวก็ยังได้รับการติดต่อจากลูคัสมาเป็นระยะๆครับ ลูคัสจะคอยส่งจดหมายผ่านนกเวทย์มนต์ที่จะพุ่งมาหาเชนทันทีที่มีปัญหา  

 

"ครับแต่ว่าระหว่างทางน่าจะผ่านหมู่บ้านอินทา เราน่าจะตุนเสบียงกันหน่อยนะครับ" ผมพูดออกมา พร้อมกับเดินไปหาพิ้งเทลที่ตอนนี้อ้วนท้วมสมบูรณ์แล้ว  

 

"นั่นสินะ สมุนไพรบางตัวคงต้องเอาไปเผื่อด้วยอาการที่รู้ตอนนี้คือมีตุ่มหนองขึ้นตามตัวผู้ป่วย แล้วก็ไข้ขึ้นๆในตอนกลางคืน"ผมพยักหน้ารับพร้อมกับกระโดดขึ้นร่างของพิ้งเทล  

 

"งั้นเรารีบไปกันเถอะครับ" ผมยื่นมือไปให้ร่างสูง  

 

"จะว่าไปเมืองอินทาเจ้าจินเบย์น่าจะอยู่กับสกาเล็ตที่นั่นด้วยหนิคงได้เจอกันหล่ะมั้ง" เชนจับมือผมขึ้นมานั่งบนหลังพิ้งเทล  

 

พูดถึงคุณสกาเล็ตตอนนี้ไปเป็นอาจารย์อาสา สอนเด็กๆอยู่ที่เมืองทางใต้ครับโดยมีจินเบย์ที่คอยตามไปด้วย จินเบย์จะมีหน้าที่สนับสนุนคุณสกาเล็ต ซึ่งแน่นอนว่าเธอก็ต้องกลับไปตระกูลตัวเองหลังจากนี้เช่นเดียวกันกับพวกผม แต่ระยะเวลานี่ผมไม่แน่ใจนัก  

 

ผมนึกถึงวันที่เราแยกกันก็แอบตลกเพราะแทบไม่มีใครกลับไปสานต่อตระกูลทันทีเลยยกเว้นลูคัสที่พ่วงยองคาปิรัวไปด้วยเท่านั้น ส่วนคนอื่นก็แยกย้ายกันไป อย่างคุณณอช ผันตัวไปเป็นผู้ศึกษาคำสาป และ คอยสนับสนุนทางศาสนจักรให้ฟื้นตัวเองขึ้นมาหลังจากเสียพระสันตะปาปาไปกว่าสองปี คุณตาลาบีและชิเมย์ราเกะก็ไปเป็นผู้คัดนักผจญภัยกัน ส่วนคนที่แหวกแนวก็คงเป็นเอแคร์กับเยมุล ที่ไปเป็นฑูตแต่ละประเทศแทนพวกเค้าเดินทางไปทั่วเพื่อคอยสานสัมพันธ์  

 

"คิดถึงทุกคนเหมือนกันนะครับ ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมากมาย" ผมคิดถึงสิ่งที่เราผ่านกันมาก็แอบยิ้มออกมา  

 

"เดี๋ยววันที่เราแต่งงานกันพวกนั้นต้องมาแสดงความยินดีกับเราแน่" เชนทำหน้าที่บบังคับทิศทางองพิ้งเทลให้ไปยังทิศทางที่ถูกต้องโดยการโอบผมจากด้านหลังแล้วเอาคางเกยไหล่ผม  

 

"ไม่คิดเลยเนอะว่าเรื่องจะมาจบแบบนี้" แค่คิดว่าตอนแรกที่เจอกันเราก็ต้องไปร่วมสู้กันกับอสูรแล้วมันก็ไม่ค่อยจะเห็นมุมที่ดีของกันและกันนัก เห็นแต่สภาพโทรมๆตอนหลังสู่เสร็จเพียงเท่านั้น  

 

"ไม่หรอกเพราะยังไงก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว คิดว่าฉันจะปล่อยให้คนที่รักหนีไปอีกรึไงหื้ม" เชนเอาแก้มถูกกับใบหน้าผมไปมา  

 

"ฮะฮะ ผมเกือบตายแล้วแท้ๆ" ผมพูดพลันนึกไปตอนที่ตัวเองร่างกลายเป็นทองคำ  

 

" กะอยู่ว่าถ้าไปอยู่บนสวรรค์จะให้พวก7บาปไปถล่มเอาวิญญาณคืนมา แต่ถ้าอยู่ในนรกก็จะไปเจรจาโดยใช้พวก7บาปเป็นตัวประกัน " เอ๊อะ พูดอะไรออกมาน่ากลัวชะมัด  

 

"ทำแบบนั้นกลัวจะไม่ได้กลับมาทั้งคู่นะครับ ฮะ ฮะ" แหงสิพวกนั้นพลังเยอะจะตายไป  

 

"ไม่เป็นไรอย่างน้อยขอได้อยู่ด้วยกันก็พอ"  

 

"หึๆ ผมรู้อยู่แล้วว่าเชนต้องพูดแบบนี้ " ก็นะผมอยู่กับเค้ามาตั้งหลายปีทำไมจะไม่รู้หล่ะ เอาจริงๆคือตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นแทบจะทุกเวลาเลยก็ว่าได้ที่เชนอยู่กับผม  

 

"อ่อ ท่านพ่อทำเรื่องรับเด็กมาเลี้ยง10คนนะแต่พวกเด็กๆจะมาหลังจากเรากลับไป2อาทิตย์ "  

 

"ห๊ะ อะไรนะครับทำไมผมไม่รู้เรื่องนี้ แล้วเด็กจากไหนตั้ง10คน" ผมแทบหันควับไปเอามาจากไหนเอามาเลี้ยงทำไมตั้งเยอะ  

 

"พ่อเค้าเหงามั้ง อีกอย่างนี่ก็คิดว่าเป็นเรื่องดีเพราะเวสจะได้ไม่มีเวลาไปไหนเพราะต้องเลี้ยงเด็กตั้ง10คน" อึก นี่่กะไม่ให้ไปไหนเลยหรอเนี่ย  

 

"แต่บ้านของเราไม่ได้หลังใหญ่พอจะเลี้ยงเด็กตั้ง10คนนะครับ" บ้านที่ผมว่าคือเขตกลางระหว่างตระกูลของผมกับเชนครับ ทั้งสองตระกูลตกลงกันว่าอยากให้อยู่เส้นข้ามเกี่ยวของสองตระกูล ซึ่งบ้านผมก็เป็นบ้านเล็กๆไม่ได้ใหญ่มาก  

 

"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ท่านพ่อของพวกเราสั่งคนไปทุบแล้วสร้างบ้านหลังใหญ่ให้แล้ว" อะไรน๊าาา ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย แล้วเชนไปรู้มาจากไหน  

 

"ผมคงขัดอะไรไม่ได้แล้วสินะ งั้นเอาเป็นว่าเวลาที่เหลือเรามาสนุกกันให้เต็มที่เถอะครับ" ผมไม่คิดจะเอาเรื่องอะไรที่ยังไม่เกิดมาคิดให้หนักสมองแน่นอน  

 

"บางทีอาจได้ลูกคนที่11ด้วยรึป่าวน่ะ" เชนเอามือมาลูบท้องน้อยของผมเบา  

 

"ผมท้องไม่ได้นะครับเชนนนนน!!" 

 

-------------------------------------------------------- 

จบแล้วครับ555ดีใจมากที่มาถึงวันนี้วันที่นิยายเราจบลง แอบเศร้าปนภูมิใจที่เขียนมาได้ถึงขนาดนี้มันอิ่มเอมใจ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่คอยให้กำลังใจ และคอมเม้นต่างๆผม อ่านทุกคอมเม้นเลยนะครับ แต่ถ้าจะให้ตอบหมดกลัวจะมีแต่คำว่าขอบคุณเลยเลือกที่จะตอบแค่บางอันครับฮ่ะฮ่ะ ยังไงผมก็ไม่คิดจะหยุดแต่งนิยายแน่นอน เรื่องต่อไปผมก็ยังคงแนวแฟนตาซีฉบับของผมไว้ครับ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของผมด้วยนะครับ ชื่อเรื่องนักปรุงยาอสูรยังไงก็ฝากลองอ่านแนวนี้ด้วยนะครับ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น