facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

CHAPTER 01 : มาเฟียพ่อลูกอ่อน

ชื่อตอน : CHAPTER 01 : มาเฟียพ่อลูกอ่อน

คำค้น : มาเฟียพ่อลูกอ่อน ดองกี้ Mpreg

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 11:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 01 : มาเฟียพ่อลูกอ่อน
แบบอักษร

 

CHAPTER 01 : มาเฟียพ่อลูกอ่อน 

 

โรงพยาบาล Z 

เวิร์ลมาที่โรงพยาบาลทันทีที่เอริกไปส่งฟรานซ์ กลิ่นยาลอยแตะจมูกทันทีที่เข้ามาข้างในทำเอาเวิร์ลอยากจะหันหลังกลับ แต่ติดตรงที่ว่าเขาต้องรู้ให้ได้ว่าฟรานซ์มาที่นี่ทำไม นางพยาบาลทุกคนที่เห็นเขาล้วนแต่หลบตากันเป็นแถว ส่วนบางคนที่ไม่รู้จักต่างทำหน้าเคลิ้มชวนฝัน หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงยินดีให้พวกเธอได้สนุก แต่ตอนนี้เขามีคนรักแล้ว คงต้องโบกมือลา

"ผมอยากพบคุณหมอกาวิน" เวิร์ลบอกกับฝ่ายประชาสัมพันธ์ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง เธอดูลุกลี้ลุกลนจนน่ารำคาญ

"เอ่อ คือ.. คือว่า..."

"เดี๋ยวนี้" กดเสียงให้ต่ำลงเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าถ้ายังไม่ได้ตามที่ต้องการ เขาจะไม่ทนแล้ว พยาบาลสาวพยักหน้ารัว ก่อนต่อสายหาหมอกาวิน พอได้รับคำตอบว่าเข้าพบได้ เธอจึงวายสายแล้วเดินนำเขามาที่ห้องของหมอกาวิน เวิร์ลพยักหน้าเบา ๆ เป็นการขอบคุณแล้วเปิดประตูเข้าไป การ์ปเดินตามเข้ามาก่อนปิดประตูกดล็อกอย่างรู้หน้าที่ เอาล่ะคุณหมอ ถ้าคุณไม่คิดจะบอกกัน เขาจะสั่งเก็บทันที

"สวัสดีครับคุณเวิร์ล เทเลอร์ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับผม?" หมอกาวินทักทายตามมารยาทแล้วส่งยิ้มการค้าให้ เวิร์ลยกยิ้มนิด ๆ แล้วดึงเก้าอี้ออกมานั่งก่อนเคาะปลายนิ้วชี้ลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ เขากวาดสายตามองรอบ ๆ ห้องแล้วหยุดสายตาที่หน้าหมอกาวิน

"รู้จักคนนี้ไหมคุณหมอ?" เวิร์ลเอ่ยถามแล้วยิ้มบางพลางยื่นโทรศัพท์ให้ดู หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏรูปของฟรานซ์ในวันรับปริญญาที่ถ่ายคู่กับเขา หมอกาวินเห็นหน้าของฟรานซ์ก็จำได้ทันที

"รู้ครับ เขาพึ่งมาหาผมวันนี้" หมอกาวินละสายตาจากหน้าจอแล้วมองหน้าเวิร์ลก่อนตอบไปตามตรง

"อืม แล้วเขาเป็นอะไรถึงมาหาคุณหมอ?" เลิกคิ้วเป็นเชิงถามพลางมองหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่ากดดันหมอกาวินอยู่ไม่น้อย

"ผมคงบอกไม่..."

"ถ้าหมอยังอยากให้โรงพยาบาลนี้เป็นของเจ้าของเดิม บอกฉันมาดี ๆ ในตอนที่ยังพูดดีอยู่"

"อย่ามาขู่ผม..."

"ฉันพูดจริง หมอก็น่าจะรู้ว่าฉันทำได้มากน้อยแค่ไหน บอก มา เดี๋ยว นี้" เวิร์ลพูดย้ำชัดทีละคำ หมอกาวินมองหน้าเวิร์ลสลับกับการ์ปที่ยืนหน้าไม่รับแขกอยู่ด้านหลัง ความกดดันจากสองคนนี้ทำหมออย่างเขาอึดอัดเสียจริง แต่ถ้าไม่บอก... โรงพยาบาลนี้ได้กลายเป็นของเทเลอร์แน่นอน เขารู้ดีเลยว่าคนตรงหน้าที่นั่งอยู่คือใคร

"คุณฟรานซ์ปวดท้องครับ เขาเลยมาหาหมอเพื่อรับการตรวจ"

"ปวดท้อง? ทำไมถึงปวด? " หมอกาวินไม่พูดอะไรเพราะอธิบายไปก็น่าจะยาว เขาเลยส่งผลตรวจให้กับเวิร์ลไปแทน เวิร์ลรับมาอ่านก่อนนิ่งไป นัยน์ตาคู่คมดูตกตะลึงกับผลตรวจที่ปรากฏในใบนั้น ไม่ต่างอะไรกับหมอกาวินที่รู้ผลเลย เวิร์ลกำใบตรวจในมือแล้วคลายออก มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยแล้วส่งผลตรวจคืนหมอกาวิน เพราะแบบนี้สินะถึงได้หนีเขาไปอยู่ที่บ้านคนเดียว

"แล้วคุณเวิร์ลเป็นอะไรกับเขาครับ?"

"ฉันเป็นสามีเขา สามีที่รักภรรยามากจนเกือบจะฆ่าหมอดี ๆ คนหนึ่ง เสียดายที่คุณไม่ใช่ชู้ฟรานซ์" เขายิ้มให้หมอกาวินก่อนถามต่อ "ถ้าฟรานซ์ท้อง เด็กมีโอกาสที่จะสมบูรณ์กี่เปอร์เซ็นต์?"

"หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ครับคุณเวิร์ล เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ตั้งครรภ์ เพียงแต่มีโอกาสแท้งได้ง่ายกว่า แม้จะได้รับความกระทบกระเทือนเพียงเล็กน้อยก็ตาม"

"อ่า ถ้างั้นฉันฝากฟรานซ์ให้อยู่ในความดูแลของคุณหมอด้วยล่ะกัน เพราะอีกไม่นาน... เทเลอร์จะได้รับทายาทรุ่นต่อไป"

 

ยาบำรุงทำไมเยอะขนาดนี้อะ ผมยังไม่ท้องเลยนะแต่ได้ยามาเยอะมาก ๆ ผมพลิกซองยาไปมาแล้วถอนหายใจหนัก ๆ ไม่ชอบยาเลยให้ตายสิ มันขมชวนแหวะมาก ๆ ผมทำใจอยู่นานกว่าจะยอมกินยาที่หมอให้มา ได้แต่ขมวดคิ้วแล้วแลบลิ้นออกมาผึ่งลมไล่ความขม

Rrrrr~ 

อยู่ ๆ เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นมา ผมจึงละจากการเก็บยาแล้วเดินมาที่โต๊ะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้า

[คุณเวิร์ล] 

ผมกดรับทันที่รู้ว่าใครโทรมา หวังว่าเขาจะไม่โทรมาถามเรื่องนั้นนะ

"ครับคุณเวิร์ล "

(พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปหา อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?)

"แล้วแต่คุณเวิร์ลเถอะครับ ผมกินได้หมดแหละ"

(อ่า งั้นแค่นี้ก่อนแล้วกัน ฉันรักนายนะฟรานซ์)

"อื้อ ผมก็รักคุณครับ" ผมอมหลังพูดจบ เสียงปลายสายหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดังคลอมาก่อนเขาจะวางสายไป ผมยกมือกุมแก้มพลางนวดเบา ๆ ทำไมเขินขนาดนี้นะ ฮึ่ย! ถ้าเจอนะจะจับหอมแก้มแรง ๆ เลย

"อะ ทำไมถึงปวดอีก อือ กินยาไปแล้วนะ..." ผมขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปมเมื่ออยู่ ๆ อาการปวดท้องมันตีขึ้นมา ฝ่ามือทั้งสอฃงข้างยกกดท้องแน่น ไม่ไหว มันปวดมาก ๆ เลย ปวดกว่าครั้งก่อน ๆ ด้วยซ้ำ ผมกัดฟันเดินขึ้นห้องอย่างลำบากแต่นึกขึ้นได้ว่าลืมโทรศัพท์ก็ต้องลงมาเอาอีก ผลสุดท้ายเลยนอนพักที่โซฟาแทน ผมทนกับความปวดไม่ไหวจริง ๆ ครับ มันเหมือนข้างในถูกบีบอัดเลยอะ เจ็บจนน้ำตาคลอเบ้า

"อืออ ปวดเกินไปแล้ว อึก ไม่ไหวแล้วนะ" ในที่สุดน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม ผมร้องหนักมาก ร้องเหมือนตอนเป็นเด็ก ผมมองโทรศัพท์อย่างชั่งใจว่าจะโทรไปหาเขาดีไหม แต่เพราะความปวดที่ได้รับมันทำให้ผมไม่อยากสู้คนเดียว ผมตัดสินใจกดโทรหาคุณเวิร์ล  และผมเชื่อว่าคุณเวิร์ลยอมทิ้งงานทั้งหมดมาหาผมแน่นอน

(ว่าไง?) พอได้ยินเสียงของเขา มันเหมือนว่าทุกอย่างในใจถูกปลดล็อก ผมไม่อายเลยที่จะร้องไห้เหมือนเด็กให้เขาได้ยิน

"คุณเวิร์ล... ฟรานซ์อยากเจอคุณ..."

(ฟรานซ์! นายเป็นอะไร?) บ้าเนอะที่ผมดันยิ้มออกมายามได้ยินเสียงร้อนรนของเขา ดีใจจังที่เขาห่วงผมขนาดนี้

"ผมปวดท้อง อึก มันทรมาน มาก ๆ เลยครับ” เพิ่มแรงกดที่ท้องอีกหวังมันจะช่วยบรรเทา แต่ความปวดก็ยังไม่หาย ขนาดกินยาดักไปแล้วนะ ยามันยังไม่ช่วยอะไรผมเลย

(ฉันจะรีบไป อดทนนะคนดี)

"อือ" คุณเวิร์ลวางสายไปแล้ว แต่ผมยังกำโทรศัพท์ไม่ปล่อย ผมทำราวกับว่าเรายังคุยกันอยู่ อยากให้เขาอยู่กับตรงนี้ แล้วตอนนี้อาการปวดท้องก็เหมือนจะปวดหนักขึ้นเรื่อย ๆ ถามจริง ๆ เถอะนะ หมอเขาให้ยาผมมาทำไม?! ถ้าให้มาแล้วมันไม่ช่วยอะไรเลย ผมนอนตัวงอเป็นกุ้งอยู่บนโซฟานานเกือบชั่วโมง และแล้วคนที่ผมอยากให้มาก็มาถึง เสียงของเครื่องยนต์ดังเข้ามาแล้วเงียบไป ผมเลยต้องกัดฟันเพื่อยันตัวลุกขึ้น กลัวเขาจะมองผมไม่เห็น

“คุณเวิร์ล...” ผมเรียกเขาเสียงสั่น พยายามเค้นเสียงให้ดังแล้วนะ แต่มันก็ได้เท่านี้

"ฟรานซ์!"

"คุณเวิร์ล แฮ่ก..." เรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่เบาลงกว่าเดิม คุณเวิร์ลมองหาก่อนสะดุดกับผมที่กึ่งนั่งกึ่งนอนตัวงอบนโซฟา เขารีบเดินมาหาก่อนทรุดนั่งลงบนพื้นพรม มือหนาลูบหน้าผมแผ่วเบา ผมสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากฝ่ามือนี้

"เป็นไงบ้าง?"

"ปวดมาก ๆ เลย" ผมยิ้มให้เขาแล้วหลับตาลง พอมีคุณเวิร์ลอยู่ข้าง ๆ ผมก็ค่อยยังชั่วขึ้นเยอะเลย แม้จะยังปวดเหมือนจะตายแต่ไม่รู้ทำไมใจผมถึงเย็นลง

"บอกฉันได้ไหมว่าทำไมนายถึงปวดท้องขนาดนี้?" คุณเวิร์ลถามอย่างเป็นห่วง ผมส่ายหัวยิ้ม ๆ แล้วลืมตามองเขา

"ไม่มีอะไรหรอกครับ อะ แค่ปวดเฉย ๆ เอง อยู่ ๆ มันก็ปวดขึ้นมาน่ะ" คุณเวิร์ลพยักหน้าแล้วอุ้มผมขึ้นห้อง ตลอดทางที่เดินมาห้อง คุณเวิร์ลเงียบจนผมใจสั่นด้วยความกังวล ความกลัว สับสนและมึนงงว่าเขาเป็นอะไรไป ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้เลยนะ พอเข้ามาในห้องแล้วเขาก็ค่อย ๆ วางผมลงบนเตียงก่อนตัวคุณเวิร์ลจะนอนตามลงมา ผมขยับซุกเข้าหาอกกว้าง สองแขนกอดเขาแน่น

“ขอโทษนะครับถ้าผมทำให้คุณเป็นห่วง” พอได้พักมันก็เบาลงทีละนิด ผมเลยบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด คุณเวิร์ลกระชับกอดผมแล้วลูบหัว ลูบแผ่นหลัง สัมผัสแผ่วเบาและอ่อนโยนจากฝ่ามือเขาทำให้ผมเคลิ้มจวนจะหลับคาอกเขาอยู่แล้ว

“ไม่เป็นไร นายไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว” เขาบอกผมก่อนกดจูบลงบนศีรษะผม ผมยิ้มแล้วหลับตาลง พออาการปวดท้องหายใจ ผมก็เริ่มง่วงขึ้นมาแถมได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรัก ผมเลยไม่กลัวแล้วถ้าหากปวดท้องขึ้นมากลางคัน

 

เวิร์ลลูบศีรษะคนรักแผ่วเบา สายตาของเขาทอดมองไปที่ระเบียงห้องก่อนหลุบต่ำมองคนในอ้อมกอดที่ตอนนี้หลับไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แอบน้อยใจและเสียใจที่ฟรานซ์ไม่ยอมพูดออกมาว่าปวดท้องเพราะอะไร สองปีที่อยู่ด้วยกันมา มันยังไม่มากพอที่จะให้ฟรานซ์ไว้ใจเขาหรือยังไง?

‘นายจะไม่บอกฉันจริง ๆ สินะ? ว่าที่ปวดท้องเพราะนายน่ะมีมดลูก นายสามารตั้งท้องได้ นายจะไม่บอกฉันจริง ๆ หรือไง ฟรานซ์’ เขาตัดพ้อคนรักในใจแล้วกระชับกอดพร้อมกดจูบลงบนศีรษะ ถึงจะน้อยใจและเสียใจยังไง เขาก็ใจร้ายกับฟรานซ์ไม่ลง จากที่เห็นว่าฟรานซ์ทรมานกับการปวดท้องขนาดไหน ความคิดที่จะใจร้ายด้วยพาลหายไปในทันที พอแน่ใจว่าฟรานซ์หลับสนิทแล้ว เวิร์ลก็ค่อย ๆ ผละออกก่อนนั่งมองคนรักที่นอนอยู่ เขาจะไม่เร่งรัดแล้วกัน อยากบอกตอนไหนก็ตามใจแต่ถ้าไม่มีทีท่าว่าจะบอกอะไรกันเลย ก็คงต้องใจร้ายกันหน่อยแล้ว

“ฝันดีที่รัก” หอมหน้าผากแล้วลุกเดินมาที่ระเบียง เวิร์ลต่อสายหาเอริกและการ์ปให้นำงานมาให้ที่บ้านฟรานซ์ ช่วงนี้น่าจะยังอยู่ที่นี่ไปก่อน เขาจะคอยสังเกตท่าทีของฟรานซ์ไปด้วยเลยว่าคิดจะบอกกันจริง ๆ หรือเปล่า เวิร์ลเดินลงมาข้างล่างแล้วหาถุงยาที่ได้รับมากจากโรงพยาบาล เจอแล้วถึงหยิบมานั่งอ่านที่โซฟากลางห้องโถง

ยาส่วนใหญ่เป็นยาบำรุงและยาบรรเทาอาการปวด แต่จากที่เห็นฟรานซ์ปวดแล้ว ยามันคงไม่ได้ผล ทางเดียวที่จะช่วยบรรเทาได้ มีแต่ฟรานซ์ต้องท้องลูกของพวกเขาเท่านั้น

“ช่วงนี้ฉันจะอยู่ที่นี่กับฟรานซ์ มีงานเอกสารอะไรเอามาให้ฉันที่นี่ ส่วนเรื่องโกดัง พวกนายจัดการกันเอง แต่หากเจอปัญหาใหญ่อะไรให้ติดต่อโดยตรงมาที่ฉัน” เวิร์ลบอกกับเอริกและการ์ปคนสนิท ทั้งสองค้อมศีราะแล้วช่วยกันนำงานที่เอามาเข้ามาในบ้าน เวิร์ลเลือกห้องนั่งเล่นที่ชั้นล่างเป็นห้องทำงานชั่วคราว และก่อนที่สองคนจะกลับไป เขาได้กำชับอีกว่าให้พาการ์ดจำนวนห้าคนมาเฝ้าระวังที่บ้านหลังนี้ แค่ในช่วงที่ต้องอยู่ที่นี่เป็นพอ

งานที่เวิร์ลต้องทำส่วนใหญ่เป็นงานเอกสาร ทั้งของบริษัทที่อยู่บนดินและที่อยู่ใต้ดิน แม้จะมีน้องชายคอยช่วยส่วนใต้ดิน ทว่าในฐานะบอสก็ต้องดูด้วยเหมือนกัน ภาคสนามปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องชายไป หากมันหนักจริง ๆ ถึงค่อยลงด้วยตัวเอง

“คุณเวิร์ลครับ” นั่งทำงานได้แค่สิบนาที เสียงเรียกเขาดังคลอมาเบา ๆ เวิร์ลละสายตาจากเอกสารในมือก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยที่เห็นคนรักยืนอยู่

“ทำไมไม่นอน?” วางเอกสารลงแล้วลุกเดินมาหาคนป่วย พอเข้าใกล้ก็รวบตัวมากอดพร้อมกดจูบบนศีรษะแผ่วเบา ดูเหมือนตอนนี้เขาจะทำงานไม่ได้แล้วสินะ

 

ตอนตื่นมาแล้วไม่เจอคุณเวิร์ล ผมค่อนข้างตกใจและเสียใจมากเลยครับ คิดว่าเขากลับไปแล้วแต่ผมได้ยินเสียงคุยกันด้านนอก เลยเดินมาที่ระเบียงแล้วเห็นการ์ดของคุณเขา ผมเลยรู้ว่าคุณเวิร์ลยังไม่ได้กลับไปที่บ้านใหญ่ เลยลงมาหาเขาและเดาว่าถ้าเอางานมาทำ เขาคงอยู่ที่ห้องนั่งเล่นแน่ ๆ และก็เป็นไปตามที่ผมคิด ตอนนี้ผมได้อยู่ในอ้อมกอดเขาแล้ว มันอบอุ่นและปลอดภัยมากเลย

“ผมคิดถึงคุณจัง” บอกเขาแล้วกระชับกอดแน่น ที่ลงมานี่ไมได้ปวดท้องหรืออะไรหรอก ก็แค่อยากอยู่กับเขาน่ะครับ อยากมองเห็นเขาตลอดเวลา คุณเวิร์ลเป็นคนเดียวในโลกเลยตอนนี้ที่ผมอยู่ด้วยแล้วสบายใจมากที่สุด

“อ้อนฉันหรือไง” เขาถามเสียงขำก่อนอุ้มผมมานั่งที่โซฟา ผมอยากจะบอกว่าไม่ได้อ้อนแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากอ้อน ดูย้อนแย้งและขัดกับตัวเองที่สุด คุณเวิร์ลเขาหัวเราะแล้วเชยคางผมขึ้นเล็กน้อยก่อนริมฝีปากเขาจะทาบทับลงบนปากผมแผ่วเบา ผมหลับตาลงแล้วจูบตอบเขา สองแขนเคลื่อนโอบรอบคอแข็งแรงพลางเบียดกายเข้าหา สองแขนแข็งแรงเองก็โอบกอดผมแน่นขึ้นเช่นกัน

ผมกับคุณเวิร์ลจูบกันอยู่นานพอสมควร จนผมเริ่มหายใจไม่ทันถึงได้สะกิดบอกเขา คุณเวิร์ลถึงยอมถอนจูบออก เรามองหน้ากันเงียบ ๆ ก่อนต่างฝ่ายจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ผมเอนหัวพิงอกกว้างแล้วลองนึกถึงเรื่องเมื่อสองปีก่อน ถ้าหากผมไมได้เขาช่วย ตอนนี้ผมอาจจะอยู่ที่โรงพยาบาลจิตเวชก็เป็นได้ คิดแล้วขนลุกเลยแฮะ

“จริงสิ คุณเวิร์ลต้องทำงานนี่ครับ ถ้าอย่างนั้นผมไปชงชามาให้นะหรือจะเอากาแฟดี?” ผมผละออกจากอกเขาแล้วเอ่ยถาม จริง ๆ ผมเพิ่งสังเกตเห็นงานของเขาด้วยล่ะครับ รู้สึกผิดเลยที่มากวนเวลาทำงาน

“เอากาแฟแล้วกัน” ผมพยักหน้าแล้วลุกเดินออกมาที่ครัว โชคนะเนี่ยที่เรายังมีกาแฟของคุณเวิร์ลเหลืออยู่ ถ้าไม่มีก็คงต้องให้เขากินน้ำเปล่าไปแทน ผมชงกาแฟแล้วจัดคุกกี้ให้เขาทานคู่กันก่อนจะยกไปให้ หอมแก้มแล้วปล่อยให้เขาทำงานไป ส่วนผมออกข้างนอกแล้วคุยเล่นกับพวกพี่การ์ด แต่จะว่าไปแล้วนะครับ นอกจากคุณเวิร์ลก็มีพวกพี่เขานี่แหละที่เข้าหาแล้วรู้สึกปลอดภัย

“บอสของพี่จะอยู่ที่นี่หรอครับ? เขาคิดอะไรของเขาอะ” ขมวดคิ้วถามอย่างสงสัยเพราะถ้าเขามาอยู่กับผม เขาต้องขนงานมาที่นี่ มันไม่ลำบากไปหน่อยหรอครับ?

“เพราะมาดามมาอยู่ที่นี่ไงครับ บอสเลยตามมาด้วยเพราะเป็นห่วง มาดามก็น่าจะรู้ว่าบอสติดมาดามมากแค่ไหน” แล้วพวกพี่ก็หัวเราะกันคิกคักที่นินทาเจ้านาย พอผมบอกว่าจะฟ้องก็รีบเข้ามาอ้อนขออย่าฟ้อง ผมหัวเราะแล้วบอกว่าแค่แกล้งเท่านั้นเอง เราคุยกันอีกหน่อยพวกพี่เขาก็กลับไปทำหน้าที่ของตนเอง เอจริง ๆ เลยนะครับ ผมไม่อยากให้พวกเขาอยู่ข้างนอกบ้านเลย ใส่สูทสีดำแบบนั้น ยุงได้พากันหามไปพอดี พออยู่คนเดียวแล้วผมก็ลูบท้องเบา ๆ แล้วคิดว่าผมจะหาโอกาสบอกคุณเวิร์ลเรื่องความแปลกประหลาดของตัวเองตอนไหน ผมจะกล้าบอกจริง ๆ หรือเปล่า? แต่ผมก็รู้ว่าผมไม่อาจหลีกเลี่ยงเรื่องอย่างว่าไปได้นาน ผมเห็นใจเขานะ เขาไม่จำเป็นต้องมาทนเพราะผมไม่พร้อมเลยแต่เขาก็ทำ

‘ไว้ผมพร้อมเมื่อไหร่ ผมจะบอกคุณนะครับ’ พูดในใจแล้วลุกเดินขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำเข้านอน ส่วนคนรักผมเขาคงทำงานจนเช้า มันกลายเป็นเรื่องปกติแล้วครับสำหรับการนอนคนเดียว แต่ถ้าผมไม่ตื่นเช้าเกินไป ผมอาจจะได้นอนกับเขาก็ได้นะ

 

* 

 

เช้านี้ผมตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วเตรียมชุดไว้ให้คุณเวิร์ลใส่นอน เขายังคงทำงานอยู่เลยครับและเหมือนจะเพิ่มจากเมื่อวานด้วยเลย ผมอาบน้ำแต่งตัวลงมาทำมื้อเช้า ทำให้คุณเวิร์ลกับพวกพี่การ์ดแล้วค่อยทำให้ตัวเองกิน ตอนกินยาก็ต้องแอบกินอีก ผมไม่อยากให้เขาถามน่ะ คุณเขาต้องขอดูยาแน่ครับและผมไม่พร้อมที่จะให้เขาดู มันเป็นยาบำรุงเลยนะ เขาต้องถามสิว่าบำรุงอะไร ไม่สบายตรงไหน ปวดท้องต้องกินยาบำรุงด้วยหรอ ผมไม่อยากโกหกเขาไปมากกว่านี้แล้วครับ

“ขึ้นไปอาบน้ำและนอนได้แล้วครับ ผมเตรียมชุดนอนไว้ให้แล้วและไม่ต้องมาอ้างว่างานต้องรีบด้วยเลย ผมไม่ฟัง ขึ้นไปอาบน้ำนอนเดี๋ยวนี้เลยนะครับ” จนตอนนี้เจ็ดโมงแล้วก็ยังนั่งทำงาน ก็เข้าใจว่าแข็งแรงแต่สะสมมาก ๆ มันก็เจ็บป่วยได้เหมือนกัน

“นอนกับฉันสิฟรานซ์ ฉันไม่อยากนอนคนเดียว” เขาลุกเดินมาหาผมแล้วรวบตัวผมไปกอด ผมถอนหายแล้วเงยหน้าเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

“เมื่อคืนคุณยังปล่อยให้ผมนอนคนเดียวเลยนะ”

“ไว้ฉันจะชดเชยให้ แต่ตอนนี้นายต้องนอนกับฉัน ไปเร็ว” เอาแต่ใจที่หนึ่งเลย คุณเวิร์ลอุ้มผมขึ้นมาที่ห้องแล้ววางผมลงบนเตียง ส่วนตัวเขาไปอาบน้ำ ถ้านอนตอนนี้คงมีแค่เขาที่หลับสนิท ส่วนผมคงไม่แล้วแต่ไม่แน่หรอก การโดนเขากอดผมอาจจะหลับสนิทยิ่งกว่าเขาก็ได้นะ

"โอ๊ย... อีกแล้วหรอ?!" เมื่อวานก็ปวด วันนี้ก็ปวด นี่กะจะปวดให้ตายเลยใช่ไหม?! เบื่อจะปวดท้องแล้วนะไอ้ร่างกายบ้านี่!

tbc.. 

 

 

TALK : 

เนื้อหาตอนที่ 2 เก่า กับ ตอนที่ 3 เก่า บางส่วน เอามารีไรท์เล็กน้อย แล้วเพิ่มเติมเนื้อหาเข้าไป

เราจะขยายเนื้อหาให้มันกว้างขึ้นนะคะ เพราะถ้าเอา 2-3 เก่ามารวมเลยแล้วรีไรท์บางส่วน มันจะเร็วไป

ง่าย ๆ เลยก็คือเราจะขยายเนื้อหานั่นเองค่ะ

ความคิดเห็น