มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หวั่นไหว(หรือเปล่า)

ชื่อตอน : หวั่นไหว(หรือเปล่า)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.2k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2563 07:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หวั่นไหว(หรือเปล่า)
แบบอักษร

 

ภัทรทิรายกมือขึ้นปิดตาลูกน้อย เมื่อเห็นบทเลิฟซีนเผ็ดร้อนด้านล่าง ก่อนจะอุ้มลูกออกมาจากหน้าต่างที่แอบดูคนทั้งสองคุยกัน

 

“อีกหน่อยคะนิ้งก็จะมีน้องแล้วค่ะ ดีใจไหมคะ”ภัทรทิราหันไปถามลูกน้อย ที่กำลังมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม

 

“ดีใจค่ะ คะนิ้งอยากมีน้อง”ปากเล็กจิ้มลิ้มร้องบอกคนเป็นแม่ ทั้งๆที่กำลังจะเคลิ้มหลับ

 

ภัทรทิราเหลือบตาดูบานหน้าต่าง ก่อนจะอมยิ้ม 

 

“เผ่านะเผ่า ไม่อ่อนโยนเลยจริงๆ”ภาพเพื่อนรักปล้ำจูบคู่หมั้นลอยเข้ามาในหัว หมดกันพ่อเลี้ยงเผ่าเพชรผู้โหดเหี้ยม อีกหน่อยคงเหลือแต่ชื่อ เพราะเผ่าเพชรกำลังจะกลายร่างจากเสือไปเป็นแมว

 

ภัทรทิรานั่งรอจนคนบนเตียงหลับสนิท ก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู แม่บ้านคงทำกับข้าวใกล้เสร็จแล้ว รอให้สองคนนั่นปรับความเข้าใจกันก่อน เธอค่อยออกไปตามเข้ามาทานข้าว ร่างบางลุกขึ้น ขยับผ้าห่มให้ลูกน้อย ก่อนจะเดินเข้าครัว สมน้ำหน้าที่เผ่าเพชรโดนคู่หมั้นเหวี่ยงใส่ เพราะไม่เล่าอะไรให้เธอรู้เลยสักนิด ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนได้หรอก ที่ต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ สิ่งที่เผ่าเพชรทำมันก็สมควรแล้วที่คู่หมั้นจะเข้าใจผิด

 

เผ่าเพชรถอนปากออก เมื่อจูบจนพอใจ ใช้สองมือประคองใบหน้าสวย แล้วแตะหน้าผากลงไปบนหน้าผากมน ตาคมเข้มมองลงไปในตาคู่สวย ก่อนจะยกมือขึ้นมาบีบแก้มนุ่มเบาๆ เมื่อรู้สึกมันเขี้ยว 

 

“จะฟังได้หรือยัง”ถามทั้งๆที่หน้าผากยังแตะกันอยู่แบบนั้น ลลนาหลบตา ความรู้สึกตอนนี้ตีกันจนวุ่นวายไปหมด

 

“ปล่อย...”

 

“ไม่ปล่อย”เผ่าเพชรพูดพร้อมกับรวบเอวคนร่างบางเข้ามากอด แล้วอุ้มกระเตงคนตัวเล็กไปยังชิงช้าที่อยู่ใกล้ๆ งานนี้ต้องคุยกันยาว เขาเลยอยากหาที่นั่งพักขา

 

ร่างสูงนั่งลงบนชิงช้า ก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นมานั่งซ้อนบนหน้าขาแกร่ง แขนทั้งสองข้างกอดเอวคอดไว้ วางคางไว้บนบ่าเล็ก ก่อนจะเริ่มอธิบาย

 

ลลนาตาโตเมื่อได้ยินเรื่องราวที่เผ่าเพชรเล่าให้ฟัง ถ้าเผ่าเพชรไม่ได้โกหก ภัทรทิรากับคะนิ้งก็น่าสงสารที่สุด ผู้หญิงคนหนึ่งต้องแบกรับภาระหนี้สินเป็นร้อยๆล้าน ในขณะที่หลานสาวตัวน้อย ต้องเสียพ่อและแม่ตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก โลกใบนี้ช่างไม่มีอะไรยุติธรรม ลลนาคิดว่าเรื่องของตัวเองหนักหนาแล้ว แต่พอมาฟังเรื่องของภัทรทิรา ปัญหาของเธอกลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

 

“ที่นี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมผมถึงได้รักคะนิ้ง”เผ่าเพชรถาม ก่อนจะฝังจมูกลงบนต้นคอขาวเนียน ลลนาสะดุ้ง เมื่อเขาเริ่มหาเศษหาเลยกับเธออีกแล้ว

 

“วันหลังถามก่อนนะ ไม่ใช่มโนผิดๆ จะหึงก็ช่วยดูหน่อย ไม่ใช่หน้ามืดตามัวแบบนี้”

 

“ฉันไม่ได้หึง!”

 

“ไม่หึงก็ไม่หึง ต่อไปอย่าคิดเองเออเองแบบนี้อีก เบื่อไม่อยากทะเลาะด้วยแล้ว”เผ่าเพชรพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย เขารู้สึกไม่สบายใจทุกครั้งที่ทะเลาะกับเธอ

 

“แล้วพวกคุณเปิดโอกาสให้ฉันได้พูด ได้ถามอะไรบ้างไหม ถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่มาถึง ฉันยังพูดไม่ถึงสิบคำเลยมั้ง พวกคุณพูดเองเออเองทั้งหมด แล้วอะไร พ่อ แม่ ลูก ใครบ้างจะไม่เข้าใจผิด”ลลนาตอบ เมื่อนึกโมโห เธอถูกเขาทิ้งไว้ในรถตั้งนาน พอลงมาก็ต้องมาเจอกับภาพบาดตาอีก แถมคำพูดพวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกันซะขนาดนั้น ใครบ้างจะไม่เข้าใจผิด

 

“ตกลงหึง”เผ่าเพชรยังถามไม่เลิก

 

“ไม่ได้หึง แล้วก็ไม่ต้องมาอธิบายอะไรให้ฉันฟังหรอก ไม่อยากฟัง ฉันอยากกลับกรุงเทพแล้ว คุณให้ฉันกลับได้ไหม”

 

“ไม่ให้กลับ!”

 

“แล้วคุณจะขังฉันไว้ทำไม ปล่อยฉันไปเถอะนะ”

 

“ใครขัง ปล่อยให้เป็นอิสระจะตาย อยากไปไหนก็ให้ไป”

 

“หรอคะ แต่ไม่ให้ไปตลาดกับแตง”

 

“จะไปทำไม ร้อนจะตาย”

 

“คุณไม่อยากไป แต่ฉันอยากไปนี่ ปล่อยค่ะ อึดอัด”

 

“กอดหลวมๆยังอึดอัดอีกหรอ ไม่ได้รัดแน่นเสียหน่อย ถ้าอยากไปตลาดพรุ่งนี้จะพาไป มีประชุมที่โรงแรม เข้าประชุมก่อนเสร็จแล้วจะพาไป รอได้ไหม”น้ำเสียงนุ่มๆที่เผ่าเพชรใช้คุยกับเธอตอนนี้ อันตรายกับอัตราการเต้นของหัวใจของเธอเป็นอย่างมาก ร่างบางเอี้ยวตัวไปมองด้านหลัง เพราะไม่แน่ใจว่าผู้ชายคนนี้คือเผ่าเพชรตัวจริง หรือเป็นแค่คนหน้าเหมือนกันแน่

 

“พรุ่งนี้ฉันต้องทำงานนะ”

 

เผ่าเพชรหลุดขำเมื่อคนในอ้อมแขนพูดเรื่องงาน ไอ้งานขุดดินนั่นดูยัยตัวเล็กจะชอบเหลือเกิน แถมยังทำจริงจังด้วย นี่เธอดูไม่ออกเลยหรือไงว่าเขาแกล้งเธอ 

 

“ไม่ต้องทำแล้ว ไม่เหนื่อยหรือไง”

 

“เหนื่อยค่ะ แต่ต้องทำเพราะมันเป็นงาน ฉันไม่อยากถูกใครบางคนว่าให้อีกว่าเหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ”

 

“ชอบหรือไง ตากแดดร้อนก็ร้อน”

 

“ไม่ชอบหรอกค่ะ แต่คนอื่นทำได้ฉันก็ต้องทำได้ มาลีกับกีตา ตัวเล็กกว่าฉันยังขุดได้วันละเป็นงานๆ ฉันตัวใหญ่ว่าพวกเขาตั้งเยอะ ทำไมฉันจะทำไม่ได้”ลลนาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนคนฟังยังอึ้ง เขาคิดว่าเธอเป็นคุณหนูที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อจริงๆ แต่เขาคิดผิด ผู้หญิงคนนี้เป็นคนอดทน สู้งานและสู้คน เขาคิดว่าแค่โดนแดดเจ้าหล่อนก็คงจะโวยวาย แล้วมาขอร้องให้เขาหาอย่างอื่นให้ทำ แต่ที่ไหนได้นอกจากจะไม่งอแงแล้ว กลับอดทนและพยายามปรับตัว เพื่อจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด เขาไม่รู้ว่าเธอมาโตมาแบบไหน แต่ทุกสิ่งที่เธอทำ มันทำให้เขารู้ว่า เธอเป็นคนเข้มแข็ง

 

“ปล่อยก่อนได้ไหม เราไม่ได้เป็นอะไรกัน มากอดกันแบบนี้ ดูไม่เหมาะค่ะ”ลลนาร้องขึ้นเมื่อรู้สึกว่าคนข้างหลังรัดเอวเธอแน่นขึ้น

 

“แล้วอยากเป็นไหม”

 

“ไม่ค่ะ ปล่อย!”

 

“ตอบแบบไม่คิดเลยนะ”

 

เผ่าเพชรหัวเราะเบาๆ พร้อมกับกระชับอ้อมแขนขึ้นอีกนิด เมื่อคนตัวเล็กเริ่มดิ้น เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมต้องอธิบายเรื่องของภัทรทิราให้เธอฟังด้วย เธอจะเข้าใจแบบไหนก็ช่างเพราะไม่เกี่ยวกับเขา แต่พอเขาเห็นคนตัวเล็กวิ่งหนี เขากลับรู้สึกผิด และรู้สึกโมโหหนัก เมื่อเธอบอกว่าจะกลับกรุงเทพ 

 

ลลนาย่นคอหนี เมื่อคนข้างหลังใช้จมูกถูกับแก้มเธอเบาๆ เขาทำแบบนี้อีกแล้ว กอดจูบ แล้วเธอต้องใจอ่อนให้เขาไหม แต่สิ่งหนึ่งที่ลลนารู้สึกก็คือ หัวใจเธอเต้นคร่อมจังหวะตอนที่เขาบอกว่า ภัทรทิรากับคะนิ้งไม่ใช่ลูกเมียเขา ยอมรับว่ารู้สึกดี ที่เขายังไม่มีใครจริงๆ

 

“คุณกับคุณวิวก็ดูเหมาะสมกันดี ทำไมไม่แต่งงานกันเลยล่ะคะ แล้วก็ช่วยกันเลี้ยงคะนิ้ง หนี้แค่ร้อยล้าน เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งคุณไม่ร่วงหรอก”

 

“คนไม่รักกัน จะอยู่กันได้ไง เป็นเพื่อนกันดีแล้ว”เผ่าเพชรพูดขึ้น พร้อมกับสังเกตอาการคนในอ้อมแขน

 

“จริงของคุณเนอะ คนไม่รักยังไงก็ไม่รัก”ลลนาเห็นด้วยกับเขา 

 

“คนบางคนเรารักแทบตาย ยังไม่อยากอยู่กับเราเลย”

 

“...”

 

“ไม่อยากคุยแล้วค่ะ อยากไปดูดอกไม้ พาไปได้ไหม มีม้าด้วย ที่ไร่น่าจะมีม้าบ้างนะ จะได้เอาไว้ขี่เล่น”ลลนาพูดขึ้น เมื่อรู้สึกว่าหัวใจเต้นผิดจังหวะกับคำพูดของเขา อยู่แบบนี้นานๆไม่ดีแน่

 

“มีก็ไม่ให้ขี่หรอก”

 

“ออ...ขอโทษทีคะ ลืมสถานะของตัวเอง ชอบคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของไร่อยู่เรื่อย”

 

“แล้วอยากเป็นไหม”

 

“ต้องเป็นเมียเจ้าของไร่ด้วยไหมคะ”

 

“แล้วมีใครเขายกของให้กันฟรีๆบ้างล่ะ มันต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”

 

“สามผ่านเลยค่ะ มาทางไหนเดี๋ยวฉันกลับเอง”

 

“จะรอดูว่าจะใจแข็งได้สักกี่น้ำ”

 

“ตัวร้อนหรือเปล่าคะ”มือบางยกขึ้นอังหน้าผากคนข้างหลัง เมื่อสงสัยกับอาการของคนที่เขากำลังเป็นอยู่

 

“ทำไม”เผ่าเพชรถาม เมื่อเธอเอาหลังมือมาอังหน้าผากเขา

 

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”ลลนารีบปฏิเสธ เมื่อความใกล้ชิดเริ่มไม่ปลอดภัยกับหัวใจของตัวเอง แบบนี้เขาเรียกว่าหวั่นไหวหรือเปล่า เพราะทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา หัวใจเธอทำงานหนักทุกที เผ่าเพชรฝังจมูกลงบนแก้มนวลอีกครั้ง ก่อนจะยกเธอขึ้นจากตัก แล้วพาเดินเล่นไปเรื่อยๆ รู้สึกดีที่ยัยตัวเล็กทำแบบนี้กับเขา แต่ที่น่าโมโหก็ก็คือ ตัวเขาเองนี่แหละที่เริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ถ้ายังปล่อยไว้แบบนี้ มีหวังเขาได้มีเมียตรงนี้แน่นอน

 

ที่ดินแปลงนี้สวยมาก น่าเสียดายแทนเจ้าของ เพราะฉโนดที่ดินผืนนี้ ตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่คู่ควร ถ้าภัทรทิรายอมรับความช่วยเหลือจากเขา เธอกับหลานก็คงไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ คิดแล้วก็แค้นแทนเพื่อน อยากจะตะบันหน้าหมอนั่นสักที ไอ้สินธร ไอ้นักเลงสกปรก มันอยากได้ที่แปลงนี้มาก จึงทำทุกวิถีทาง เพื่อบีบให้ภัทรทิราจนมุม

 

................................

 

เฮียที่โล่งโจ่งแจ้ง ไม่เหมาะกับการมีเมียค่ะ แถวนั้นมีพุ่มไม้บ้างไหม หาที่บังตาสักนิดแล้วจัดโลด555 หวานแล้ว เฮียหวานแล้วจ้ะ

 

[หมอก วิว คะนิ้ง อืม...ชื่อเป็นครอบครัวเดียวกันมากจ้ะทูนหัว:)]

 

ฝากเฮียด้วยน๊า

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น