บวมบวม1488

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5(50%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2563 22:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5(50%)
แบบอักษร

ผมตื่นมาและยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์​ด้วยความเคยชิน ทว่าเพียงเสี้ยววิก่อนที่จะโทรออก ก็นึกได้ว่า มันไม่มีทางจะเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ผมไม่จำเป็นต้องโทรไปปลุกแฟนสาวทุกเช้า จะว่าไปความเคยชินนี้มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ แม้อยากจะยิ้มแต่ใบหน้ากลับไม่มีรอยยิ้มซะได้ "อ่า~ เช้าวันใหม่ที่แสนมืดมน"ทว่าตากลับเห็นข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านจากไอจีและผมไม่คุยกับเพื่อนในไอจีนอกจาก....

 

ผมเปิดข้อความดูก่อนจะยิ้มคุณอเดลก็น่ารักมั้งนะ ถึงจะรู้สึกแปลกๆเวลาอยู่ใกล้บางครั้งก็เถอะ มันไม่ใช่ความรู้สึกชอบ แต่มันกลับเป็นความรู้สึกว่า กลัว!! แต่ผมคงคิดไปเองผมบอกตัวเองแบบนั้น ผมพิมพ์สวัสดีตอนเช้าไป ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อลงไปทานอาหารเช้าให้ทันคุณพ่อ มันเป็นเหมือนทุกวัน จนกระทั่งกินเสร็จ พ่อและผมเลือกที่จะขึ้นรถคันเดียวกัน พ่อมักเป็นแบบนี้เสมอวันหยุดท่านชอบขับรถให้ผม เราคุยกันไประหว่างทาง แต่ว่าด้วยหน้าที่การงานของท่านทำให้เวลาออกไปทำงานจึงต้องมีคนขับรถไปส่ง แต่ว่าบนรถมันก็ไม่ได้เงียบเหงา แม้พ่อจะคงมาดของประธานไว้แต่ท่านก็ยังชวนพูดคุยอย่างสุขุม จนมาถึงโรงเรียน ผมเดินไปที่ม้านั่งประจำของกลุ่มเพื่อน

ที่ตอนนี้ยังว่างเปล่ามันเป็นแบบนี้เสมอครับผมนั่งมองดูธรรมชาติรอบตัวไม่ให้ตัวเองเบื่อไปซะก่อนทว่าเสียงแจ้งเตือนแชททำให้ผมต้องหยิบขึ้นมาดู พี่เพลิงทักมาละครับ

'ตื่น'อ่า พึ่งเคยเห็นคนปลุกแบบนี้แหะ ผมยิ้มขำก่อนจะพิมพ์ตอบไปสั้นๆ

'ครับ มอนิ่งนะครับ'​ และพี่เขาก็เงียบไป สงสัยคงไปอาบน้ำละมั้ง พี่เขาทักมาเมื่อวานนี้ผมก็แปลกใจไม่น้อย แถมคุณอเดลยังทักมาพร้อมกันอีก ยอมรับว่าตอนแรกผมงงไม่น้อยเลยละ แต่พอคุยไปยอมรับว่าพี่เพลิงน่ารักดี แถมยังรู้สึกสนิทใจกับคนๆนี้ พี่เขาดูซื่อๆคิดไรก็พูดดูแตกต่างจากคนอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจในร้านคนนั้น ผิดกับคุณอเดล...

 

"นิกเว้ยยยยย กูมาแล้ว!!" เสียงแหกปากโวยวายของไอ้กุ๊กเรียกสติให้ผมตื่นจากผวังจนโทรศัพ​ท์ที่เธออยู่หล่นลงดังตุ๊บ

 

ถึงจะตอนแรกจะงอนมันแต่สุดท้ายก็อดใจอ่อนไม่ได้อยู่ดีนะครับเมื่อมันทำหน้าหงอยๆแล้วขอโทษเสียงแผ่วผิดวิสัยหลังจากที่มันอ้าปากเหวอเมื่อโทรศัพท์​ผมตกเพราะเสียงแหกปากของมัน แต่พอหายงอนแล้วก็อดจะขำไม่ได้ใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายซะที่ไหนที่ไอ้ตัวร่าเริงของกลุ่มจะนั่งเศร้าตาแดงขอโทษปรอยๆ จนมันได้ยินเสียงหัวเราะผมนั่นแหละครับมันเลยรู้ตัวว่าโดนหลอกว่าผมงอน ไอ้กุ๊กพองลมสะบัดหน้าจนคอแทบหักแขนกอดอกเหมือนเด็กเวลางอนนะครับจนผมต้องง้อมันแทน แต่จนแล้วจนรอดมันก็ไม่หายแถมทำเสียง 'เชอะ!!!'​มาเป็นระยะอีก

"ไอ้กุ๊กมึงหายงอนกุน้า เดียวกุเลี้ยงหนม" มันหันมาครับ

"มึงเห็นกูเห็นแก่กินรึไงห๊าา เชอะ!" โชคดีที่นิ่งและฟานเดินเข้ามาพอดีแต่ไอ้คนขี้งอนก็ยังไม่หายอยู่ดีนั่งส่งเสียงเชอะๆ จนไอ้นิ่งทำสายตาถามว่ามันเป็นไร ผมเลยพูดแบบไร้เสียงบอก

'งอน'​ไอ้นิ่งมันก็นิ่งสมชื่อเลยครับ มันตบหัวกุ๊กแทบคว่ำก่อนจะด่าไปเต็มๆ

"ไร้สาระนะมึงอะ ร้องเชอะๆอยู่ได้ กุรำคาญ"กุ๊กที่หัวแทบทิ่มโต๊ะลูบหัวที่โดนตบปอยๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาตัดพ้อให้คนที่ตบ แต่เมื่อเห็นอีกคนไม่สนใจใยดีมันก็เบ้ปากดีดดิ้นจนผมอ่อนใจ

"มึงอะ ไม่เข้าข้างกู แล้วขนมอะไม่ต้องเลี้ยงเก็บไปซ่อมโทรศัพท์​มึง" มันว่าก่อนจะแยกเขี้ยวใส่ อ่า ก็น่ารักดีนะ

 

 

ความคิดเห็น