มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ภัทรทิรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2563 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
ภัทรทิรา
แบบอักษร

ถึงแม้จะบอกตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขา แต่พอมาเห็นตำตาแบบนี้ ลลนาก็รู้สึกใจหาย ถ้าเขามีคนรักอยู่แล้ว แล้วทำไมถึงยังอยากได้น้องเธออีก และที่สำคัญเขาเอาตัวเธอมาทำไม แทนที่จะอยู่กับคนที่ตัวเองรักอย่างมีความสุข แต่เขากลับเอาเธอมาเป็นก้างขวางคอแบบนี้ หรือนี่มันเป็นอีกวิธีที่เขาใช้ทรมานเธอ ไม่สิเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา ต่อให้เขาทำมากกว่านี้ เธอก็ต้องไม่แคร์

 

ร่างบางพิงเบาะเมื่อรู้สึกหนักอึ่งที่อกข้างซ้าย ยิ่งเห็นท่าทางของเผ่าเพชรที่ทำกับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยิ่งเจ็บ ใช่เธอเจ็บ เจ็บจนหายใจไม่ออก อยากจะไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ถึงไม่รู้ว่าคนทั้งสองเป็นอะไรกัน แต่เธอก็เจ็บไปแล้ว

 

“ไอ้หมอกมันมาทำไม!”เผ่าเพชรถามซ้ำ เมื่อภัทรทิรายังไม่ตอบคำถามของเขา ‘ไอ้หมอกหรือพ่อเลี้ยงสินธร’คือคนที่ทำให้เผ่าเพชรแสดงอาการแบบนี้กับเธอ

 

“ก็เรื่องเดิมๆนั่นแหละ ว่าแต่ไหนล่ะคู่หมั้นเผ่านี่แย่จัง ทิ้งให้น้องนั่งในรถแบบนั้นได้ไง อ่อนโยนกับน้องหน่อยสิ”ภัทรทิราพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของชายหนุ่ม โชคดีแค่ไหนที่เผ่าเพชรมาไม่ทันตอนที่สินธรอยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้ปะทะกับสินธรแน่นอน คงจะขับรถสวนกัน เผ่าเพชรถึงได้ยังโมโหไม่เลิก มือบางปล่อยมือเผ่าเพชร แล้วจะเดินอ้อมมาทางฝั่งที่มีคนนั่งอยู่ในรถ แต่เผ่าเพชรยังดึงข้อมือเธอไว้

 

ภัทรทิราอึ้ง ลลนาที่นั่งอยู่ในรถก็อึ้งเช่นกัน เมื่อเห็นเผ่าเพชรดึงมือเธอคนนั้น

 

“คุยกันก่อนวิว ไอ้หมอกมันมาทำไมอีก”เผ่าเพชรยังไม่ยอมแพ้

 

“เรื่องเดิมๆนั่นแหละเผ่า”ภัทรทิราตอบ เพราะงานนี้เผ่าเพชรคงไม่ยอม ถ้าเธอจะไม่เล่าให้เขาฟัง

 

“เรื่องเดิมๆ เรื่องหนี้น่ะหรอ วิวยังคืนเงินมันไม่หมดอีกหรือ”

 

ภัทรทิราหน้าชา เมื่อเผ่าเพชรถามตรงๆ รู้สึกขอบคุณที่เขาทิ้งคู่หมั้นไว้ในรถ ไม่อย่างนั้นเธอคงอายมากกว่านี้

 

“ขอโทษ”เผ่าเพชรเอ่ยขอโทษ เมื่อรู้สึกตัวว่าก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเพื่อนมากเกินไป ภัทรทิราเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี เมื่อเขาถามแบบนี้ เธอก็ลำบากใจ

 

“ช่วงนี้การเงินวิวฝืดนะเผ่า เลยหมุนไม่ทัน แต่วิวคิดว่าหลังปีใหม่น่าจะฟื้นนะ รอขายผลผลิตรุ่นใหม่ก่อน คงดีขึ้นน่ะ”ภัทรทิราหันมาตอบ เผ่าเพชรเป็นคนหัวร้อน อยากรู้อะไรก็ต้องได้รู้ ไม่อย่างนั้นเขาก็ถามไม่เลิก

 

“มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ”เผ่าเพชรถาม ภัทรทิราได้แต่ยิ้มตอบ เพื่อนคนนี้พร้อมจะช่วยเธอเสมอ แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นกับฟาร์มของเธอ มันใหญ่เกินกว่าจะรับความช่วยเหลือจากเขาได้ เธอจึงขอรับไว้แค่น้ำใจก็พอ

 

“เผ่าช่วยมาชิมของอร่อยที่วิวทำก็พอ”ภัทรทิรายิ้มหวานประจบ เผ่าเพชรยิ้มตอบได้แต่ถอนหายใจ เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์ ภัทรทิราไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขาแน่นอน และเขาก็ไม่อยากทำให้เธอรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้

 

“มีคนตะกละนั่งอยู่ในรถ รับรองวิวทำอะไรมากินไม่เหลือแน่นอน”เผ่าเพชรโบ้ยหน้าไปในรถ เมื่อนึกถึงภาพคนตัวเล็กที่นั่งแทะข้าวโพดในโรงอาหารวันนั้น

 

“ตายจริง!ลืมน้องไปเลย”ภัทรทิราโวยวาย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าคู่หมั้นเพื่อนยังนั่งอยู่ในรถ ร่างบางหมุนตัวเดินไปที่รถเร็วๆ จนไม่ทันฟังว่าเผ่าเพชรพูดอะไรต่อ

 

มือบางเปิดประตูรถ พร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ลลนามองหน้าเธอนิ่งๆ แต่ก็ยอมลงจากรถ เมื่อเธอคนนั้นส่งมือมาจับมือของเธอ

 

“ขอโทษนะจ้ะน้องปอ พี่กับเผ่าคุยกันนานไปหน่อย ร้อนแย่เลย เผ่านี่ไม่ได้เรื่องเลยทิ้งคู่หมั้นได้ยังไง”ภัทรทิราแก้ตัว เมื่อจูงมือลลนาลงมาจากรถ ลลนาสะดุดหูกับคำว่าปอที่เธอคนนี้ใช้เรียกเธอ แสดงว่าเธอรู้เรื่องราวความเป็นไปในชีวิตของเผ่าเพชรทุกอย่าง และเธอก็คงรู้ว่าลลนาเป็นแค่คู่หมั้นสวมรอยของเขา

 

“พี่ชื่อภัทรทิรานะจ้ะ น้องปอเรียกพี่ว่าพี่วิวก็ได้ พี่เป็นเพื่อนกับเผ่าจ้ะ พ่อแม่เราเป็นเพื่อนกัน เราก็เลยเป็นเพื่อนกัน”ภัทรทิรายังพูดไปเรื่อย โดยไม่สังเกตสีหน้าของคนทั้งสองเลยสักนิด 

 

“น้องปอสวยมากเลยจ้ะ สวยกว่าที่พี่คิดไว้เยอะเลย ผู้ชายทั้งจังหวัดต้องอิจฉาเผ่าแน่ๆ ที่มีคู่หมั้นสวยแบบนี้ ไปค่ะเข้าบ้านกัน พี่กำลังทำพายองุ่น น้องปอไปกับพี่ดีกว่า”

 

“เดี๋ยววิว!”เผ่าเพชรร้องเรียก เมื่อภัทรทิรากำลังจูงมือลลนาเดินเข้าบ้าน ตาคมเข้มมองหน้าคนตัวเล็ก ก่อนจะมองหน้าภัทรทิราอีกครั้ง ก่อนจะพูดอะไรบางอย่าง

 

“แมงปอคงไม่เหมาะกับครัวเท่าไร วิวอย่าเสี่ยงดีกว่า”เผ่าเพชรร้องห้าม เมื่อภัทรทิราจะพาลลนาเข้าครัว อันที่จริงเขาไม่ได้ห้ามเรื่องที่เธอจะเข้าครัว แต่รู้สึกแปลกๆที่เห็นตากลมโตคู่นั้น มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ เขาคงไม่ได้คิดไปเอง แต่เขาเห็นมันจริงๆ อดคิดไม่ได้ว่า ยัยตัวเล็กกำลังงอนเขาอยู่หรือเปล่า

 

“แหมดูพูดเข้า หวงน้องหรอ กลัววิวเอาไปใช้งานหรือไง เอาไงคะน้องปอ จะไปกับพี่หรือว่าจะอยู่กับเผ่าดีคะ”

 

อยู่ๆภัทรทิราก็หันมาถามเธอ ลลนายังงงไม่หาย ที่ผู้หญิงของเผ่าเพชรมาแสดงท่าทางสนิทสนมกับเธอ หรือว่าสองคนนี้คุยกันเข้าใจแล้ว ว่าเธอเป็นแค่ที่คั่นเวลาของเขา

 

ลลนายังไม่ทันได้ตอบคำถาม ร่างเล็กๆของใครบางคนก็วิ่งมาโถมเข้าใส่เผ่าเพชรอย่างแรง

 

“คุณพ่อขา คะนิ้งคิดถึงคุณพ่อที่สุดเลยค่า”ร่างเล็กๆที่มุดอยู่กับอกของเผ่าเพชรออดอ้อน และที่ทำให้ลลนาช็อคจนสติหลุดก็คือ คำที่เด็กน้อยใช่เรียกเขา 

 

“พ่อหรอ”หญิงสาวอุทานออกมาอย่างลืมตัว ตากลมโตยังมองภาพเผ่าเพชรกับเด็กผู้หญิงคนนั่นนิ่ง แสดงว่านี่คือลูกกับเมียเขาอย่างนั้นหรือ 

 

เผ่าเพชรที่มองคนตัวเล็กอยู่ก่อนแล้ว หัวใจฟูคับอก เมื่อเห็นหน้าซีดๆของเธอ 

 

“คิดถึงพ่อหรือคิดถึง ของเล่นที่พ่อซื้อมากันแน่ ไหนดูสิไม่เจอตั้งหลายวัน ตัวโตขึ้นบ้างไหม”เผ่าเพชรพูดพร้อมกับยกร่างเล็กขึ้นมาแนบอก ทำทีเป็นโยนไปมา เพื่อชั่งน้ำหนักคนตัวเล็ก

 

“คะนิ้งกินข้าวหมดจานทุกวันเลยค่า กินผักด้วย อีกหน่อยคะนิ้งก็จะสูงเท่าแม่วิวแล้วค่า”เด็กน้อยหัวเราะชอบใจเมื่อถูกจับโยนไปมา ก่อนจะหันมาบอกเผ่าเพชร

 

“คะนิ้งสวัสดีพี่ปอก่อนค่ะ เอาไงคะเผ่าให้เรียกน้องปอว่าอะไรดี ให้เรียกแม่แบบวิวดีไหม”ภัทรทิราบอกเด็กน้อย ก่อนจะหันมาถามความเห็นของเผ่าเพชร คำพูดที่ฟังดูเป็นกันเองของภัทรทิราทำให้ลลนาอึดอัด จะให้ลูกของพวกเขาเรียกเธอว่าเเม่เนี่ยนะ เธอไม่ตลกด้วยหรอก

 

“เรียกพี่ปอไปก่อนนะ เดี๋ยวอีกสักพักค่อยเรียกแม่”เผ่าเพชรพูดขึ้น เมื่อจับคนตัวเล็กให้หันหน้ามาทางเธอ

 

“คนใจร้าย!”ยังไม่ทันได้แนะนำอะไร อยู่ๆเด็กคนนั้นก็ตะโกนใส่หน้าลลนา

 

“คะนิ้งลูก นี่พี่ปอจ้ะ พี่ปอแฟนพ่อเผ่า”ภัทรทิราหันไปอธิบายให้เด็กน้อยฟัง ลลนาตัวชา แฟนพ่อเผ่าอย่างนั้นหรือ นี่เธอกำลังตกอยู่ในสถานะแย่งสามีชาวบ้านใช่ไหม

 

“คะนิ้งคงเคยดูละครที่น้องปอแสดงนะคะ แกคงจำมา ขอตัวแป๊บนะ เผ่าส่งลูกมาให้วิวค่ะ วิวจะพาแกไปนอน คงง่วงเลยงอแง เดี๋ยวพี่มานะคะน้องปอ เผ่าพาน้องเข้าไปในบ้านก่อน หรือจะพาไปดูดอกไม้ก็ได้นะ”ภัทรทิราหันมาพูดกับลลนา เมื่อรับเด็กน้อยจากเผ่าเพชรไปอุ้มไว้ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป เด็กน้อยยังหันมามองหน้าเธอ พร้อมกับมองหน้าเผ่าเพชรสบับกันไปมา

 

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! 

 

เมื่อผู้หญิงคนนั้นก้าวขาพ้นบันไดขั้นบนสุด มือเรียวก็ตวัดลงมาที่หน้าเผ่าเพชรเต็มแรงถึงสองทีซ้อน เผ่าเพชรยืนงงเป็นไก่ตาแตก มองตามมือตบที่หันหลังวิ่งออกไปจากบ้าน มือแกร่งยกขึ้นลูบแก้ม ก่อนจะวิ่งตามหญิงสาวออกมาเร็วๆ

 

“หยุดนะลลนา!”เผ่าเพชรตะโกนตามหลัง เมื่อคนตัวเล็กออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ร่างสูงวิ่งตามก่อนจะมาทันกันที่หน้าบ้าน โดยที่เขาต้องเข้ามากอดเอวเธอไว้

 

“ปล่อย!!!”ลลนากรีดร้อง เมื่อโดนรวบกอดจากทางด้านหลัง

 

“เป็นบ้าอะไรห๊ะ!”เผ่าเพชรร้องถาม เมื่อคนในอ้อมแขนยังเอาแต่ดิ้นไม่หยุด

 

“คุณนั่นแหละที่บ้า! เป็นบ้าอะไรถึงได้พาฉันมาหยามเกียรติลูกเมียคุณแบบนี้ ปล่อย!!!”ลลนากรีดร้อง ทั้งเตะทั้งถีบเขาเป็นพัลวัน

 

“อะไร! ใครลูกเมียผม”

 

“ใครหรอ ทุเรศ!!! พวกคุณอาจจะชิน แต่ฉันไม่ชิน บอกตรงๆว่าจะอ้วก จะให้ลูกพวกคุณมาเรียกฉันว่าแม่งั้นหรอ ถามหน่อยเถอะ ไม่อายเด็กบ้างหรือไง”

 

“อะไรวะปอ หยุดดิ้นสิวะ”

 

“ไม่หยุด!!!มีอะไรไหม ฉันเกลียดคุณ ปล่อยนะ ฉันจะกลับกรุงเทพ เชิญคุณอยู่เสวยสุขกับลูกเมียคุณไปเถอะ อย่าได้เอาฉันหรือยัยป่านมาเป็นครอบครัวเดียวกับคุณเลยค่ะ บอกตรงๆฉันรังเกียจ”ลลนาตะโกนใส่หน้าเขา ผู้ชายคนนี้เลือดเย็นเกินไปแล้ว และผู้หญิงคนนั้นยังมีสมองอยู่หรือเปล่า ถึงได้ยอมให้เขาพาเธอ มาหยามแบบนี้

 

“อยู่กันสามคนผัวเมีย แค่คิดก็จะอ้วกแล้ว ปล่อยนะไอ้โรคจิต ปล่อย!!!”ลลนาตะโกนลั่น เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขากำลังยัดเยียดให้เธอ

 

เผ่าเพชรยังกอดคนร่างบางไว้แน่น ก่อนจะมาสะดุดตรงคำว่าสามคนผัวเมียของเธอ นี่ลลนาคิดว่าภัทรทิราเป็นเมียเขา และคะนิ้งก็เป็นลูกสาวเขาอย่างนั้นหรือ คิดแล้วก็อยากเขกหัวตัวเอง ที่ปล่อยให้เธอเข้าใจผิดมาขนาดนี้ 

 

“เดี๋ยวสิฟังก่อน”

 

“ไม่ฟัง! ปล่อย!”

 

“อย่าบอกนะว่ากำลังหึง”

 

“ไม่ได้หึง แต่ขยะแขยง ปล่อยนะ!!!”

 

“เงียบนะแมงปอ แล้วฟัง จะอธิบายให้ฟังนี่ไง”

 

“ไม่ฟัง!!!ฉันเกลียดคุณ ได้ยินไหมว่าฉัน อื้อ...”

 

เมื่อคนตัวเล็กยังอาระวาดไม่เลิก เผ่าเพชรก็จัดการปิดปากเธอซะ เสียงแปดหลอดของนางร้ายคงดังไปจนถึงท้ายฟาร์ม ถ้าขืนยังปล่อยให้เธอยืนตวาดแว๊ดๆแบบนี้ มีหวังคนงานคงได้แตกตื่นแน่นอน ผู้หญิงคนนี้ร้ายกว่าที่เขาคิด แต่ทำไมเขากลับชอบ ชอบที่เธอแสดงออกว่าหึงหวงเขาแบบนี้

 

........................

 

เดี๋ยวนะใครหึง น้องไม่ได้หึงค่ะ น้องขยะแขยง555 เฮียมโนไปไกลมาก

 

เอะอะจับจูบ เอะอะจับฟัด นี่เป็นวิธีการทำโทษในแบบฉบับของเฮีย ปากไม่เปื่อยให้รู้ไป แมงปอกล่าว

 

กว่าเขาจะได้กัน คงหมดน้ำลายไปหลายถัง 

 

ฝากเฮียด้วยน๊า

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น