ไรท์ลูกหมู
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 30

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 114

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2563 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 30
แบบอักษร

Chapter : 30 

 

 

::::::::::::::::::::::::: 

 

 

ปึงง!! 

 

เสียงคนถีบประตูเข้ามา  

 

   หึ!!นึกว่าจะกลับไปแล้วจริงๆซะอีก ไอ้ผู้ช่วยมือขวาของผมมันพาลูกน้องถล่มจนมาถึงชั้นใต้ดิน ตอนแรกผมนึกว่ามันจะเชื่อฟังคำสั่งผมแล้วกลับไปจริงๆซะอีก

 

"จัดการให้หมด!!" ผมออกคำสั่งทันทีที่มันโผล่หน้ามา อ้อมแขนของผมทั้งของข้างโอบกอดลูกและเมียอันเป็นที่รักของผมไว้ ผมต้องเร่งพายัยบ๊องไปส่งโรงพยาบาลให้ไวกว่านี้ ไม่งั้น...ผมไม่อยากจะนึกภาพเลย อึก  

 

 

ปัง ปัง ปัง ปัง!! 

 

 

   หลังจากเสียงคำสั่งผมจบลง เสียงที่ตามมาคือเสียงปืนที่ถูกยิงออกไปหลายนัดเป็นการประทะระหว่างคนของผมและคนของผู้หญิงบ้าคนนั้น ผมหันหน้าไปมองว่าเธอจะทำยังไงต่อแต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีออกไป คิดว่าผมจะยอมให้ไปง่ายๆอย่างงั้นหรอ หึ!

 

"จับเธอไว้!!" ตอนนี้คนของเธอโดนกำจัดหมดทุกทางแล้ว คิดว่าจะหนีไปไหนได้ มันถึงทีของฉันบ้างแล้วสินะ

"ครับนาย" เธอถูกลากเข้ามาภายในห้องอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับเสียงโอดโอย

"ปะ...ปล่อยลลิตไปเถอะ ลลิตขอโทษ ฮึก" แล้วทีฉันขอให้เธอปล่อยลูกกับเมียของฉันล่ะ ทำไมเธอถึงไม่ทำตามที่ฉันขอ

"ไม่ต้องห่วง ฉันปล่อยเธอไปแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้หรอก หึ!"  

"เสือคะลลิตขอโทษ ที่ลลิตทำไปทั้งหมดเพราะคุณนะคะ ฮึกๆ" พูดมาได้ว่าเพราะฉัน เธอมันคนเห็นแก่ตัว

"นายครับเฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้วครับ นายจะไปเลยหรือว่า...." ลูกน้องคนที่ผมสนิทอีกคนรีบวิ่งมาบอกทันที

"ไม่! พาเมียกับลูกฉันออกไปก่อน แล้วก็ฉันขอยืมปืนกระบอกนั้นของนายหน่อยสิ หึ!"  

"ครับ"  

"ส...เสือนี่คุณจะฆ่าฉันจริงๆหรอคะ อึก" ใครบอกว่าฉันจะฆ่าเธอกันเล่า

"ขอบคุณนะที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อฉัน เพื่อเป็นการตอบแทน....ฉันก็จะมอบกระสุนสามนัดนี้ให้เธอเหมือนกัน"

 

ปัง! 

 

นัดแรกผมเล็งไปที่ไหล่ซ้าย  

"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำกับพ่อและบริษัทของฉัน"  

ปัง! 

นัดที่สองเล็งไปที่ไหล่ข้างขวา 

"ขอบคุณสำหรับสิ่งที่เธอทำกับฉัน"

ปัง! 

ผมเล็งไปให้เฉียดขั้วหัวใจเธอที่สุด ถ้าพูดไปทุกคนจะเชื่อไหมนะว่าผมเคยเป็นนักกีฬาแม่นปืนมาก่อน 

"และนี่เป็นการขอบคุณแทนลูกกับเมียฉัน ขอบคุณที่นะ" 

"ค...คุณทำกับคนที่รักคุณอย่างนี่ได้ยังไง อึก" นั้นคือประโยคสุดท้ายของเธอก่อนที่จะล้มลงไปจมกับกองเลือด

"แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลด้วย" ฉันไม่ยอมให้เธอตายไปแบบสบายๆหรอกน่า แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

ณ โรงพยายาบาลXX 

 

 

ติ๊ด......ติ๊ด......ติ๊ด 

 

   เสียงเครื่องช่วยพยุงหัวใจกำลังทำงานหย่างหนัก แม้ว่าตอนนี้จะผ่านไปสองวันแล้วเธอก็ยังไม่คิดจะลืมตาขึ้นมามองหน้าลูก มองหน้าฉันหน่อยหรอมิเกล ฮึก เธอจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ ถึงแม้หมอจะบอกว่าโอกาสที่เธอจะฟื้นมีไม่ถึงครึ่งแต่ฉันก็ยังเชื่อใจในตัวเธอนะว่าเธอจะไม่ทิ้งฉันและลูกไปไหน ฮึก นอกจากตอนที่แม่ฉันเสียฉันก็ไมเคยร้องไห้ให้กับผู้หญิงคนไหนอีกเลยนอกจากเธอ รีบตื่นได้แล้วนะยัยบ๊องนอนระวังฉันไปหากิ๊กมาช่วยเธอใช้ตังนะ ฮ่าๆ

 

"ปะปี๊เมื่อไหร่มะมี๊จะตื่น?" เสียงเล็กสดใสดังขึ้นข้างๆผม ฮู่วว...ผมลืมไปเลยว่าเตโชอยู่ข้างๆเผลอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาซะงั้น 

"เดี๋ยวมะมี๊ก็ตื่นแล้ว มะมี๊คงเหนื่อยปล่อยให้มะมี๊นอนพักผ่อนสักหน่อยละกันเนาะ" เด็กน้อยคงไม่เข้าใจสินะว่าตอนนี้อาการของแม่เธอหนักขนาดไหน

"มะมี๊นอนหลับมาสองวันแล้วนะปะปี๊ มะมี๊เมื่อไหร่มะมี๊จะตื่นมาหาเต" เด็กน้อยที่พูดด้วยน้ำเสียงแกมงอแงพูดขึ้นพร้อมกับเขย่าแขนผู้เป็นแม่เบาๆ

"เต!!ปะปี๊บอกว่าอย่าพึ่งกวนมะมี๊ไง" เมื่อกี้ผมเผลอดุลูกไปแบบไร้เหตุผลงั้นหรอ เพราะอารมณ์ของผมล้วนๆ ปี๊ขอโทษ

"ฮ...ฮึกปี๊ขึ้นเสียงใส่เตทำไม ฮืออ" ผมเลื่อนมือไปลูบหัวลูกเบาๆแต่กลับโดนบัดออก จากนั้นเตก็วิ่งหนีผมออกไปข้างนอก

"ต...เตรอปี๊ก่อ...." ในขณะที่ผมกำลังจะวิ่งออกไปตามลูก จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งมาทำให้ผมชะงักไป

 

 

ติ๊ด..ติ๊ด..ติ๊ด..ตื๊ดดดดดดดดดดดดด 

 

   ทุกคนคงคุ้นชินกับเสียงนี้ดีเวลาดูละครแล้วมีใครสักคนที่ใช้เครื่องช่วยพยุงหัวใจแล้วจู่ๆเขาต้องจากไปเสียงเครื่องนั้นก็จะดังเสียงแบบนี้แหละครับ ใช้มิเกลกำลังจะจากพวกผมไป ฮึก หัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้น อึก

"หมอ!! ฮึก" ขาผมมันก้าวไม่ออก ชาด้านไปทั้งตัว "พยาบาล!!ช่วยเมียผมด้วย ฮึก" ผมยืนกะโกนด้วยเสียงสั่นเครือก่อนที่พยาบาลและหมอจะพากันวิ่งกรูมาที่เตียงของมิเกล และย้ายเธอเข้าห้องไอซียูอีกรอบ ตอนนี้ผมได้แต่หวังว่าเธอจะต้องไม่เป็นอะไร แต่ทำไมความหวังของผมมันดูริบหรี่จังเลย ฮึก ขอเธออย่าทิ้งฉันไปไหน.....

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 

ความคิดเห็น