สวนผัก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 12

คำค้น : เพื่อน น้องชาย

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 201

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2563 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 12
แบบอักษร

Chapter 12 ... น้องชาย 

 

 

3 ปี ต่อมา~ 

           ตอนนี้เวลาผ่านมา 3 ปีแล้วตั้งแต่ที่คุณป๋าเกนไป เขาไปโดยไม่ลา.. เช้านั้นวันนั้นฉันตื่นขึ้นมาก็พบแต่ความว่างเปล่า.. เห้อออ~ ถึงจะเขาใจว่าเขาต้องไปทำงานแต่มันก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดีฉันอยู่บ้านกับคุณป้าและคุณลุงที่ท่านทั้งสองดูแลฉันเป็นอย่างดี จนตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปีที่ 3 แล้วและกำลังจะจบอีกไม่นานนี้เพราะว่าตั้งใจที่จะเรียนให้จบภายใน 3 ปีครึ่งเพราะไม่อยากจะรบกวนคุณป้าและคุณลุงมากนักตั้งใจว่าเมื่อเรียนจบฉันจะช่วยคุณลุงทำงานที่บริษัทนั้นและเพื่อตอบแทนท่านทั้งสอง 

           “เจ๊กาวไปกินข้าวกัน” เสียงของ ‘มิกซ์’ หรือ ‘รีมิกซ์’ เพื่อนของฉันที่เรียนด้วยกันแต่จะเรียกเพื่อนก็คงไม่เต็มปากเพราะมันอายุน้อยกว่าฉัน อย่างที่ทุกคนรู้นั่นแหละหรือไม่รู้?ว่าฉันเข้าเรียนตอนอายุ 21 ซึ่งถ้าตามปกติก็ประปี3 แล้วในตอนนั้น เพราะฉะนั้นเพื่อนของฉันส่วนมากจึงเป็นรุ่นน้องที่มีอายุน้อยกว่าฉันและพวกมันก็ชอบเรียกฉันว่าเจ๊กาวซึ่งความจริงฉันก็ไม่ค่อยชอบหรอกแต่พวกมันมึนชิบหาย

           “เออไปดิ” ฉันตอบกลับมัน

           “ไปไหนดี ร้านเดิมไหม?” เสียง ‘ภู’ เสนอขึ้นมา คือว่าพวกเราจะมีร้าที่เป็นร้านประจำป้าแกชื่อว่า ป้าจันดี ซึ่งฉันเป็นบุคคลที่ค้นพบร้านนี้ตอนปี 1 เพราะว่าราคาถูกสะอาดและป้าแกใจดีชอบแถมและลดราคา ฮ่าๆ

           “ไปๆกูอยากกินต้มยำน้ำข้นแซ่บๆ” ไอ้‘โค้ด’ พยักหน้าเห็นด้วย

           “งั้นเราไปกันเลยยยย~” ‘กรีน’ พูดพร้อมกับจูงมือฉันเดินไปด้วยกันแล้วพวกเราทั้งหมดก็เดินทางไปที่ร้านป้าจันดีโดยการเดิน ใช่! เพราะร้านแกอยู่ข้างมหาลัยและตึกเรียนของฉันก็อยู่ติดกับประตูทางออกไปใกล้ร้านป้าจันดีพอดี

           กลุ่มของฉันประกอบไปด้วย 5 คนด้วยกันรวมฉันแล้วโดยมี รีมิกซ์ ภู โค้ด และกรีน พวกนี้มันก็ลูกคุณหนูนี้แหละแต่ไม่ถือตัวอีกด้วย อ๋อ! พวกมันรู้เรื่องของฉันทั้งหมดนั้นแหละเพราะการเล่าให้ฟังของฉันอย่างรู้ว่าถ้าพวกมันรู้ว่าฉันเคยอยู่ในสลัมและยังเป็นเด็กส่งยามาก่อนจะเป็นยังไง แต่สรุปว่าพวกมันไม่สนไม่แคร์แถมบางครั้งยังตื่นเต้นกันอีกด้วย  รวมทั้งรู้เรื่องของป๋าเกนด้วยแต่เรื่องนี้ที่รู้เพราะว่าป๋าเกนส่งคนมาจัดการเพราะคิดว่าไอ้พวกนี้จะมาจีบฉัน แต่เรื่องทุกอย่างก็คลี่คลายเพราะพวกมันยืนยัน นอนยันว่าไม่จีบและเป็นแค่เพื่อนทั้งเท่านั้น เห้อ ตัวไม่มาแต่ยังส่งคนมาอีก แต่ถ้าตัวมาจะดีมาก

           หลังจากที่พวกเรากินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน โดยฉันขับรถมาเองเพราะไม่อยากให้ใครมาส่งให้เป็นภาระคุณลุงจึงให้เอารถที่บ้านมาใช้ได้

           

เอี๊ยดดดดดด! 

           ฉันถึงบ้านแล้วโดยมีป้าสายมายืนรอหน้าบ้านซึ่งป้าทำแบบนี้ทุกวันและกับทุกคน แต่ฉันชอบนะเหมือนมีคนรอให้เรากลับบ้านทุกวัน 

           “สวัสดีค่ะ ป้าสาย” ฉันสวัสดีแบบนี้ทุกวันเหมือนกันเพราะป้าสายก็เหมือนญาติผู้ใหญ่ที่ฉันเคารพและนับถือเป็นอย่างมาก 

           “ค่ะ หนูกาวทานอะไรหรือยังคะ?” 

           “เรียบร้อยแล้วค่ะ” 

           “อ๋อ! คุณผู้หญิงรออยู่ที่ห้องรับแขกนะคะ” 

           “มีเรื่องไรหรอคะ?” 

           “ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ บอกแค่ว่าถ้าหนูกาวมาให้ไปหาด้วยนะคะ” 

           “อ๋อค่ะ ขอบคุณนะค่ะ” จากนั้นฉันก็เดินไปหาคุณป้าที่ห้องรับแขกทันทีก็พบว่าคุณป้ากำลังนั่งอ่านนิตยสารอยู่ 

           “สวัสดีค่ะ” ฟอดดด! ฟอดดด! ฉันสวัสดีพร้อมทั้งเข้าไปกอดและหอมแก้ม ฉันทำแบบนี้ประจำตั้งแต่เข้าเรียนทั้งก่อนไปเรียนและกลับมา ถ้าเจอกันหนะนะ ตอนแรกๆก็ไม่ชินหรอกที่คุณป้าให้ทำแต่ทุกวันนี้ชินแล้ว และกลับกันถ้าวันไหนไม่ได้ทำก็จะรู้สึกแปลกๆแทน 

           “จ๊ะ เป็นไงวันนี้เหนื่อนไหม?” 

           “ไม่ค่ะ เพราะวันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียว” 

           “จ๊ะ แล้วนี้ได้ที่ฝึกงานหรือยัง?” เพราะว่าเมื่อจบเทอมนี้ฉันต้องเริ่มฝึกงานเพื่อจบทันทีเป็นระยะเวลา 3 เดือน 

           “ว่าจะฝึกที่บริษัทค่ะ กาวคุยกับคุณลุงไว้แล้วค่ะ” 

           “อืมๆ ดีแล้วเพราะที่เรียกเราเพราะว่าจะเราฝึกที่บริษัทนี้แหละ” 

           “ค่ะ งั้นเดียวกาวขึ้นไปบนห้องก่อนนะค่ะเพราะอาทิตย์หน้าจะเริ่มสอบแล้ว” ตอนนี้เป็นช่วงปลายๆเทอมของปี3 เทอม 1 แล้วและเมื่อจบเทอมนี้ฉันก็จะเริ่มฝึกงานทันทีเพื่อให้จบภายใน 3 ปีครึ่งอย่างที่ตั้งใจไว้ 

           “จ๊ะ” 

 

ไลน์~ กลุ่มสามคนหล่อสองคนสวย 

           และในขณะที่ฉันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่โทรศัพท์ฉันก็ดังขึ้น 

รีมิกซ์: วันนี้ตั้งตี้กันนนนน (ชวนกินเหล้าคืองานประจำของมันจริงๆ) 

กี่โมง? (ไม่ปฏิเสธ) 

โค้ด : ไปเว้ยยยยยยยย (ส่วนมันไม่คิดตกลงตลอดไม่เคยพาด) 

กรีน : เจ๊กาวไป กรีนก็ไปจ้า (กรีนจ๋า~แล้วงานก็มาตกที่ฉันเพราะฉันไปกรีนก็จะไป และถ้าพวกเห็นว่ามายังงี้พวกมันก็จะมากดดันฉันให้ไป) 

รีมิกซ์: เจ๊!!!! 

ภู:อีเจ๊!!!!! 

โค้ด : เจ๊กาวเว้ยยยย (นั่นไง!!) 

เออๆกี่โมง?: สกาว   

รีมิกซ์: สองทุ่มครึ่ง ร้านเดิมครับบบบ 

โค้ด : โอเค 

ภู: เยสส เจอกัน 

กรีน : โอเคค่ะ ทุกคน 

เออๆ: สกาว  

           ทุกคนอาจสงสัยว่าฉันเด็กดีของคุณป้า คุณลุง และป๋าเกน เที่ยวกินเหล้าด้วยหรอ? บอกเลยว่าใช่จ้า แต่ว่าที่เที่ยวเนี่ยคุณป้านั่นแหละที่สนับสนุนเพราะอยากให้ออกไปรู้จักโลกภายนอกและประสบการณ์ต่างๆ แต่ถึงท่านจะอนุญาตแต่ฉันก็ไปได้เที่ยวบ่อยหรอก เกรงใจแต่ถึงยังงัยฉันใช้เงินตัวเองนะจ๊ะในการซื้อเหล้าหรือเที่ยวต่างๆโดยฉันทำงานแปลภาษาบ้างเพราะฉันเรียนภาษาอังกฤษเพิ่ม บ้างก็พาร์ไทม์ที่ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยได้ทำที่ร้านกาแฟหนะ เพราะงานที่อาจารย์แม่งโคตรเยอะ เรียนน้อยแต่งานเยอะหนะ รู้จักไหม? 

 

20.40 

           ตอนนี้ฉันมาถึงที่ร้านประจำของพวกฉันเรียบร้อยแล้วและแน่นอนว่าฉันมาสายอย่างเห็นได้ชันและคิดว่าตอนนี้ทุกคนคงมาพร้อมกันแล้วแหละ

           ร้านที่พวกฉันชอบมาจะร้านที่เป็นผับปิดอย่างร้อยเปอร์เซ็นเพราะในร้านขายแต่เหล้าและเหล้า รวมถึงเพลงที่ตื้อตั้งแต่เปิดยันปิดร้าน ฉันเดินเข้าร้านอย่างมั่นใจเพราะมาบ่อยพอเดินมาเข้ามาก็พบกับสายตาขอทั้งชายและหญิงที่มองมาอย่างชื่นชมบ้าง อิจฉาบ้าง และเจ้าชู้บ้างแต่ส่วนมากจะเป็นพวกผู้ชาย ฉันไม่สนสายตาพวกนั้นและมองหาพวกรีมิกซ์ก็เจอว่าพวกนั่งอยู่ที่โต๊ะกันครบแล้ว

           “มาช้าจังง่ะ” เสียงของกรีนที่พูดขึ้นอย่างงอแงงเมื่อฉันมาสาย

           “ขอโทษพอดีอ่านหนังสืออยู่”

           “เจ๊จะเอาเกรดนิยมหรือไง?” ไอ้ภูถามอย่างกวนๆ

           “ก็กูจะจบแล้วไหม?”

           “ใช่ๆสอบเสร็จเจ๊ก็ฝึกงานแล้วป่ะ?”

           “อืม”ฉันตอบไอ้โค้ด

           “โห่~งี้เราก็ไม่เจอกันแล้วดิ”

           “อย่าเวอร์ไม่มิกซ์”

           หลังจากนั้นพวกฉันก็ปาร์ตี้กันอย่างต่อเนื่องแต่จนตอนนี้ฉันเริ่มมึนแล้วเหมือนกัน ฉันมองนาฬิกาที่ข้อมือบ่งบอกเวลาว่าตอนนี้จะ ตี 1 แล้ว ฉันจึงตัดสินใจกลับดีกว่า

           “กูกลับก่อนนะ กรีนกลับเลยไหม?” ฉันบอกพวกและหันไปถามกรีนที่ตอนนี้ก็เหมือนจะเมาจะแล้ว

           “กาบบบบบ” เสียงยานเป็นหนังยายเลย

           “เดียวกูพามันไปส่งเอง” ไอ้มิกซ์เสนอตัวแต่ก็ไม่แปลกเพราะมันสองคนโตด้วยกันมา

           “อืม กลับกันดีดีล่ะ” ปึก! ฉันพูดก็วางแก้วลงบนโต๊ะเมื่อกินหมดแก้วแล้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นและเดินออกมาจากร้านทันทีและระหว่างทีฉันกำลังเดินไปรถนั่นเอง...

           ปึก!!! 

           “....!!!”

           “โอ๊ยยยยย” เสียงของคนที่ชนฉันร้องดังลั่นแต่เมื่อเขาเง้อหน้าขึ้นมาฉันถึงกับตกใจเพราะคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...

           “ป๊อกเด้ง...” ฉันชื่อเขาเบาๆใช่ ป๊อกเด้งน้องชายของฉัน

           “พะพี่กาว!!!”

           “เกิดอะไรขึ้น?” ฉันถามเมื่อเห็นว่าวิ่งเหมือนมันกำลังวิ่งอะไรมา

           “ชะช่วยผมด้วย” หมับ!! มันกอดขาฉันและเขย่าอย่างแรงๆอย่างหวาดกลัว

ตึกๆๆๆๆๆ 

           เสียงเหมือนจำนวนมากตรงเข้ามาหาฉันและตอนนี้ฉันกับป๊อกเด้งก็ถูกล้อมเอาไว้ด้วยกลุ่มชานฉกรรจ์จำนวนสิบกว่าคน

           “ไอ้เด้งง!! มึงจ่ายเงินมา!!!” เสียงชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้นนพร้อมกอดอกมองมาที่ป๊อกเด้ง

           “มะไม่มี” ป๊อกเด้งที่กอดขาอยู่พยายามหลบด้านหลังฉัน

           “เธอหนะ หลบไปดีกว่าถึงไม่เจ็บตัว” คนเดิมพูดฉันคิดว่ามันน่าจะเป็นหัวหน้านะ

           “ไม่ล่ะ” ฉันตอบปฏิเสธไปถึงแม้ฉันกับมันจะไม่ได้เป็นพี่น้องที่สนิทกันเท่าไรแต่มันก็ขึ้นชื่อว่าเป็นน้องของฉัน

           “หึ ถ้างั้นเธอจะจ่ายแทนมันหรือไงคนสวย?” มันถามพร้อมกับมองฉันด้วยสายหยาบโลนเอามือลูบคางตัวเองสายตาที่ไล่มองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า

           “.......”

           “ด้วยร่างกายหรอจ๊ะ ฮ่าๆๆๆ” พวกมันหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

           “ถ้ายังไม่หุบปากก็ไม่ต้องเอาเงิน พร้อมกับจะตายฟรีด้วยนะ เอาไหม?” ฉันพูดด้วยเสียงเย็นๆ ลืมบอกไปว่าเวลาอยู่ฉันมักจะเรียนวิชาการต่อสู้ ยิงปืน และอื่นๆที่มันเอาป้องกันตัวเองจากพวกพี่บอดี้การ์ดมาหมดแล้ว

           “แก!!!”

           “เท่าไร?” ฉันถามจำนวนเงินที่ต้องจ่าย

           “ห้าหมื่น!!มีปัญญาจ่ายไหม?”

           “.....”

           “ถ้าไม่...เอาตัวเธอมาขัดดอกก่อนก็ได้นะ” เพี๊ยะ!!! มันจะเอามือมาจับที่คางของฉันๆจึงปัดมันออกด้วยความแรง

           “โอนได้ไหม?พอดีไม่มีเงินสด” ฉันแล้วหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาเพื่อโอนเงิน

           “ได้สิ เลข 123-4321-0000” ติ้ง!!! 

           “หวังว่าจากนี้พวกนายคงไม่มายุ่งกับน้องชายฉันอีกนะ”

           “ไปเว้ยยยย” เมื่อเงินเข้าบัญชีพวกมันก็พากลับตอนนี้เลยเหลือแค่ฉันกับป๊อกเด้ง

           “จะไปไหน?” ฉันถามเมื่อมันกำลังจะเดินไป

           “ปะไป”

           “มีที่ไป?”

           “ไม่มี.. ฮึก!”มันพูดพร้อมน้ำตา

           “ตามมา” ฉันพูดแล้วหันหลังให้มันเพื่อเดินไปที่รถ

           “เอ่อ..”

           “เร็วๆ!!!”

           “ครับๆๆ”

 

 

ความคิดเห็น