รักเอ๋ยรัก

เมื่อยื้อจนสุดแรง การจากไปไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะหัวใจมันล้าเกินกว่าสู้ต่อไปไหว รู้ว่าเขาไม่รักรั้งไว้ก็มีแต่เจ็บปวด สู้อวยพรเหมือนครั้งหนึ่งที่เขาเคยอวยพรให้เธอแล้วจากไป ความทรงจำคงสวยงามกว่า รู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัวแค่ไหน แต่เธอขอชีวิตน้อยๆ เป็นตัวแทนของเขายามที่เธอตัดสินใจเดินจากไป

กิ่งทองใบหยก

ชื่อตอน : กิ่งทองใบหยก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2563 08:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กิ่งทองใบหยก
แบบอักษร

“อย่าเพิ่งขยับ” ชายหนุ่มพูด

“ทำไมล่ะคะ พี่เมฆเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอเรียกเขาว่าพี่ด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดดังนัก คนที่จุกเพราะต้องรับร่างของหญิงสาวไว้ยังไม่ตอบอะไรมากกว่าที่ได้บอกเธอไป ยิ่งสร้างความร้อนใจให้เธอ ยันตัวจะลุกขึ้นแต่เขากลับกอดเธอแน่นขึ้น

“ไม่เป็นไร” เสียง

เธอโล่งอกที่เขาไม่เป็นไร จะยันตัวออกห่างอีกครั้งแต่เขาก็ยังคงไม่ปล่อยเธอ

“พี่เมฆ” เธออุทาน หัวใจเต้นแรง ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจทำอะไร เขาคงไม่ได้ต้องการแก้แค้นเธอโดยการทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าผู้คนจากที่เธอเป็นแม่สื่อให้วาสนาหรอกใช่ไหม

เมฆายังคงทำเหมือนลุกไม่ขึ้นแต่ก็บอกเสียงเบากลับว่า

“อย่าเพิ่งลุก บอกให้ใครก็ได้ไปหาผ้าคลุมไหล่หรือผ้าห่มอะไรก็ได้มาก่อน”

“เอามาทำอะไรคะ”

“ผมว่า กระโปรงคุณขาด” ตอนนี้ขาเขาอยู่ระหว่างขาเธอ ถ้ากระโปรงเธอไม่ขาดขาเธอและส่วนนั้นของเธอไม่น่าจะแนบชิดกับขาเขาได้ขนาดนี้

สาวน้อยใจหายวาบเมื่อรู้สึกถึงสิ่งที่เขาบอก เธอเพิ่งเริ่มรู้สึกถึงสัมผัสแนบแน่นที่เขาบอก หน้าและตัวร้อนผ่าวไปหมด เมฆาบอกให้เธอแกล้งเป็นลม และให้เลขาเธอไปหาผ้าคลุมมาให้นายสาว เมฆาสั่งให้ทุกคนไปทำงานให้อากาศหายใจกับคนป่วย คนที่แกล้งป่วยอยากแทรกแผ่นดินหนี คนเห็นกันทั้งห้องว่าเขาและเธอนอนซบกันอยู่และเขาก็ไม่ขยับตัวเธอออกไป จนเลขาเธอกลับมา เอาผ้ามาให้ เมฆาประคองเธอขึ้นเอาผ้าคลุมตั้งแต่ช่วงเอวลงไป แล้วจึงอุ้มเธอออกไปจากตรงนั้น สั่งให้เลขาเธอตามมาด้วย

“ไม่เป็นไรใช่ไหม” เขาถามเมื่อพาเธอมาไว้ที่ห้องเก็บของใกล้ห้องจัดงาน

“ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ แต่ตอนนี้ขอตัวก่อนนะคะ” เธอไม่กล้าแม้แต่มองหน้าเขา ต้องไปซ่อนที่ไหนสักแห่ง เธอขอให้เลขาไปเอากระเป๋าและรองเท้ามาให้ ตอนนี้เธอต้องหาชุดเปลี่ยนเพื่อทำงานต่อ เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยเมฆาจึงขอตัว เพราะมันไม่เหมาะที่เขาจะอยู่กับเธอในห้องสองต่อสอง

แม่งานคนเก่งหายไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วกลับมาโดยใส่กางเกงทรงชิโน่สีเข้ม เมฆาไม่ได้อยู่ในห้องนี้แล้วทำให้เธอหายใจสะดวกขึ้น แต่ก็ยังคอยหลบตาทุกคนที่ส่งสายตาเป็นห่วงและสงสัยมาให้ เธอเดินตรวจงานก่อนที่งานจะเริ่มในอีกไม่ถึงสองชั่วโมง ซุ้มดอกไม้ที่เธอขึ้นไปซ่อมมีคนทำให้แล้ว เหลือแต่งานเล็กๆ น้อยๆที่ต้องจัดให้เข้าที่เข้าทาง เลขาเธอเดินเข้ามาหาถามเธอว่าเธอโอเคดีไหม เธอว่าไม่ต้องห่วงตอนนี้ห่วงงานก่อน

“คุณเมฆาฝากบอกว่าถ้าพี่ฝนไม่สะดวกอยู่งานคืนนี้ก็ไม่เป็นไร ถ้าบาดเจ็บก็ให้ไปหาหมอได้ ไม่ต้องอยู่สแตนด์บาย” เลขาสาวทำท่าเคลิ้มฝันเมื่อพูดถึงหนุ่มหล่อแถมมีน้ำใจ รับนายเธอจากบันไดแถมยังใจดีให้ไปหาหมอ

“พี่ไม่เป็นไร แล้วคุณเมฆาล่ะ” เธอถาม

“ดูปกติดีค่ะ เท่ห์ยังไงก็ยังเหมือนเดิม”

“งั้นก็ดีขืนทำลูกค้าขาเป๋วันงานเขา เราคงเสียชื่อแย่” เธอบ่นพึมพำ

“หนูอยากเป็นพี่ฝนจัง อยากตกลงมาในอ้อมอกของคุณเมฆาบ้าง เห็นซบตั้งนาน อุ่นไหมคะ”

เลขาสาวแซวเจ้านายด้วย อยากเป็นแบบที่เธอพูดจริงๆ ด้วย

“อุ่นจนร้อนน่ะสิไม่ว่า เซี้ยวแล้วเรา เรื่องมันจำเป็นหรอก น่าอายจะตาย” เธอหน้าแดงขึ้นมาอีกเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

“แหมฟินจะตาย อ้อมอกอุ่นๆ แขนแข็งแรงที่โอบอุ้ม” สาวน้อยพูดตาลอย

“ไป ไป ไปทำงานได้แล้ว งานยังไม่เสร็จยังมาฝันถึงผู้ชาย” เธอไล่ลูกน้องไปทำงาน แต่ตัวเองกลับยืนนิ่ง คิดไม่ออกว่ตอนนี้ต้องทำอะไร

เมื่อตรวจงานครั้งสุดท้ายเรียบร้อย วรุณาจึงไปหาข้าวกินเพราะตั้งแต่เช้าเธอกินแซนด์วิชไปแค่อันเดียวกับกาแฟอีกแก้ว ตอนนี้ท้องร้องเสียงดังจนถ้ามีใครอยู่ใกล้ๆ เธอคงอายน่าดู เธอตรงดิ่งไปยังห้องอาหารอิตาเลี่ยนที่เคยมากินบ่อยๆ แล้วจึงสั่งสปาเกตตี้หนึ่งจานบอกขอด่วน หลังจากนี้เธอต้องไปแต่งหน้าแต่งตัว สแตนด์บายในงาน เผื่อมีเหตุฉุกเฉินต้องการการแก้ไข

ระหว่างรออาหารเธอเห็นชายหญิงคู่หนึ่งอยู่ตรงมุมห้อง เธอคงมองผ่านถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่สะดุดตาเพราะความสวยราวนางแบบกับผู้ชายที่หล่อสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก พวกเขาพูดคุยสนิทสนมเหมือนคู่รัก เธอเห็นผู้ชายจับมือผู้หญิงขึ้นไปจูบหลายรอบ แถมบางทียังหอมแก้มเธอด้วย แต่ฝ่ายหญิงดูเหมือนไม่อยากให้เขาทำอย่างนั้นสักเท่าไร วรุณายิ้มให้กับภาพน่ารักนั่น อิจฉาทั้งสองคน เมื่ออาหารมาวางลงตรงหน้า วรุณาก็หมดความสนใจในคู่รักที่งามดังเทพธิดาเทพบุตร เพราะเธอต้องรีบไปทำงานต่อ

วรุณาแค่ทำหน้าที่ดูแลในฐานะเจ้าหน้าที่ของออร์แกนไนเซอร์เธอจึงเลือกใส่ชุดที่ทะมัดทะแมงเป็นชุดสูทลำลองสีเทาเข้มกางเกงสีเดียวกัน ไม่ได้ใส่กระโปรงเหมือนงานของกันภัย และต่อไปนี้เธอจะไม่ใส่กระโปรงไปคุมงานที่ไหนอีกเป็นอันขาด เธอพบเมฆาอีกครั้งก่อนงานห้านาที เธอเข้าไปขอบคุณเขาที่ช่วยเธอไว้เพราะตอนนั้นเธอคิดว่าเธอคงไม่ได้แม้แต่เอ่ยขอบคุณ เขาแค่พยักหน้าแค่นั้น แต่สำหรับหญิงสาวมันทำให้เธอน้อยใจ เขาก็แค่เป็นสุภาพบุรุษไม่ว่าจะเป็นใคร เธอมักสับสนกับตัวเอง อยากให้เขาเกลียดจะได้ไม่ต้องหวัง แต่พอเขาทำท่าไม่สนใจหัวใจเธอก็โดนบีบ รู้สึกตัวไม่มีค่าอะไรเลย 

 

******************************************** 

ขอเมนต์ ขอไลค์บ้าง เงียบเหงาเหลือเกิน แง แง 

ความคิดเห็น