tukkatamii
Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หมวดครับ...หมอเหนื่อย

ชื่อตอน : หมวดครับ...หมอเหนื่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2563 16:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมวดครับ...หมอเหนื่อย
แบบอักษร

หมวดครับ...หมอเหนื่อย

 

หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืนเช้านี้ผมจึงต้องออกมาที่ สน.ชุมพร เพียงลำพังเพราะอีกคนนอนยังไม่ตื่น ทั้งๆที่เมื่อคืนเราก็ไม่ได้ทำอะไรกันต่อหลังจากจบรอบแรก เพราะหมอกันนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เราต้องเดินทางไกลกันต่อ ถ้าให้ทำอะไรที่มากไปกว่านั้นผมเองก็กลัวว่าหมอชินจะไม่ไหวเหมือนกัน

ซึ่งเมื่อเช้าตอนผมจะปลุกก็งอแงจะนอนต่อ แถมไล่ผมให้รีบออกมาพบเจ้าหน้าที่ของสน.ที่นัดเอาไว้อีกต่างหาก แล้วผมจะทำอะไรได้ นอกจากต้องออกมาก่อนไว้เสร็จธุระแล้วค่อยกลับไปรับ เพื่อเดินทางไปประจวบต่อแล้วกัน

เพราะเป็นคดีที่เกิดมานานแล้ว. จึงทำให้ไม่สามารถตรวขสอบอะไรได้นอกจากเอกสารของสำนวนคดีที่เก็บรวบรวมหลักฐานเท่านั้น และทางนี่เขาก็เตรียมชุดสำเนาเอาไว้ให้แล้ว หลังจากที่นั่งคุยกับหัวหน้าชุดสืบคดีนี่ผมก็ได้ข้อมูลหลายอย่างจากที่นี่ รวมไปถึงสาเหตุที่นายป่องตกเป็นผู้ต้องสงสัยของคดีนี้

 

กริ๊งงงงงกริ๊งงงงงงง

 

-หมอชิน-

 

เบอร์ที่ขึ้นอยู่หน้าจอทำให้ผมตัดสิ้นใจขอหัวหน้าชุดสืบของที่นี่ ที่กำลังคุยกันอยู่เพื่อรับสาย. ด้วยกลัวว่าอีกคนจะเป็นอะไรหรือเปล่า แม้หมอจะไม่ได้อ่อนแอบอบบางแต่เมื่อคืนก็ใช่ว่าผมจะทำเบาเสียที่ไหน. เรียกได้ว่าลืมถนอมอีกฝ่ายเลยก็ได้

“ครับหมอ...เป็นอะไรหรือ”

“เต กลับกรุงเทพเลยได้มั้ย”

“เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงของหมอชิตที่ดูตื่นๆทำให้ผมรู้สึกตกใจตาม

“พี่จิมโทรมาแล้ว”. ชื่อนี้บ่งบอกได้เลยว่างานเข้า

“ดีเอ็นเอจากน้ำอสุจิที่ได้จากศพของศิริลักษณ์ กับ นาริสา เป็นคนเดียวกัน”

“โป๊ะเชะ” ฆาตกรรมต่อเนื่อง

“ที่สำคัญ” อย่าบอกนะว่า...

“ดีเอ็นตรงนายป่องทุกประการ” เมียผมเซ้นแรงจริงๆ

“เราคงต้องออกหมายจับนายป่อง ผมรายงานผู้กองก่อน เดี๋ยวผมเข้าไปรับ ลุกไหวมั้ย”

“อืม. ไม่ต้องห่วงผมไม่บอบบางขนาดนั้น”

“รู้ครับ ว่าหมอชินของผมเก่งที่สุด”

“พอ!! รีบมาผมจะกลับของรอ”

“ทานอะไรหรือยังครับ”

“สั่งรูมเซอร์วิสไว้แล้ว อีกเดี๋ยวคงมา”

“โอเค. ผมจะรีบไป”

“อืม”

 

หลังวางสายก็เดินกลับมาหาหัวหน้าชุดสืบที่ยังนั่งรออยู่

“ได้เรื่องแล้วครับ”

“อะไรหรือหมวด”

“ทางนิติเวชแจ้งผลมาแล้ว ว่าดีเอ็นเอของคนที่ขาดว่าจะเป็นคนร้ายที่พบบนตัวเหยื่อทั้งสองรายตรงกัน แถมตรงกับของนายป่องด้วยครับ”

“แล้วนี้คือคุณต้องกรุงเทพเลยหรอ แล้วรู้หรือยังว่านายป่องหนีไปซ่อนตัวที่ไหน”

“ผมคงต้องกลับกรุงเทพเลยเพื่อไปรอรับคำสั่ง ส่วนเรื่องการติดตามตัวนายป่องอีกทีมเขากำลังเร่งหาตัวอยู่ครับ”

“ได้เรื่องยังไง ให้ติดต่อประสานงานมาได้เลยนะหมวด”

“ครับผม ถ้างั้นลาผู้กองเลยแล้วกันครับ ผมต้องกลับไปเก็บของที่โรงแรมอีก”

“นึกว่าเตรียมกลับเลย พอดีผมมีเจ้าหน้าที่นิติเวชมาด้วยครับแต่หมอเขาไม่สบาย ผมเลยออกมาคนเดียว”

“อืม ขับรถระวังๆล่ะ ผมจะรอฟังข่าว” ผมลาคนตรงหน้าเสร็จก็รีบกลับไปโรงแรมทันที. โชคดีมีเราเลือกพักในเมืองจึงสะดวกเพราะโรงแรมอยู่ไม่ไกลจากสน.มากนัก อีกทั้งชุมพรก็ไม่ใช่เมืองวุ่นวาย ปัญหารถติดจึงน้อยกว่าเมืองใหญ่ ทำให้ใช่เวลาไม่มากผมก็มาถึงที่หมาย มาถึงหมอชินก็ทำการเช็คเอาท์ไว้รอเรียบร้อยผมเลยมีหน้าที่ขนของขึ้นรถเพราะดูเหมือนจะทำอะไรไม่ค่อยถนัด ซึ่งมันมีสาเหตุมาจากผมก็เลยต้องเป็นผมที่รับผิดชอบแล้วเหมือนเขารู้หน้าที่นะคนนั้นน่ะ เดินลิ้วขึ้นรถไม่คิดจะรอเลยเถอะ

พอตามขึ้นรถมาก็เจออีกนอนเอนเบาะแบบพอนอนรออยู่แล้ว

“เพลียมากหรอครับ” ผมหันไปถามเมื่อรถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากลานจอด

“อืม” เขาก็ตอบแบบไม่ลืมตาอ่ะนะ

“หมอกินไรยัง”

“ยังรูมเซอร์วิชแล้วไง. คุณล่ะทานไรยัง”

“เรียบร้อยแล้ว แถวหน้าโรงพัก”

“อืม”

“งั้นผมยิงยาวเลยนะ”

“อย่าเร็วมากอันตราย ระวังกล้องด้วยเป็นตำรวจก็ช่วยไม่ได้นะ”

“รับทราบคร้าบ. หมอนอนเถอะ”

“โอเค๊”

หลังจากคนง่วงเงียบเสียงไปผมก็ตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อคนเดียว พยายามขับให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของอีกคน ออกจากตัวชุมพรมาได้สองชั่วโมงก็มีโทรศัพท์จากผู้กองคามิน

“ครับผู้กอง”

“อยู่ไหนแล้วหมวด”

“เกือบถึงประจวบแล้วครับ”

“ยิงยาวขึ้นนครสวรรค์เลย ไปสมทบกับไอ้เจที่นั้น”

“ทำไมครับ”

“เจมันตามไปที่พะเยาสืบแล้วได้ความว่า นายป่องไปอาศัยอยู่กับคนรู้จักที่นครสวรรค์”

“ครับ”

“นายว่าเรื่องนี้มันแปลกๆมั้ย คนที่นายป่องไปพักด้วยก็คือสามีเก่าของผู้ตายรายที่สองนั้นแหละ”

“เอ๊ะ! ทำไม”

“คาดว่าเพราะนายป่องเป็นคนบ้านเดียวกับนาริสา คงรู้จักกันกับสามีเก่าของผู้ตายตั้งแต่ก่อนที่ทั้งสองคนจะเลิกลากันนั้นแหละ”

“แสดงว่าสามีเก่าผู้ตายมีส่วนรู้เห็นหรือครับ”

“อันนี้ยังไม่แน่ชัด นายตามไอ้เจไปก่อน ฉันขอกำลังเสริมจากสน.ในพื้นที่ไว้ให้แล้ว”

“ทราบแล้ว งั้นผมจะไปนครสวรรค์ต่อเลยแล้วกัน”

“อืม...ดูดีๆนะเต นายอย่าเผลอโดนแทงกลับมาอีกล่ะ”

“ครับผู้กอง” ผมวางสายจากเจ้านายแล้วหันกลับมาให้ความสนใจในเส้นทางต่อ

“เจอตัวนายป่องแล้วหรอ” เสียงคนข้างๆที่ไม่รู้ว่าตื่นมาตอนไหนถามขึ้น

“ไม่เชิงครับ รู้แค่ว่ามันไปกลบดานอยู่ที่ไหน แต่ยังไม่ยืนยังตัวตน ไอ้เจกำลังตามอยู่ผู้กองเลยสั่งให้ผมตามไปสมทบที่นครสวรรค์”

“อืมๆ” อีกคนพยักหน้ารับรู้ เสร็จก็เงียบไปอีก. ไม่รู้ว่ายังไงหมอเล่นนอนยาวจนผมวิ่งเข้าเขตสิงห์บุรีถึงยอมตื่น

“หิว” พอตื่นมาก็ทำเสียงงอแง แถมส่งสายตาประมาณว่าอ้อนมาให้อีกต่างหาก เล่นเอารถเกือบเซ

“แป๊ปนะครับ เดี๋ยวผมหาร้านก่อน” แล้วเตธวัชจะทำอะไรได้ในเมื่ออีกคนส่งแววอ้อนวอนมาเบอร์นั้น

พอได้กินข้าวก็เหมือนเรี่ยวแรงอีกคนจะกลับมาโดยสมบูรณ์เพราะดวงตาที่เปรื้อยปรือมาตั้งแต่ขึ้นรถตอนนี้ใสแจ๋ว

“ให้ผมเปลี่ยนขับมั้ย”

“ไหวหรอ”

“ไหวเถอะ. ผมนอนมาทั้งวันแล้ว” ผมที่ขับยาวมาจากชุมพรก็ได้แต่พยักหน้ารับเพราะเริ่มล้าแล้วเช่นกัน

เกือบทุ่มที่เราถึงนครสวรรค์

“ไอ้เจจะให้กูไปเจอที่ไหน” ผมโทรหาเพื่อนรักหลังจากหมอชินขับรถเข้าเมืองมาได้พักนึง

“เดี๋ยวส่งโลให้มาตามนี่เลย. กินไรยังกูจะสั่งไว้รอ”

“มึงอยู่ร้านอาหาร?”

“เยส”

“ไอ้สัสนึกว่าทำงานอยู่”

“หื้อ. ตำรวจท้องรับช่วงต่อแล้ว พรุ่งนี้เช้าถึงจะเข้าจับกุม”

“มึงเจอตัวมันแล้ว”

“นี่ใครครับ คุณเต ผมเจธนินนักสืบยอดธงของกรมตำรวจนะครับ”

“เอาที่มึงสบายใจเถอะเจ”

“เอ่อๆ มึงรีบมา หมอชินไม่หิวจนไส้แขวนแล้วเหรอ แดกเสร็จจะได้ไปประชุมวางแผนพรุ่งนี้ต่อ”

“อือ”. ผมวางสายเสร็จก็ปักหมุดในเนวิเกเตอร์ของรถเพื่อให้มันนำทางคนขับไปที่หมาย

พอมาถึงก็อยู่กันครบ ทั้งไอ้เจ ไอ้วัต จ่ายอดจ่าสน จ่าธงจ่าทศ อืม เรามาตามจับฆาตกรคนนึงจริงดิ

“อ้าว ไอ้วัตไงมึงกับทีมมาอยู่นี้ได้ แล้วงานมึงล่ะ” ผมทักเพื่อนอีกคนที่เพิ่งรู้ว่ามันก็เสนอหน้าอยู่แถวนี้ด้วย

“ทีมของผู้กองธาวินมารับไปแล้ว”

“อ๋อ”

“มิหน้าเห็นหมออารดาแว๊บๆ” หมอชินพูดขึ้นมาเบาๆ

“เกี่ยวไรกับหมอดาอ่ะครับ” ไอ้เจที่ได้ยินก็เลยหันไปถาม

“อ้าวนี่หมวดไม่รู้หรอว่าหมอดากลับเข้าปปส.แล้ว”

“เมื่อไหร่”

“ผมไม่แน่ใจ แต่ดูเหมือนจะเป็นเพราะการยอมรับงานที่อัยย์ศลากลับมาทำ”

“ใช่เรื่องเดียวกับที่ผู้กองต้องไปแคนนาดามั้ย”

“เหมือนจะเกี่ยวกัน แต่ผมไม่รู้ระเอียดขนาดนั้น”

“ก็อาจจะใช่ เหมือนเรื่องนี้มันจะมีปัญหาส่วนตัวของหมอดาปนมาด้วย” ไอ้วัตมันว่า

“มึงเลยถูกส่งมานี้กับพวกกูว่างั้น”

“อื้อ”

“แล้วผู้กองล่ะ” พอถามหาหัวหน้าทีมพวกเราก็ได้แต่มองหน้ากันไปมาแต่ไม่มีคำตอบ ช่วงนี้เจ้านายผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ลูกผีลูกคน อารมณ์ยิ่งกว่าผู้หญิงในวันแดงเดือด

“ช่วงนี้ปล่อยแกไปเถอะดูอารมณ์บ่จอยรายวัน. ไม่รู้เป็นอะไรของเขา”

“แล้วสรุปงานมึงคือโอนไปให้ผู้กองธาวินกับทีมทำเลยถูกมั้ย”

“อือ”

“ก็ดีนะกูว่างานปปส.แม่งอันตราย เวลามึงโดนยิงมาแต่ละทีพวกกูใจหายใจคว่ำ”

“ศาลพระหมู่หน้าหน่วยได้ของเซ่นทุกครั้งที่มึงโดนยิ่ง”

“พูดมากไอ้เจ กูได้ข่าวว่าล่าสุดมึงเอาขนมเก้าอย่างไปแก้บนทีไอ้เตรอดตายเพราะโดนแทงไม่ใช่เหรอ” ไอ้วัตแซวไอ้เจเรื่องที่ชอบไปบนศาลพระภูมิเวลามีคนในทีมบาดเจ็บ

“ก็กูห่วงมัน”

“กูก็ยังไม่ได้ว่าอะไร. พวกมึงสองคนก็แปลกตอนอยู่ด้วยกันกัดกันอย่างหมา พอเวลาอีกคนเจ็บแม่งกูก็เห็นเต้นเป็นกระต่ายตื่นตูมทุกที”

“มึงก็พูดเกินไปแล้ว”

“ไม่จริง?”

“เอ้ออออ ไอ้ห่า” ไอ้เจมันยอมรับทั้งหน้าแดง

”แล้วระหว่างหมวดเตกับหมอปีร์ห่วงใครมากกว่ากันครับ” หมอชินถามขึ้นมาหลังจากที่เงียบฟังพวกผมคุยกันอยู่พักนึง

“อ่าาาาา หมอชินถามมาแบบนี้เตรียมเชือดผมหรือเปล่าครับ. คำถามพิฆาตอยู่นา”

“ฮ่าๆๆๆๆ. ผมล้อเล่น” เมียผมนั่งหัวเราะสีหน้าของไอ้เจจนตาหยี

“แล้วนี้เรานัดคนของสน.ท้องที่กี่โมงวะเนี่ย ทำไมนัดดึก” ผมถามขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไอ้เจมันบอกว่าหลังกินข้าวเสร็จเร่ต้องไปประชุมวางแผนกับเจ้าหน้าที่ท้องที่สำหรับงานวันพรุ่งนี้

“ก็ประชุมแค่กับหัวหน้าชุดของที่นี่แค่สองคน อีกอย่างมันเป็นการประชุมอย่างไม่เป็นทางการ ทางเขาจะเข้ามาหาเราที่โรงแรมที่พักเองน่ะ”

“อ้อ”

“เอ้อ ว่าแต่ว่าไปชุมพรเป็ฯไงมันเรื่องคดี” ไอ้วัตถามขึ้นอย่างจะถามถึงความเป็นไปของคดี

“ก็นะ อย่างที่ได้ข้อมูลมาในเบื้องต้นนั้นแหละ คดีไม่ซับซ้อน แต่ที่มันยุ่งยากเพราะไอ้คนร้ายหนีหาไป เรื่องเดิมเอาไว้ก่อนกูอยากรู้ปัจจุบัน มึงไปสืบมาอีกท่าไหนถึงรู้ว่านายป่องไปรู้จักกับสามีเก่าของนาริสาแถมไปกลบดานอยู่ที่บ้านหมอนั้น” ผมถามถึงสิ่งผมคาใจมาทั้งวัน

“สี่สิบดีกรีครับหมวด” เป็นจ่ายอดที่ตอบแทน

“ห่ะ?” ผมทำหน้างงใส่ไอ้คนบอก

“ก็พ่อของนายป่องน่ะสิครับ เป็นพวกขี้เมา. พวกเราถามอะไรตอนแรกก็ไม่ยอมบอกหรอกจนต้องเอาเหล้าขาวเขาล่อ”

“ยังไงวะ” ขอที่กระจ่างกว่านี้ได้ป่ะ

หลังจากนั้นเรื่องราวของนายป่องก็ถูกถ่ายทอดออกมา นายป่องเป็นคนบ้านเดียวกับนาริสา หรือ ส้มรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กถึงไม่สนิทก็ถือว่าคุ้นหน้าคุ้นตากัน. จนกระทั้งนาริสาแต่งงานกับนายเจาคนนครสวรรค์ที่ไปทำงานที่พะเยาพอดีในช่วงนั้น นายป่องรู้จักนายเจาเพราะทำงานด้วยกัน แถมมีประวัติเสพยาร่วมกันเรียกได้ว่าสนิทกันมากที่เดียว ต่อมานายจ้างของนายเจาและนายป่องบอกเลิกจ้าง นายป่องจึงเดินทางลงมากรุงเทพเพื่อหางานรับจ้างทำ ขณะที่นายเจากับส้มก็ลงมาหางานรับจ้างทำที่ทางภาคกลางเช่นกัน บิดาของนายป่องไม่รู้เรื่องที่ส้มกับนายเจาเลิกลากันคิดว่ายังอยู่ด้วยกันอยู่. จึงเล่าเรื่องที่ลูกชายบอกว่าตนอยู่ที่บ้านนายเจาที่นครสวรรณ์ถ้ามีใครมาถามหาให้บอกว่าไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้ติดต่อ แต่เพราะเมาสุราเลยทำให้บิดาของนายป่องหลุดปากเล่าทุกอย่างออกมา

“หลังจากนั้นฉันก็เลยตามหานายเจาจากประวัติการเสพยาทีถูกจับพร้อมนายป่อง ก็เลยเจอตัวแถมโป๊ะเชะ นายเจาก็กำลังถูกตำรวจนครสวรรค์ตามสืบเรื่องสายการส่งยาอยู่พอดี”

“เพราะงี้สินะไอ้วัตถึงถูกส่งมา”

“กูก็คิดว่างั้น”

“อิ่มกันยัง ผมกลัวว่าจะดึกไปมั้ยถ้าเราจะไปประชุมต่อกับทีมของที่นี” หอมชินถามขึ้นหลังจากที่พวกเราคุยกันจบ และอาหารที่สั่งมาหมดเกลี้ยง

“ก็ดีครับเรากลับกันเลยแล้วกัน” ไอ้เจมันเห็นด้วย

“จ่าสนไปขับรถให้หมวดเตนะ เดินทางกันมาไปถึงเปลี่ยนกันขับก็เพลียอยู่ดีแถมจะได้ไม่ต้องโทรถามทางกันให้เหนื่อย” ไอ้วัตหันมาสั่งลูกน้องผม

“ครับหมวด” หลังจากที่ตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยพวกเราก็พากันยกโขย่งกลับโรงแรมซึ่งไอ้เจมันจัดการเปิดห้องไว้ให้แล้วเรียบร้อย

พอไปถึงคนจากหน่วยปปส.นครสรรค์ก็มารอเราอยู่แล้ว ทำให้พวกเราเริ่มคุยกันถึงแผนงานของวันพรุ่งนี้ทันทีเพื่อจะได้ไม่เสียเวลา

กว่าเราจะสรุปแผนงานเสร็จเรียบร้อยก็ปาเข้าไปเกือบตีหนึ่งจึงแยกย้ายกันไปนอน ซึ่งพอถึงห้องหมอชินก็แทบจะทิ้งร่างทันทีเดินไปถึงเตียง

“โอ้ยเหนื่อย” เสียงนุ่มโอดครวญเบาๆ ขณะที่สีหน้าพร้อมจะหลับทันที

“เหนื่อยมากหรือครับ” ผมที่นั่งลงข้างๆถามขึ้นพลลางลูบหัวคนที่นอนคว่ำหน้าเตรียมหลับ

“อื้อ...หมวดไม่เหนื่อยหรอ”

“นอนมาขึ้นทางขนาดนั้นยังเหนื่อยอีกหรอ” ผมอดที่จะแซวอีกคนไม่ได้

“ได้ดิ”

“งั้นผมอาบน้ำก่อนนะ”

“เสร็จแล้วปลุกด้วย”

“รับทราบครับเมีย”

“กวนตีน”

“เดี๋ยวนี้หยาบคายขึ้นนะ ใช่ซี่ได้ผมแล้วนี้”

“พอเลยไปได้แล้วเดี๋ยวดึกพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

“พรุ่งนี้รอผมอยู่นี่เป็นเด็กดีรู้มั้ย”

“ไม่ใช่เด็กสามขวบ”

“ผมห่วง” ผมบอกอีกคนเสียงอ่อน

“รู้ คุณต่างหากที่ต้องระวังตัว ต้องไปวุ่นวายกับพวกค้ายาไม่ใช่เรื่องดีเลย”

“ห่วงผมเหรอ”

“ห่วงแมวข้างทางมั้ง” เสียงขุ่นๆบ่งบอกว่าเริ่มหมั้นไส้ผมแล้ว ทำให้ผมหัวเราะออกมา เรื่องความปากหนักยกให้เมียผมเลย. ชัดเจนสุด

ผมยอมลุกออกจากเตียงเพื่อไปอาบน้ำโดยก่อนไปก็ไม่ ลืมที่จะก้มลงหอมหัวคนที่นอนเอียงคอมองผมตาขุ่น กลับมาอีกทีหมอชินก็หลับไปแล้ว แต่ด้วยคำสั่งว่าให้ปลุกก็จำเป็นต้องปลุกไม่งั้นตอนตื่นผมมีหวังได้หูชาแน่ๆข้อหาไม่ทำตามที่สั่ง. ผมปิดไฟในห้องเหลือไว้แค่ไฟหัวเตียงแล้วนอนอ่านอะไรไปเรื่อยเปื่อยระหว่างรอหมอชินอาบน้ำ ไม่นานร่างสูงบางของคนเป็นหมอก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางสะโหลสะเหลเต็มที คงง่วงจัดจริงๆ พอออกมาจากห้องน้ำห้องก็ปีนขึ้นมาบนเตียงก่อนจะมาทิ้งร่างกับอกผมเหมือนพร้อมหลับทุกเมื่อ

“จะนอนอย่างนี้จริงน่ะเหรอ”

“อื้ออออจะนอนแล้วง่วง” คำสั่งที่ได้มาทำให้ผมหันไปปิดไฟแล้วขยับตัวลงนอน

“กอดด้วย” เสียงนุ่มอ้อแอ้บอกเบา

“กอดอยู่แล้วครับ” ผมกระชับอ้อมแขนกอดอีกคน แล้วกดจมูกลงกลางกระหม่อมอีกฝ่ายเป็นการกุ๊ดไนท์คิส

“ฝันดีครับ..ที่รักของผม”

“อืมมมม” หมอชินรับคำในลำคอแล้วขยับตัวเหมือนกำลังหาจุดที่ตัวเองนอนสบายแล้วกอดผมแน่นขึ้นก่อนจะเงียบเสียงไป สักพักผมก็เริ่มจมลงห้วงนิทราตามอีกคนไปเพราะก็เหนื่อยมาแล้วทั้งวันเช่นกัน

 

ไรท์ // ช่วงนี้ก็จะเข้าสู่ภาวะงานนนน ทำงาน อีเตมันงานยุ่ง แลเหมือนใกล้จะจบ หรือเปล่านะ

อืมมมม

เจอกันใหม่ตอนหน้า. รักทุกคน จุ๊ฟฟฟฟ

ความคิดเห็น