มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มารผจญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มารผจญ
แบบอักษร

 

เช้านี้ลลนาใส่เสื้อยืดแขนยาวสีชมพูอ่อนลายการ์ตูนน่ารัก กับกางยีนส์ขาห้าส่วน ผมยาวสลวยถูกมัดไว้เป็นหางม้าง่ายๆ เพราะต้องนั่งรถสองแถวเข้าเมือง การแต่งตัวจึงต้องกระฉับกระเฉงและรัดกุม ร่างบางยืนสำรวจความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกครั้ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กมาคล้องไหล่ ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย ก่อนจะใส่รองเท้าผ้าใบ แล้วเดินออกไปที่จุดนัดพบ นึกขอบคุณตัวเอง ที่หยิบชุดพวกนี้ใส่กระเป๋ามาด้วย อยู่ที่นี่ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวสวย ชุดที่เอาไว้ใส่อยู่บ้านก็ดีมากแล้ว ถ้าเทียบกับแฟชั่นของสาวๆที่นี่

 

ถึงแม้จะยังมีเรื่องให้กลุ้มใจหลายเรื่อง แต่พอถึงเวลาเที่ยว ลลนาก็สลัดความรู้สึกที่กวนใจเหล่านั้นทิ้งไป ทำวันนี้ให้มีความสุขที่สุดก็พอ เรื่องอื่นพักเอาไว้ก่อน ปลอบใจตัวเอง พร้อมกับยิ้มหวาน เมื่อนึกถึงเจ้าของปิ่นโต แตงเป็นคนที่มีน้ำใจ วันนี้เธอจะตอบแทนแตงอย่างงามเลยทีเดียว หวังว่างานนี้อองลีจะไปด้วยนะ ความคิดซุกซนผุดขึ้นมาในหัว เมื่ออยู่ๆลลนาก็อยากจะแปลงร่างเป็นกามเทพสื่อรัก

 

.............................

 

“น้าแสง หอบอะไรมาครับนั่น” อาคมที่กำลังวิ่งออกกำลังกายร้องถาม เมื่อสวนทางกับแสง

 

“ที่นอนครับคุณคม”

 

“อ้าว ไปนอนเฝ้าอะไรมาครับ”อาคมถาม เมื่อหยุดคุยกับแสง

 

“องุ่นท้ายไร่ครับ”

 

“หืม...ท้ายไร่มีแต่ต้นอ่อน ต้องเฝ้าด้วยหรอครับ” อาคมถามย้ำ เมื่อนึกได้ว่าท้ายไร่มีแต่ต้นอ่อนที่ยังไม่ให้ผลผลิต 

 

“คุณเผ่าสั่งครับ” แสงตอบ ก่อนจะมองหน้าอาคม

 

“ตกลง คุณปอเธอเป็นนายหญิงของเราใช่ไหมครับคุณคม”แสงถามถึงเรื่องที่คุยโทรศัพท์กันเมื่อวาน สรรพนามที่ใช้เรียกหญิงสาวก็เปลี่ยนไป ถ้าลลนาจะมาเป็นนายหญิงอย่างที่อาคมบอกจริงๆ เขาก็ต้องให้ความเคารพเธอ 

 

“น้าไปทำอะไรมาครับ” อาคมยังไม่ตอบคำถาม แต่ถามคำถามกลับ แสงเองก็พอเข้าใจ เพราะคำสั่งที่ได้รับมาจากเจ้าของไร่ ฟังก็รู้ว่าเขากำลังโดนเล่นงาน เพียงแต่ยังไม่รู้สาเหตุ ว่าเกิดมาจากอะไร 

 

“ไม่แน่ใจนะ แต่เมื่อวานผมขึ้นไปบนบ้านคุณปอครับ”

 

“ตายห่า!!!” สิ้นคำตอบของแสง อาคมก็ร้องลั่น นี่เองที่เป็นสาเหตุทำให้เผ่าเพชรออกคำสั่ง ให้แสงไปนอนตากยุงท้ายไร่

 

“ตกลงคุณปอเธอเป็น...”

 

“น้าอยู่ห่างๆเธอไว้นะครับ ยังไงดีล่ะ คือเฝ้าอย่าให้คาดสายตา แต่อยู่ห่างๆไว้จะปลอดภัยที่สุดครับ”

 

“งงครับคุณคม เฝ้าอย่าให้คาดสายตา แต่อยู่ให้ห่างที่สุด แบบนี้ผมก็เข้าข่ายถ้ำมองนะสิครับ”

 

“นี่น้ายังไม่รู้ตัวหรอครับ ว่าน้ากำลังล้วงคองูเห่าอยู่”

 

“ขอแบบง่ายๆครับคุณคม ผมตามไม่ทันครับ”

 

“เอาเป็นว่า น้าอย่าไปใกล้คุณปอเธอก็พอ ดีนะครับที่คุณเผาแค่ให้ไปนอนตากยุง ผมไปก่อนนะครับ”อาคมทำท่าจะวิ่งต่อ แต่เเสงยังเรียกเอาไว้

 

“ตกลงเธอเป็นนายหญิงจริงๆใช่ไหมครับ”

 

“ครับ”อาคมรับคำ ก่อนจะวิ่งจากไป แสงยังยืนอยู่กับที่ คำสั่งที่แปลกประหลาดของคุณเผ่า คงจะมาจากคุณปอแน่นอน ที่แน่ๆเขาควรอยู่ห่างจากนายหญิงตามที่อาคมแนะนำ เพราะดูจากเหตุการณ์แล้ว คุณเผ่าคงหวงเธอไม่น้อย

 

ระหว่างทางลลนาใช้โทรศัพท์มือถือ ถ่ายรูปบรรยากาศที่นี่เก็บไว้ วันนี้เธอมีเวลาเลยเดินดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย ไร่ของเผ่าเพชรสวยมาก แถมบรรยากาศก็ดีสุดๆ เจ้าของไร่น่าจะปรับปรุงให้เป็นสถานที่ท่องเที่ยว มีร้านกาแฟไว้ต้อนรับลูกค้า มีไวน์และขนมที่ทำจากองุ่นให้ลูกค้าชิม เปิดให้เข้าชมไร่ แล้วมีของฝากให้ซื้อกลับบ้าน รับรองเจ้าของไร่รวยขึ้นอีกหลายเท่าแน่นอน ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว รอให้เธอได้เป็นเจ้าของที่นี่ก่อนเถอะ เธอจะบรูณะใหม่ทั้งหมด ยิ้มให้กับตัวเอง เมื่อเริ่มคิดอะไรฟุ้งซ่านไปเรื่อย จะเป็นเจ้าของเลยหรอ เอาแค่มีชีวิตให้รอดไปวันๆให้ได้ก่อนเถอะ ลลนา บอกตัวเองอย่างขำๆ เมื่อหน้าเจ้าของไร่จอมโหดลอยเข้ามาในหัว เขาจะจับเธอหักคอวันไหนก็ยังไม่รู้ ยังจะคิดเรื่องแบบนั้นกับเขาอีกหรอ

 

ระหว่างทางลลนาเดินสวนกับแสง แต่วันนี้แสงมีอาการแปลกๆ เพราะทันทีที่เธอร้องทัก แสงกลับโดดหนีเหมือนเธอเป็นตัวประหลาด ก่อนจะหันมายิ้มให้ แล้วเดินจากไปเร็วๆ

 

“อะไรของเขานะ เมื่อวานยังดีๆอยู่เลย”ลลนาบ่นกับตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเกาหัว งงกับอาการของแสง คนที่นี่เขาเป็นอะไรกัน นึกว่าจะมีแค่เผ่าเพชรคนเดียวที่แปลกประหลาด แต่ที่ไหนได้ คนงานคนอื่นๆก็เริ่มจะมีนิสัยเหมือนเขาไปด้วย ลลนาเก็บความสงสัยไว้ในใจ ก่อนจะรีบเดินไปที่ศาลาทางเข้าไร่ เพราะใกล้ถึงเวลานัดหมายแล้ว

 

แสงถอนหายใจโล่งอก เมื่อเดินหนีหญิงสาวมาไกล เขาไม่อยากมองหน้าเธอด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้ทำอะไรก็ผิดไปหมด ขนาดอยู่ดีๆ คุณเผ่ายังสั่งให้ไปนอนตากยุงท้ายไร่ซะงั้น

 

“ขอโทษนะครับนายหญิง เราคงต้องห่างกันสักพัก”แสงพูดกับตัวเอง เมื่อรู้สึกผิดที่เสียมารยาทกับลลนา

 

[ลานประชุมศาลาหน้าไร่]

 

จังหวะที่ลลนาเดินมาถึง ก็เป็นเวลาเดียวกับที่สายใจกับเพื่อนเดินมาถึงเช่นกัน สายใจมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบะปากใส่ ลลนาก็ทำแบบเดียวกับสายใจเช่นกัน มองมาเธอมองกลับ เบะปากใส่เธอก็เบะกลับไม่โกง

 

ยังไม่ทันได้รับฝีปากกับสายใจ มาลีกับกีตาก็เดินมาถึงพอดี วันนี้เป็นวันดี เธอเลยไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่อง หญิงสาวเลยเลี่ยงเดินไปหาเพื่อนแทน

 

“ไม่แน่จริงนี่หว่า”สายใจตะโกนตามหลัง นึกหมั่นไส้ลลนา ที่ใส่แค่เสื้อยืดกับกางยีนส์ง่ายๆ แต่ทำไมกับดูแพงจนเธอเเละสาวๆคนอื่นเทียบไม่ติด

 

“อีปอมันสวยนะพี่ ดูผิวมันสิขาวยังกับไข่ปอก”อัญชันพูดขึ้น เมื่อมองตามหลังลลนาไปเช่นกัน

 

“ใช่สวยมากจริงๆด้วย สวยกว่าหมอวาอีก”ทับทิมพูดอย่างคนละเมอ เพราะมองลลนาจนเพลิน

 

“โอ้ยอีนี่! พวกมึงจะชมมันอีกนานไหม”สายใจแหวใส่ รู้สึกขัดใจเมื่อลูกสมุนบังอาจชมศัตรูต่อหน้าเธอ ก่อนจะก้มมองตัวเอง ชุดที่เธอใส่มาจัดเต็มแบบที่คนในไร่ยังต้องหันมามอง แต่กลับโดนเสื้อยืดสีชมพูซีดๆข่มจนรัศมีไม่จับ แล้วดูสินั่น พวกผู้ชายมองตามมันจนตาเยิ้ม 

 

“อัญชัน เอามือถือมึงมาสิ ถ่ายรูปอีปอส่งให้นังนวลแพรมันหน่อย เผื่อจะได้ดูอะไรดีๆที่ตลาด”สายใจสั่งก่อนจะยิ้มร้าย นวลแพรคงไม่อยู่เฉย ถ้ารู้ว่ามีของสวยๆงามๆอยู่ใกล้มือเผ่าเพชรแค่เอื้อม

 

“สวยจังเลยปอ”มาลีเอ่ยชม เมื่อเดินมาถึงลลนา

 

“มาลีกับกีตาก็สวยมากเลยจ้ะ”ลลนาชมกลับ เมื่อมองใบหน้าที่เหลืองนวลของเพื่อนทั้งสอง นี่คงเป็นการแต่งหน้าในแบบฉบับของสองสาว ที่มองแล้วห่างไกลกับคำว่าสวยมากโข แต่คงเป็นวัฒนธรรมที่ถูกถ่ายทอดและส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น สาวพม่ากับใบหน้าเหลืองๆ ลลนายิ้มหวาน เธอคงต้องเปลี่ยนลุคให้สองสาวนี้ใหม่ รับรองสวยจนไร่สะเทือนแน่นอน

 

“แตงมาแล้ว ทางนี้แตง!”ลลนาโบกมือให้แตง ก่อนจะลอบมองบน แตงก็เป็นอีกคนที่เธอจะต้องจับแต่งตัวใหม่

 

ลลนายิ้มหวานประจบ เพื่อกลบเกลื่อนความอาย เมื่อสบตากับแตง แตงยิ้มตอบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

 

“สวยจังเลยปอ”แตงเอ่ยชม เมื่อเห็นชุดที่ลลนาใส่

 

“แหม เขินนะเนี่ย”ลลนาหลบตา ก่อนจะลอบถอนใจ แตงแสดงละครเก่งกว่าเธอมาก 

 

“ขอบใจนะแตง แกงส้มมะละกออร่อยมาก”ลลนากระซิบบอก เมื่อมายืนใกล้ๆกับแตง

 

แตงขมวดคิ้มมุ่น ก่อนจะยิ้มตอบ เมื่อคิดว่าลลนาเล่นมุก แกงส้มมะละกอมันหกลงพื้นขนาดนั้น แต่ลลนาคงเอามาแซวเพราะเสียดายของ

 

“พรุ่งนี้จะเอาปิ่นโตมาคืนนะ”

 

“หืม...”แตงงงเมื่อได้ยินคำว่าปิ่นโต แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร รถสองแถวที่จะเข้าตลาดก็มาถึงพอดี จึงเบี่ยงเบนความสนใจของสาวๆ เมื่อสายตาทุกคนไปรวมกันที่รถคันนั้น

 

ลลนาดูตื้นเต้นจนเกินเหตุ เมื่อเห็นรถที่มาจอดเทียบข้างๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่จะได้นั่งรถแบบนี้ นอกจากจะเคยขึ้นไปถ่ายละครนิดๆหน่อยๆ เธอก็ไม่เคยนั่งอีกเลย

 

สาวๆพากันขึ้นไปนั่งประจำที่ของตัวเอง กลุ่มของลลนารอให้คนอื่นขึ้นไปก่อน เพราะเธอยังไม่มีที่นั่งประจำ คงต้องเบียดกันไปก่อน อีกหน่อยคงมีที่เอง

 

จังหวะที่เธอจะก้าวตามแตงขึ้นรถ รถกระบะโฟลวินสีดำก็มาจอดเทียบข้าง คนงานที่ยืนอยู่ข้างรถแตกฮือ ความตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยว ทำให้ลลนาไม่สนใจ จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่งดังแทรกแข่งกับเสียงรถ

 

“ใครอนุญาตให้คนงานใหม่ออกจากไร่!”เสียงแหบห้าวที่แผดขึ้น เรียกสายตาของทุกคนให้มาหยุดที่เธอ ความเงียบเข้าปกคลุม มือข้างที่จับกับมาลีถูกปล่อยเหมือนเป็นของร้อน ความกลัวทำให้มาลีรีบเดินเบียดขึ้นไปนั่งข้างแตง เหลือเธอยืนคาบันไดแค่คนเดียว ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใคร เสียงแบบนี้มันคือเสียงของเจ้ากรรมนายเวรของเธอเอง ลลนากลอกตามองบน รู้สึกเหนื่อยใจเมื่อได้ยินเสียงนี้ มองไปที่แตงและคนบนรถอีกครั้ง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าของน้ำเสียง ตากลมโตมองไปยังคนที่นั่งอยู่บนรถกระบะอย่างขุ่นเคือง เผ่าเพชรก็มองมาที่เธอเช่นกัน วันนี้เป็นวันหยุด เขาจะตามมาเอาอะไรกับเธออีก ลลนายังยืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะตะโกนแข่งกับเสียงรถ

 

“มีอะไรคะ! ทำไมฉันถึงไปตลาดกับเพื่อนไม่ได้”

 

“ลงมา ที่นี่มีกฏ คนงานที่อยู่ยังไม่ครบสามเดือน ห้ามออกจากไร่เด็ดขาด!”เผ่าเพชรตะโกนตอบ คำพูดของเผ่าเพชรทำให้คนงานงงกันเป็นแถบๆ เพราะเพิ่งรู้ว่ามีกฏข้อนี้ด้วย

 

“ลงมา!”เผ่าเพชรกดเสียงต่ำเรียกคนบนรถ เมื่อหญิงสาวยังเฉย

 

“ลงไปเถอะปอ ไว้คราวหน้าค่อยไปก็ได้”แตงร้องบอก เมื่อสังเกตว่า ลลนาเริ่มเป็นจุดสนใจของคนงานคนอื่น เมื่อคนบนรถเอาแต่มองเธอ สงสัยคุณเผ่าจะของขึ้น อยู่ๆก็มาพาลเอากับลลนา

 

“แต่ว่า...”ลลนาจะพูดถึงสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนๆเรื่องของอร่อยที่จะพาไปกิน แต่เสียงคนข้างล่างยังดังต่อเนื่อง ไม่เพียงแค่นั้น เผ่าเพชรยังบีบแตรจนดังสนั่น ลลนามองบน งานนี้ถ้าเธอไม่ลงไป เกิดเผ่าเพชรอาระวาดขึ้นมา มีหวังคนงานคนอื่นๆคงได้อดเข้าตลาดกันหมดแน่

 

“ไว้จะชดเชยให้นะ แตง มาลี กีตา เที่ยวเผื่อด้วยน๊า”ลลนาร้องบอกเพื่อนก่อนจะลงจากรถ

 

“สมน้ำหน้า ฮาๆๆๆ”กลุ่มของสายใจส่งเสียงเยาะเย้ย เมื่องานนี้ลลนาอดไป

 

“บ้ายบายนะจ้ะ แม่สายบัว กิ้วๆๆ”สายใจยังเยาะเย้ยไม่เลิก เมื่อรถเคลื่อนตัวออกไป ลลนายืนกำหมัดแน่น มองตามรถสองแถวตาละห้อย ภาพชาบู บิงซู ซูชิ หายวับไปกับตา แตงที่นั่งอยู่เริ่มทนไม่ไหวที่พวกสายใจยังพากันวิจารณ์ลลนาไม่เลิก จึงหันข้างให้เพื่อระงับอารมณ์ตัวเอง คนพวกนี้มีปากก็พูดกันไป ทำไมไม่ใช้ตามอง ว่าแท้จริงแล้วเผ่าเพชรตามมาเพราะอะไร

 

“ฉันว่ามันแปลกๆนะพี่”อัญชันพูดขึ้น เมื่อนึกอะไรได้บางอย่าง

 

“อะไรวะ”เป็นทับทิมที่หันมาถาม

 

“กูว่าคุณเผ่าอยากพานังปอไปเองมากกว่า ดูก็รู้ว่าคุณเผ่าสนใจนังปอ”อัญชันหันไปพูดกับทับทิมที่นั่งข้างๆกัน

 

“...”

 

“จริงนะพี่ ฉันก็คิดแบบอัญชันนะ”ทับทิมพูดขึ้น หลังจากใช้ความคิด อันที่จริงคนอื่นๆก็ดูอาการของเผ่าเพชรออก มีเพียงสายใจเท่านั้นที่คิดว่าเผ่าเพชรแกล้งลลนา

 

“ฉันก็ว่าใช่นะพี่ ร้อยวันพันปีคุณเผ่าไม่เคยเป็นแบบนี้ แล้วกฏที่คุณเผ่าบอกน่ะ มันมีที่ไหนกันล่ะพี่”อัญชันพูดขึ้นมาอีก เพื่อให้สายใจคิดตาม

 

สายใจเพิ่งจะถึงบางอ้อ ก็ตอนที่ลูกสมุนอธิบายให้ฟัง ใบหน้าที่ยิ้มสะใจตึงขึ้น เมื่อคิดตามสิ่งที่ลูกสมุนบอก

 

“โทรบอกคุณแพรดีไหมพี่ ฉันว่ามันแปลกๆนะ”อัญชันเสนอความคิด

 

สายใจหยิบมือถือขึ้นมากดหานวลแพร แล้วเล่าเรื่องที่เผ่าเพชรทำให้นวลแพรฟัง

 

แตงที่ได้ยินสายใจพูดโทรศัพท์ส่ายหัวไปมา นี่ถ้าสายใจได้เห็นแบบที่เธอเห็น มีหวังอกแตกตายแน่ๆ ต่อไปลลนาคงอยู่ลำบาก เพราะสายใจคงกัดไม่ปล่อย แตงถอนใจ หวังว่าคุณเผ่าจะมีวิธีจัดการกับสาวๆในไร่นะ ถ้าหากเขาถูกใจลลนาขึ้นมาจริงๆ ก็ต้องดูแลและปกป้องเธอด้วย แตงนึกห่วงใยเพื่อนขึ้นมา เพราะรู้ว่าสาวๆที่นี่ร้ายกาจแค่ไหน

 

......................................

 

ระหว่างน้องปอกับลุงแสงใครน่าห่วงกว่ากัน พี่ห่วงลุง เขาว่าลมหึงมันพัดแรง

 

เฮียจะมาตามน้องเป็นเงาแบบนี้ไม่ได้

 

ฝากเฮียด้วยน๊า

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น