ไรท์ลูกหมู
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 00:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 29
แบบอักษร

 

 

Chapter : 29 

 

 

 

:::::::::::::::: 

 

 

 

Part : Lalis 

 

   เหลือแค่ลูกชายแกสินะ ทีนี้เราก็จะได้เล่นเกมส์ที่น่าตื่นเต้นกันสักทีนะคะเสือ หึ!ลลิตเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าพลาด ทีนี้คุณมีจุดอ่อนตั้งสองจุด ช่วยไม่ได้แฮ้ะ ฮ่าๆ แค่คิดก็ตื่นเต้นจนลลิตแทบจะรอดูไม่แล้วคะ^^

 

   โรงเรียนอนุบาล XX 

 

"ฉันเป็นเพื่อนกับผู้ปกครองของเด็กชายเตโชค่ะ แม่น้องให้มารับแทนเพราะติดธุระ"  

"รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวคุณครูจะไปตามน้องให้ค่ะ"  

. 

 

. 

 

. 

รอไม่นานเท่าไหร่จุดอ่อนอีกจุดของเขาก็โผล่มา หึ!!ไปได้สวย 

 

"สวัสดีจ๊ะ น้าเป็นเพื่อนขอแม่หนูนะ วันนี้แม่ไม่ว่างเลยให้น้ามารับแทน ไปกับน้านะ^^"  

"ป้าโกหก มี๊เตไม่มีเพื่อนต่างหากล่ะ" ฮึ้ม!!ไอ้เด็กนี้เดี๋ยวไม่ปล่อยแม่มทั้งแม่ทั้งลูก

"น้าจ๊ะน้า นี้ไงมี๊ของหนู มี๊รอหนูอยู่ที่บ้านน้าไงจ๊ะ" ฉันยื่นรูปถ่ายยัยมิเกลเพื่อหลอกเด็ก ตอนแรกคิดว่าจะหลอกง่ายกว่านี้ซะอีก

"เตขอโทรบอกปี๊เตก่อน ปี๊บอกไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้าแบบป้า"  

"ปะ...ป้าโทรบอกปี๊หนูแล้ว ปี๊บอกว่าโอเค" ป้าก็ป้าวะ อุ้มไปเลยก็แล้วกัน มากเรื่องซะจริงไอ้เด็กนี้ ฮื้ยย

"ป้าปล่อยเตนะ เตไม่ไปเตจะไปหาปี๊กับมี๊ ฮึก" เด็กบ้าอะไรตัวก็หนักแรงก็เยอะ 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

โกดัง XX 

 

"นี่่!!ตื่นได้แล้วย๊ะ ลืมตาดูสิว่าฉันพาใครมา" ฉันว่าพลางเลื่อนมือเชยคางมันขึ้นมา ให้มันเงยหน้ามามองหน้าลูกตัวเองที่กำลังหวาดกลัวอยู่ตอนนี้ เดี๋ยวเกมส์ก็จะเริ่มแล้ว เราจะมาดูกันว่าเสือเขาจะเลือกใครระหว่างแกกับลูก

"มี๊ ฮึก เตกลัว ฮึกๆ" นังโง่เอ้ยย 

"ต...เต เตของมี๊เจ็บตรงไหนหรือป่าว ฮึก" กอดกันซะให้พอก่อนที่จะไม่มีโอกาส ฮ่าๆๆ

 

   ตอนนี้ฉันเดินออกไปข้างนอกไปโทรหาคนที่จะมาเดินเกมส์ของเรา ฮ่าๆๆ จะเลือกใครน๊าาา อ่ะติ๊กต๊อกๆ 

 

ตู๊ด..ตู๊ด...ติ๊ด 

(ฮะโหล...)  

"แม้ ลลิตนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะรับสายลลิตด้วย"

(มีอะไรก็พูดมา!!)

"ลลิตมีเกมส์ให้คุณเล่น กติกาคือคุณต้องเลือกอย่างใดอย่างนึง คนที่ถูกเลือกคือผู้รอด ส่วนคนที่ไม่ถูกเลือก ตาย!!" คุณต้องเจ็บกว่าลลิตเป็นร้อยเท่า คุณยังดีที่ลลิตให้โอกาสคุณได้เลือก หึ!

(หมายความว่ายังไง??)

"ระหว่างเมียกับลูกคุณเลือกได้แค่หนึ่งคนเท่านั้น คนที่ไม่ถูกเลือกก็ต้องตาย อย่าคิดแม้แต่จะตุกติกนะคะไม่งั้นอาจจะไม่รอดทั้งแม่และลูกก็ได้ ฮ่าๆ"  

(เธอบ้าไปแล้วหรือไง ถ้าทำลูกเมียฉันเจ็บแม้แต่ปลายเล็บอย่าหวังว่าฉันจะให้โอกาสเธอมีชีวิตรอด) มาดูกันเถอะว่าใครกันแน่ที่จะไม่มีชีวิตอยู่ต่อ

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

Part : Tiger 

 

โถ่โว้ย!!ยัยบ้านี้หายไปตั้งหลายปีนึกว่าจะใช้สมองไตร่ตรองและคิดได้บ้าง ที่ไหนได้รอจังหวะเองหรอกเหรอ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน 

"เข้ามาหาฉันหน่อย" ผมสั่งให้ไอ้ผู้ช่วยของผมเข้ามาทันที ที่วางสายจากผู้หญิงบ้าๆคนนึง

"ครับนาย" 

"ไปเตรียมคนของเราให้พร้อม มีเท่าไหร่ขนไปให้หมด วันนี้ถ้าโกดังXXไม่เละไม่ต้องกลับ" หึ!ให้มันรู้ไปว่าใครเป็นใคร ถ้าลูกเมียฉันเจ็บแม้แต่น้อยล่ะก็หน้าไหนก็ไม่เว้น 

"ครับนาย"  

"บอกคนของเราว่าให้ซุ้มรออยู่ข้างนอก ถ้าฉันยังไม่ให้สัญญาณอย่าออกมาเข้าใจไหมเพราะงานนี้เราจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!!" ลูกเมียฉันอยู่ในนั้นทั้งคนถ้าพลาดขึ้นมาล่ะก็...

"ครับนาย อันนี้เข็มกลัดที่ผมฝัง GPS ไว้แล้วนายติดไว้ที่เนคไทนะครับจะได้ไม่โดนสงสัย" สมกับที่เป็นคนของฉันซะจริงๆ ถ้ากลับมาได้ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้อย่างงามเลย

"บอกคนของเราว่าต้องรอดกลับมารับเงินเดือนที่ฉันจะเพิ่มให้นะ" ฉันว่าก่อนจะตบไหล่คนตรงหน้าเบาๆ ผมไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆแค่นั้นจะมีปัญญาเตรียมการได้ใหญ่แค่ไหนกันเชียว แต่ผมก็ไม่อยากพลาดเพราะความประมาทของตัวเอง

 

. 

 

. 

 

. 

 

   หึ!!ที่นี่เองหรอ ผมแยกกันกับลูกน้องเพราะเดี๋ยวพวกมันสงสัย ผมคิดถูกแล้วที่ไม่ประมาทคนอย่างลลิตเพราะทั้งทางเข้าและรอบโกดังมีคนล้อมรอบไว้หมด คงหาโอกาสยากที่ลูกน้องผมจะเข้ามาแบบเงียบๆ

"นายบอกให้พาตัวไปข้างใน" ลูกน้องร่างยักษ์ของลลิตเดินออกมาบอกผมที่นั่งบนรถก่อนที่จะเดินเข้าไปพร้อมกับคนตามประกบหลังอีกสองสามคน พอเดินเข้าไปถึง ภาพที่ฉายบนทีวีตรงหน้าที่ผมเห็นคือมิเกลพยายามกอดลูกของเราไว้ในสภาพที่สบักสบอมพอสมควร ชิ! 

"เสือคะ ฉันบอกคุณแล้วว่าอย่าเล่นตุกติก เห็นสภาพเมียคุณไหมล่ะเพราะคุณเล่นตุกติกเองน๊าา" ยัยนี้!!ผมพลาดให้เธอจนได้

"ฉันตุกติกอะไรเธอไม่ทราบ"  

"สั่งคนของคุณกลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะยิงทิ้งทั้งแม่และลูก" ก็ว่าเธอรู้ได้ยังไงที่ไหนได้ มันแอบซ่อนกล้องกันนี้เอง หึ! ฉลาดกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ 

"สั่งคนของเราถอนกำลังกลับไปให้หมด" ผมยกโทรศัพท์ที่ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นยื่นให้

"คุณเลือกมาได้แล้วค่ะ ลลิตให้เวลาคุณจนกว่านาฬิกาทรายเรือนนี้จะหมด"  ตอนนี้มันเป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา 

"พอ!!ฉันเลือกแล้ว" ไม่ว่าจะเลือกทางไหนใจมันก็เจ็บอยู่ดี 

"คะ?...เร็วจัง ไหนพูดมาสิว่าคุณเลือกใครระหว่าง..."

"ล...ลูกฉันเลือกลูก พาฉันเข้าไปหาพวกเขาได้แล้ว" ฉันเชื่อว่าเธอต้องไม่เป็นอะไรยัยบ๊อง

"หึ!!มั่นใจแล้วหรอคะ ทำไมคุณไม่คิดว่าลูกจะมีใหม่เมื่อไหร่ก็ได้แต่เมียมันมีแค่คนนี้คนเดียวไม่ใช่หรอ" ท่าทางจะกวนกันไม่เลิกสินะ

"พาฉันเข้าไปได้แล้ว!! หุบปากสักที!!"  

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

   ผมเดินลงมาที่ห้องใต้ดิน ซึ่งเป็นห้องที่ลลิตใช้ขังเมียและลูกผมไว้ ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าลูกกับเมียผมจะกลัวขนาดไหน ชิ! แล้วฉันจะเอาคืนเธออย่างสาสม ระวังไว้ก็แล้วกัน

 

"เตมาหาปี๊มาลูกมา" ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวเมื่อเห็นคนที่รักที่สุดทั้งสองคนต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ อึก! มันจุกอยู่ที่ลำคอยังไงก็ไม่รู้

"อย่าขยับ!!ฉันยังไม่ได้บอกให้ขยับได้" อะไรของเธออีก

"ป...ปี๊ ฮึก ปี๊ช่วยมี๊ด้วย ป้าตีมะมี๊ ฮึกฮืออ" เตปี๊ขอโทษ ปี๊ไม่ดีเองปี๊ขอโทษ

"น...นายไม่ต้องห่วงฉัน ฮึก พาลูกออกไปให้ได้ก็พอ ฮึก" 

"เงียบ!!ฉันไม่ได้สั่งให้พวกแกมาร่ำลากันสักหน่อย" ยัยผู้หญิงบ้าตอนนี้ยืนถือปืนสั้นหนึ่งกระบอกไว้แนบตัว ผมไม่รู้ว่าเธอจะเล่นตุกติกอะไรหรือป่าว

"ไหนตกลงกันแล้วไง ฉันก็เลือกไปแล้วนิปล่อยลูกฉันออกมาสักที"  

"ลลิตเปลี่ยนใจแล้ว ลลิตใส่ลูกกระสุนในปืนกระบอกสามลูก ลลิตจะเล็งไปที่ใครก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของลลิต หึ!" ยัยนี้มันจิ้งจอกชัดๆ 

"ถ้าจะยิงก็ยิงมาที่ฉัน! ปล่อยลูกกับเมียฉันไปซะ"  

"เงียบ!!ลลิตเลือกแล้ว ลลิตจะให้โอกาสคุณเดินไปเอาใครก็ได้ออกไปภายในสิบวิ" สนุกนักใช่ไหม อย่าให้ถึงตาฉันบ้างก็แล้วกัน

"น...นายมาเอาลูกไปก่อน ฉันไม่เป็นอะไร ฮึก" มิเกลฉันขอโทษ 

"ฉันจะพาเราสามคนพ่อแม่ลูกออกไปให้ได้เธอไม่ต้องห่วงนะยัยบ๊อง"  

 

ฉันตอนนี้ที่เหมือนกับเสือที่ไร้กรงเล็บ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง 

"เร็วสิ!!ไม่งั้นลลิตจะยิงแม่งให้หมดนี้แหละ" 

   ฉันไม่สามารถที่จะเลือกใครคนใดคนนึงได้เพราะทั้งสองคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันเลือกที่จะเดินไปกอดพวกเขาทั้งสองคนไว้ ถ้าจะยิงก็ยิงมาที่ฉันนี้

"นายพาลูกออกไปสิ ไม่ฟังที่ฉันพูดหรือไงฮึก!" ถ้ามีคนต้องตาย ฉันขอให้คนคนนั้นคือฉันไม่ใช่เธอและลูกของเรา 

"ปะ...ปี๊เตกลัว ฮึกๆ ป้าเขาตีมี๊ของเต ฮืออ"  

"ยัยบ๊องเธอกับลูกของเราต้องปลอดภัย อย่าให้ฉันต้องเลือกระหว่างเธอกับลูกเลยถ้ามีคนที่ต้องเจ็บขอให้คนคนนั้นเป็นฉัน"

"นายโง่หรือไง บอกให้พาลูกออกไปไง ฮึกๆ ถ้านายเป็นอะไรไปฉันกับลูกจะอยู่ต่อยังไง ฮึก" แล้วฉันล่ะ ถ้าเธอต้องเป็นอะไรไปแล้วฉันกับลูกจะอยู่ต่อยังไง 

"พอได้แล้ว!!ถ้าเลือกไม่ได้ก็ตายกันทั้งสามคนนี้แหละ หึ!! กอดกันซะให้พอ" 

"เธอมันบ้าไปแล้วลลิต คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการหรอ"

"กรี๊ดดดดด!! เพราะนายนั้นแหละที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ ตายซะ!!"

 

ปัง ปัง ปัง!! 

 

ครบสามนัดแล้วสินะ เธอและลูกต้องมีชีวิตอยู่ต่อที่ดีที่สุด ฮึก  

"เอ้ะ!!ทำไมไม่เจ็บ??" ฉันว่าคนที่ถูกยิงคือฉันต่างหากแต่กลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

"มะ...มี๊ ฮือออ ปะปี๊ เลือดออกจากมะมี๊ ปะปี๊ช่วยมะมี๊ด้วย" ชิ!!เธอจะเอาตัวมาบังฉันทำไมยัยบ๊อง เธอมันเสียสติไปแล้วหรือไง

"ยัยบ๊องๆ ลืมตาขึ้นมาสิ ฉันบอกให้เธอลืมตาไงมิเกล!! ฮึก" ระหว่างนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นด้านบน เป็นระยะ แล้วจู่ๆลูกน้องฝั่งยัยสารเลวนั้นก็วิ่งหน้าตาตื่นลงมา

"นายครับ ตอนนี้คนของพวกมันถล่มเข้ามาจนพวกเราต้านไม่ไหวแล้วครับ"  

"ไม่ต้องแตกตื่นหรอก เพราะยังไงอีกไม่นานใครบางคนคงหมดลมหายใจ ฮ่าๆๆ" เธอมันบ้าไปแล้วลลิต  

 

ปึง!! 

 

 

 

:::::::::::::::::::::::: 

ความคิดเห็น