ไรท์ลูกหมู
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 175

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2563 10:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 20
แบบอักษร

 

 

Chapter : 20 

 

 

 

:::::::::::::::: 

 

 

 

Part : Lalis 

 

   เหลือแค่ลูกชายแกสินะ ทีนี้เราก็จะได้เล่นเกมส์ที่น่าตื่นเต้นกันสักทีนะคะเสือ หึ!ลลิตเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่าพลาด ทีนี้คุณมีจุดอ่อนตั้งสองจุด ช่วยไม่ได้แฮ้ะ ฮ่าๆ แค่คิดก็ตื่นเต้นจนลลิตแทบจะรอดูไม่แล้วคะ^^ 

 

   โรงเรียนอนุบาล XX 

 

"ฉันเป็นเพื่อนกับผู้ปกครองของเด็กชายเตโชค่ะ แม่น้องให้มารับแทนเพราะติดธุระ"   

"รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวคุณครูจะไปตามน้องให้ค่ะ"   

. 

 

. 

 

. 

รอไม่นานเท่าไหร่จุดอ่อนอีกจุดของเขาก็โผล่มา หึ!!ไปได้สวย 

 

"สวัสดีจ๊ะ น้าเป็นเพื่อนขอแม่หนูนะ วันนี้แม่ไม่ว่างเลยให้น้ามารับแทน ไปกับน้านะ^^"   

"ป้าโกหก มี๊เตไม่มีเพื่อนต่างหากล่ะ" ฮึ้ม!!ไอ้เด็กนี้เดี๋ยวไม่ปล่อยแม่มทั้งแม่ทั้งลูก 

"น้าจ๊ะน้า นี้ไงมี๊ของหนู มี๊รอหนูอยู่ที่บ้านน้าไงจ๊ะ" ฉันยื่นรูปถ่ายยัยมิเกลเพื่อหลอกเด็ก ตอนแรกคิดว่าจะหลอกง่ายกว่านี้ซะอีก 

"เตขอโทรบอกปี๊เตก่อน ปี๊บอกไม่ให้ไปกับคนแปลกหน้าแบบป้า"   

"ปะ...ป้าโทรบอกปี๊หนูแล้ว ปี๊บอกว่าโอเค" ป้าก็ป้าวะ อุ้มไปเลยก็แล้วกัน มากเรื่องซะจริงไอ้เด็กนี้ ฮื้ยย 

"ป้าปล่อยเตนะ เตไม่ไปเตจะไปหาปี๊กับมี๊ ฮึก" เด็กบ้าอะไรตัวก็หนักแรงก็เยอะ  

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

โกดัง XX 

 

"นี่่!!ตื่นได้แล้วย๊ะ ลืมตาดูสิว่าฉันพาใครมา" ฉันว่าพลางเลื่อนมือเชยคางมันขึ้นมา ให้มันเงยหน้ามามองหน้าลูกตัวเองที่กำลังหวาดกลัวอยู่ตอนนี้ เดี๋ยวเกมส์ก็จะเริ่มแล้ว เราจะมาดูกันว่าเสือเขาจะเลือกใครระหว่างแกกับลูก 

"มี๊ ฮึก เตกลัว ฮึกๆ" นังโง่เอ้ยย  

"ต...เต เตของมี๊เจ็บตรงไหนหรือป่าว ฮึก" กอดกันซะให้พอก่อนที่จะไม่มีโอกาส ฮ่าๆๆ 

 

   ตอนนี้ฉันเดินออกไปข้างนอกไปโทรหาคนที่จะมาเดินเกมส์ของเรา ฮ่าๆๆ จะเลือกใครน๊าาา อ่ะติ๊กต๊อกๆ 

 

ตู๊ด..ตู๊ด...ติ๊ด 

(ฮะโหล...)   

"แม้ ลลิตนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะรับสายลลิตด้วย" 

(มีอะไรก็พูดมา!!) 

"ลลิตมีเกมส์ให้คุณเล่น กติกาคือคุณต้องเลือกอย่างใดอย่างนึง คนที่ถูกเลือกคือผู้รอด ส่วนคนที่ไม่ถูกเลือก ตาย!!" คุณต้องเจ็บกว่าลลิตเป็นร้อยเท่า คุณยังดีที่ลลิตให้โอกาสคุณได้เลือก หึ! 

(หมายความว่ายังไง??)

"ระหว่างเมียกับลูกคุณเลือกได้แค่หนึ่งคนเท่านั้น คนที่ไม่ถูกเลือกก็ต้องตาย อย่าคิดแม้แต่จะตุกติกนะคะไม่งั้นอาจจะไม่รอดทั้งแม่และลูกก็ได้ ฮ่าๆ"   

(เธอบ้าไปแล้วหรือไง ถ้าทำลูกเมียฉันเจ็บแม้แต่ปลายเล็บอย่าหวังว่าฉันจะให้โอกาสเธอมีชีวิตรอด) มาดูกันเถอะว่าใครกันแน่ที่จะไม่มีชีวิตอยู่ต่อ

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

Part : Tiger 

 

โถ่โว้ย!!ยัยบ้านี้หายไปตั้งหลายปีนึกว่าจะใช้สมองไตร่ตรองและคิดได้บ้าง ที่ไหนได้รอจังหวะเองหรอกเหรอ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน 

"เข้ามาหาฉันหน่อย" ผมสั่งให้ไอ้ผู้ช่วยของผมเข้ามาทันที ที่วางสายจากผู้หญิงบ้าๆคนนึง 

"ครับนาย"  

"ไปเตรียมคนของเราให้พร้อม มีเท่าไหร่ขนไปให้หมด วันนี้ถ้าโกดังXXไม่เละไม่ต้องกลับ" หึ!ให้มันรู้ไปว่าใครเป็นใคร ถ้าลูกเมียฉันเจ็บแม้แต่น้อยล่ะก็หน้าไหนก็ไม่เว้น  

"ครับนาย"   

"บอกคนของเราว่าให้ซุ้มรออยู่ข้างนอก ถ้าฉันยังไม่ให้สัญญาณอย่าออกมาเข้าใจไหมเพราะงานนี้เราจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!!" ลูกเมียฉันอยู่ในนั้นทั้งคนถ้าพลาดขึ้นมาล่ะก็... 

"ครับนาย อันนี้เข็มกลัดที่ผมฝัง GPS ไว้แล้วนายติดไว้ที่เนคไทนะครับจะได้ไม่โดนสงสัย" สมกับที่เป็นคนของฉันซะจริงๆ ถ้ากลับมาได้ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้อย่างงามเลย 

"บอกคนของเราว่าต้องรอดกลับมารับเงินเดือนที่ฉันจะเพิ่มให้นะ" ฉันว่าก่อนจะตบไหล่คนตรงหน้าเบาๆ ผมไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงตัวเล็กๆแค่นั้นจะมีปัญญาเตรียมการได้ใหญ่แค่ไหนกันเชียว แต่ผมก็ไม่อยากพลาดเพราะความประมาทของตัวเอง 

 

. 

 

. 

 

. 

 

   หึ!!ที่นี่เองหรอ ผมแยกกันกับลูกน้องเพราะเดี๋ยวพวกมันสงสัย ผมคิดถูกแล้วที่ไม่ประมาทคนอย่างลลิตเพราะทั้งทางเข้าและรอบโกดังมีคนล้อมรอบไว้หมด คงหาโอกาสยากที่ลูกน้องผมจะเข้ามาแบบเงียบๆ 

"นายบอกให้พาตัวไปข้างใน" ลูกน้องร่างยักษ์ของลลิตเดินออกมาบอกผมที่นั่งบนรถก่อนที่จะเดินเข้าไปพร้อมกับคนตามประกบหลังอีกสองสามคน พอเดินเข้าไปถึง ภาพที่ฉายบนทีวีตรงหน้าที่ผมเห็นคือมิเกลพยายามกอดลูกของเราไว้ในสภาพที่สบักสบอมพอสมควร ชิ!  

"เสือคะ ฉันบอกคุณแล้วว่าอย่าเล่นตุกติก เห็นสภาพเมียคุณไหมล่ะเพราะคุณเล่นตุกติกเองน๊าา" ยัยนี้!!ผมพลาดให้เธอจนได้ 

"ฉันตุกติกอะไรเธอไม่ทราบ"   

"สั่งคนของคุณกลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะยิงทิ้งทั้งแม่และลูก" ก็ว่าเธอรู้ได้ยังไงที่ไหนได้ มันแอบซ่อนกล้องกันนี้เอง หึ! ฉลาดกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลยนะ  

"สั่งคนของเราถอนกำลังกลับไปให้หมด" ผมยกโทรศัพท์ที่ผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นยื่นให้ 

"คุณเลือกมาได้แล้วค่ะ ลลิตให้เวลาคุณจนกว่านาฬิกาทรายเรือนนี้จะหมด"  ตอนนี้มันเป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา  

"พอ!!ฉันเลือกแล้ว" ไม่ว่าจะเลือกทางไหนใจมันก็เจ็บอยู่ดี  

"คะ?...เร็วจัง ไหนพูดมาสิว่าคุณเลือกใครระหว่าง..." 

"ล...ลูกฉันเลือกลูก พาฉันเข้าไปหาพวกเขาได้แล้ว" ฉันเชื่อว่าเธอต้องไม่เป็นอะไรยัยบ๊อง 

"หึ!!มั่นใจแล้วหรอคะ ทำไมคุณไม่คิดว่าลูกจะมีใหม่เมื่อไหร่ก็ได้แต่เมียมันมีแค่คนนี้คนเดียวไม่ใช่หรอ" ท่าทางจะกวนกันไม่เลิกสินะ 

"พาฉันเข้าไปได้แล้ว!! หุบปากสักที!!"   

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

   ผมเดินลงมาที่ห้องใต้ดิน ซึ่งเป็นห้องที่ลลิตใช้ขังเมียและลูกผมไว้ ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าลูกกับเมียผมจะกลัวขนาดไหน ชิ! แล้วฉันจะเอาคืนเธออย่างสาสม ระวังไว้ก็แล้วกัน 

 

"เตมาหาปี๊มาลูกมา" ผมแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวเมื่อเห็นคนที่รักที่สุดทั้งสองคนต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ อึก! มันจุกอยู่ที่ลำคอยังไงก็ไม่รู้ 

"อย่าขยับ!!ฉันยังไม่ได้บอกให้ขยับได้" อะไรของเธออีก 

"ป...ปี๊ ฮึก ปี๊ช่วยมี๊ด้วย ป้าตีมะมี๊ ฮึกฮืออ" เตปี๊ขอโทษ ปี๊ไม่ดีเองปี๊ขอโทษ 

"น...นายไม่ต้องห่วงฉัน ฮึก พาลูกออกไปให้ได้ก็พอ ฮึก"  

"เงียบ!!ฉันไม่ได้สั่งให้พวกแกมาร่ำลากันสักหน่อย" ยัยผู้หญิงบ้าตอนนี้ยืนถือปืนสั้นหนึ่งกระบอกไว้แนบตัว ผมไม่รู้ว่าเธอจะเล่นตุกติกอะไรหรือป่าว 

"ไหนตกลงกันแล้วไง ฉันก็เลือกไปแล้วนิปล่อยลูกฉันออกมาสักที"   

"ลลิตเปลี่ยนใจแล้ว ลลิตใส่ลูกกระสุนในปืนกระบอกสามลูก ลลิตจะเล็งไปที่ใครก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของลลิต หึ!" ยัยนี้มันจิ้งจอกชัดๆ  

"ถ้าจะยิงก็ยิงมาที่ฉัน! ปล่อยลูกกับเมียฉันไปซะ"   

"เงียบ!!ลลิตเลือกแล้ว ลลิตจะให้โอกาสคุณเดินไปเอาใครก็ได้ออกไปภายในสิบวิ" สนุกนักใช่ไหม อย่าให้ถึงตาฉันบ้างก็แล้วกัน 

"น...นายมาเอาลูกไปก่อน ฉันไม่เป็นอะไร ฮึก" มิเกลฉันขอโทษ  

"ฉันจะพาเราสามคนพ่อแม่ลูกออกไปให้ได้เธอไม่ต้องห่วงนะยัยบ๊อง"   

 

ฉันตอนนี้ที่เหมือนกับเสือที่ไร้กรงเล็บ ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง 

"เร็วสิ!!ไม่งั้นลลิตจะยิงแม่งให้หมดนี้แหละ"  

   ฉันไม่สามารถที่จะเลือกใครคนใดคนนึงได้เพราะทั้งสองคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันเลือกที่จะเดินไปกอดพวกเขาทั้งสองคนไว้ ถ้าจะยิงก็ยิงมาที่ฉันนี้ 

"นายพาลูกออกไปสิ ไม่ฟังที่ฉันพูดหรือไงฮึก!" ถ้ามีคนต้องตาย ฉันขอให้คนคนนั้นคือฉันไม่ใช่เธอและลูกของเรา  

"ปะ...ปี๊เตกลัว ฮึกๆ ป้าเขาตีมี๊ของเต ฮืออ"   

"ยัยบ๊องเธอกับลูกของเราต้องปลอดภัย อย่าให้ฉันต้องเลือกระหว่างเธอกับลูกเลยถ้ามีคนที่ต้องเจ็บขอให้คนคนนั้นเป็นฉัน" 

"นายโง่หรือไง บอกให้พาลูกออกไปไง ฮึกๆ ถ้านายเป็นอะไรไปฉันกับลูกจะอยู่ต่อยังไง ฮึก" แล้วฉันล่ะ ถ้าเธอต้องเป็นอะไรไปแล้วฉันกับลูกจะอยู่ต่อยังไง  

"พอได้แล้ว!!ถ้าเลือกไม่ได้ก็ตายกันทั้งสามคนนี้แหละ หึ!! กอดกันซะให้พอ"  

"เธอมันบ้าไปแล้วลลิต คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการหรอ" 

"กรี๊ดดดดด!! เพราะนายนั้นแหละที่ทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ ตายซะ!!" 

 

ปัง ปัง ปัง!! 

 

ครบสามนัดแล้วสินะ เธอและลูกต้องมีชีวิตอยู่ต่อที่ดีที่สุด ฮึก  

"เอ้ะ!!ทำไมไม่เจ็บ??" ฉันว่าคนที่ถูกยิงคือฉันต่างหากแต่กลับไม่มีความรู้สึกอะไรเลย 

"มะ...มี๊ ฮือออ ปะปี๊ เลือดออกจากมะมี๊ ปะปี๊ช่วยมะมี๊ด้วย" ชิ!!เธอจะเอาตัวมาบังฉันทำไมยัยบ๊อง เธอมันเสียสติไปแล้วหรือไง 

"ยัยบ๊องๆ ลืมตาขึ้นมาสิ ฉันบอกให้เธอลืมตาไงมิเกล!! ฮึก" ระหว่างนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นด้านบน เป็นระยะ แล้วจู่ๆลูกน้องฝั่งยัยสารเลวนั้นก็วิ่งหน้าตาตื่นลงมา 

"นายครับ ตอนนี้คนของพวกมันถล่มเข้ามาจนพวกเราต้านไม่ไหวแล้วครับ"   

"ไม่ต้องแตกตื่นหรอก เพราะยังไงอีกไม่นานใครบางคนคงหมดลมหายใจ ฮ่าๆๆ" เธอมันบ้าไปแล้วลลิต   

 

ปึง!! 

 

 

 

เสียงคนถีบประตูเข้ามา  

 

   หึ!!นึกว่าจะกลับไปแล้วจริงๆซะอีก ไอ้ผู้ช่วยมือขวาของผมมันพาลูกน้องถล่มจนมาถึงชั้นใต้ดิน ตอนแรกผมนึกว่ามันจะเชื่อฟังคำสั่งผมแล้วกลับไปจริงๆซะอีก 

 

"จัดการให้หมด!!" ผมออกคำสั่งทันทีที่มันโผล่หน้ามา อ้อมแขนของผมทั้งของข้างโอบกอดลูกและเมียอันเป็นที่รักของผมไว้ ผมต้องเร่งพายัยบ๊องไปส่งโรงพยาบาลให้ไวกว่านี้ ไม่งั้น...ผมไม่อยากจะนึกภาพเลย อึก   

 

 

ปัง ปัง ปัง ปัง!! 

 

 

   หลังจากเสียงคำสั่งผมจบลง เสียงที่ตามมาคือเสียงปืนที่ถูกยิงออกไปหลายนัดเป็นการประทะระหว่างคนของผมและคนของผู้หญิงบ้าคนนั้น ผมหันหน้าไปมองว่าเธอจะทำยังไงต่อแต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีออกไป คิดว่าผมจะยอมให้ไปง่ายๆอย่างงั้นหรอ หึ! 

 

"จับเธอไว้!!" ตอนนี้คนของเธอโดนกำจัดหมดทุกทางแล้ว คิดว่าจะหนีไปไหนได้ มันถึงทีของฉันบ้างแล้วสินะ 

"ครับนาย" เธอถูกลากเข้ามาภายในห้องอีกครั้ง กลับมาพร้อมกับเสียงโอดโอย 

"ปะ...ปล่อยลลิตไปเถอะ ลลิตขอโทษ ฮึก" แล้วทีฉันขอให้เธอปล่อยลูกกับเมียของฉันล่ะ ทำไมเธอถึงไม่ทำตามที่ฉันขอ 

"ไม่ต้องห่วง ฉันปล่อยเธอไปแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้หรอก หึ!"   

"เสือคะลลิตขอโทษ ที่ลลิตทำไปทั้งหมดเพราะคุณนะคะ ฮึกๆ" พูดมาได้ว่าเพราะฉัน เธอมันคนเห็นแก่ตัว 

"นายครับเฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้วครับ นายจะไปเลยหรือว่า...." ลูกน้องคนที่ผมสนิทอีกคนรีบวิ่งมาบอกทันที 

"ไม่! พาเมียกับลูกฉันออกไปก่อน แล้วก็ฉันขอยืมปืนกระบอกนั้นของนายหน่อยสิ หึ!"   

"ครับ"   

"ส...เสือนี่คุณจะฆ่าฉันจริงๆหรอคะ อึก" ใครบอกว่าฉันจะฆ่าเธอกันเล่า 

"ขอบคุณนะที่ทำเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อฉัน เพื่อเป็นการตอบแทน....ฉันก็จะมอบกระสุนสามนัดนี้ให้เธอเหมือนกัน" 

 

ปัง! 

 

นัดแรกผมเล็งไปที่ไหล่ซ้าย  

"ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอทำกับพ่อและบริษัทของฉัน"   

ปัง! 

นัดที่สองเล็งไปที่ไหล่ข้างขวา 

"ขอบคุณสำหรับสิ่งที่เธอทำกับฉัน" 

ปัง! 

ผมเล็งไปให้เฉียดขั้วหัวใจเธอที่สุด ถ้าพูดไปทุกคนจะเชื่อไหมนะว่าผมเคยเป็นนักกีฬาแม่นปืนมาก่อน 

"และนี่เป็นการขอบคุณแทนลูกกับเมียฉัน ขอบคุณที่นะ"  

"ค...คุณทำกับคนที่รักคุณอย่างนี่ได้ยังไง อึก" นั้นคือประโยคสุดท้ายของเธอก่อนที่จะล้มลงไปจมกับกองเลือด 

"แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า พาเธอไปส่งที่โรงพยาบาลด้วย" ฉันไม่ยอมให้เธอตายไปแบบสบายๆหรอกน่า แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

ณ โรงพยายาบาลXX 

 

 

ติ๊ด......ติ๊ด......ติ๊ด 

 

   เสียงเครื่องช่วยพยุงหัวใจกำลังทำงานหย่างหนัก แม้ว่าตอนนี้จะผ่านไปสองวันแล้วเธอก็ยังไม่คิดจะลืมตาขึ้นมามองหน้าลูก มองหน้าฉันหน่อยหรอมิเกล ฮึก เธอจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ ถึงแม้หมอจะบอกว่าโอกาสที่เธอจะฟื้นมีไม่ถึงครึ่งแต่ฉันก็ยังเชื่อใจในตัวเธอนะว่าเธอจะไม่ทิ้งฉันและลูกไปไหน ฮึก นอกจากตอนที่แม่ฉันเสียฉันก็ไมเคยร้องไห้ให้กับผู้หญิงคนไหนอีกเลยนอกจากเธอ รีบตื่นได้แล้วนะยัยบ๊องนอนระวังฉันไปหากิ๊กมาช่วยเธอใช้ตังนะ ฮ่าๆ 

 

"ปะปี๊เมื่อไหร่มะมี๊จะตื่น?" เสียงเล็กสดใสดังขึ้นข้างๆผม ฮู่วว...ผมลืมไปเลยว่าเตโชอยู่ข้างๆเผลอปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาซะงั้น  

"เดี๋ยวมะมี๊ก็ตื่นแล้ว มะมี๊คงเหนื่อยปล่อยให้มะมี๊นอนพักผ่อนสักหน่อยละกันเนาะ" เด็กน้อยคงไม่เข้าใจสินะว่าตอนนี้อาการของแม่เธอหนักขนาดไหน 

"มะมี๊นอนหลับมาสองวันแล้วนะปะปี๊ มะมี๊เมื่อไหร่มะมี๊จะตื่นมาหาเต" เด็กน้อยที่พูดด้วยน้ำเสียงแกมงอแงพูดขึ้นพร้อมกับเขย่าแขนผู้เป็นแม่เบาๆ 

"เต!!ปะปี๊บอกว่าอย่าพึ่งกวนมะมี๊ไง" เมื่อกี้ผมเผลอดุลูกไปแบบไร้เหตุผลงั้นหรอ เพราะอารมณ์ของผมล้วนๆ ปี๊ขอโทษ 

"ฮ...ฮึกปี๊ขึ้นเสียงใส่เตทำไม ฮืออ" ผมเลื่อนมือไปลูบหัวลูกเบาๆแต่กลับโดนบัดออก จากนั้นเตก็วิ่งหนีผมออกไปข้างนอก 

"ต...เตรอปี๊ก่อ...." ในขณะที่ผมกำลังจะวิ่งออกไปตามลูก จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งมาทำให้ผมชะงักไป 

 

 

ติ๊ด..ติ๊ด..ติ๊ด..ตื๊ดดดดดดดดดดดดด 

 

   ทุกคนคงคุ้นชินกับเสียงนี้ดีเวลาดูละครแล้วมีใครสักคนที่ใช้เครื่องช่วยพยุงหัวใจแล้วจู่ๆเขาต้องจากไปเสียงเครื่องนั้นก็จะดังเสียงแบบนี้แหละครับ ใช้มิเกลกำลังจะจากพวกผมไป ฮึก หัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้น อึก 

"หมอ!! ฮึก" ขาผมมันก้าวไม่ออก ชาด้านไปทั้งตัว "พยาบาล!!ช่วยเมียผมด้วย ฮึก" ผมยืนกะโกนด้วยเสียงสั่นเครือก่อนที่พยาบาลและหมอจะพากันวิ่งกรูมาที่เตียงของมิเกล และย้ายเธอเข้าห้องไอซียูอีกรอบ ตอนนี้ผมได้แต่หวังว่าเธอจะต้องไม่เป็นอะไร แต่ทำไมความหวังของผมมันดูริบหรี่จังเลย ฮึก ขอเธออย่าทิ้งฉันไปไหน..... 

 

 

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::: 

ความคิดเห็น