XIX

ขอคำหวานๆได้ไม

ชื่อตอน : ที่เดิม

คำค้น : เเฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 22:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ที่เดิม
แบบอักษร

 ตื่นเช้าขึ้นมาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ของสัปดาห์เเจ็ค ลืมตาตื่นนอนในช่วงสายในยามดอกไม้คุณนายตื่นสายผลิดอก เเจ็ค ลุกขึ้นมาออกมาจากเตียงในอาการสะลึมสะลือ ก่อนจะบังคับร่างกายตนลุกขึ้นไป เพื่อไปอาบนํ้าเเต่งตัว เเละ ไปทานข้าว ซึ่งพอ ได้ทำกิจวัตในประจำที่ต้องทำของตนเสร็จ  

 

เเจ็ค ก็ได้ เดินไปที่โต๊ะ นั่งลงเเละรับประทานอาหารที่ได้เตรียมไว้ที่โต๊ะโดยคุณพ่อ ถึงเเม้ว่าวันนี้จะเป็นวันหยุด ช่วง เสาร์ อาทิตย์ก็ตาม เเต่ คุณพ่อของเเจ็คนั้นก็ยังคงต้องไปทำงานอยู่ ซึ่ง ทำให้บ้านหลังนี้มี คนอยู่ที่บ้านเพียงเเค่เเจ็คคนเดียว เท่านั้น ในความที่ตัวของเเจ็คนั้นไม่ได้มีอะไรทำในช่วงวันหยุดของวันเสาร์ เลยมีความคิด ที่ว่าจะไปนอนกลางวันต่อ เเต่ในระหว่างที่คิดว่าจะไปนอนกลางวันอยู่นั้น เเจ็ค กลับฉุกคิดได้ถึงเรื่องหนึ่งออกมา นั่นคือ  

 

เรื่อง กระเป๋าที่เเจ็คลืมเอามาในช่วงที่ ตน หลงทางในป่า พอนึกมาได้เช่นนั้น ความคิดเลยเปลี่ยนเเทนที่จะไปนอนกลางวันต่อ เลยเปลี่ยนเป็นต้องออกไปข้างนอกเพื่อไปเอากระเป๋าเเทน ซึ่ง พอเเจ็ครับประทานอาหารเสร็จเเล้ว เเจ็คจึงเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเเต่งตัวใหม่เพื่อ ออกไปข้างนอก การเเต่งตัวให้ตัวเองดูดี เป็นเรื่องสำคัญของมนุษย์ พอ เเจ็ค เเต่งตัวเพื่อที่จะออกไปข้างนอกเสร็จเเล้วนั้น เเจ็ค ก็ได้หยิบกุญเเจบ้าน เพื่อล็อคปิดบ้านไว้ เพื่อความปลอดภัยในทรัพย์สิน เเจ็คเดินออกมา จาก บ้าน ใช้กุญเเจ ล็อคปิดบ้าน ในขณะที่ เเจ็ค กำลังเตรียมที่จะเดินทางไป หากระเป๋า 

 

 เเจ็คได้หันหลังไปมองที่ บ้าน ของเขา เเละรำพันว่า ไม่มีใครอยู่ที่บ้านหลังนี้เลยนะ ทั้งทีเป็น วันหยุดเเท้ๆ พอมองเสร็จเเจ็คก็หันหน้ากลับเเละได้เดินจากไป เเจ็คเดินทางโดยใช้สองเท้าเดินเนื่องจาก รถจักรยาน ดันก็ลืมไว้ ไม่ได้เอาออกมาจากป่าเช่นเดียวกัน ในช่วงเวลาที่บาดเจ็บเเละหลงอยู่ในป่าในช่วงมืดๆนั้น ย่อมเข้าใจดีว่า ในภาวะเช่นนี้ ตัวเขาต้องการเพียงที่จะรอด เท่านั้น 

 

 

 เเจ็คเดินทางไป อย่างไม่รีบเร่งตัวเขาไม่ได้มีสิ่งใดที่ต้องทำในวันหยุด ยกเว้น การบ้าน เเต่การบ้านไม่ได้เป็นการที่ยาก ค่อยทำในตอนเย็นหรือก่อนนอนก็ย่อมได้ เเจ็ค ยังคงเดินทงต่อไปเรื่อยๆไม่รีบร้อน เป็นการเดินทางที่ดู เอ้อระเหยลอยชายด้วยซํ้า เเต่ถึงการเดินทางจะดูช้าเพียงใดเเต่ ยังไงสุดท้าย เเจ็ค ก็ได้เดินทางมาถึง ที่หมายจนได้  

 

เเจ็คหยุดเดินลงเมื่อถึงที่หมาย พอเเจ็คได้เดินมาถึง เเจ็ค ได้สังเกตเห็นเข้ากับ ร่องรอย อุบัติเหตุ ที่เกิดขึ้น รอยถลอกของเส้นกั้นรั่วทางโค้ง เเจ็คเดินเข้าไปสัมผัสร่องรอย นั้น ก่อน ที่ตนจะตัดสินใจ ลงไปที่ป่าข้างล่างอีกครั้ง เเจ็คค่อยๆ ไถลเดินลงไปอย่างระมัดระวัง ค่อยๆไถลลงจนมาถึงพื้นได้อย่างปลอดภัย พอมาถึงพื้น เเล้วนั้น เเจ็ค ได้มองดูไปรอบๆเพื่อมองหากระเป๋าของเขาเเบบคร่าวๆเเล้วค่อยจึงเดินตามหา เเสงเเดดสว่างส่องลงมาทำให้ทุกอย่างดูโปร่ง 

 

 ทำให้ เเจ็ค สามารถหาทางออกได้โดยง่ายกว่าในยามคํ่าคืนซึ่งไม่จำเป็นต้องกังกลอีกว่าตนจะหลงทางอีก  เเละ เเจ็คก็ จำได้ถึงเส้นทาง ทางออกเพิ่มเติมได้อีกด้วย เเจ็ค เดินหากระเป๋าของตนไปทั่วป่า ในระหว่างที่เดินหา เสียงของจั๊กจั่นดังไปทั่วป่า เสียงเเหลมที่เเสบหู ดังตลอดในการ ค้นหากระเป๋า ระหว่างที่กำลังหา สิ่งที่เห็นอยู่ตลอดไม่ใช่กระเป๋าเเต่เป็นพวก จั๊กจั่นเเละ เเมลงต่างๆ บางที ก็มีพวกกิ้งก่า ที่เเอบซ่อนในพุ่มไม้ พอ เเจ็ค ไปเจอกับพวกกิ้งก่าเข้า เจ้ากิ้งก่านั่น ก็ ปัดสองขาหน้าสองขาหลัง เผ่นเเน่บไป ไม่เห็นฝุ่นเลยที่เดียว ในบางที่ในระหร่างที่หากระเป๋ายามเเดดส่องผ่านลงมา ส่องเเสงสว่างลงให้เห็นถึงผีเสื้อตัวเล็กตัวน้อยหลากสีบินไปมา ตามดอมดม เหล่า ดอกไม้ 

 

 

เเจ็คนั้น ได้เดินเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ จนอาจจะเกิดเหตุทำให้หลงป่าอีกก็ได้ ตัวของเเจ็ค รู้ตัวดีว่าตัวเองเริ่มเข้าไปในป่าลึกขึ้นมากๆเเล้ว ควรจะกลับออกไปเเต่ เเจ็ค กลับคิดเเต่เรื่องกระเป๋าของตนมากกว่า สิ่งใด เเม้จะเดินเข้าไปในป่าลึกเพียงใด เเจ็คก็ไม่ได้สนใจถึง อะไรเเล้ว ซึ่งในระหว่างที่หาอยู่นั้น เอง ก็ได้มีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่ง ตะโกนจากทางด้านหลัง ออกมา ว่า 

 

 

หญิงสาวปริศนา : นี่ กำลังหาอะไรอยู่ หรอ 

 

พอ เเจ็ค ได้ยินเสียงของหญิงสาวที่อยู่ทางด้านหลัง เเจ็ค ได้หันหลังไปมองเพื่อพบหน้ากับหญิงสาวที่ส่งเสียงตะโกน ออกมา พอหันหลังไปมอง เเจ็ค ก็ได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง เธอมีลักษณะที่เป็นสาววัยรุ่นที่ มีหน้าตาที่สะสวย มีดวงตาที่โตกลม ผิวพรรณผ่อง เธอไว้ผมสาว ใส่เสื้อยืดตัดเเขนสีขาวกับกางเกงยีนสีนํ้าเงินเข้ม ซึ่ง สาวสวยคนนี้ก็ได้ยืนอยู่ตรงหน้าของ เเจ็ค ตัวเเจ็คนั้นยังเด็กเกินไปที่จะรู้จัก คำว่า รัก เเต่พอ เเจ็คได้พบกับหญิงสาวผู้นี้เมื่อครั้งเเรกพบ ก็รู้สึกชอบในทันที เเต่ในบางครั้งก็ไม่ควรที่จะเเสดงความรู้สึกชอบเมื่อเพียงได้เจอนั้นออกไป ทางที่ดีก็ต้องเก็บอาการ ด้วยเพราะ เหตุนี้เเจ็คจึงพูดตอบกลับในทันทีทันควัน ออกไปว่า 

 

เเจ็ค : คือ ผมมาหากระเป๋าครับ น้า 

 

หญิงสาวปริศนา : อย่าเรียกว่า น้า สิ ฉันชื่อว่า เเก้ว 

 

เเจ็ค : อ่อ ครับ น้าเเก้ว 

 

เเก้ว : ก็บอกว่าเรียกน้าไง เธอต้องเรียกฉันว่า พี่เเก้ว 

 

เเจ็ค : ก็ได้ครับ พี่ เเก้ว 

 

ตัวของเเจ็คนั้นรู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองเมื่อได้พบกับเธอ พี่เเก้วนั้น เธอมีหน้าตาที่สวยเเละมีเสน่ห์เเต่สายตาของเเจ็คนั้น ทำไมดันเอาเเต่เเอบมองไปที่หน้าอกของเธอกัน  ซึ่งเเจ็ค ก็สงสัยในตัวเองเหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องรู้สึกดีด้วย ที่มองหน้าอกของพี่เขา 

 

เเก้ว : เธอนี่เป็นเด็กนิสัยไม่ดีเลยนะ เเต่ก็เอาเถอะเดียวฉันจะพาเธอ ไปเอากระเป๋าเอง นะ 

 

เเจ็ค : นี่ พี่ รู้หรอว่า กระเป๋าของผมอยู่ที่ไหน 

 

เเก้ว : ก็ฉันเป็นคนเก็บไว้ให้เธอ ไง นี่ เธอจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้หรอ ฉันเป็นคนช่วยเธอเอาไว้ นะ 

 

เรื่องประหลาดที่เกิด เสียงกระซิบของหญิงสาวสิ่งที่เกิดขึ้นต่างๆ เมื่อคืน คือ เธอคนนี้เองเป็นคนช่วยเเจ็ค เอาไว้ 

ความคิดเห็น