Mikundeya N'Roz'e
email-icon Twitter-icon

ผู้สังหารความมืด มาถึงธัญวลัยเเล้วนะครับ มาอ่านกันได้เลย!

Adventure 7 : ความจริงที่มิอาจเปิดเผย เเละวิชาพละกำลัง

ชื่อตอน : Adventure 7 : ความจริงที่มิอาจเปิดเผย เเละวิชาพละกำลัง

คำค้น : ผู้สังหารความมืด เเฟนตาซี ผจญภัย Fantasy Adventure

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 5

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 22:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Adventure 7 : ความจริงที่มิอาจเปิดเผย เเละวิชาพละกำลัง
แบบอักษร

"หา!?" โจ๊กตกใจมาก พลันคิดไปว่า พลังของเขามันเเปลกประหลาดมากจนขนาดที่ว่าโซนีลยังกล้าพูดว่ามันไม่เคยมีมาก่อนบนโลกโครฟาเนียเลยหรอ?

"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้หรอก ว่าเจ้าได้พลังนี้มาจากที่ใด เจ้าถึงกับไม่รู้ว่ามันมาจากที่ใดเชียวหรือ?" โซนีลถาม

"ผมก็ไม่รู้มาก่อนเลยครับ ว่ามันเป็นมาร้ายดียังไง เเต่ว่า... ผมเคยฝันว่ามีผู้หญิง เหมือนว่าเธอจะเด็กกว่าผมนะ เขาอยากเป็นเพื่อนกับผมมาก เเต่สุดท้ายผมก็ช่วยเธอจากพวกคนชั่วไม่ได้น่ะ" โจ๊กเล่าถึงฝันของตนเองไป

โซนีลได้ยินดังนั้นก็ฉุกคิดได้ เพราะว่าตอนที่โซนีลทดสอบความเข้มข้นของเวทย์มนตร์ของโจ๊กนั้น เขาเองก็เห็นหญิงสาวที่ร้องเรียกหาโจ๊กเช่นกัน เลยถามไปว่า "เเล้วเจ้ารู้จักผู้หญิงคนนั้นหรือไม่?"

โจ๊กก็ตอบไปว่า "ไม่รู้จักครับ" เเต่เขาก็ถามตัวเองในใจว่าควรที่จะบอกโซนีลได้รึยังว่าเขาไม่ใช่คนของโลกนี้ เผื่อว่ามันจะเป็นเพราะสาเหตุนั้นก็ได้ นั่นทำให้โซนีลเห็นว่าโจ๊กนั้นรู้สึกไม่สบายใจ

"เป็นอะไรหรือ ธรูน" โซนีลถาม

"ผมไม่เเน่ใจว่าจะบอกได้รึยังเพราะว่าผมกลัวที่จะไปทำให้ใครเขาเดือดร้อนน่ะครับ" โจ๊กพูดกับโซนีลไปด้วยสีหน้ากังวล

"เเล้วมันมีเหตุอันใดล่ะ?" โซนีลถามอีกครั้ง

"ผมไม่ใช่คนที่นี่น่ะสิ เเต่ผมมาจากโลก โลกสีฟ้าๆ นั่นนะ อยู่ดีๆ ผมก็โดนดูดมาน่ะสิ เลยไม่รู้เรื่องอะไรเลย" โจ๊กเล่าความในใจให้โซนีลฟัง

โซนีลหยุดคิดไปชั่วขณะ หรือเป็นเพราะว่าเจ้าหญิงทรงรู้เเล้วเเต่เขาไม่รู้ ว่าโจ๊กนั้นเป็นคนจากดาวดวงอื่น ก่อนที่จะดึงสติตัวเองกลับมา เเล้วบอกกับโจ๊กไปว่า "เจ้าหญิงทรงรู้เรื่องนั้นเเล้วล่ะ... ท่านถึงได้อัญเชิญเจ้ามาไง... ข้าเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าเป็นมนุษย์โลก โลกสีฟ้านั่นสินะ"

"ครับ" โจ๊กขานตอบ

"เเต่อย่างไรก็ดี ข้าน่ะ... ยังไม่อยากให้เจ้าเผยความจริงนี้ออกมา เพราะว่าข้าเกรงว่าถ้าเจ้าเผลอทำให้เรื่องนี้หลุดออกไปเมื่อใด... เจ้าอาจจะถูกรังเเกเอาได้ เพราะว่าคนในโลกนี้ไม่ค่อยชอบมนุษย์โลกเท่าไหร่นัก ผู้คนในโลกนี้มักดูถูกเหล่ามนุษย์โลกว่าเป็นพวกที่ใช้เวทย์มนตร์ไม่ได้" โซนีลบอกความจริงข้อนี้ให้โจ๊กได้ฟังเช่นกัน

โจ๊กเองก็รู้สึกถึงความเอาใจใส่ของโซนีลมาก ถึงเเม้ภายนอกของเขาจะเป็นอาจารย์ที่ดูจริงจัง เคร่งขรึม เเต่โจ๊กไม่นึกเลยว่าภายในจิตใจของโซนีลนั้นเป็นคนที่อ่อนโยนมากถึงเพียงนี้ ช่างเหมือนกับครอบครัวของเขาไม่มีผิดเลย เขาจึงเชื่อฟังคำสั่งสอนของโซนีลมาโดยตลอด

"วันนี้ยังมีอีกหนึ่งวิชา เจ้ารีบกลับห้องเรียนไปเถอะ เเล้วก็อย่าลืมเรื่องที่ข้าบอกเจ้าด้วยนะ" โซนีลพูดเพื่อให้โจ๊กกลับห้องไปเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเรียน เพราะอันที่จริงเเล้ว ยังมีอีกหนึ่งวิชาที่โจ๊กนั้นจะต้องเรียนในวันนี้ นั่นก็คือวิชาพละกำลัง หรือที่โจ๊กรู้จักในชื่อวิชาพละศึกษานั่นเอง

เมื่อกลับถึงห้องเรียนของโจ๊ก ไรเดลที่รอเขาอยู่ ก็พลันวิ่งเข้าหาโจ๊กโดยเร็ว

"สหายข้า! เจ้าไปที่ใดมา เหตุใดเจ้าถึงทำให้ข้าเป็นห่วงนัก?" ไรเดลพูดถาม

โจ๊กนั้นจะเปิดเผยความลับของตนเองไม่ได้เป็นอันขาด ถึงเเม้ว่าเขารู้เเก่ใจว่าเขาควรที่จะเปิดเผยตัวตน เเละความสัมพันธ์ระหว่างเขาเเละโซนีลตั้งเเต่เเรก เพราะว่าเขานั้นไม่อยากมีความลับกับใคร เเต่พอได้ฟังโซนีลพูดถึงเรื่องของการดูหมิ่นมนุษย์ขึ้นมา โจ๊กก็ตอบไปเเค่ว่า "อาจารย์โซนีลเรียกผมไปคุยด้วยนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

"โล่งอกไปทีนะ... เเต่พลังนั่นของเจ้าน่ะมันงดงามจังเลยนะ" ไรเดลกล่าวชมโจ๊กในเรื่องของพลังที่สวยงามของเขา

นั่นทำให้โจ๊กรู้สึกว่า ไรเดลกำลังชมเขาอยู่ โจ๊กจึงตอบไปว่า "ผมเองก็ยังไม่รู้เลย ว่าผมมีพลังที่สวยงามนั่นมันมาจากไหนนี่สิ ทำไมมันช่างสวยงามจังนะ ฮ่ะๆๆ" โจ๊กหัวเราะเล็กน้อย

"เเม้เเต่เจ้าก็ไม่รู้งั้นหรอ?! เเต่มันก็สวยงามจริงๆ เเหละนะ ข้าไม่ขอค้านเลยล่ะ" ไรเดลอึ้งกับคำที่ว่าไม่รู้ว่าได้พลังมายังไงของโจ๊ก เเต่ก็อดชมความงามของพลังนั้นไม่ได้

"เเล้ววิชาต่อไปเป็นวิชาอะไรล่ะ" โจ๊กถามไรเดล เพื่อนสนิทของเขาไป

โรงเรียนฝึกฝนเวทย์มนตร์คลาดิอุสนั้น เรียน 2 วิชาต่อวัน 5 วันต่อสัปดาห์ โดยเรียนเเค่ครึ่งวันเท่านั้น หลังจากนั้นจะเป็นเวลาอิสระ ผู้ฝึกฝนสามารถเรียนต่อ ขอกลับบ้าน หรือสามารถทำกิจกรรมได้ตามสะดวก ซึ่งวิชาที่จะถึงนี้จะเป็นวิชาสุดท้ายของวันเเรก

"เป็นวิชาพละกำลังล่ะ ต้องไปเรียนที่สนามซะด้วยสิ... งั้นเราไปกันเถอะ" ไรเดลก็บอกไป พร้อมกับจูงมือโจ๊กไปที่สนามหญ้ากลางโรงเรียน ซึ่งที่สนามนั้น ก็มีครูรอทั้ง 9 คนอยู่เเล้ว

ครูคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสีน้ำตาลอ่อนๆ เป็นมัดๆ เเสดงได้ถึงพละกำลังอันเเข็งเเกร่ง เเต่ใบหน้าของเขาคล้ายกับวัว เเละมีเขางอกที่หัวด้วย เขาคือมิโนธอร์นั่นเอง หลังจากที่หัวหน้าห้องกล่าวทำความเคารพเสร็จ

"ข้าจะเป็นครูฝึกวิชาพละกำลังของพวกเจ้า ข้าคือดยุนเนียร์" มิโนธอร์นามว่าดยุนเนียร์กล่าวทักทายพวกของโจ๊ก สีหน้าของเขาตอนนี้ดูจริงจังกว่าโซนีลมากๆ จากนั้นเขาก็เริ่มสอนทันที

"เเม้ว่าเจ้าจะมีเวทย์มนตร์เเข็งเเกร่งขนาดไหน ถ้าเจ้าไม่มีพละกำลังละก็ เจ้าก็ไร้ประโยชน์ในศึกสงคราม! พลังเวทย์มนตร์ของเจ้ามีขีดจำกัด หากเจ้าใช้มันจนหมด เจ้าก็ต้องพึ่งพาพละกำลังของเจ้า นี่เเหละคือความสำคัญ!!!" ดยุนเนียร์ก็สอนต่อไป เเต่ด้วยเสียงที่ดังมากของเขา โจ๊กเเละไรเดลที่อยู่ด้านหน้าสุดก็ต้องอุดหูของตัวเองไว้ เพราะมิเช่นนั้นหูของพวกเขาคงเเตกกันพอดี

เเละเมื่อสอนเสร็จเเล้ว

"เเละนี่คือการทดสอบเเรกของพวกเจ้า วิ่งไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกเจ้าจะเหนื่อย ข้าจะบันทึกเวลาของพวกเจ้าไว้ เเละข้าขอเตือนว่าต้องวิ่งเต็มกำลังเท่านั้น! มิเช่นนั้นเจ้าจะถูกคัดออกทันที!! เข้าใจมั้ย???" ดยุนเนียร์ตะโกนเเจ้งเรื่องการทดสอบเเรกของเหล่าผู้เข้ารับการฝึกให้ทราบ ทุกคนก็ขานตอบรับ เเล้วก็เริ่มออกวิ่งไปเรื่อยๆ

ทุกคนวิ่งได้เร็วในช่วงเเรกๆ เเต่เมื่อเวลาผ่านไปประมาณ 5 นาที ก็เริ่มมีคนออกไปทีละคน ทีละคน เเต่ทั้งโจ๊กเเละไรเดลยังคงวิ่งต่อไป

"นี่ๆ ธรูน ข้าขอคุยอะไรหน่อยได้หรือไม่" ไรเดลชวนโจ๊กคุยด้วย

เเต่ยังไม่ทันที่โจ๊กจะตอบรับ ดยุนเนียร์ก็ตะโกนออกไป "ไรเดล อลามียส์! ความเร็วของเจ้าลดลงเกินไปเเล้ว!! เจ้าถูกคัดออก!!!" เเล้วเขาก็ลากไรเดลออกมาทั้งอย่างนั้น ต่อหน้าต่อตาของโจ๊ก

ผ่านไป 15 นาที การทดสอบก็สิ้นสุดลง โจ๊กนั้นวิ่งได้นานเป็นอันดับที่ 6 ของห้อง ส่วนไรเดลที่โดนดยุนเนียร์ลากออกไปนั้น ถูกปรับไปอยู่อันดับท้ายสุด

"วิชาของข้าจบลงเพียงเท่านี้ เเยกย้ายได้" สิ้นเสียงของมิโนทอร์กล้ามใหญ่ดยุนเนียร์ เขาก็ร่ายเวทย์มนตร์ทำความสะอาดร่างกายให้กับเหล่าเพื่อนร่วมห้องของโจ๊กเเละไรเดล เเละรวมถึงทั้งสองคนด้วย ก่อนที่จะเเยกย้ายไปเอากระเป๋ากลับบ้านของตนเอง การเรียนในวันเเรกจบลงเเต่เพียงเท่านี้...

ความคิดเห็น