kwanchira
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01 ; นภาทีหวานชื่นรื่นนิรันณ์

ชื่อตอน : 01 ; นภาทีหวานชื่นรื่นนิรันณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01 ; นภาทีหวานชื่นรื่นนิรันณ์
แบบอักษร

ll

 

นภาธีหวานชื่นรื่นนิรันณ์

 

 

 

"อ้าวมาเเล้วหรอลูก นี่คุณหมอโอบตะวันลูกคุณอาดนัย" เสียงทุ้มนุ่มเอยเรียกคนตัวน้อยเมื่อยามเห็นใบหน้าเล็กโผล่พ้นบรรไดลงมา

 

 

 

เด็กน้อยนามว่ามาโปรดพยักหน้าหงึกๆพลางสาวเท้าเรียลก้าวเข้ามาใกล้ผู้เป็นพระบิดาเเละคุณหมอลูกคุณอาดนัยที่เป็นเพื่อนรักของคนผู้เป็นพ่อพลางยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

 

 

 

"สวัสดีครับคุณหมอ" เด็กน้อยนามว่ามาโปรดลอบมองใบหน้าสันกรามคมของคุณหมอโอบตะวันด้วยความใจชื้น เพราะกลัวเกรงจะได้คุณหมอดุเหมือนครั้งที่ผ่านมา

 

 

 

"ครับ" ใบหน้าสันกรามคมตอบรับเสียงเล็กของเด็กน้อยด้วยเสียงอ่อนโยนรอยยิ้มผุดประดับบนใบหน้าหล่อส่งเสริมความใจดีขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว ไม่พลางเพียงพูดคุณหมอโอบตะวันยกมือหนาวาบทาบทับลงบนศีรษะเล็กของเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูลูบกลุ่มผมนิ่มเบาๆเเล้วก้มลงมากระซิบข้างหูของคนตัวเล็ก

 

 

 

"ทานยารึยังครับ" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังของโอบตะวันที่ไม่ต่างจากบิดาของมาโปรดมานักจึงทำให้เด็กน้อยกล้าที่จะเสวนากับตนมากขึ้น

 

 

ควับ ควับ

 

 

"เรายังไม่ได้ทานเลย" เด็กน้อยส่ายหัวพลางก้มมองมือของตนเองเพียงเล็กน้อย เเล้วหันหน้าไปยิ้มให้กับคุณหมอ "ยาเราหมดเเล้ว" สีหน้าหมองหมนของมาโปรดทำให้ผู้พ่อใจสั่นด้วยความโศกศัลย์ที่ปรากฎอยู่บนดวงหน้าของลูกชาย

 

 

 

"เดี๋ยวผมจะจัดยาให้ใหม่นะครับ" รอยยิ้มยังคงเปื้อนใบหน้าหล่ออยู่เเบบนั้นมีเพียงเเค่สายตาวูบหว่นที่จ้องมองเด็กน้อยตัวขาวขึ้นสีซีดด้วยความกังวลใจ

 

 

 

"อื้อ เราหิวมากเเล้วมาทานอาหารเช้ากับเราก่อนนะ" ใบหน้าหวานฉีกยิ้มเชิญชวนคุณหมอคนใหม่มาร่วงโต๊ะอาหารทานข้าวเช้าด้วยกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

การทานอาหารเช้าของมาโปรดไม่ได้สงบเงียบเฉกเช่นทุกวัน เสียงช้อนกระทบจานของผู้มาใหม่ดังเคร้งๆไม่ห่าง กริยามารยาทยังคงติดลบตั้งเเต่วันเเรกที่เข้ามาจวบจนวินาทีนี้

 

 

 

"อาหารไม่อร่อยหรอลูก" ธนาลอบมองใบหน้าลูกชายอยู่หลายหนท่าทางตอนนี้ไม่ยิ้มเเย้มเหมือนก่อนหน้าสร้างความงุนงงให้กับคนผู้พ่อยิ่งนัก

 

 

 

"อร่อยครับ" เด็กน้อยรวบช้อนวางก่อนจะหันหน้ามาตอบคนผู้พ่อที่มองด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้เด็กน้อยก็ยังคงทานข้าวเพียงเซี้ยวเดียวของจานเหมือนหลายวันที่ผ่านมา

 

 

 

"กินยากจังเลยนะคะมาโปรด" ดวงดาราปรายสายตามามองลูกติดสามีก่อนจะหันหน้ากลับไปทานข้าวต่อ พร้อมเอ่ยประโยคเเทงใจต่อมา "ไม่เห็นทานง่ายเหมือนตอนอยู่กับน่านฟ้าเลยนะคะ" สิ้นเสียงของดวงดารา เเก้วน้ำที่กำลังยกขึ้นจิบของมาโปรดก็ผลอยล่วงหล่นลงพื้นทันที เด็กน้อยกัดปากตัวเองเเน่นพล่างยกตัวขึ้นพร้อมเอ่ยบางสิ่งออกมา

 

 

 

"มันเป็นเรื่องของเราที่จะเจริญอาหารหรือไม่ อย่าเอาคุณเเม่ของเรามาเกี่ยว" เด็กน้อยจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยดวงตาเเข็งกร้าว บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

 

 

 

"มาโปรด!" เดือนนภาขึ้นเสียงเเผดเพราะเลือดขึ้นหน้าที่มาโปรดลูกรักของพ่อเลี้ยงอย่างธนาต่อว่ามารดาของตน

 

 

 

"เราไม่อยากเสวนากับคนไร้มารยาทเช่นพวกคุณ หากวันนี้เราไม่มีเเขกอย่างคุณหมอโอบตะวันเราจะลุกจากโต๊ะอาหารนี้ทันที" เด็กน้อยปรายตามองสองชีวิตที่ไม่มีการสำรวมกิริยาเเละการรักษามารยาทบนโต๊ะอาหาร พร้อมกล่าวขอโทษคุณหมอที่ทำให้บรรยาการทานข้าวเช้าวันนี้มันกร่อยลง

 

 

 

การทานข้าวเช้าของวันนี้จบลงไปอย่างง่ายดายเพราะธนาบิดาของมาโปรดต้องขอตัวลาไปทำงาน เเละสองเเม่ลูกก็ลุกตามธนาออกไป หลงเหลือเพียงมาโปรดเเละคุณหมอโอบตะวันที่ยังคงอยู่บนโต๊ะอาหาร

 

 

 

"เราขอโทษอีกครั้งนะ" เด็กน้อยลอบถอนหายใจออกมา พลางดันเก้าอี้ออกเเละกล่าวเรียกคุณหมอไปตรวจร่างกายในห้องโถง

 

 

 

 

 

สิ่งปลูกสร้างสวยงามเรียงรายไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ราคาเเพงรายล้อมไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตาที่กำลังทำงานกันอยู่หลังบ้านหรือสวนย่อม คุณหมอโอบตะวันซักถามประวัติของมาโปรดเพียงเล็กน้อย เพราะคุณอาธนาบอกเบื้องตนของอาการคนน้องมาเเล้ว

 

 

 

ใบหน้าน้อยๆของมาโปรดยังคงเปื้อนรอยยิ้มเล็กๆประดับไว้บนดวงหน้าหากเเต่ทว่าดวงตากลับเศร้าสร้อยลงถนัด ครั้นจะถามก็กลัวจะกระทบดวงจิตน้อยๆของมาโปรด

 

 

 

"ออกกำลังกายบ่อยมั๊ยครับ" เสียงทุ้มนุ่มของโอบตะวันช่วยดึงสติของคนตัวน้อยให้หลุดออกจากภวัง "อื้ม เราเดินเล่นรอบสวนย่อมของคุณเเม่เป็นประจำ" มาโปรดยิ้มตอบกลับให้คุณหมอพร้อมประสานมือไว้ที่หน้าขาพลางกล่าวสิ่งที่คิดออกมา

 

 

 

"เราจะมีวันหายมั๊ย" ดวงตาหวานสั่นระริกพลางเงยหน้าไปสบตาคมของคุณหมอโอบตะวัน

 

 

 

"อาจจะมีครับ" โอบตะวันไม่ได้กล่าวเกินจริงไปสักเท่าไหร่เเต่ก็ไม่ถูกไปสะทีเดียวโรคที่เด็กน้อยเป็นนั้นมันไม่มีวันหายขาดหากเเต่ช่วยบรรเทาอาหารเเละคงสภาพได้เพียงเท่านั้น

 

 

 

"เราจะมีทางหายจริงๆหรอ" น้ำเสียงปนสั่นเครือของคนตัวเล็กรั้งให้ใบหน้าคมอันเป็นต้องจ้องมองเข้าไปในตาสีนิลคู่สวย

 

 

 

ดวงตาของคนตัวน้อยมีน้ำสีใสเครือบรอบดวงตาก่อนสสารจะมากขึ้นจึงหลอมรวมเป็นหยดลงสู่พื้นพรมสีเเดงฉาน

 

 

 

"อดทนนะพี่หมอจะช่วยเราเอง" โอบตะวันยื่นมือออกมาลูบกลุ่มผมนิ่มของมาโปรดพร้อมเอ่ยคำปลอบประโลมเพื่อให้คนตัวน้อยสงบลง

 

 

 

เพียงชั่วครู่เด็กน้อยตัวขาวก็พลันสงบสเงี่ยม นั่งเช็ดน้ำตาที่หยดไหลลงมาจากดวงตาสีหวาน ก้มมองมือเล็กเพียงเสี้ยววิก่อนจะเงยขึ้นมาฉีกยิ้มให้กับคุณหมอ เด็กน้อยดีใจเขามีความหวังว่าอาจจะหายจากโรคนี้ โรคที่เขาเป็นมาเเต่กำเนิด

 

 

 

"เป็นโรคนี้เเล้วเราต้องดูเเลตัวเองดีๆรู้มั๊ย"โอบตะวันยังคงกำชับเด็กน้อย เเต่ดูจากผิวเผินมาโปรดเป็นเด็กเรียบร้อย วางตัวดี พูดจาดี เเละมารยาทงาม คงจะรักษาตัวเองดีเป็นเเน่เเท้

 

 

 

"อื้อเราจะดูเเลตัวเองดีๆ" เด็กน้อยมาโปรดยิ้มรับคุณหมอโอบตะวัน ก่อนจะกล่าวขอบคุณที่มาตรวจให้ถึงที่บ้าน ปากหยักของโอบตะวันยิ้มขึ้นน้อยๆพลางลูยหัวเด็กน้อยอีกครั้งเเละพูดกล่าวในสิ่งที่ทำให้คนตัวเล็กยิ้มกว้าง

 

 

 

"ผมเห็นมีสวนย่อมในอาคารเเก้ว พาผมไปได้มั๊ย" สิ้นสุดเสียงของโอบตะวันเด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงักเเละก้าวขอไปเอาหมวกที่ห้อง

 

 

 

ในระหว่างที่เรียลเท้ายาวของมาโปรดเดินทางไปที่ห้องเพื่อเอาหมวก ในระหว่างนี้ผมก็จะอธิบายเกี่ยวกับโรคร้ายของคนตัวน้อย โรคที่มาโปรดเป็นนั้นเป็นโรคที่สืบทอดมาจากพันธุกรรม เเละได้รับมาจากคุณย่าเพราะคุณเเม่เป็นพาหะ เเละโรคที่กล่าวมาข้างต้นก็คือโรค มะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือที่ทุกคนได้ยินบ่อยๆว่า ลูคีเมีย

 

 

โรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว หรือ ลูคีเมีย เป็นกลุ่มโรคที่เม็ดเลือดขาวตัวอ่อนมีการแบ่งตัวอย่างไม่หยุดยั้ง ทำให้สะสมอยู่ในไขกระดูกแล้วก็ออกมาในการแตกเลือดก็ไปเบียดยังอวัยวะต่าง ๆ ทำให้การทำงานของอวัยวะต่าง ๆ ทำงานผิดปกติไปเกิดจากการที่มีเม็ดเลือดขาวมากเกินไป

 

 

เเละโรคนี้จะทำให้ภูมิคุ้มกันในร่างกายต่ำลงเพราะเซลล์เม็ดเลือดขาวที่เคยเป็นเกราะป้องกันเชื้อโรคให้ร่างกายไม่สามารถป้องกันได้เท่าที่ควร ร่ายกายนั้นจะผลิตเกร็ดเลือดที่ใช้สมานเเผลเวลาเลือดออกนั้นก็น้อยลงเช่นกัน เป็นโรคที่อันตรายเเละไม่มีทางหายขาดหากเเต่ทำได้เพียงบรรเทาอาการเเละทำให้มันทรงตัวต่อไป

 

 

 

ไม่นานนักเด็กน้อยตัวขาวก็ลงมาสู่ด้านล่างพร้อมหมวกใบเล็กน่ารักเเละเดินดุ่มๆมาหาคุณหมอโอบตะวันที่กำลังนั่งจิบกาเเฟพรางมองวิวไป

 

 

 

"เราพร้อมเเล้ว" เสียงใสของมาโปรดทำให้ร่างหนาลุกขึ้นยืนเเละมอบรอยยิ้มที่สุดเเสนจะอบอุ่นมาให้คนตัวน้อย

 

 

 

"ไปกันเลยมั๊ย?" โอบตะวันถามคนตัวเล็กให้เเน่ใจอีกที

 

 

 

"อื้อ!" เด็กน้อยมาโปรดตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่ประดับอบู่บนใบหน้า นานเท่าไหร่เเล้วนะที่ไม่มีคนไปเดินดูสวนย่อมของคุณเเม่ด้วยกัน

 

น่าคิดถึงที่สุดเลย♪ ♬ ヾ(´︶`♡)ノ ♬ ♪

 

 

.

 

_______________________________________

ประเดิมโรคน้องจุกๆ เม้นรีวิวให้ฉันได้นะค้า✨💗

ความคิดเห็น