Ming

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4 แอรีส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 แอรีส
แบบอักษร

บทที่ 4

 

"มาสมัครงานเหรอ!"

"ไปอัพสกิลมาตามนี้ถึงจะให้สมัครได้!"

"ร้านระดับห้าดาวขนาดนี้แกคิดจะมาตัวเปล่ารึไงฟะ!!!" ลุงที่ดูท่าทางโมโหตลอดเวลา โยนใบสมัครงานให้ผม

 

คุณสมบัติพื้นฐาน

- ความไวของการขยับมือระดับ 4

- ความไวของการวิ่งและเดินระดับ 4

- การทรงตัวระดับ 4

- ความคล่องตัวระดับ 5

- ทักษะการป้องกันตัว ระดับ 5

- ผ่านหลักสูตรอบรมด้านการบริการขั้นสูง

- ไม่มีประวัติอาชญากรรม ย้อนหลัง 5 ปี

- ความสามารถอื่นๆตามแต่ร้านจะพิจารณา

 

"....." นี่แค่สมัครงานเป็นพนักงานเก็บโต๊ะนะเฟ้ย เรียกร้องเหมือนไปสมัครงานเป็นหน่วยองครักษ์

 

"ใบรับรองสกิลของแกไม่ถึงเสี้ยวของที่ร้านนี้ต้องการ รีบๆไปซะ"

ตาลุงหนวดยาวสบัดมือไล่ผมอย่างไร้เยื่อใย

.

.

.

ผมเปิดเครื่องดีไวซ์หาข้อมูลราคาของสกิลตามที่ร้านต้องการ

 

ทักษะความไวของมือระดับ 1 : 1 คริสตัลฟ้า

ทักษะความไวของมือระดับ 2 : 10 คริสตัลฟ้า

ทักษะความไวของมือระดับ 3 : 100 คริสตัลฟ้า

ทักษะความไวของมือระดับ 4 : 1 คริสตัลใส

 

 

แค่สกิลเดียวก็ไม่ไหวแล้ว! แพงกว่าสกิลวิ่งของผมเกือบ 100 เท่า ที่ผมอัพวิ่งระดับ 3 ไม่ใช่เพราะผมหาเงินได้เยอะหรอกนะ แต่เพียงแค่สกิลวิ่งระดับ 3 มีเวลาจำกัด แค่ 10 วินาที...

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมผมมีปัญญาซื้อ ถ้าขยายเวลาวิ่งมากกว่านี้คงไม่ไหว ไหนจะสกิลปีนป่ายที่ยังไม่เคยอัพเลย

เส้นทางสู่อาชีพโจรนี่ยากจริงๆนะ

.

ถ้าถามว่าทำไมผมถึงไม่ทำงานอื่นเหรอ จะเล่าให้ฟังก็ได้

 

------------------------------------------------------------

งานที่ 1 ล้างจาน

ร้านอาหารแห่งหนึ่งย่านเกลดอนที่ขึ้นชื่อว่าแหล่งรวมผู้ที่อยู่ระดับสกิลต่ำอย่างแท้จริง ส่วนใหญ่จะมีแต่พวกทำเรื่องผิดกฎหมายและชอบใช้กำลัง รวมทั้งค่าจ้างแรงงานต่ำเตี้ยเรี่ยดิน

 

ผมไปนั่งขอร้องเถ้าแก่เจ้าของร้านอยู่นานเพื่อจะได้ทำงาน แต่จุดจบก็เพราะความซวยของผมที่ปัดจานแตกเกือบ 60 ใบ ร้านขาดทุนไปมูลค่า 10 คริสตัลฟ้า จนผมต้องทำงานชดใช้ไปอีกหลายเดือน

 

งานที่ 2 ต้อนรับ,เรียกลูกค้า

งานนี้สบายขึ้นมาหน่อย เหมือนว่าผมจะมีโชคมาบ้าง ราบรื่นแล้วรับค่าจ้างเดือนแรกไปอย่างภาคภูมิใจ

หลังจากนั้นก็มีทหารนับสิบนายพุ่งเข้ามาจับกุมโจรตัวฉกาจภายในร้าน

เกิดการปะทะกันจนร้านพังไปเกือบทั้งหมด แน่นอนว่าผมก็ต้องออกจากงานแบบช่วยไม่ได้

 

------------------------------------------------------------

 

เฮ้ออ มีอีกหลายงานจนขี้เกียจเล่า เอาเป็นว่าการเป็นโจรเป็นทางเลือกเดียวของผมแล้วกัน

แต่เพิ่งเริ่มทำแค่ 1 ปีเท่านั้น ส่วนใหญ่ลูกค้าที่มีก็พวกแอบฟังชาวบ้านคุยกัน ตามสืบชู้ของสามีภรรยา ขโมยสัตว์เลี้ยง ขโมยต้นไม้ และอื่นๆ

 

ทำให้ผมพอมีเงินใช้ประทังชีวิตนิดหน่อย ผู้จ้างวานส่วนใหญ่ที่จ้างผมก็หัวเสียไปหลายคน แต่งานทุจริตแบบนี้ส่วนใหญ่ความผิดพลาดเป็นเรื่องที่เกือบจะปกติ ดังนั้นผมต้องอาศัยโชคอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์ที่สุด

 

"เริ่มหิวแล้วสิ" ผมเดินเข้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งใกล้ๆห้องพักเพื่อซื้ออาหารที่ถูกที่สุดในร้านตามเคย

"2 คริสตัลแดงค่ะ"

 

ผมเดินเหม่อลอยออกมาจากร้านสะดวกซื้อแบบไร้วิญญาณจากความหิวที่ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน นอกจากน้ำแข็งเปล่าแก้วแห่งความซวยใบนั้น

 

"นี่แกน่ะ เป็นโจรใช่รึเปล่า" ผมรีบหันควับไปหาต้นตอของเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง แต่ไม่เห็นมีใครหนิ ผมอาจจะหูแว่วจากความหิว

 

แต่เมื่อผมหันกลับมา

 

"จะรับงานไหมเจ้าหนู!" ลุงหนวดที่ผมเพิ่งไปสมัครงานด้วย ยื่นหน้ามาจ้องผม

 

"เฮ้ย ตาลุงดุร้ายที่ร้านแอรีสหนิ!!" ผมผงะถอยหลัง เตรียมตัวพร้อมจะวิ่งได้ทุกเมื่อ

 

"ข้ามีงานจะให้ทำ ถ้าทำสำเร็จจะให้เป็นเด็กทำความสะอาดหลังร้านก็ได้ตกลงมั้ย?"

 

"ลุงรู้ได้ไงว่าผมเป็นโจร!!?"

 

"เฮ้อ แกนี่ทึ่มจริงๆ อัพแต่สกิลที่โจรใช้ทั้งนั้น ใครจะไม่รู้!" ลุงหนวดยกมือขึ้นมากุมขมับ

 

"มันช่วยไม่ได้หนิ ก็ผม..."

 

"แกไม่มีคริสตัลล่ะสิ"

 

"เอ่ออ.. ก็นั่นแหละ"

 

"ฮ่าๆ แล้วฉันก็รู้ด้วยว่าแกไปที่ร้านเพื่อไปทำอะไรสักอย่างสินะ" ตาลุงหนวดหยุดพูดก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงจริงจังมากขึ้น

"ถ้าแกรับงาน ข้าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร ตกลงมั้ย"

 

"แบบนี้ก็ได้เหรอลุง"

 

"จะรับไม่รับห้ะ!!"

 

"ผมก็ไม่มีทางเลือกอยู่แล้ว รับก็ได้โว้ยย"

 

"ดีมาก" ลุงยิ้มกว้างก่อนจะโยนบางสิ่งมาให้

 

"อะ รับไปสิ" ผมพยายามจะรับไว้ แต่! แต่! พลาด 100 เปอร์เซ็นอยู่แล้ว

ของสิ่งนั้นหล่นลงกับพื้นพร้อมเด้งไปทางรูของท่อระบายน้ำ

ผมรีบใช้ความเร็วระดับ 3 พุ่งไปคว้ามา

.

.

"แหวนวงนั้น!! แหวนปลอมที่มีอัญมณีสีแดง!!"

.

.

 

ผมแบมือที่กำจนแน่นออก ไม่มีแหวน!! ผมมองไปที่รูท่อระบายน้ำที่ห่างจากมือผมประมาณ 1 เซนติเมตร...

 

"แกนี่มัน!!" เสียงลุงหนวดตะโกนขู่คำรามออกมา แล้วสักพักก็เงียบ...

 

"ฮึ"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" จู่ๆลุงแกก็ขำออกมาซะงั้น แต่ก็ดีกว่าโดนด่าละกัน

ผมลุกขึ้นยืนพลางปัดเสื้อกับกางเกงที่เปื้อน ใจก็คิด นี่เราจะพลาดงานไปถึงสองงานในเวลาเดียวกันเนี่ยนะ!!

 

"กะไว้แล้วว่าแกต้องมีวิญญาณฮาเดสอยู่"

 

"มันคืออะไรเหรอลุง?"

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น