Amazuki

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชายผู้มิอาจเห็นแม้ดวงอาทิตย์

ชื่อตอน : ชายผู้มิอาจเห็นแม้ดวงอาทิตย์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 9

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2563 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชายผู้มิอาจเห็นแม้ดวงอาทิตย์
แบบอักษร

"เมื่อใดที่เจ้ายอมแพ้ เมื่อนั้นเจ้าก็เหมือนได้ตายไปแล้ว"

 

ตอนที่7 ชายผู้มิอาจมองเห็นแม้ดวงอาทิตย์

 

"เจ้าไปเจอ โนบุนากะ มางั้นเหรอ"

"ใช่ มันทำให้ข้าต้องเป็นแบบนี้"ทสีรุฮิเมะ เอาเสื้อคุมออก รั่นจึงปรากฏให้เห็นถึงรอยแผลของแขนซ้ายผาดจากไหล่ไปจนถึงข้อศอก มันเป็นแผลที่ไม่อาจปิดสนิทได้ถึงแม้จะเป็นผู้ที่เป็นอมตะก็ตาม และยังมีรังสีอำมหิตที่แผร่กระจายออกมาจากบาดแผล เหมือนกับเป็นพิษที่ไม่มียารักษาได้ยังไงยังงั้น

"!!!แล้วการยิงธนูของเจ้าล่ะ"กิลด์มาสเตอร์ถามถึงสิ่งที่เป็นดั่งหัวใจของมิโกะนั่นคือการยิงธนู

"ข้ายังยิงได้ตามปกติ แต่มันก็แลกมาด้วยความเจ็บในบางครั้ง"

"ข้าห้ามนางหลายรอบแต่นางก็ไม่ค่อยฟังสักเท่าไหร่ ข้าจึงให้ยาบันเทาอาการเจ็บปวดให้นาง แต่ยานั่นกินมากไปก็ไม่ดี ข้าจึงอยากจะไปหาน้ำตาของราชาอสูรมารักษานาง"พูดและตั้งใจจะไปหาน้ำตาของราชาอสูรมารักษาทสึรุฮิเมะ น้ำตาอสูรเป็นดั่งยาที่ประทานมาให้จากพระเจ้าและยังทำให้คนนั้นเป็นอมตะ แต่การที่จะไปเอาสิ่งนั้นมันก็เป็นเรื่องยากแบบถึงชีวิต

"ไม่ ไม่ต้องเจ้าไปเอามันก็เท่ากับว่าไปตายเสียเปล่า ข้าไม่อยากให้ใครไปตายเพราะข้า โดยเฉพาะเจ้า"ทสึรุฮิเมะพูดเพราะไม่อยากให้ใครไปสละชีวิตเพื่อตน ถึงมาซาฮารุจะเป็นอมตะแต่ถ้าไปเอาน้ำตาอสูรเขาจะต้องจบชีวิตลงอย่างแน่นอน

"เจ้า...พูดแบบนี้มีใจให้ข้าสักหนิดแล้วสิน่ะ"มาซาฮารุทำเพื่อไม่ให้ความเครียดมันก่อตัวมากกว่านี้

"ไม่ ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าไปตายอย่างหมาข้างถนนก็แค่นั้น"

"ทสึรุฮิเมะ"

"ใครบอกให้เจ้าเรียกชื่อข้า"

"อแฮ่ม"เป็นกิลด์มาสเตอร์ที่ต้องหยุดสงครามความรักนี่ซะก่อน

"อืม ข้ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เจ้าไปเจอโนบุนากะแล้วก็ได้รอยแผลกลับมาข้าว่าเจ้าพักอยู่ที่โอซาก้าสักระยะจะดีกว่า เรื่องภารกิจของพวกเจ้าข้าจะให้คนอื่นทำแทน ส่วนเจ้าก็คอยดูแลนาง นี่ถือเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากหากเจ้าไปเจอโนบุนากะมาซะแล้ว"กิลด์มาสดตอร์พูดจบ แล้วทั้งสองก็เดินออกไปแล้วเขาก็นั่งคิดอะไรไปคนเดียว

"น้ำตาราชาอสูร?"

 

ใต้ต้นไม้ในทุ่งหญ้า

"ข้าคงต้องไปแล้ว"โอโคมิยะลุกขึ้นพร้อมกับดาบและเหล้าของตน ที่แห่งนี้เป็นเหมือนดั่งห่วงเวลาของโอโคมิยะเอง เพราะถึงที่นี่จะผ่านไปเพียง1ชั่วโมงแต่โลกภายนอกผ่านไปเป็นอาทิตย์เลยทีเดียวซึ่งโอโคมิยะก็รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว

"อืม"สิ้นเสียงเมื่อโอโคมิยะเดินออกมาและหันกลับไปมองก็ไม่พบใครอีกแล้ว แม้แต่สัตว์สักตัวเพราะที่นี่เป็นดั่งโลกของเขาเอง

"ดูเหมือนจะผ่านมาสัก3อาทิตย์ได้แล้วแฮ่ะ เป็นแบบนี้อีกแล้วสิหลับนานไปหน่อย"แล้วโอโคมิยะก็ยกเหล้าดื่มและเดินออกจากที่แห่งนี้เพื่อกลับไปที่กิลด์

 

อิคาริ

"เจ้าโอโคมิยะเล่นหายไปสามอาทิตย์เลยแฮ่ะ คงใกล้จะกลับมาแล้วมั้ง ช่วงนี้ออกเรือไม่ได้ด้วย ท้องฟ้ามันดูแปลกๆ เหมือนพายุครั้งใหญ่จะมายังไงยังงั้น"โมโตชิกะที่อยู่ที่อิคาริมาแล้วถึงสามอาทิตย์เพราะลางสังหรณ์ของเขามันบอกว่ายังไม่ถึงเวลาออกเรือ เขาเลยนั่งกกเหล้าอยู่ที่อิคาริมาเรื่อยๆ

"ข้ากลับมาแล้ว ที่กิลด์เป็นยังไงบ้าง ครั้งนี้ข้าใช้เวลานานไปหน่อยกำหนดเวลานอนของตัวเองไม่ได้สักที"โอโคมิยะที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ถามโมโตชิกะแล้วก๊กเหล้าต่อ

"เจ้าก็กลับมาในเวลาที่ข้าคาดไว้ กิลด์ก็ปกติดี ไม่มีอะไรเปลี่ยนจะมีก็แค่กิลด์มาสเตอร์ที่เครียดหนักอยู่ตอนนี้น่ะสิ แล้วสภาพอากาศเหมือนจะมีพายุเข้าด้วย"โมโตชิกะอธิบายสภาพในกิลด์ช่วงที่โอโคมิยะไม่อยู่ถึงเขาจะรู้ว่าโอโคมิยะคงรู้อยู่แล้ว

"คงเป็นเรื่องเจ้าโนบุนากะ กิลด์มาสเตอร์ ของกิลด์แห่งนรก"

"เจ้านี่รู้ทุกอย่างจริงๆ แต่ข้าคิดว่ามีเรื่องที่เจ้าไม่รู้อย่างนึงนั่นก็คือแผลของทสึรุฮิเมะที่ไม่มีวันรักษาหาย และนางก็อยู่ที่นี่จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้ทำภารกิจไหนเลย"โมโตชิกะเล่าถึงทสึรุฮิเมะให้ฟัง

"แผล?"

"นั่นไงข้าว่าแล้ว ดูเหมือนนางจะได้รับบาดแผลนั่นมาจากเจ้าโนบุนากะ จะเอายังไงดีล่ะโอโคมิยะ"โมโตชิกะลองหยั่งเชิงถามความต้องการของโอโคมิยะในเวลานี้

"ข้าว่านั่งกินเหล้าอยู่เฉยๆดีกว่า"

"ข้าก็ว่างั้น ชน"แกร่ง

 

อีกฟากที่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก

"ท้องฟ้าตอนนี้มันเป็นเช่นไรกัน ทำไมข้าถึงไม่สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ได้"ชายหนึ่งคนกำลังยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าที่เขียวฉอุ่ม พร้อมกับแหงนหน้ามองขึ้นไปที่ท้องฟ้า รอบกายชายผู้นั้นมีรังสีอำมหิตมากมาย จนตรงที่ชายผู้นั้นยืนอยู่หญ้าได้แห้งเหี่ยวจนตายไปหมด

"ข้าผู้มิอาจจะมองเห็นพระอาทิตย์ยามกลางวันเช่นนี้ได้งั้นรือ ทำไม่มันถึงเป็นเช่นนี้!!!"บึมรังสีอำมหิตแพร่การะจายเป็นวงกว้างจนทำให้ทุ่งหญ้าที่อุดมสมบูรณ์เหี่ยวเฉาและตายไปจนสิ้น และมันก็ถูกปกครุมด้วยสีเทาจนหมด

"ข้าควรจะเดินทางแล้วสิน่ะ เดินทางไปจนกว่าข้าจะสามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ได้"

 

 

ความคิดเห็น