triple_p

สวัสดีค่ะ เราเป็นนักเขียนใหม่ ขาดตกบกพร่องอะไรไปต้องขอโทษไว้นะด้วยนะคะ เติบโตไปด้วยกันน้า

Episode 23: ความจริง

ชื่อตอน : Episode 23: ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 23: ความจริง
แบบอักษร

 

Episode 23

-Phayap Talk-

“กว่าจะเสร็จ เฮ้อ”

“แต่ก็ถือว่าทันเวลา”

“สมใจพ่อคนอยากจะเซอร์ไพรส์เมียเขาล่ะ”

“หึ แต่ก็มีคนจะเป็นจะตายเพราะอยากเซอร์ไพรส์เมียนี่แหละ”

 ใช่แล้วละครับอีกแค่หนึ่งชั่วโมงก็จะเป็นวันเกิดของหนูพุกแล้ว นี่เป็นวันเกิดครั้งแรกของเธอที่เราคบกัน ผมก็อยากทำอะไรให้เธอบ้าง ปกติผมจะเป็นฝ่ายย้ายไปอยู่ห้องหนูพุก เห็นว่าเธอก็ไม่ค่อยได้มาห้องผมและมันก็สะดวกที่สุด ก็เลยเลือกจัดสถานที่ในห้องผม ตอนนี้ทั้งลูกโป่งของประดับต่างๆก็เต็มห้องไปหมด กว่าจะเสร็จได้ก็เล่นใช้เวลาไปหลายวันเลย

มันจะไม่ช้าขนาดนี้เลย ถ้าผมไม่ได้สั่งทำจิ๊กซอว์เป็นภาพหนูพุกขนาดใหญ่แล้ววันส่งไอ้เพทายที่อาสาไปเอาให้เพราะผมต้องจัดห้อง ดันทำหล่นจนจิ๊กซอว์ที่ประกอบมาหลุดออกจากกันแทบหมด เลยต้องมาเสียเวลาต่อใหม่ซึ่งก็ใช้เวลาไปไม่น้อย คิดถึงหนูพุกจะบ้าตายแล้วตอนนี้ ไม่ได้นอนกอดมาตั้งหลายวัน แถมเวลาเจอกันแต่ละทีก็น้อยนิด ผมติดเธออย่างกับอะไรดีแต่ก็นะได้อย่างเสียอย่าง ต่อไปจะสั่งทำเอาแล้ว ห่างกับหนูพุกแบบนี้ผมไม่เอาแล้ว

ไลน์ก็ไม่ค่อยตอบเธอกลัวเธออ้อนมาทีแล้วอดใจไม่ไหวหนีไปนอนกอดเธอ แล้วจะไม่เสร็จก่อนวันเกิดเธอเอา

“มึงรีบโทรหาหนูพุกดิ เดี๋ยวกูไปเอาเค้กมารอ”

“เออเดี๋ยวกูรอถ่ายวิดิโอให้”

ผมรีบโทรหาหนูพุกที่ปกติจะไลน์มาถามกันทุกคืน แต่โทรเป็นสิบสายเธอก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่ตอบ หรือจะหลับไปแล้ว พรุ่งนี้ก็วันหยุดนี่ปกติเธอต้องดูซีรีส์อะไรยันดึกนู้น แปลก

“หนูพุกไม่รับ”

“หรือจะหลับแล้วว่ะ”

“เอออาจใช่ มึงก็รอไปอีกสักคืน พรุ่งนี้ก็อยู่ทั้งวันค่อยเซอร์ไพรส์”

“อืม”

ถึงจะผิดหวังที่คิดว่าวันนี้จะได้ไปนอนกอดเธอแล้ว แต่ก็ไม่เป็นไร เพื่อเธอผมทนได้

 

มันต้องมีอะไรที่ผิดพลาดไปแน่ๆ เมื่อตื่นขึ้นผมก็โทรหาเธอจนสายก็ไม่รับไลน์ไปก็ไม่ตอบ ผมเลยไปหาเธอที่ห้อง ก็พบว่าเธอไม่อยู่แล้ว ตกใจคิดว่าเธอเป็นอะไรรึเปล่า แถมช่วงที่ผ่านมาไม่ค่อยได้คุยได้ดูแลเธออีก จนได้แต่คิดว่าไม่น่าทำอะไรแบบนี้เลย แต่พอนึกได้ว่าอาจจะไปหามิวผมเลยโทรหาเธอดู ปรากฏว่าหนูพุกไปหามิวจริง แต่น้ำเสียงที่มิวคุยกับผมดูไม่พอใจอะไรสักอย่าง ผมต้องทำพลาดอะไรสักอย่างไปแน่ๆ

“หรือหนูพุกจะน้อยใจที่มึงห่างๆไปว่ะ เขาอาจจะคิดมาก”

“แต่หนูพุกแคร์ไอ้ยัพจะตาย ปกติคงกลัวไอ้ยัพห่วงแล้วที่หายไปแบบนี้ ถ้าแค่น้อยใจคงไม่ขนาดนี้หรอก”

“กูว่ากูรู้สาเหตุล่ะ”คำพูดนั้นของพิภพทำให้เราสามคนหันไปมองมันอย่างพร้อมเพียง

“อะไรว่ะ”

“เอาไปดู”

“เอ่อ...กูว่าใช่เลยว่ะเพื่อน”

ภาพที่เห็นทำให้ผมพอจะเข้าใจได้เลย ถ้าผมเป็นหนูพุกผมคงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน เธอจะร้องไห้เสียใจไปถึงไหนแล้ว ทำไมผมแมร่งแย่แบบนี้ว่ะ แค่คิดว่าเธอเสียใจผมก็เจ็บไปหมดแล้ว แต่ตอนนี้คงต้องรีบไปอธิบายให้เธอเข้าใจก่อน

 

“เราก็ขอให้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะ ไม่งั้นคงผิดหวังในตัวนายมาก”

“ฉันไม่มีวันนอกใจหนูพุก”

“อืม งั้นก็คุยกันดีๆ ยัยนั่นร้องไห้จนหลับไปหลายรอบแล้ว”

เมื่อมิวเลือกที่จะเปิดทางให้ ผมก็ไม่รอช้ารีบตรงดิ่งไปหาหนูพุกทันที ภาพที่เห็นเมื่อเข้ามาทำเอาผมปวดหนึบไปทั้งหัวใจ ผมทำอะไรลงไป...

“อื้ออ”

ค่อยๆซับน้ำตาที่ยังคงหลงเหลือไว้ออกเบาๆ แล้วช้อนตัวเธอขึ้นอุ้นอย่างทะนุถนอมแค่เวลาไม่กี่วันเธอดูตัวเล็กลงอย่างเห็นได้ชัดเลยทั้งๆที่ปกติหนูพุกก็เป็นคนตัวเล็กอยู่แล้วแท้ๆ ไม่เอาอีกแล้วแบบนี้ต่อไปผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุดผมสัญญา

“จะพากลับเลยหรอ”

“อืม ไม่อยากห่างแล้ว จะได้ปรับความเข้าใจกันเลย ขอบคุณเธอมากที่ช่วยดูหนูพุก”

“งั้นก็ได้ คืนดีกันไวๆนะ”

“แน่นอน”

 

เมื่อมาถึงห้องผมก็วางเธอลงบนเตียงแล้วกอดเธอไว้แน่นให้สมกับที่อยากกอดมาตลอดหลายวัน รักเธอจะเป็นจะตายขนาดนี้จะนอกใจเธอลงได้ไง เป็นผมต่างหากที่กลัวเธอจะทิ้งกันจะมีสักกี่คนที่ต่อให้ผมทำผิดพลาดกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังพร้อมจะอยู่เคียงข้างและไม่ทิ้งกันไปไหนแบบเธอ หนูพุกมีความหมายกับชีวิตผมมากเหลือเกิน และในครั้งนี้ผมก็อยากจะขอโอกาสให้เธอได้ให้อภัยต่อความผิดพลาดของผมอีกสักครั้ง

“ฮึก อึก”

น้ำตาที่ซึมลงที่เสื้อไปถึงอกผมนั่นมันช่างทำให้ผมปวดร้าวเหลือเกิน ผมรู้ว่าเธอตื่นมาสักพักแล้ว เธอไม่ได้ลุกหนีไม่ได้ต่อว่า แต่แค่กอดผมแน่นแล้วร้องไห้เงียบๆเท่านั้น

“ร้องทำไม หืม”

กดจูบลงบนผมหอมเบาๆ ปลอบปะโลมให้เธอคลายสะอื้น

“ฮึก ยะ...ยัพจะเลิกกับหนูพุกหรอ อึก” ใครจะยอมเลิกว่ะ เสียงพูดที่สั่นเครือมาพร้อมเสียงสะอื้น จนผมต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นไปอีก

“ยัพไม่มีวันเลิกกับหนูพุก ไม่มีวัน”

“ไม่จริงหรอก อึก ยัพโกหก”

“ยัพรักหนูพุก รักมาก และรักแค่คนเดียวด้วย”

“รักกัน แล้วโกหกกันทำไม”

“หนูพุกฟังยัพนะ ให้ยัพได้อธิบายก่อน”

“ฮึก หนูพุกไม่อยากฟัง”

“ยัพขอครั้งนี้ครังเดียว นะครับ”

“กะ..ก็ได้ อึก”

“วันนี้วันอะไรหนูพุกจำได้มั้ย?”

คนตัวเล็กส่ายหัวไปมา จนผมต้องยื่นมือไปเกลี่ยผมที่ปกหน้าให้เธออย่างอ่อนโยน ร้องไห้จนตาแดงช้ำไปหมดแล้วเมียผม

“งั้นยัพพามาดูนี่”

ผมอุ้มคนตัวเล็กขึ้นแล้วพาออกมายังโซนห้องนั่งเล่นที่ถูกตกแต่งเอาไว้เพื่อเซอร์ไพรส์

ค่อยๆวางเธอลงแล้วสวมกอดเธอจากข้างหลังเกยคางไว้บนศีรษะทุยเล็ก

“วันนี้วันเกิดหนูพุกไง จำไม่ได้หรอ ยัพแค่อยากจะทำอะไรให้หนูพุกบ้างเลยเตรียมจะเซอร์ไพรส์หนูพุก ที่ต้องห่างก็เพราะต้องมาจัดห้อง เตรียมของ แล้วที่ช้าคงเป็นเจ้านั่น ที่เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยเลยต้องต่อใหม่ทั้งหมดเล่นเอาเสียเวลาไปสองวันเต็มๆ ที่ไม่ค่อยตอบไลน์ก็เพราะกลัวอดใจไม่ไหว หนูพุกก็รู้ยัพติดหนูพุกมาก ถ้าไม่หักห้ามใจไว้ ก็คงเตรียมให้เสร็จก่อนวันเกิดหนูพุกไม่ทันแน่ๆ”

“จะ..จริงหรอ ที่ยัพห่างไปเพราะแบบนี้หรอ”

“ใช่”

“แล้วเรื่องผู้หญิงที่ยัพไปให้ดอกไม้ล่ะ หนูพุกเห็นนะตอนยัพไปซื้อน่ะ ฮึก”

“เรื่องนั่นมันไม่มีอะไรเลย ตอนนั้นยัพไปซื้อดอกไม้ให้หนูพุกแล้วพอจะกลับไอ้ทันก็โทรมาบอกว่ามันสั่งดอกไม้ไว้เหมือนกันเลยให้ยัพรับไปให้เลย เพราะยังไงมันก็มาช่วยยัพจัดห้องที่นี้อยู่แล้ว ส่วนผู้หญิงที่ยัพเอาดอกไม้ไปให้น่ะ คือคนที่ไอ้ทันจีบอยู่ต่างหาก”

“แล้วทำไมต้องให้ยัพเอาไปให้ด้วย ทำไมไม่เป็นคนอื่น”

“จริงๆตอนนั้นมันก็อยู่ด้วยนั่งอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้ามมันถ่ายวิดิโอไว้เชื่อใจได้ แล้วที่ต้องเป็นยัพก็เพราะยัพเป็นคนเดียวที่มีแฟนแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นเอาไปให้แล้วบอกเพื่อนฝากมาพี่เขาคงไม่เชื่อคิดว่าจีบเอง”

“พี่หรอ”

“อื้ม ทันมันแอบชอบพี่เขา พวกยัพเลยช่วยมัน ทีนี้หายโกรธรึยังหืม”

“ไม่รู้สิ มันแค่เสียความรู้สึกไปแล้ว ตอนนี้ก็พยายามเข้าใจยัพอยู่”

“ขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ให้อภัยกันนะ”

“อืม ก็ได้ แต่วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ”

“ไม่ทำแล้วครับ”

เธอแสนดีกับผมแบบนี้เสมอเลย สิ่งที่เธอทำไม่ได้ทำให้ผมคิดว่าเป็นของตายจนอยากทำผิดกับเธอซ้ำๆแต่สิ่งที่เธอกลับทำให้ผมยิ่งเกรงใจและละอายใจทุกครั้งที่ทำผิดต่อเธอ

“นั่งรอนี่นะ เดี๋ยวยัพเอาเค้กมาให้เป่า”

ผมจัดการนำเค้กมาปักและจุดเทียนร้องเพลงให้เธอเป่าพร้อมดอกไม้ที่ซื้อมาจากร้านเมื่อวาน บรรยากาศที่มีเธออยู่ด้วยแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว

“ยัพตกแต่งเองเลยหรอ”

“อื้ม แต่พวกนั้นก็ช่วยด้วย”คนตัวเล็กที่ถูกผมจับนั่งตักกินเค้กไปมองของที่ตกแต่งไปมาอย่างน่ารัก ทำไมต้องน่ารักขนาดนี้ว่ะ สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวจนต้องก้มลงไปหอมแก้มเธอแรงๆทั้งสองข้าง คนยิ่งอดอยากมาหลายวัน วันนี้แหละไม่ปล่อยไปอีกแล้ว

“หนูพุกชอบจิ๊กซอว์มั้ย”

“ชอบ~”

“ยัพมีของขวัญจะให้หนูพุกอีกชิ้น รอนี่นะ”

เพราะวันเกิดเธอมีแค่ปีละครั้ง ตอนเลือกของขวัญก็เลยอยากจะซื้อไปซะหมด เลือกไม่ได้ก็เอามาหมดนั่นและ ผมเดินไปดึงผ้าที่คลุมกล่องขนาดใหญ่ไว้ แล้วเรียกคนตัวเล็กมาเปิด

“น้อง!!”

“หึ ชอบมั้ย”

“ชอบที่สุดเลย ยัพน้องน่ารักมากเลย” เมียจอมซนทิ้งตัวลงไปทั้งกอดทั้งซุกกับตุ๊กตาหมาน้อยที่ตัวโตเกือบเท่าเธอ ดูท่าจะชอบมากจนไม่สนใจของขวัญชิ้นอื่นของผมแล้ว

“วันนี้หนูพุกจะกอดน้องนอนๆ”

“ไม่ได้ ต้องกอดยัพสิ”

“หนูพุกไม่กอดยัพหรอก ยัพดื้อ คิกๆ” อารมณ์ดีแล้วสินะ เห็นท่าทางขี้เล่นของเธอแบบนี้แล้วความอดทนที่มีอยู่ก็หมดลงทันที

“งืออ ยัพปล่อยนะ หนูพุกจะกอดน้องงง”

“ค่อยกอด ตอนนี้มาให้ยัพกอดก่อน”

“ไม่เอาาา”

อุ้มเธอเข้านอนแล้วก็ได้กอดเธอจนสมใจแล้วนั่นและครับ หนูพุกถึงได้ออกมากอดน้องเธอ หึหึ

 

 

 

--------------------------------------------------------

อย่างพายัพหรอจะนอกใจหนูพุก คุคิ

ความคิดเห็น