มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ระลึกความหลัง

ชื่อตอน : ระลึกความหลัง

คำค้น : ตบจูบ ขืนใจ ท้อง พระเอกเลว

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 17:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ระลึกความหลัง
แบบอักษร

 ภพธรจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ ดวงตาคมดุไล่อ่านข้อความที่แก้วสุนีย์ส่งทางไลน์ของมินรญาวน ๆ อยู่หลายรอบ  วันมะรืนนี้ไอ้นั่นมันจะขึ้นมาหามินรญาเพราะจะถึงวันเกิดของมัน  

ในข้อความแก้วสุนีย์ขอร้องให้มินรญาพามันไปแนะนำให้คนที่บ้านรู้จัก  และยังบอกอีกด้วยว่ามันจะมีเซอร์ไพรส์ มือแกร่งกำเข้าหากันแน่น  กรามขบกันจนเป็นสันนูน เขาไม่รู้ว่า มินรญารู้หรือยังว่าหมอนั่นกำลังจะขึ้นมาหา   

หัวใจปวดหนึบเมื่อคิดไปว่าบางทีเธออาจจะนัดแนะกับมันไว้แล้วก็ได้   แก้วสุนีย์แค่ส่งไลน์มาเตือนอีกที ไม่รอช้าภพธรกดมือถือมินรญาไล่หารายชื่อของหมอนั่น  เขามีเวลาไม่มากเพราะทิ้งให้เธอกับลูกรออยู่ที่รถก่อนจะอาสาเดินขึ้นมาหยิบกระเป๋ากับโทรศัพท์มือถือให้ และโชคก็ยังเข้าข้างเขาเมื่อมาเจอข้อความนี้ก่อน   มินรญาก็ยังเหมือนเดิมเธอไม่เคยตั้งรหัสล็อกโทรศัพท์มือถือ  นี่เลยเป็นช่องทางทำให้ภพธรคิดแผนร้าย 

           "ขอโทษนะมีน  เต้ยต้องทำเพื่อลูก” ร่างสูงบอกกับตัวเอง ก่อนจะกดบล็อกเฟซบุ๊ก บล็อกไลน์ บล็อกแม้กระทั่งสายโทรเข้า แล้วกดลบเบอร์ที่มินรญาบันทึกไว้ว่าพี่นะทิ้ง   

มือแกร่งกดเข้าไปยังเฟซฯ ของแก้วสุนีย์  และก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำแบบเดียวกันนั้น  ใจหนึ่งก็ค้านขึ้นมาเพราะแก้วสุนีย์เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ถ้าเขาตัดสินใจบล็อกแก้วสุนีย์ออกจากชีวิตเธอ   มันจะโหดร้ายไปไหม   

มือที่กำลังจะกดลบค้างไว้แบบนั้นก่อนจะตัดสินใจกดออก แล้วเก็บมันใส่กระเป๋าถือของมินรญาดังเดิม  ปัญหานี้เป็นเรื่องที่เขาต้องจัดการด้วยตัวเอง   ไม่ควรพาลไปถึงคนอื่น  กำจัดไอ้มืดคนเดียวก่อนส่วนคนอื่นและปัญหาที่จะตามมาค่อยแก้อีกที อย่างน้อยก็ยังมีลูก คงทำให้มินรญาคิดอะไรรอบคอบขึ้นกว่าเดิม   

ร่างสูงเดินตรงมาที่รถเปิดประตูเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ  ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อส่งกระเป๋าถือให้เธอ 

           "ทำไมไปนานจัง” มินรญาถามเมื่อรับกระเป๋า 

           "ปวดท้องน่ะเลยเข้าห้องน้ำก่อน” ภพธรตอบก่อนจะเอื้อมมือมาบีบแก้มลูกเบา ๆ  

           "คนสวยของพ่อ บอกแม่สิคะว่าหนูอยากได้อะไร” ภพธรชวนลูกคุย แต่ตาคมดุกลับมองอยู่ที่หน้าคนเป็นแม่ 

           "มดยิ้มอยากเล่นน้ำค่า มดยิ้มจาไปทะเล" 

           "หืม” มินรญาครางในลำคอเมื่อลูกตอบคำถาม  คิ้วเรียวขมวดเป็นปมน้อย ๆ ก่อนจะฉีกยิ้มหวานเมื่อคิดได้ว่าลูกพูดเก่งขึ้น  และพูดเป็นประโยคยาว ๆ ได้แล้ว 

           "เก่งจังเลยลูก ใครสอนหนูพูดคะ" 

           "มดยิ้มจาไปทะเลค่า  ทะเลมีปลาตัวใหญ่” มดยิ้มยังคงพูดเจื้อยแจ้วออกมาตามประสาเด็ก   ภพธรอมยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าที่ออกอาการงง ๆ ปนดีใจของคนเป็นแม่ 

           "ใครสอนมดยิ้มพูด  พูดได้เยอะขึ้นนะเนี่ย” มินรญาหันไปถามคนที่นั่งอมยิ้มข้าง ๆ  

           "ไม่มีใครสอนหรอก  ลูกคงดูมาจากการ์ตูนนั่นแหละ” ภพธรอธิบาย 

           "แต่พูดเก่งขึ้นกว่าเดิมเยอะ เวลาเข้าห้องน้ำก็ล้างมือเองด้วย” มินรญายังบอกสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกให้ชายหนุ่มรับรู้ 

           "ก็ช่วย ๆ กันฝึกลูกนั่นแหละ  อีกหน่อยไปโรงเรียนจะได้ทำเป็น จริงไหมคะ” ท้ายประโยคหันไปถามลูกสาวตัวน้อย 

           "มดยิ้มจาไปโรงเรียน ที่โรงเรียนมีเพื่อน มีของเล่น มีครูคนฉวยด้วยค่า” มินรญายิ้มตามลูก  ก่อนใบหน้าสวยจะหุบลงเมื่อท้ายประโยคลูกพูดถึงครูคนสวย  ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองหน้าคนเป็นพ่อ  ก่อนจะเห็นเขาส่ายหน้าไปมาเร็ว ๆ  

           "อันนี้ไม่ต้องสืบต้องเป็นไอ้ธามสอนมาแน่นอน เรื่องนี้ไอ้ธามมันถนัด” ภพธรแก้ตัวก่อนจะยกให้เป็นความผิดของเพื่อนรัก 

           "เหรอ ธามนี่ร้ายจริง ๆ” 

           "ใช่ ๆ ไอ้ธามน่ะเห็นมันบื้อ ๆ แบบนั้น  มันร้ายลึกนะ” ภพธรถือโอกาสใส่ไฟอธิปเป็นช่อง 

           "นี่ไม่รู้เลยเหรอว่ามีนประชดนะ" 

           "โธ่มีน  เรื่องจริง" 

           "ไปเถอะเย็นแล้วเดี๋ยวมืด” มินรญาตัดบทเพราะรู้ว่าคนอย่างภพธรไม่เคยยอมรับอะไรง่าย ๆ อยู่แล้ว  ถ้าจับไม่ได้จริง ๆ ก็จะเถียงหัวชนฝาแบบนี้ 

           "มีนน่ะ” ชายหนุ่มทำเสียงออดอ้อน  เพราะรู้ว่ามินรญายังไม่เชื่อ 

           "ยุงจามค่ะ  มดยิ้มคิดถึงยุงจาม" 

           "นั่นไงเห็นไหม ลูกบอกว่าไอ้ธามสอน" 

           "เต้ย  ลูกบอกคิดถึงธาม” มินรญาหันมาดุ ใบหน้าสวยส่ายเบา ๆ อย่างเอือมระอากับคนที่พยายามแก้ตัว   

ภพธรยิ้มหวานประจบ เป็นยิ้มที่เห็นทีไรมินรญารู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจทุกที  โดยเฉพาะรอยบุ๋มข้างแก้มทั้งสองข้างนั่น ที่เธอเห็นทีไรใจเป็นต้องสั่น  และคนตัวเล็กบนตักก็ถ่ายทอดลักยิ้มนี้มาจากคนเป็นพ่อเต็ม ๆ  

           "ไปไหนดี บิ๊กซีหรือโลตัส” ภพธรถามเมื่อขับรถมาถึงจุดที่ต้องเลือกว่าจะไปทางไหนดี 

           "ไปเดินบีบีได้ไหม  ไม่ได้ไปนานอยากเดินดูของ” มินรญาเสนอพร้อมกับถามความเห็น 

           "โหเวลานี้คนเยอะนะ  ท้องอยู่ด้วยไหนจะลูกอีก  คนมันจะเบียดเอานะ" 

           "อยากไป" 

           "แล้วจะถามทำไม” ภพธรพูดกับตัวเอง เมื่อขับรถไปตามเส้นทางที่เธอต้องการ   

ตลาดบีบีเป็นตลาดนัดเสื้อผ้าที่สมัยก่อนเขาเคยตามมินรญามาเดินเล่น  แต่ภพธรไม่ชอบเท่าไรเพราะมันมีแต่ของผู้หญิง  แต่ที่ทนตามมาเพราะที่นี่มีร้านขนมจีนน้ำยาเจ้าเก่าที่เขาชอบ  อดทนเดินกับเธอสักหน่อยก่อนจะไปนั่งพักขากินของอร่อย 

           มินรญาเดินนำชายหนุ่มดูของในตลาดไปเรื่อย  ภพธรทำหน้าที่อุ้มลูกเดินตาม  บางครั้งมินรญาซื้อของนานเขาก็วางลูกลงให้ยืนรอ  เจ้ามดยิ้มดูเหมือนตัวเล็กนิดเดียวแต่พอให้มาอุ้มนาน ๆ ก็ทำเอาแขนล้าเหมือนกัน   

ชายหนุ่มลอบมองบนเมื่อคุณแม่ดูจะมีความสุขกับการมาเดินดูของจนลืมความเหน็ดเหนื่อย  มินรญาซื้อของให้ตัวเองและลูกจนแทบจะไม่มีมือถือของ แต่ก็ยังเดินไม่หยุด   ภพธรลอบปาดเหงื่อเมื่ออุ้มมดยิ้มเดินนานจนแขนจะหลุด 

           "มีนพอเถอะ  จะซื้อไปทำไมเยอะแยะลูกใส่ไม่ทันแล้ว ไม่ชอบเลยกระโปรงแบบนี้” ภพธรเอ่ยค้านเมื่อมินรญาจับดูชุดกระโปรงสีชมพูฟูฟ่อง  มันก็น่ารักอยู่หรอกแต่ชายหนุ่มไม่ชอบ อย่างมดยิ้มต้องเสื้อเชิ้ตพับแขนกับกางเกงยีนขาห้าส่วนถึงจะเหมาะ 

           "สวยดี” มินรญาหันมาเถียง 

           "อลังการไปใส่แล้วร้อนเชื่อเต้ยเถอะ  ลูกขี้ร้อนดูสิแค่นี้เหงื่อยังเปียกทั้งตัวเลย” ภพธรโบ้ยหน้าให้มินรญามองดูมดยิ้ม ที่ตอนนี้สองมือน้อยประคองขวดน้ำที่คนเป็นพ่อซื้อให้  ดื่มเอา ๆ เมื่อรู้สึกกระหาย 

           "ตายจริง! มีนลืมนึกถึงลูกไปเลย  ร้อนแย่แล้วลูก แม่ขอโทษนะเดินเพลินไปหน่อย” มินรญาหันไปคุยกับลูก  ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อออกจากหน้าผากและข้างแก้มให้ลูก 

           "ดูเต้ยสิ” ภพธรพูดเมื่อเห็นมินรญาสนใจแต่ลูก  เขาเองก็มีสภาพไม่ต่างจากมดยิ้ม  ผมเปียกเหงื่อจนลู่ไปกับศีรษะ  ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ  เสื้อยืดสีขาวตัวบางตอนนี้มีแต่เหงื่อท่วมไปหมด 

           "โหเต้ย!” มินรญาร้องอย่างตกใจเมื่อมองเขาเต็ม ๆ ตา 

           "ไม่โหอะมีน  ร้อนจะเป็นลมแล้วเนี่ย  พอยังกลับก่อนเถอะวันหลังค่อยมาใหม่นะ” ภพธรออกความเห็น เพราะตอนนี้เขาก็เริ่มแย่ เพราะอากาศที่ร้อนอบอ้าวนี่ 

           "ก็ได้ ๆ ขอโทษนะเต้ย ลืมไปว่าเต้ยขี้ร้อน" 

           "เพื่อเมียเต้ยทนไหว” มินรญาแอบขำให้กับคนที่บอกว่าทนไหว  ทั้ง ๆ ที่สภาพแทบจะไม่ไหว  เธอเดินเพลินจนลืมไปเลยว่าเขาเป็นคนขี้ร้อน  แล้วไหนจะต้องมาอุ้มมดยิ้มอีก แต่ก็แปลกทำไมเธอไม่ยักมีเหงื่อแบบเขา  คงเป็นเพราะภพธรชินกับอากาศเย็นจนเคยตัวสินะ  

           "มีนกินขนมจีนกันนะ  หิว” ภพธรเอ่ยชวนเมื่อเดินออกมาจนถึงทางแยกเข้าซอยที่มีร้านโปรดของเขา  มินรญานึกในใจทำไมแทงหวยไม่ถูกนะ นึกไว้แล้วเชียวว่าต้องชวนกินเขาชอบจริง ๆ เลยขนมจีนตีนไก่เนี่ย 

           "ลูกมาด้วยนะจะกินเหรอ" 

           "กินได้" 

           "ไม่ ๆ มีนหมายถึง มันมีแต่ของเผ็ด ๆ ลูกกินไม่ได้ แบบนี้” ภพธรทำท่าคิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ  

           "ใส่น้ำปลาให้ลูกได้ปะ กินเส้นกับน้ำปลา" 

           "มดยิ้มชอบกินน้ำปลาค่า” เจ้าตัวเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าน้ำปลา  ภพธรหน้าเสียเมื่อเห็นตาวาว ๆ ที่มองมาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเขา 

           "หมายความว่าไง ลูกบอกชอบกินน้ำปลา" 

           "คือแบบนี้นะ เอาไงดีล่ะ โธ่มีนใครจะให้ลูกกินข้าวกับน้ำปลาวะบ้าเปล่า” ภพธรเริ่มโวยวาย  อาการที่แสดงออกมาทำให้คนมองรู้สึกถึงความร้อนตัวของเขา 

           "พูดสักคำยัง" 

           "ก็มีนมองแบบนี้น่ะ" 

           "มดยิ้มกินน้ำปลาค่า น้ำปลาอาหย่อย”  

มือแกร่งตะปบลงบนปากเล็กจิ้มลิ้ม  เมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กจะพูดบางอย่างต่อ  ใครว่ามดยิ้มพูดไม่รู้เรื่องกันนะ ลูกเขาฉลาดจะตายแถมพูดเก่งด้วย แต่บางทีมดยิ้มก็พูดเรื่องไม่น่าพูด 

           "เด็กกำลังจำน่ะมีน  บางทีแกล้งกันไงเวลาฝากให้คนในออฟฟิศเลี้ยง  ก็จะบอกเต้ยว่าให้ลูกกินข้าวกับน้ำปลา แบบประชดเต้ยแบบนี้” ภพธรพยายามอธิบายให้คนตรงหน้าเข้าใจ 

           "เหรอ  พูดซะยาวเชียว” มินรญาออกแนวประชด 

           "จริง ๆ นะมีน  บางทีเต้ยฝากให้ไอ้ธามเลี้ยงมันก็บอกแบบเดียวกัน  เอาน้ำปลาให้กินบ้าง  กินน้ำพริกบ้าง กินมาม่าบ้าง ประชดนะมีน" 

           "อืมแค่พูดประชดก็ดีไป  ถ้าทำจริงมีนเอาตายแน่" 

           "ไม่มีใครทำแบบนั้นหรอกมีน ทุกคนรักลูกจริงไหม มดยิ้ม" 

           "จริงค่า มดยิ้มกินน้ำปลาจริง ๆ” 

           "พอลูกพอ สงสารพ่อบ้างนะ ๆ ลูกนะ" 

           "ตกลงจะกินไหมเย็นแล้วเนี่ย” มินรญาถาม เรื่องนี้เธอจะปล่อยผ่านไปก่อน เพราะนึกเห็นใจคนที่ยอมเดินทนร้อนจนเหงื่อท่วมตัวเพื่อเธอ 

           "ไม่กินแล้วกลืนไม่ลง ไปร้านบัวลอยดีกว่า หาอะไรที่ลูกกินได้ให้ลูกกินด้วย” ภพธรพูดถึงร้านข้าวต้มที่ชอบเเวะมากินเสมอเวลาเลิกซ้อมบอลสมัยเรียน ม. ปลาย 

           "อืมก็ดีไม่ได้ไปนานแล้วเหมือนกัน  อยากกินยำวุ้นเส้น” มินรญาเห็นด้วยเธอก็ไม่ได้มาร้านนี้นานแล้ว 

           "เต้ยอยากกินไส้อ่อนทอดกระเทียม  ไปเถอะหิวแล้ว เดี๋ยวมืดมายุงกัดลูก” ภพธรเอ่ยชวน  ก่อนจะเดินนำไปที่รถ  

หางตายังคงชำเลืองมองไปทางด้านข้างเป็นระยะ ๆ หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ดีนะ ขอให้แก้วสุนีย์ยุ่งจนลืมโทรหาเธอ  อย่างน้อย ๆ ตอนนี้ไอ้มืดนั่นมันก็ติดต่อเธอไม่ได้ชั่วคราว และตอนนี้ดูเธอจะมีความสุขกับลูก และหวังเหลือเกินว่าเขาจะทำให้เธอมีความสุขจนลืมคิดถึงคนอื่นไปบ้าง 

          ....................................................................................................................... 

เอามดยิ้มมาส่งจ้ะ เผื่อมีคนคิดถึง มีอีบุ๊คใน Meb นะคะฝากด้วย

ความคิดเห็น