stllengym
facebook-icon

นักเขียนอยู่ได้ด้วยผลตอบรับ..ถ้าอ่านแล้วชอบอย่าลืมคอมเมนต์กดไลท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 😋💕

ชื่อตอน : Ep26: ซ่อนหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 645

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep26: ซ่อนหา
แบบอักษร

26 

ซ่อนหา 

 

“ข้าวรอพี่อยู่หน้าห้องตรงนี้ได้มั้ย..ห้องพี่รกมากขอเข้าไปเก็บของแป๊บเดียว..อย่าเพิ่งไปไหนนะ” ให้ตายเถอะผมไม่เคยตะกุกตะกักขนาดนี้เลยในชีวิต เอาไงดีวะผมจะไล่ไอ้นอร์ทออกไปจากห้องตอนนี้ยังไงดี แม่งเอ๊ย! 

 

ผมรีบปิดประตูห้องก่อนจะวิ่งหน้าตั้งไปขย่มตัวของไอ้นอร์ทที่นอนนิ่งอยู่บนโซฟาให้รู้สึกตัวตื่น รู้แหละว่ามันต้องด่าผมจนพ่นไฟออกมาได้แต่จะให้ผมทำไงในเมื่อนานๆ ทีโอกาสดีๆ แบบนี้จะมาถึง 

 

“อะไรของมึงเนี่ย..เป็นเหี้ยอะไร!!” นั่นไงดอกแรก แค่นี้คงยังเบาๆ เอาเป็นว่าผมยังพอรับไหวเพราะต่อจากนี้ของจริงกำลังจะตามมา 

 

“มึงช่วยออกไปจากห้องตอนนี้ก่อนจะได้ปะ…หรือไม่ก็ไปซ่อนในห้องน้ำ…ใต้เตียง..ในตู้เสื้อผ้า…ชั้นวางหนังสืออะไรก่อนก็ได้!!” 

 

“เล่นเหี้ยอะไรของมึงไอ้คิง..ลนลานอะไรประสาท!!” 

 

“น่า..คิดว่าเล่นซ่อนหาก็ได้มึงไปซ่อนเดี๋ยวกูหา” 

 

“ปัญญาอ่อนนะมึงอะ..อยู่โลกมนุษย์นานจนเอ๋อแดกไปแล้วเหรอวะ! ตกลงว่าใครมาไอ้ฟรินท์หรือว่าไอ้โคล” 

 

“ไม่ใช่ทั้งสองคนนั่นแหละ..อย่าเพิ่งถามกูเยอะได้มั้ยไปซ่อนที่ไหนก่อนก็ได้กูขอร้องเลย!” 

 

“ทำไมวะหรือว่าสาวมึงมาเหรอ..แหมจะใช้ห้องกูเป็นม่านรูดอีกแล้วนะไอ้เวรคิง!!!” 

 

“ขอแค่ครึ่งชั่วโมงพอ..มึงจะไปไหนก็ไปเร็วหน่อยดิวะ!” 

 

“กูไม่ไป!! นี่มันห้องกู..มึงก็พาสาวของมึงไปที่อื่นดิโรงแรมข้างนอกมีตั้งเยอะตั้งแยะจะมาไล่เจ้าของห้องอย่างกูให้ออกจากห้องตัวเองเนี่ยนะจากให้กูก็ไม่ออก!!” 

 

“ไอ้ควายแบด! ถ้ากูพาเค้าไปข้างนอกเค้าก็ต้องสงสัยดิคิดว่ากูซ่อนใครไว้ในห้องอีก..ทำเพื่อเพื่อนสักครั้งไม่ได้เหรอวะ” 

 

“กูให้แค่สิบห้านาทีห้ามมีกิจกรรมทางเพศในห้องของกูไม่งั้น…มึงตาย!!” หลังจากที่นอร์ทพูดจบเขาก็อำพรางตัวเองไม่ให้ใครมองเห็น นี่คงถือเป็นอีกหนึ่งพลังวิเศษที่นอร์ทสามารถทำได้แต่เขาไม่ค่อยอยากจะทำนัก หลังจากนั้นคิงที่ดูลนลานสุดแสนจะเก็บอาการก็เดินกึ่งวิ่งไปยังประตูก่อนจะรีบเปิดให้หญิงสาวที่รอยืนอยู่เข้ามาภายในห้อง 

 

“ดูเหนื่อยๆ นะ..พาใครไปซ่อนมาหรือเปล่า?” เสียงเล็กเอ่ยถามขณะที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ คล้ายกับกำลังสำรวจสิ่งผิดปกติ 

 

“เปล่าไม่ได้ซ่อนใครเลย…พี่วิ่งเอาขยะไปทิ้งไม่งั้นเดี๋ยวข้าวก็หาว่าพี่เป็นคนสกปรกอีก” 

 

“แล้วไปนะ..” 

 

“ว่าแต่… เราจะกินกันเลยดีมั้ยพี่ว่าไปในห้องดีกว่าเนอะ” ไม่รู้ว่าผมเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า..เพราะหลังจากที่ผมพูดออกไปแบบนั้นอยู่ๆ คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันยุ่ง ก่อนจะมองหน้าผมเหมือนผมเป็นไอ้หื่นบ้ากามอะไรแบบนั้นได้ 

 

“นายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า” 

 

“หืม..ก็ข้าวบอกว่าจะให้พี่กินไม่ใช่เหรอ” 

 

“ฉันหมายถึงว่าฉันทำเค้กข้าวมาให้นายกินทำเป็นพิเศษเลย..คิดอะไรอยู่เนี่ย!!!” 

 

“อ้าวว..ไม่ใช่แบบนั้นเหรอ…แบบว่าอย่างว่าอะ” 

 

“ทะลึ่ง!! น้อยๆ หน่อยเถอะย่ะ….เอ้านี่พอดีว่าที่ร้านมีออเดอร์สั่งเค้กข้าวพอดีฉันก็เลยทำมาเผื่อ” หญิงสาวพูดขึ้นก่อนจะยื่นกล่องเค้กส่งมาให้ผม แม่งเอ๊ย! ผมคงดูบ้ากามมากแน่ๆ มาถึงก็จะชวนเข้าห้องเลยหน้าแตกชะมัด ผมรับกล่องเค้กนั่นมาแบบที่พูดอะไรไม่ออกทั้งเขินทั้งอายมั้งหน้าแตก 

 

“แค่นี้แหละ..กินให้อร่อยนะวันนี้นิตาอยู่ห้องฉันต้องกลับแล้วเดี๋ยวยัยนั่นจะสงสัย” 

 

“จะไม่อยู่กินด้วยกันก่อนจริงๆ เหรอ?” 

 

“แหนะ!” 

 

“หมายถึงกินเค้กในกล่องนี่ไง..พี่ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยจริงๆ สาบานได้” 

 

“นายกินให้เต็มที่เถอะ..ฉันขอตัวกลับก่อนนะออกมานานแล้วเดี๋ยวนิตาสงสัย” 

 

“พูดหวานๆ ส่งจุ๊บให้ก่อนกลับได้ปะ..วันนี้ก็ไม่เจอกันเลยทั้งวันคิดถึงจนแทบบ้าเลยนะ” 

 

“เฮ้ออ..นายนี่จริงๆ เลยนะ” 

 

“นะๆๆ ถ้าพูดหวานสัญญาเลยว่าจะกินให้หมดไม่มีเหลือ” เหมือนเธอกำลังกลั้นใจจะทำอะไรสักอย่างที่ดูไม่เป็นตัวเองสุดๆ แต่พอผมมองแล้วแม่งโคตรจะน่ารักน่าจับมาฟัดแก้มให้มันหายคิดถึงถ้าไม่ติดว่ามีไอ้นอร์ทแบดอยู่ในห้องนะสาบานได้ว่าป่านนี้ถึงจุดไคลแมกซ์ไปตั้งนานแล้ว 

 

“กินให้อร่อยนะคะพี่คิงข้าวทำสุดฝีมือเลยน้า…” ละลาย เกินคาด อยากเดินขึ้นเตียงไปกระโดดหรือไม่ก็หาหมอนมาจิกแบบไม่มีเหตุผล แม่งเอ๊ย! บทจะพูดหวานๆ ก็หวานจนผมแทบจะลงไปนอนดิ้นให้ตาย คนอะไรวะแม่งน่ารักไม่มีจุดสิ้นสุดขนาดนี้ 

 

“ครับ..สัญญาว่าจะกินให้หมดเลย แหะๆ” 

 

“งั้นฉันไปแล้วนะ..บายๆ” 

 

ผมเดินไปส่งเค้กข้าวที่หน้าประตูห้อง ก่อนจะเดินกลับเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้าที่หุบยิ้มไม่ได้สักที แต่ก็มีมารผจญอย่างไอ้นอร์ทโผล่หน้าขึ้นมาขัดจังหวะให้เสียอารมณ์จนได้ 

 

“ถามจริงๆ เหอะใจมึงจะเมคเลิฟบนเตียงของกูจริงๆ เนี่ยนะไอ้คิง!!” 

 

“ใจเย็นๆ ก่อนดิวะ…มึงก็ไม่ค่อยกลับมานอนไม่ใช่เหรอทำเป็นหวงไปได้” 

 

“ไอ้คิงไอ้ควาย..เตียงนอนกูหัดมีจิตสำนึกบ้างอย่าให้กูต้องด่ามึงไปมากกว่านี้!!” 

 

“เอาน่า..คนอยู่ร่วมกันก็ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัย” 

 

“อาศัยเหี้ยอะไร..มึงมันไอ้คนบุกรุกนี่มันห้องกู!” 

 

“เอ่อ..ขอโทษแล้วกันไม่ต้องด่าแล้วเดี๋ยวกูกินเค้กไม่อร่อย..พอเลยหยุดบ่นๆ ไอ้สัส!” ผมไม่สนใจไอ้นอร์ทแบดอีกต่อไป ไม่ว่ามันจะพูดอะไรผมก็จะไม่รับฟังมันทั้งนั้นเพราะต่อจากนี้ผมจะตั้งใจลิ้มรสชิมเค้กข้าวที่ผมได้มา แค่เห็นหน้าตาของเค้กก็รู้เลยว่าต้องอร่อยเหมือนคนทำแน่ๆ 

 

ผมเดินไปหยิบช้อนในครัวก่อนจะเดินกลับมานั่งลงไปที่โซฟาจุดที่ผมเคยนั่งก่อนหน้านี้ และก็หนีมารผจญแบบมันไม่พ้นสักที เวรเอ๊ย! 

 

“ไอ้แก่ไอ้เฒ่าหัวงู!” 

 

“มึงด่ากูทำไมเนี่ยเดี่ยวๆ ตัวต่อตัวกับกูเลยมั้ยมึงอะ..คนจะกินเค้กให้อร่อยเสียอารมณ์หมด” 

 

“ยัยนั้นเป็นโรสของมึงเหรอ..ทำไมใส่สร้อยของมึงอะจริงจังแล้วว่างั้น” 

 

“เรื่องมันยาวมึงไม่ต้องรู้สักเรื่องหรอกเสือกหายหน้าหายตาไปเอง!” 

 

“อะไรวะกูไม่เจอมึงตั้งนานแทนที่จะอัปเดตให้ฟังบ้าง..,แต่สวยใช้ได้เลยนะเจอได้ไงอะ? เคยฝั่งเขี้ยวที่คอยัง? แล้วดอกกุหลาบอะเคยให้ไปแล้วใช่ปะ? แต่ยัยนั้นเป็นมนุษย์จะไม่มีปัญหาใช่มะหรือยังไง?” 

 

“ไอ้นอร์ทมึงเป็นเหี้ยไรเนี้ย! ถามมากฉิบหาย” 

 

“ก็กูตื่นเต้นนี่หว่า...อยู่มาเป็นร้อยๆ ปีเพิ่งจะเคยเห็นคนจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนน่าตื่นเต้นจะตาย” 

 

“ไว้มึงไปตื่นเต้นตอนมึงมีเมียโน้น..กูจะซักประวัติถามมึงคนแรกเลย!” 

 

“ไม่อะ..คงอีกนานกูรอเจอคำสาปของตัวเองก่อนเรื่องมีเมียค่อยตามมา” 

 

“อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ..บางทีคำสาปมันไม่ได้แก้ง่ายๆ แบบที่มึงคิดหรอกนะ” 

 

“ดราม่าอะไรของมึงเนี่ย! ..ขอกูกินเค้กด้วยได้มะหิวสัสเบื่อเลือดแล้ว” 

 

“ไปไกลๆ เลย...เค้าทำให้มึงกินเหรออย่าสะเหล่อของๆกู...กูจะเก็บเอาไว้แดกคนเดียว” 

 

“ทีงี้ทำเป็นหวงไม่เห็นเสียงหวานตอนมาขอให้ออกจากห้องเพื่อหวังจะกินเด็กในห้องกูบ้างเลย!” 

 

“กูหมดอารมณ์จะพูดกับมึงแล้ว..ไปแดกคนเดียวในห้องน้ำก็ได้วะแม่ง!” 

 

@The Vampire House 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ 

 

“เข้ามา…” คีตะเอ่ยเสียงตอบรับก่อนที่บุคคลผู้มาเยือนจะเปิดประตูเข้ามาภายให้ห้องเผยให้เห็นชายหนุ่มมาดเนี้ยบที่กำลังก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของเขา 

 

“เข้ามาหากูแบบนี้..จะมาเบิกเงินหรือไง?” คีตะเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเอ่ยปากพูดออกไปอย่างรู้ทัน 

 

“ไม่ได้จะมาเบิกเงินแต่เห็นลุงขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานทั้งวันก็เลยเข้ามาดูมีอะไรให้ผมช่วยมั้ยอะพวกงานเอกสารผมก็พอจะทำเป็นอยู่บ้าง” 

 

“อย่างมึงนะไอ้โฮปช่วยอยู่เฉยๆ จะดีกว่า” 

 

“ผมก็อยากทำตัวให้มีประโยชน์บ้างนิ..เห็นคนอื่นเขามีงานทำกันทั้งนั้นมีแต่ผมคนเดียวเนี่ยที่ยังว่าง” 

 

“โดนยัยโซลบ่นมาอีกแล้วอะดิต่อมขยันทำงานเลยว่างั้น” 

 

“ไม่รู้ว่าจะบ่นอะไรกันนักกันหนาหน้าตายัยนั่นก็ดีอยู่หรอกเสียดายขี้บ่นขี้วีนไปหน่อย” 

 

“เหอะ..ทำไมวะถ้าไม่บ่นไม่วีนมึงจะเอายัยโซลทำเมียเหรอ” 

 

“ลุงก็พูดไปได้มาเป็นแม่ซะมากกว่าละมั้ง” 

 

“ชอบเหรอวะ?” คีตะวางปากกาในมือลงกับโต๊ะก่อนจะเงยหน้ามองโฮปเหมือนกับกำลังรอฟังคำตอบที่กำลังจะออกมาจากปากของเขาอย่างตั้งใจ 

 

“เปล่าซะหน่อยผมแค่บ่นให้ลุงฟังเฉยๆ ..อีกอย่างผมไม่อยากได้แม่เพิ่มมาอีกคนหรอกนะ” โฮปตอบออกไปในทันทีหลังจากคีตะได้ยินคำตอบจากปากของเขาก็ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรกลับมาโฟกัสกับเอกสารตรงหน้าต่อ 

 

“ถ้าอย่างงั้นก็ดีเพราะว่ากูชอบ….” 

 

“ว่าไงนะลุง!!!! ผมถามจริงๆ เลยนะมีแม่คนเดียวไม่พอเหรอ” 

 

“ทำไมวะถึงจะเจ้าระเบียบขี้วีนแต่ยัยนั้นก็…สวยไม่ใช่เหรอวะ” 

 

“เหอะ! ....อย่ามาอำผมให้ยากที่ลุงพูดมาทั้งหมดมันตรงกันข้ามอย่าคิดว่าผมไม่รู้คนอย่างลุงน่ะเคยพูดความรู้สึกจริงๆ ออกมาซะที่ไหน” 

 

“กว่าจะรู้ได้นะมึง..อยากให้มึงเห็นหน้าตัวเองตอนที่กูบอกว่าชอบยัยนั้นเหวอแดกเลยอะดิ ฮ่าๆ” 

 

“เลิกพูดถึงยัยโซลเหอะผมหลอนยังไงชอบกล” 

 

“ดีแล้วที่มึงไม่ได้ชอบอย่าไปยุ่งกับพวกชนชั้นสูงมันมากเลย..มันไม่ได้มองเราเป็นพวกเดียวกันนักหรอก..ลองไม่ได้ถูกบังคับให้ลงมาอยู่ด้วยกันแบบนี้มึงคิดเหรอว่าพวกชนชั้นสูงมันจะยอมมายุ่งกับชนชั้นกลางอย่างเรา” 

 

"ยกเว้นไอ้ปริ๊นซ์ไว้คนหนึ่งแล้วกันนะผมคุยกับมันถูกคอที่สุดละ” 

 

“เออ..จริงด้วยกูเกือบลืมไปเลยว่ามีเรื่องจะถามมึงอยู่พอดี” 

 

“ถ้าจะถามผมว่าลุงจะมีเมียตอนไหนละก็..ผมไปอนาคตมาบอกเลยว่ายังไม่เห็น” 

 

“กูไม่ได้จะถามเรื่องนั่นซะหน่อย…มึงจำครอบครัวนั้นที่เอาบ้านมาจำนองกับเราเมื่อสิบปีก่อนได้ปะ?” 

 

“หลังไหนอะลุง..มีเป็นร้อยๆ หลังใครจะไปจำได้” 

 

“ช่างมันเถอะมึงคงช่วยอะไรกูไม่ได้..จะไปไหนก็ไปได้ละกูจะทำงานต่อ” 

 

“เดี๋ยวก่อนดิลุงอย่าเพิ่งไล่กันดิ…ผมขอพูดเข้าประเด็นเลยละกัน” 

 

“นั่นไง..กูว่าแล้วคนอย่างมึงนะไอ้โฮปไม่เคยเข้ามาหากูเพราะเป็นห่วงจริงๆ หรอกมีอะไรก็ว่ามา..” 

 

“แหะๆ คืองี้นะลุงที่บ้านมันเงียบๆ อะขอจัดปาร์ตี้ได้ปะสังสรรค์ไรงี้อะ” 

 

“เหลืออยู่ในบ้านไม่ถึงห้าคนปาร์ตี้อะไรของมึง..ไร้สาระ!” คีตะส่ายหน้าให้กับความคิดของโฮปที่เสนอต่อเขา ในเมื่อคีตะเป็นผู้มีอำนาจที่สุดภายในบ้านไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องผ่านการอนุมัติจากเขาก่อน 

 

“ลุงลองคิดดูดีๆ นะ..นี่แหละเป็นโอกาสดีที่ไอ้พวกแม่งจะได้กลับบ้านกันบ้างปาร์ตี้ครั้งล่าสุดก็นานมากแล้วด้วยสมัยสงครามโลกครั้งที่สองได้มั้ง” 

 

“แล้วจะจัดเนื่องในโอกาสอะไรวะวันเกิดใครก็ไม่เห็นจะมี..สิ้นเปลืองเปล่าๆ” คีตะยังคงไม่คล้อยตามขอเสนอของโฮปได้โดยง่าย 

 

“ลุงนี่โบราณไม่ปรับตัวตามยุคตามสมัยจริงๆ เลย..จัดปาร์ตี้ไม่ต้องรอให้มีวันเกิดก็จัดได้…ปาร์ตี้สระว่ายน้ำเป็นไงลุง…ยังไงบ้านเราก็มีสระว่ายน้ำโคตรใหญ่จะได้ใช้ให้เป็นประโยชน์สักที” โฮปยังคงพูดต่อโดยไม่ทิ้งความพยายาม แค่คิดว่าคฤหาสน์หลังนี้จะกลับมามีชีวิตอีกครั้งแววตาของเขาก็แวววับลุกเป็นประกายขึ้นมาในทันที 

 

“จะดีเหรอวะ…” คีตะเอ่ยขึ้นพร้อมกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนักโดยที่มีสายตาของโฮปอ้อนวอนกะพริบตาปริบๆ ให้เขาอนุญาตในการจัดงานปาร์ตี้ในครั้งนี้ 

 

“ถ้าลุงอนุมัติให้จัดละก็..ลองคิดดูนะลุงมีสาวๆ สวยๆ ขาวๆ อกเป็นอกเอวเป็นเอวเดินไปเดินมาอยู่รอบสระ..อาหารตาชั้นดีที่ลุงไม่ค่อยจะได้เห็นบ่อยๆ แถมเผลอๆ ลุงอาจจะได้คั่วใครสักคนในรอบหลายปีก็ได้นะลุง คิกๆ” โฮปพูดไปพลางจินตนาการภาพแสนหวานสุดสยิวที่เขาคาดหวังโดยที่แววตาของคีตะในตอนนี้เห็นทีก็กำลังคล้อยตามเขาขึ้นมาอย่างได้ผล 

 

“มึงจะเอางบเท่าไหร่ก็ว่ามา……” 

 

แหนะๆ ลุงคีตะก็ไม่เบาเลยน้าาาาา 

**ไรท์พยายามดำเนินเรื่องให้เร็วที่สุดแล้วเซทแวมไพร์เนื้อเรื่องค่อนข้างยาว  

แงงงง อย่าเพิ่งเบื่อกันน้าไอ้ต้าวรี้ดเดอร์ทั้งหลายตอนแซ่บๆยังรออีกเยอะเลย อิอิ** 

(คีตะ) 

ความคิดเห็น