Broken butterfly (ผีเสื้อปีกขาด)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 10 คืนเสน่ห์หา

ชื่อตอน : บทที่ 10 คืนเสน่ห์หา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 229

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 16:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10 คืนเสน่ห์หา
แบบอักษร

 

 

 

 

"คุณเอลวิสมาขอพบขอรับ" เมื่อเบนจามินกล่าวจบ องค์กษัตริย์ก็ชะงักนิ่งทันที

 

เมื่อกล่าวกับองค์ชายจบ องค์กษัตริย์ก็รีบเดินออกไป ยิ่งนึกถึงองค์กษัตริย์ก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเอลวิส เรื่องราวทั้งหมดในวันวานหลั่งไหลเข้ามา ว่าพระองค์เคยมีเอลวิสอยู่เคียงข้าง เคยกล่าวคำหวานให้กันทุกๆเช้า

 

พระองค์เฝ้ากล่าวให้เอลวิสยกโทษให้ก่อนจะจากกัน เราไม่ควรจะเจอกันอีก แม้ในอดีตเราจะรู้สึกดีให้กันมากเพียงใดก็ตาม

 

"เขาอยู่ที่ใด?" องค์กษัตริย์หันไปถามเบนจามินองค์รักษ์คนสนิท

 

"คุณเอลวิสรอฝ่าบาทอยู่ที่ปีกขวาของวังค์ขอรับ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น องค์กษัตริยก็รีบเดินไปทันที

 

ขณะที่ก้าวเดินความรู้สึกในวันวานก็หวนคืนเพิ่มขึ้น ความทรงจำที่อยู่ด้วยกันเพียงสองปี แม้จะสั้นแต่ความรู้สึกที่เคยมีให้กันนั้นมากล้นยิ่งกว่าสิ่งใด ในพระหทัยอยากจะได้เห็นว่าเทพธิดาในวันวานจะงามขึ้นมากเพียงใด

 

เอลวิสคือความรู้สึกดีๆครั้งแรกของเจ้าชายอาร์มันโด้ในวันวาน คือโลกที่สว่างสดใสเมื่อพระองค์ยังเป็นเพียงแค่องค์ชายรัชทายาทเท่านั้น

 

พระองค์ไม่เคยลืมเลือนว่าเมื่อครั้งที่พระองค์ยังคงไม่ต้องมานั่งรับภาระที่หนักหนานี้ พระองค์มีความสุขมากเพียงใด

 

 

เมื่อองค์ฝ่าบาทเดินมาถึงที่หมายพระองค์ทรงครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะเปิดประตูใหญ่เข้าไป พระองค์เงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาใหญ่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ใบหน้าสวยคมนั้นที่ยังคงงามอยู่เสมอ ยิ่งเวลาผ่านไปเอลวิสก็ยิ่งงาม ผมยาวสีดำสนิท ดวงตากลมโตนั้นดึงดูดสายตาของพระองค์

 

"เจ้ามาพบเราด้วยเหตุอันใด?" องค์กษัตริย์เปิดบทสนทนาเสียงราบเรียบ

 

"ฝ่าบาท! ฝ่าบาทครับ" เอลวิสวิ่งเข้ามาสวมกอดองค์กษัตริย์แนบแน่น

 

"ใจเย็นๆเจ้ามาพบเรามีเหตุอันใด?" องค์กษัตริย์พยายามผละออกจากคนตรงหน้า เอลวิสถอยออกแต่โดยดี

 

"...คุณพ่อของผมท่านถูกใส่ร้ายครับ" เอลวิสพูดอย่างร้อนรนและร้องไห้สะอื้นออกมา

 

"แล้วเจ้ามีสิ่งใดให้เราช่วย?" องค์กษัตริย์ถามด้วยน้ำเสียงที่เดาไม่ถูก

 

เอลวิสเม้มปากเข้าหากันแน่น รู้สึกกดดันด้วยสายตาอันเย็นชานั้นขององค์ฝ่าบาท น้ำตาไหลเอ่อล้นด้วยความร้อนรน

 

"ว่าอย่างไร?" องค์ฝ่าบาทคาดคั้น

 

สำหรับเอลวิสนั้นองค์ฝ่าบาทนั้นเปลี่ยนไปไม่น้อย ทั้งหน้าตาที่ดูสุขุมขึ้น หนวดเครานั้นยิ่งทำให้องค์อาร์มันโด้ดูน่าเกรงกลัว

 

"ได้โปรดครับ..ได้โปรดช่วยคุณพ่อของผมด้วย เราแทบไม่เหลืออะไรแล้ว" เอลวิสล้มตัวลงจับท่อนขาขององค์ฝ่าบาทและร่ำไห้

 

"พ่อเจ้าทำสิ่งใดไว้เอลวิส เจ้าก็น่าจะรู้"องค์กษัตริย์เปรยให้คนตรงหน้าคิด

 

เมื่อไม่นานมานี้ ข่าวในประเทศอังกฤษแพร่ไปทั่วเรื่องที่โดโนแวนบิดาของเอลวิสคดโกงสภาในอังกฤษ จนโดนปลดออกจากตำแหน่ง ถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลเทรย์เวอร์

 

"ไม่จริงครับ พ่อของผมถูกกล่าวหา..ได้โปรด ได้โปรดเชื่อผม" เอลวิสยังคงวิงวอน

 

องค์กษัตริย์ทำใบหน้าเรียบเฉย แต่ในพระหทัยกลับรู้สึกสงสาร ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา นั่งกอดขาของพระองค์ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี

 

ในที่สุดองค์กษัตริย์ก็เอาชนะความรู้สึกนั้นไม่ได้ พระองค์จับไหล่ให้เอลวิสลุกขึ้น สวมกอดคนตัวเล็กด้วยความสงสาร ศรีษะของเอลวิสซบอิงที่อกแกร่ง

 

"พระองค์..ไม่ต้องการผมแล้วหรือครับ" เอลวิสถามพระองค์เสียงเบา องค์ฝ่าบาทขมวดคิ้วเบาๆ

 

"เจ้าพูดสิ่งใด มันจบไปแล้วเอลวิส" เอลวิสส่ายหน้าเบาๆ

 

"เรารักกันไม่ใช่หรือครับ..เหตุใดพระองค์จึงต้องมีคนอื่น พระองค์ไม่รักผมแล้วหรือครับ?" องค์ฝ่าบาทลูบหัวเล็กเบาๆ

 

"มันเป็นหน้าที่ของเราเอลวิส ทุกคนต่างมีหน้าที่ เรื่องของเรามันผ่านมานานแล้ว" องค์ฝ่าบาทพยายามปลอบคนตรงหน้า

 

"หากเป็นหน้าที่..ฝ่าบาทคงไม่ได้รักเขาใช่หรือไม่ครับ" องค์ฝ่าบาทเงียบลง หากพูดว่าไม่ได้รักออกไป ก็คงคล้ายกับการให้ความหวังร่างเล็ก

 

"เพราะเหตุใดครับ เพราะเขาสามารถมีพระโอรสให้พระองค์ได้อย่างนั้นหรือ" เอลวิสพูดพร้อมน้ำตา

 

"เราเป็นกษัตริย์ เราจำเป็นที่จะต้องมีโอรสเพื่อสืบบัลลังก์" องค์ฝ่าบาทพยายามพูดด้วยเหตุผล แต่เอลวิสกลับเอาแต่ร่ำไห้

 

"หากเป็นเช่นนั้น..พระองค์ให้ผมเป็นสนมของพระองค์ได้หรือไม่ครับ" ร่างเล็กพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เคียงข้าง

 

"เจ้าพูดสิ่งใดออกมารู้ตัวหรือไม่เอลวิส!" องค์กษัตริย์ตะหวาดด้วยความโกรธ

 

"ศักดิ์ศรีของเจ้าหายไปอยู่ที่ใด เจ้าอยากให้เราช่วยถึงขนาดยอมเอาตัวเข้าแลกเช่นนี้เชียวหรือ!" องค์กษัตริย์เขย่าไหล่คนตรงหน้าอย่างแรง เพื่อเตือนสติ

 

"ผมแค่อยากเคียงข้างพระองค์ครับ แม้ว่าผมจะต้องเป็นรองเขาผมก็ยอม ผม..แค่อยากอยู่ข้างๆพระองค์" เอลวิสกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้น องค์ฝ่าบาทถอดหายใจเบาๆ

 

"เราไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกเอลวิส เราไม่ควรเจอกันอีกด้วยซ้ำ" องค์กษัตริย์กล่าวและหันหลังกลับ ไม่ทันได้ก้าวออกไป ก็ถูกกอดจากข้างหลัง

 

"ได้โปรดครับ..ผมตัดสินใจดีแล้ว ได้โปรดอย่าทอดทิ้งผมอีกเลย ผมไม่เหลืออะไรแล้ว" คนที่กอดอยู่อ้อนวอนอย่างน่าเห็นใจ

 

องค์ฝ่าบาทหันกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ พระองค์กำลังจะกล่าวให้ร่างเล็กถอดใจ แต่คนตรงหน้ากลับเขย่งปลายเท้าจูบองค์กษัตริย์

 

รสจูบอันหอมหวานนั้นทำให้องค์กษัตริย์ปฎิเสธไม่ลง พระองค์เคลิบเคลิ้มกับความอ่อนหวานที่ถูกมอบให้ มือหนาของพระองค์ไร้ซึ่งสิ่งควบคุม ไล้ลูบไปทั่วเรือนร่างนั้นด้วยความหลงไหล

 

บัดนี้ความผิดชอบไม่มีอีกแล้วมันกลับถูกแทนที่ด้วยความสเน่ห์หาที่ไม่สามารถถอนตัวได้ องคกษัตริย์สัมผัสร่างเล็กด้วยความปราถนา ไร้ซึ่งความรู้สึกอื่นใด

 

ทั้งสองร่วมรักกันทั้งคืนด้วยความรู้สึกหลงไหล เผลอไผลด้วยกามารมณ์ คืนนี้ช่างเป็นคืนแห่งสเน่ห์หา ความปราถนาที่ร้อนแรงส่งผลให้ไม่สามารถยับยั้ง

 

 

องค์กษัตริย์รู้สึกตัวอีกครา เมื่อได้ยินเสียงดังลั่นไปทั้งห้องบรรทมใหญ่ และตกพระทัยเมื่อเห็นพระชายาของพระองค์ยืนร่ำไห้ น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดนั้นอาบแก้มนวล

 

พระองค์ไม่มีคำแก้ตัวใดๆเพราะพระองค์ไม่ได้รัก ไม่เคยให้ความหวัง มันคงไม่มีความหมายเมื่อหัวใจไม่รู้สึกรัก หากเพียงแต่รู้สึกพึงพอใจก็แค่นั้น พระองค์เพียงแค่เอ่ยถามเสียงเบา

 

"สเตฟานี่...เจ้าเข้ามาทำไม" องค์กษัตริย์ถามเสียงอ่อน

 

"..ผมนำอาหารเช้ามาให้พระองค์ครับ แต่ตอนนี้มันตกพื้นแล้ว ผมขอตัวนะครับ"

 

 

เมื่อพูดเพียงแค่นั้นร่างเล็กก็รีบเดินออกไป องคกษัตริย์รู้ดีว่าองค์ชายเจ็บปวดมากเพียงใด แต่หากจะให้พระองค์พูดแก้ตัวทั้งที่ไม่ได้รู้สึกรักมันก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน

 

 

 

 

 

-----------------------------------------------------

 

 

 

 

( เอลวิส เทรย์เวอร์ )

 

 

 

มาอัพต่อให้แล้วนะคะ💗🎉

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ💖🙏

 

 

รอคอมเม้นท์ค่ะ💖😍

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น