Why's house
email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 16:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#6
แบบอักษร

<ความเดิมตอนที่แล้ว>

 

"ม--"

"อาหารมาเสริฟแล้วค่ะ" ยังไม่ทันทีซันโฮจะได้ตอบอะไรอาหารก็มาเสิร์ฟส้ะก่อน

"อ่าา อาหารมาแล้ว กินกันๆ" เสียงเพื่อนตัวเล็กอย่างยูรีเอ่ยขึ้นเมื่ออาหารมาวางตรงหน้า

"เรื่องกินนี้ไวตลอดเลยนะ"

"ก็คนมันหิวนี่!"

"ฮ่าๆ ซันยังไม่แนะนำเพื่อนให้พี่รู้จักเลยนะ"

"แฮร่ๆ ลืมสนิทเลย"

"นี่ 'โอ ยูรี' ค่ะ เพื่อนที่คณะหนูเอง"

"อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

"ยูรี นี่พี่บีโฮนะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ปากก็ตอบไปแบบนั้นเเต่ก็ไม่ทำให้ยูรีล้ะสายตาจากอาหารตรงหน้าได้

" ดูท่าจะหิวจริงๆนะ555"

" หื้มม. ขอนั่งด้วยคนสิ!!" เสียงทุ้มจากผู้มาใหม่เอ่ยถามก่อนจะขยับมานั่งข้างซันโฮทั้งๆที่ยังไม่ได้คำตอบของคำถามเมื่อสักครู่ ตอนนี้วิญญาณอย่างซองมินตาร้อนผ่าวด้วยความโมโห

"พี่ชะ.ชินซอง" ร่างบางถามคนข้างๆที่พึ่งมานั่งอย่างตกใจ

"หืม.รู้จักพี่ด้วยหรอคะ?"

"ค.ค่ะ ตามสบายเลยค่ะ อ้ะ!!?!" หญิงสาวร้องสะดุ้งเมื่อรู้สึกเหมือนมีใครหยิกเข้าที่เอวของตน

"ซัน! เป็นอะไรไป?" เพื่อนสาวถามซันโฮที่ร้องสะดุ้งเมื่อครู่

"อ้ะ มะ.มดกัด รีบกินข้าวกันเถอะนะ " ซันโฮตอบอย่างติดๆขัดๆ

"อยากโดนหนักกว่านี้มั้ยล้ะ!" เสียงวิญญาณเอ่ยถาม

"เลิกยุ่งกับฉันพักนึงได้มั้ย เเค่ตอนพักเที่ยงก็ยังดี" ร่างบางตอบกลับวิญญาณในใจที่อารมณ์กำลังเดือดมากตอนนี้

"ไม่ได้!!"

"ทำไมล่ะ นะคะ นะคะรุ่นพี่ซองมิน ขอนะเเค่ตอนนี้นะๆๆ"

"ย่าาาห์!. นี่เธอกล้คอ้อนผีหรอห้ะ น่ารักจัง"

"คิคิ ตกลงตามนี้เนอะ"

"ไม่ได้!!" ร่างสูงตะโกนใส่หูร่างบางจนสะดุ้ง

"555 เธอนี่ตลกชะมัด"

"อะไรของนายเนี่ยเป็นเเค่เอ่อ..."

"ซันเป็นอะไรมั้ย คุยกับใคร?" เพื่อนสาวที่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามเอ่ยถามเพราะเมื่อครู่ ร่างบางเผลอหลุดปากพูดกับซองมินจนคนที่ร่วมโต๊ะอยู่ได้ยิน

ย่าาาห์ น่าอายชะมัด หญิงสาวคิดในใจ

"พี่ว่าเรากลับไปพักดีกว่านะ วันนี้พี่เห็นเราดูแปลกๆตั้งเเต่เดินมากินข้าวแล้ว" พี่บีพูดก่อนเอื้อมมือไปจับมือซันโฮ

"พี่ว่าไปเดินเล่นดีกว่าจะได้ผ่อนคลาย" ชินซอง พูดแทรกก่อนที่จะมีปากเสียงกับบีโฮเล็กน้อย เมื่อทั้งสองยืนเถียงกัน ซันโฮจึงเดินหนีออกมาคนเดียว

"อ่าวซันไปไหนแล้วอ่ะ" ชินซองมองหาซันโฮรอบๆ

"ก็พี่มัวแต่เถียงกันอ่ะหุ้ว" ยูนีพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายรุ่นพี่ทั้งสองคนแล้วเดินหนีไป

หลังจากนั้นบีโฮและชินซองที่พึ่งเถียงกันเสร็จจึงเดินตามหาร่างบางทั้งที

"เพราะมึงเลยไอ้ชินซอง" บีโฮพูดขึ้น

"มึงนั่นแหละไม่ต้องมาว่ากูเลย น้องเดินหนีไปไหนแล้วเนี่ย"

ทั้งสองยังคงเดินหาซันโฮอยู่ ส่วนเจ้าตัวที่ทั้งคู่หาอยู่นั้นก็เดินห่างโรงอาหารออกมา ผ่านตึกเรียนต่างๆก่อนจะหยุดอยู่ที่สวนหลังหอพักชายซึ่งมีตึกตั้งอยู่

"ตึกอะไรน่ะ" ร่างบางได้เพียงแค่สงสัย แต่ไม่คิดจะไปยุ่งอะไร เพราะบีโฮที่สั่งห้ามไม่ให้เข้าไป เลยหยุดอยู่เเค่ส่วนหลังหอพักชาย

"อ่าา..สดชื่นจัง หอมมากด้วย" หญิงสาวหลับตาและสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆแล้วค่อยๆลืมตามาพบกับซองมินที่ใส่เสื้อสีชมพูพาสเทลยืนอยู่ตรงหน้า

" ย่าาห์.. น่ารักจัง อะ.เอ่อ" ซันโฮเผลอหลุดปากชมร่างสูงตรงหน้าไป ตอนนี้เจ้าตัวที่ถูกชมก็ยิ้มเขินไม่หยุด //หว่า.ผีเขินแล้วต้องน่ารักขนาดนี้เลยหรอ

"น่ารักจริงหรอ หื้มม!?!" ร่างสูงเปลี่ยนตำแหน่งมานั่งข้างๆแล้วเอ่ยถาม

"จริงมั้งง! ก็มันไม่เหมือนผีที่เคยเจอมานี่ ส่วนใหญ่ที่เจอก็มาขอให้ช่วยบ้าง ขอส่วนบุญบ้าง มาหลอกมาหลอน แต่นายน่ะไม่เห็นเหมือนผีตนอื่นเลย"

"ไม่เหมือนยังไงไหนพูดสิ้"

 

"ไม่เหมือนเพราะว่านายน่ะ มาเพื่อกวนประสาทไงล่ะ-_-"

"ไม่จริงนะ!!"

"555 ล้อเล่นน่าแต่ก็จริง" ร่างบางยิ้มหัวเราะมีความสุขเมื่อได้เเกล้งผีตรงหน้าคืน

"เธออย่ายิ้มอย่างนี้สิ ฉันเป็นผีอ่อนไหวง่ายนะยัยบ๊อง"

"จริงหรอ" ร่างบางก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้วิญญาณข้างๆ

"ย่าาห์..ถ้าใกล้กว่านี้จะจูบแล้วนะ" ว่าแล้วก็รีบถอยหนีและเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"วันนี้รุ่นพี่หยิกฉันเจ็บมากเลยนะ" หญิงสาวพูดและทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่ร่างสูง

"ทำไม จะทำโทษผีอย่างฉันหรอ?" พูดพร้อมทำหน้าทะเล้นใส่

"เถอะน่า เดี๋ยวก็รู้เองอย่าไปยุ่งกับนายนั่นเลย เชื่อฉันเถอะ" ซองมินพูดก่อนจะนอนตะเเคงเอนหัวไปซบลงที่ตักซันโฮ

"หึ้ยย.ลุกเดี๋ยวนี้เลยย"

"อยากกลับไปเป็นคนจังซัน ถ้ามันจะได้รับความอบอุ่นจากเธอมากกว่านี้" คนบนตักร่างบางพูดทั้งๆที่หลับตา ร่างบางเลยปล่อยให้นอนต่อไป

"ทำไมนายถึงตายล่ะ" ซันโฮถามด้วยความสงสัย

"ฉันตายเพราะ......"

 

 

ความคิดเห็น