อายคอนแทค

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 31. เกาะร้าง TT

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 16:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31. เกาะร้าง TT
แบบอักษร

ฉันนั่งกุมเข่าลงที่พื้นทรายอย่างโดดเดียว 

 

ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืด 

 

จะเห็นก็แต่ดวงจันทร์ที่ส่องแสงอยู่บนฟ้าไกลๆสลัวๆ 

 

 

 

 

เสียงหัวใจฉันเต้นดังตึกตักๆเพราะความกลัวที่ฉันควบคุมไม่ได้ 

 

ฉันไม่ชอบความโดดเดี่ยว และอ้างว้างแบบนี้เลย 

 

ถ้ามีสัตว์ร้ายเข้ามา.. งูเลื้อยมา.. ฉันจะทำยังไง.... T^T 

 

ยิ่งคิดถึงสิ่งที่น่ากลัว บนเกาะแห่งนี้ สถานที่แบบนี้.. ยิ่งคิดแล้วก็ยิ่งทำให้ฉันจิตตก ..ฉันจะหลับตาลงนอนข่มตาให้หลับสนิทได้อย่างไรกัน.... TT 

 

ถ้าอย่างนั้นละก็ คืนนี้ฉันขอที่จะตัดสินใจที่จะไม่นอนก็แล้วกัน เพราะฉันกลัว.. ฉันกลัวจริงๆ ฉันกลัวงู ฉันกลัวผี ฉันกลัวคน.... ฮือออ TT 

 

ฉันนั่งก้มหน้ากุมเข่าพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบหน้า 

 

ฉันร้องไห้จนดวงจันทร์ก็เริ่มลาลับฟ้าไปอย่างช้าๆ.. บ่งบอกว่าฉันอยู่ที่นานมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่น้ำตาก็ยังไม่ยอมหยุดไหลสักที ฉันกลัว.. ฉันกลัวมากจริงๆ เลือดนักสู้ของฉันยูอาคนนี้มันหายไปไหนหมดกันนะ.. TT 

 

ตาฉันเริ่มหลี่ลง.. หลี่ลง.. เพราะความเพลีย ..  

 

พรึบ!!! 

 

"น้องสาว...." 

 

จากที่นั่งอยู่อย่างหมดหวังที่บนหาดทราย ตัวฉันก็ลอยลุกขึ้นมาด้วยแรงของผู้ชายร่างใหญ่ 

 

"ปล่อยฉันนะ!!!" 

 

ฉันสะบัดมือผู้ชายร่างใหญ่นั้นทิ้งพร้อมหันไปมองหน้าด้วยตาค้อน!!! 

 

"โอ๊ะ!!!? พี่คือชาวประมงบนเรือเมื่อกี้ที่ช่วยหมาใช่มั้ยคะ... จากที่หนูเห็นพี่น่าจะเป็นคนจิตใจดี มีเมตตา พี่อย่าทำอะไรหนูเลยนะคะ ช่วยเมตตาหนู แล้วปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูขอร้อง" 

 

ฉันพูดจาหว่านล้อมชาวประมง หวังจะให้เค้าใจอ่อน.... ขอละ 

 

"ฮ่าๆๆๆ พูดอะไรจ๊ะหนู ขอล้งขอร้องอะไรกัน ไม่ต้อง!!! พี่อะ.. มีเมตตากับหนูอยู่แล้ว ว่าแต่หนูชื่ออะไรจ๊ะ?" 

 

พี่เค้าคงไม่คิดจะทำอะไรฉันแล้วละมั้ง 

 

"หนู ..ชะชื่อ..ยูอาค่ะ" 

 

"โอ้วววว.. ยูอา... ชื่อเพราะดีสะด้วย พี่ชอบชื่อนี้จัง เดี๋ยวตอนเราไปสนุกกัน พี่จะครางชื่อน้องให้ดังลั่นเกาะเลยนะจ๊ะ ยูอาาา... ยูอาาาา... โอ้ววววว ซีส!~" 

 

ป๊าบบบบบบบบบบ!!!! 

 

"โอ๊ยยยย นี่น้องยูอาจ๋าตบพี่หรอจ๊ะ.. ชอบความรุนแรงก็ไปบอก" 

 

ใช่ฉันตบแกเองแหละ ไอ้สารเลว!!! 

 

ไอ้ชาวประมงบ้ากาม สถานการณ์แบบนี้ฉันต้องไว้เนื้อเชื่อใจคนแปลกสิ ยูอาเอ้ยยย 

 

"มามะ.. มาเป็นของพี่สะดีๆ พี่หิวมานานแส๊นนนานแล้วจ้า....." 

 

ชาวประมงทำหน้าตาหื่นกรามค่อยๆเดินมาหาฉัน มือของมันทำท่าทางจะปิ๊บๆที่หน้าอกฉัน ฉันรีบยกมือขึ้นกำบังหน้าอกตัวเอง ทุเรสที่สุด!!! 

 

"ถอยไปนะ!!! ไม่นั้นฉันฆ่าแกแน่!!!"  

 

"โอ๊ยยยๆ น่ากลัวจังเลย" 

 

ชาวประมงทำน้ำเสียงยียวนกวนประสาท แล้วขยับเข้ามาใกล้ฉันเข้าเรื่อยๆ 

 

ฉันมองดูทรงมันแล้วถึงแม้ว่าฉันไม่เคยแพ้ใคร แต่เมื่อกี้ก็เพิ่งเกือบไม่รอดพวกหื่มกาม 

 

ขืนถ้ายังฝืนตัวเอง ดันทุรังที่จะสู้มันกับมันอยู่ มีหวังฉันต้องง.....  

 

ทันใดนั้นชาวประมงถอดผ้าที่คาดเอวออก  

 

ฉันรีบตั้งหลัก หันหลังพร้อมสตาร์ท แล้ววิ่งทันที 

 

ชาวประมงโยนมาห่มที่ตัวฉันทำเอาฉันเสียหลักแล้วล้มลง 

 

ชาวประมงวิ่งเข้ามาสวมกอดฉันทันที 

 

"ออกไปนะไอ้เวร" 

 

ฉันพลักอกชาวประมงออกไป จนสังเกตุเห็นตรงขอบกางเกงมีดปลายแหลมเสียบอยู่ 

 

"หน้าตาสวยๆแต่ทำไมปากร้ายขนาดนี้ละจ๊ะ พี่ชอบ พี่ขอจุมพิตให้ชื่นใจเลยนะจ๊ะ^^" 

 

หน้าชาวประมงที่ทำปากจู๋ ใกล้เข้ามาใกล้ฉัน ขึ้นเรื่อย.. ใกล้เข้ามา.. ใกล้..เข้า..มา.. 

 

ฉันหลับตาลงอย่างใจเย็น ..ขอโทษนะ.. ฉันไม่มีทางเลือก.. 

 

ฉึบ!!! 

 

ฉันคว้ามีดที่ขอบกางเกงของชาวประมงมา เฉือนเข้าที่คอ เลือดสาดเข้าเต็มหน้าฉัน....   

 

"ขอโทษนะ.." 

 

"ที่ฉันทำไป...." 

 

"ก็เพราะ ..ป้องกันตัว.." 

 

หลังจากนั้นฉันก็ภาพตัด 

 

พรึบ!!! 

 

"ยูอา..ยูอา.." 

 

เสียงผู้ชายเรียกชื่อฉันที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา.. 

 

ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา.... มีแต่ความมืด ยังไม่เช้าเลย ผีชาวประมงตามมาหลอกฉันแน่ๆ ฮือออ 

 

ฉันค่อยๆหันกลับไป 

 

ค่อยๆหันกลับไป 

 

ช้าๆ 

 

ช้าๆ 

 

...... 

 

ค่อยๆหันชำเลืองตามองไปตามเสียงที่เรียกชื่อฉันเมื่อกี้.. 

 

ด้วยความมืด ฉันมองเห็นอะไรไม่ชัด  

 

ฉันรวบรวมความกล้าค่อยๆหันไปอย่างระแวงและระมัดระวังตัว 

 

มีเงาสีดำอยู่ข้างหลังฉัน!!! O.O' 

 

"กรี๊ดดดดดดดดดด!!!" 

 

ฉันตกใจเปล่งเสียงกรี๊ดออกไปอย่างสุดเสียง  

 

ตัวสั่นด้วยความกลัว ฮื้อออ.. 

 

"ยูอา..ยูอา.." 

 

เงานั้นเข้ามาจับแขนฉันทั้งสองข้างไว้แน่น 

 

ต้องเป็นผีชาวประมงกลับมาแน่ๆเลย ฮื้อออ YY 

 

กรี๊ดดดดด!!! T^T 

 

ฉันปล่อยให้น้ำตาไหลฉันอาบหน้าโฮอย่างไม่รู้ตัว 

 

"อย่าเข้ามานะ.. ปล่อยฉันไปเถอะ.. ฉันขอร้อง ฮือออ TT" 

 

ฉันขอร้องพวกนั้นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เพราะฉันกลัวจริงๆ ฮือๆ TT 

 

"ยูอา!" 

 

เสียงนั่นเน้นหนักขึ้น พร้อมเขย่าแขนฉันเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ 

 

"......."  

 

ฉันค่อยๆรวบรวมสติแล้วเพ่งมองไปที่คนนั้น... 

 

"..ยะยะยุนกิ?" 

 

"ใช่ ..ฉันเอง" 

 

ฉันสวมเข้ากอดยุนกิอย่างเหนี่ยวแน่นทั้งน้ำตาที่อาบหน้า ปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ฮื้ออออ T^T 

 

"ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอนายแล้วสะอีก ฮื้อออ T^T" 

 

ยุนกิเองก็สวมโอบฉันไว้ในอ้อมกอด 

 

"เมื่อกี้ฝันร้ายหรอ" 

 

"ฝะฝัน...?..." 

 

ฉันมองหน้ายุนกิอย่างกับมีเครื่องหมายคำถาม? 

 

"ฉันตามหาเธอ จนมาเจอ ก็เห็นเธอหลับไปแล้ว ฉันเลยเอาผ้าคลุมไหล่ที่เธอทำตกไว้ที่นู้นมาห่มให้ แต่เธอก็สะบัดผ้าออก.. ตัวเธอสั่น..แล้วก็ละเมอออกมาว่า" 

'ขอโทษนะ..' 

'ที่ฉันทำไป....' 

'ก็เพราะ ..ป้องกันตัว..' 

 

ยุนกิค่อยๆเล่าให้ฟังอย่างใจเย็น ฉันรู้ทันทีเลยว่าเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อกี้เป็นแค่ความฝัน..โล่งอกไปที 

 

"ฉันฝัน..ฝันว่าพวกมันกลับมา ฮือ.... แล้วฉันก็ฆ่ามัน" T^T 

 

ฉันปล่อยโฮร้องไห้ออกมา...ฮื้อออ.... 

 

ยุนกิหยิบผ้าคลุมไหล่ที่เค้าเป็นคนซื้อให้ฉันขึ้นมาห่มให้ฉัน..แล้วสวมเข้ากอดอย่างอบอุ่น.. ไออุ่นจากร่างกายยุนกิ..ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย.... 

 

"ไม่เป็นไรแล้วนะ..ฉันมาแล้ว..จะไม่มีใคร..มาร้ายเธอได้อีก...." 

 

"ฮือ...ยุนกิ...ฉันคิดว่าฉันจะไม่ได้เจอนายแล้ว T^T" 

 

"เธอรู้มั้ย... ว่าตอนเธอหายไป..ฉันแทบคลั่งขนาดนั้น...." 

 

"ฮือ.....T^T" 

 

"ทำไม.... ทำไมจะไปไหน ..ทำไมไม่บอกฉันเลย...." 

 

ยุนกิพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

 

ทำเอาน้ำตาฉันไหลพลากหนักกว่าเดิม ฮื้อออ T^T 

 

ฉันพูดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันตื้อ มันตันอยู่ในอก เอาแต่ร้องไห้.. สะอึก สะอื้น.. ในอ้อมแขนยุนกิไม่หยุด TT 

 

ยุนกิเอามือทั้งสองข้างมาจับหน้าของฉันให้เงยขึ้น.. .. ฉันสบตากับยุนกิทั้งคราบน้ำตา.. ฮืออ .. 

 

".... สัญญากับฉันนะ ...." 

 

"...... TT ......" 

 

"ว่าจะไม่ไปไหนคนเดียวอีก...." 

 

ยุนกิยืนนิ้วก้อยขึ้นมาให้ฉัน 

 

"... ฮื้ออ ... YY ......" 

 

ฉันพยักหน้ารับคำเกี่ยวก้อยกับยุนกิเป็นการให้สัญญา 

 

ยุนกิเข้าสวมกอดฉันอย่างเหนียวแน่น ฉันสำผัสได้ถึงความอบอุ่น ...อ้อมกอดนี้... ทำให้.. ..ฉัน.. ..รู้สึกปลอดภัย....  

 

"ยูอา.. ฉันรักและหวงเธอมากนะ" 

 

"......" TT 

 

ยุนกิพูดถ้อยคำที่ชวนหวานซึ้งออกมา ฉันทั้งดีใจแล้วห็รู้สึกผิดในใจ ที่ทำให้เค้าเป็นห่วง ..แต่เดี๋ยว.. ยุนกิบอกว่า... 

 

"นายรักฉันจริงๆหรอ?" 

 

"ทำไม.. นี่เธอคิดว่าฉันพูดเล่นหรือไง ฉันไม่เคยบอกรักผู้หญิงที่ไหนนะ" 

 

ยุนกิพูดปากยู้ยี้ ที่ดูน่ารักน่าเอ็นดู >< 

 

"ขอบใจนะ" 

 

"ห๊ะ?" 

 

"ขอบใจไง.. ที่นายบอกรักฉัน" 

 

"อ่าช์... นี่เธอไม่คิดที่จะบอกรักฉันบ้างเลยหรอ? หื้มมม..?" 

 

"อ่าา......." 

 

จะทำยังไงดีละ จะทำยังไงดี!!! ยุนกิกำลังไล่ต้อนฉันจนมุมอยู่นะ TT 

 

"หรือว่าที่ผ่านมาเธอมีใจให้วีไปหมดแล้ว?" 

 

ยุนกิสบตาฉันด้วยสายตาหาคำตอบ 

 

"ห้ะ!!!?" O.O 

 

"......" 

 

ยุนกิเอียงคอเล็กน้อยมองฉัน.... 

 

"ไม่นะ...คะคะคือ...." 

 

"โอเค ถ้าลำบากใจก็ไม่ต้องพูดมันออกมา..ว่าเธอ...รักใคร...." 

 

ยุนกิทำหน้าหงอยลง ก่อนทีจะเดินหันหลังไป 

 

"......"   

 

"กลับกันเถอะ.." 

 

ยุนกิพูดทั้งที่ยังเดินหันหลังออกไปจากฉันอยู่ 

 

อ่าช์...แค่คำๆเดียวทำไมมันยากจัง~ 

 

ฉันส่ายหัวไปมา ฉันกำหมัดแน่น รวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วตัดสินใจ ตะโกนออกไปไล่หลังยุนกิ.... 

 

"คนที่ฉันรัก.. ก็คือ ..นาย.." 

 

ยุนกิหยุดชะงักลง.... 

 

"ฉันรักนาย..ยุนกิ" 

 

"......" 

 

ยุนกิค่อยๆหันกลับมา.... 

 

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆๆ... ฮูวววว... 

 

"ฉะฉะ..ฉัน ....รัก....นาย..." 

 

ฉันรวบรวมความกล้าแล้วบอกยุนกิออกไปอีกครั้งอย่างแผ่วเบา 

 

"......" 

 

ยุนกิที่ยืนมองฉันอยู่ด้วยสายตาเป็นประกาย ยุนกิค่อยๆจับมือฉันขึ้นมาอย่างอ่อนโอน แล้วเผลอยิ้มมุมปากออกมาเบาๆ พร้อมสบตาฉัน... 

 

"เป็นแฟนกันนะ" 

 

ฉันผงกหัวอย่างเขิลอายเป็นการตอบตกลง 

 

"อื้....ม ....อุ้บบบ!" O.O 

 

ความคิดเห็น