นายคิมอิน
Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Devils friend Lv.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 716

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 16:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Devils friend Lv.3
แบบอักษร

 

พาร์ท มาร์คเทลิค

 

ทั้งคู่ขับหามา2เมืองแล้วแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเจอเลยแถมตอนนี้ตะวันใกล้จะมากดินแล้ลูกน้องเฮียบีเอ็มหรือเพื่อนร่วมงานของเขาก็เริ่มหมดพลังกันไปบ้างหลังจากต้องขับรถและเข้าไปค้นหาสอบถามตามโรมแรมและที่พักภายในเมือง ตอนนี้พวกเขามืดแปดด้านมากไม่มีช่องทางติด ส่วนตามรอยรถที่เฮียบีเอ็มให้ทำก็ใช่ว่าจะได้วันนี้เดี๋ยวนี้เร็วสุดก็จะไม่เกินพรุ่งนี้ ซึ้งพวกเขารอไม่ได้ถ้าเกิดนัมจุนเป็นอะไรขึ้นมา

 

“พวกนายกลับกันก่อนก็ได้เดี๋ยวยังไงที่เหลือพวกเราหากันเอง”เทลิคพูดกับเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกันที่ตอนมีท่าทีอิดโรยกันไม่น้อย

“ไม่เป็นไรนายสั่งมา อีกอย่างพวกเราก็มีคนรักเพื่อนร่วมงานมีปัญหาก็ต้องช่วยกัน”1คนในนั้นพูด

“ขอบคุณครับ” / “ขอบคุณครับ” มาร์คกับเทลิคพร้อมใจกันขอบคุณทันทีก่อนจะเริ่มออกตามหากันต่อ ทุกคนช่วยกันตามหาจนเข้าเมืองที่3แต่ไม่ทันจะได้เข้าไปดูในเมืองจู่ๆเสียงโทรศัพท์ของเทลิคก็ดังขึ้นทำให้เขารีบกดรับทันทีเพราะเบอร์ที่โชว์เป็นเบอร์แปลก

 

(ไง สนุกไหมกับการตามหาคน)เสียงทุ้มปนเยาะเย้ยดังลอดเข้ามาทำให้เทลิครู้ทันทีมันวันคือใคร

“มึงเอานัมจุนไปไว้ไหน”เทลิคกัดพูดถามปลายสายอย่างพยายามใจเย็นที่สุดพลางยกมือห้ามมาร์คที่กำลังจะพุ่งเข้ามาเมื่อเห็นท่าทางของเทลิค

(นัมจุนของกูปลอดภัยดีพวกมึงไม่ต้องห่วง) เสียงปลายสายยังคงพูดบอกเขาอย่างใจเย็นปนเย้ยหยันจนเทลิคแทบจะทนไม่ไหว

“อย่าให้กูเจอมึงนะ กูฆ่ามึงแน่”เทลิคพูดบอกฮันกิเสียงเย็นจนลูกน้องเฮียบีที่ที่กำลังยืนฟังเงียบๆยังต้องรู้สึกแปลกใจว่าเทลิคผู้สขุมใจเย็นอยู่เสมอนั้นหายไปไหน

( หึน่ากลัวจังวะ เอางี้กูจะให้โอกาสพวกมึงโชว์ความมาดแมนกันอีกสักนิด ถ้าอยากได้นัมจุนกลับไปมึงก็มาเอาด้วยตัวพวกมึงเองแค่2คนเท่านั้นไม่ต้องพาใครมาด้วย เพราะถ้าไม่อยากให้พวกนั้นโดนลูกน้องกูยิงตาย)

“ได้บอกมา พวกกูจะไป”เทลิคไม่ลังเลที่จะรับปากไปทันทีตอนนี้เขาแค่ต้องการอยากรู้ว่ามันอยู่ไหน

(วู้วเก่งจังวะ มึงขับรถมอเตอร์ไซค์ซ้อนกันมาแค่2คน มาตรงบ้านพักตากอากาศหลังเมืองที่มึงกำลังจะเข้ามานั้นล่ะ ไม่ต้องงงว่ากูได้ไงเพราะลูกน้องกูกำลังใช้ปืนจ่อหัวพวกมึงอยู่ไงล่ะ)

“ได้กูจะรีบไป”เทลิคพูดจบพร้อมกับกดตัดสายก่อนจะเดินไปหามาร์ค

“มึงกับกูตัองเข้ากันไปแค่2คน มันอยู่บ้านพักตากอากาศท้ายตึก ส่วนพวกพี่กลับออกไปนอกเมืองก่อนเลยครับ แต่ถ้าเห็นว่าพวกผมเข้าไปนานเกือบ2ชม.แล้วยังไม่ออกมา ขอให้พวกพี่เข้าไปด้วยนะครับแต่ต้องระวังตัวด้วยพวกมันเยอะ และผมขออีกอย่างนึงไม่ว่าพวกผมจะเป็นยังไงพวกพี่ต้องเอาตัวนัมจุนออกมาอย่างปลอดภัยนะครับ”เทลิคร่ายยาวบอกก่อนที่เพื่อนร่วมอาชีพเดียวกันจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจังจนมาร์คและเทลิคสบายใจ

“ได้พวกเราสัญญา”

 

หลังจากพูดกันเสร็จเทลิคก็เดินขึ้นไปคร่อมหลังรถมอเตอร์ไซค์มาร์คก่อนที่ทั้งคู่จะพากันขับเข้าไปยังที่หมายด้วยอารมณ์ที่เดือดสุดขีดทั้งคู่

 

 

จบพาร์ท

 

 

 

.....

 

 

 

“กินข้าวหน่อย”ไอ้ฮันกิมันเดินเข้ามาหลังจากหายไปนาน

“...”ผมไม่เงียบใส่พร้อมกับหันหน้าหนีมันข้อมือกับแขนของผมตอนนี้มันแดงจนเป็นรอยช้ำรอบๆ ผมหันไปหามันที่กำลังมองไปที่ข้อเท้าด้วยสายตาที่เจ็บปวดจนผมรู้สึกตกใจก่อนจะที่ผมจะหันหน้าหนีมันอีกครั้ง ก่อนที่จะรู้สึกถึงเตียงที่ยวบลงก่อนที่มือของมันจะส่งมาบีบปลายคางของผมแล้วบังคับให้หันหน้าไปหามัน

“กินข้าว อย่าให้กูต้องทนไม่ไหวข่มขืนมึงตอนนี้”มันพูดเสียงเหี้ยมจนผมต้องรีบรับจากข้าวที่มีหมูทอดกับไข่ดาวกึ่งสุกกึ่งดิบไว้ทันที

“ก็แค่นี้”

ผมไม่พูดกับมันอีกก้มหน้าลงมองจานข้าวก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปบอกมันเสียงทื้อ

“มือกูไม่ว่าง จะกินไงปล่อยมือกูอีกข้างซิ”

“งั้นเดี๋ยวกูป้อน”มันพูดพร้อมกับถึงจานข้าวจากมือของผมกลับไปถือไว้

“ไม่ต้อง!”ผมตวาดใส่มันก่อนจะพูดบอกมัน “กูกินเองก็ได้”

“ไม่เป็นไรตอนนี้กูอยากป้อนมึงละ กิน”มันพูดเสียงเข้มพลางตักข้าวกับหมูให้ผมล้นช้อนก่อนจะจ่อมาที่ปากผมที่ยังไม่ยอมอ้ารับ

“กู มะอื้ออออ!”ผมตั้งท่าจะอ้าปากพูดว่าไม่กินแต่ก็โดนมันยัดช้อนที่เต็มไปด้วยข้าวใส่เข้ามาในปากผมทันที

“ถ้ามึงคายกูจะปล้ำมึงตอนนี้แน่ๆ”

‘ไอ้เหี้ย’

ผมสบถด่ามันในใจก่อนจะจำใจเคี้ยวข้าวในปากอย่างปฏิเสธไม่ได้

“มึงจะ อื้ออออ”พอผมจะเอ่ยปากถามมันเรื่องมาร์คกับเทลิคมันก็ยัดข้าวใส่เข้ามาในปากผมอีกคำราวกับรู้ว่าผมจะพูดอะไร

“กินให้อิ่มก่อน”มันพูดก่อนจะค่อยๆส่งน้ำให้ดื่มแล้วเริ่มป้อนข้าวผมใหม่อีกคำเมื่อผมยอมเงียบไม่พูดหรือถามอะไรต่อเพราะไม่งันผมคงสำลักข้าวตายก่อนแน่

 

....

 

“มึงจะทำอะไร?”ผมถามมันหลังจากกินข้าวจนอิ่ม

“ก็ไม่ทำอะไรกูแค่อยากทำให้มึงเห็นว่ากูดีกว่าพวกสวะนั้นมากกว่าและคู่ควรกับมึงมากที่สุด”

“ไอ้ฮันกิต่อ จะทำยังไงกูก็ไม่ได้คิดอะไรกับมึง! มึงเลิกบ้าสักทีอย่าทำให้กูต้องเกลียดมึงเลย”

“มึงรู้อะไรไหมไอ้นัมจุนยิ่งมึงแสดงออกว่ารักพวกมันเท่าไหร่ก็ก็ยิ่งอยากให้พวกมันตาย!”มันตวาดใส่ผม

“มึงอย่าทำอะไรบ้าๆนะ!”ผมตวาดใส่มันกลับไปบ้าง

“เดี๋ยวมึงรอดูความเจ็บปวดของพวกมันได้เลย ไอ้นัมจุน”มันเหยียดยิ้มก่อนจะหันไปตะโกนเรียกลูกน้องมันเข้ามา ลูกน้องมันเดินเข้ามาปลดล็อกข้อมือและข้อเท้าของผมเหมือนรู้งานโดยที่มีไอ้ฮันกิยืนคุมอยู่มันมองผมด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันไปพูดกับลูกน้องตัวโตของมันที่กำลังหิ้วแขนของผมทั้ง2ข้างโดยไม่สนเสียงด่าหรือบอกให้ปล่อยของผมแม้แต่น้อย

“พวกมันมาหรือยัง?”

“มาได้สักพักแล้วครับนาย กว่าจะรวบพวกมัน2คนไว้ได้ก็บาดเจ็บไปหลายคน”

“หึ ฤทธิ์เยอะจริงๆแต่ถึงจะเก่งยังไงมาแค่2คนจะสู้แรงพวกที่เยอะกว่าได้ไง กระจอก”

“ไอ้ฮันกิ มึงปล่อยกูนะมึงทำเหี้ยอะไร!!? ปล่อยดิวะ!!”ผมทั้งดิ้นจนสุดแรงจนตอนนี้ตามตัวทั้งเจ็บและปวดไปหมด2เท้าก็เตะสะเปะสะปะแต่ลูกน้องของไอ้ฮันกิก็ไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่นิดก่อนที่ไอ้ฮันกิจะหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเย็นพร้อมกับใบหน้าเรียบแต่สายตานั้นหน้ากลัวจนผมอยากจะร้องไห้ออกมา

“เดี๋ยวกูจะพาไปดูสภาพผัวของมึงที่โดนลูกน้องกูรุมจนปางตายไง”

 

ผมโดนหิ้วออกมาจากห้องโดยลูกน้องของไอ้ฮันกิ โดยที่มีมันเดินนำหน้าอยู่ๆ ก่อนที่พวกเราจะมาหยุดอยู่ตรงลานหน้าบ้านที่ผมออกมาบ้านนี้เป็นบ้านพักตากอากาศซึ้งรอบๆเต็มไปด้วยสวนที่ต้องแต่งอย่างสวยงาม ไอ้ฮันกิมันเดินไปนั่งที่โซฟาหรูขนาดยาวที่จัดเตรียมไว้เดี่ยวๆกลางลานก่อนที่ผมจะโดนลูกน้องมันพาผมไปโยนไว้ข้างๆไอ้ฮันกิพอผมตั้งท่าจะดิ้นหนีมันก็ใช่วงแขนมาโอบไหล่ผมไว้แน่น แต่มีหรอผมจะยอมผมทั้งดิ้นสุดแรงก่อนที่เสียงมันจะทำให้ผมหยุดดิ้นทันที

“ถ้ามึงดิ้นกูให้ลูกน้องกูเป่าหัวผัวของมึงทั้ง2แน่”มันพูดเสร็จก็จับปลายคางผมให้เจอกับร่างชุ่มเลือด2ร่างที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าที่ผมไม่ได้สังเกตในตอนแรก ทำเอาผมหยุดหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้าเต็มๆตา

“!!!!!!”

 

.....

 

 

#มาต่อละจ้าาช่วงนี้ไรท์จิตตกกลัวตัวเองติดโควิคสมองเลยเดินช้าไปหน่อย🤣 แต่ยังไงก็มาต่อให้ละนะ~💓

 

1 เม้น = 1 กำลังใจ♥️🙇🏼‍♂️

ความคิดเห็น