Ramsur

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่1

คำค้น : โรงเรียน ชนชั้น

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 67

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่1
แบบอักษร

บทที่1

เสียงลมในตอนเช้าที่พัดผ่านทางเดินเข้าสู่โรงเรียนที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า สายตาผมกวาดมองไปทั่วทางเดินแต่ก็ไร้ซึ่งผู้คนมองตรงไปข้างหน้าก็เจอกับประตูทางเข้าโรงเรียน สองขาเดินตรงไปตามทางจนถึงหน้าประตูก่อนจะค่อยๆเปิดออก

แอ๊ดดดด ปังงงง

ทั้งโรงเรียนในตอนนี้มีเพียงเค้าคนเดียวเท่านั้น พี่ที่บอกว่าจะไปโรงเรียนพร้อมกันก็ยังไม่ตื่นปล่อยให้เค้าเดินมาโรงเรียนคนเดียว ทั้งที่ในตอนแรกที่พาเค้ามาสมัครเรียนเป็นคนบอกเองว่าจะไปเรียนพร้อมกันแต่ตัวเองดันนอนเมาเหล้าอยู่บนเตียง

ส่งสายตามองไปภายในโรงเรียนก็สบกับผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องที่คิดว่าน่าจะเป็นคนดูแลที่นี้ ก่อนที่ร่างสูงนั้นจะเดินตรงมาหาเค้าด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ใกล้ๆ ส่งเสียงทักทายแบบเป็นมิตรส่งมาให้ผมที่ยืนอยู่

" ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนคิงควอตซ์ คุณคงจะเป็นนักเรียนใหม่สิน่ะครับ"

"ครับ"

"เดียวผมจะพาคุณไปที่ห้องพักสำหรับชนชั้นแบบคุณเอง"

"เอ่ออ ครับ"

แบ่งแยกชนชั้นตามที่ได้ยินมาจริงๆด้วย ร่างสูงเดินนำผมให้เดินตามเข้าไปข้างในซึ่งผมก็ต้องเดินตามเขาไปสายตาก็มองไปรอบข้างก่อนจะมาหยุดที่คนตรงหน้าที่เดินนำเค้าอยู่ สำรวจเครื่องแต่งกายอีกฝ่ายที่เป็นสีส้ม เสื้อนักเรียนเป็นสีขาวบริสุทธิ์เรียบตรงบ่งบอกได้ว่าได้รับการทำความสะอาดอยู่เสมอกับกางเกงสีส้มอิฐและร้องเท้าผ้าใบสีดำที่ไม่มีรอยขีดข่วนอะไรให้ดูสกปรกเลยสักนิด

ก่อนจะเดินมาหยุดที่ห้องๆหนึ่ง หันกลับมามองทางผมที่ยิ้มเจื่อๆให้ ยกมือขึ้นมาจับไปที่ลูกบิดก่อนจะหมุนลูกบิิดเข้าไปและหันมามองผม เป็นความหมายว่าให้เดินตามเข้าไปแต่นี่มันไม่ใช่ห้องเรียนนิ มันเหมือนห้องนอนมากกว่า

"เดินเข้ามาครับ"

"เอ่ออ ครับ"

เพราะมั่วแต่มองเลยลืมเดินเข้าไปจนโดนร่างสูงเรียกเอา เดินเข้ามาภายในห้องมองไปรอบๆมองยังไงก็ไม่เหมือนห้องเรียนง่ะ

"เอ่อ นี่คืออะไรหรือครับ"

" ห้องของคุณไงครับ "

" ครับ?" ห้องของผม?เหรอ

"ตราบใดที่คุณเป็นนักเรียนที่อยู่ในลำดับชนชั้นที่ต่ำที่สุดอยู่คุณต้องอาศัยอยู่ภายในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้"

" -o-' นี่ไม่ใช้โรงเรียนหรอครับ"

" นี่เป็นเพียงอพาร์ตเมนต์สำหรับนักเรียกชนชั้นคุณครับ "

" แล้วโรงเรียนล่ะครับ?"

" โรงเรียนเราหยุดอยู่ครับ เนื่องจากคิงของเราไปเที่ยวต่างประเทศอีก3วันก็กลับมาครับ"

" แล้วโรงเรียนอยู่ตรงไหนครับ?"

"อยู่ฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ครับ" นั้นไม่ใช้คฤหาสน์หรอกเหรอ -_-'

"ส่วนเครื่องแบบนักเรียนทางเราจะเตรียมมาให้ในวันพรุ่งนี้ คุณสามารถนำสัมภาระมาที่ห้องได้เลยครับ"

" งานของผมเสร็จแล้ว ผมขอตัว "

"อ่อ หมายเลขประจำตัวคุณคือ 5400ครับ ขอตัว"

ตึก ตึก ปัง

งงในงง ตั่งแต่เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย อพาร์ตเมนต์สำหรับชนชั้นต่ำยังดูดีแบบนี้แล้วของพวกอยู่ลำดับสูงๆจะขนาดไหนกันน่ะ เดินมานั่งเตียงที่ค่อนข้างนุ่มพอสมควรก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงโรงเรียนเก่า กดโทรหาแม่ตัวเองที่ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ตู้ดด ตู้ดดด

( ฮัลโหล)

(ฮัลโหลครับแม่)

(แกมีอะไรกับฉัน)

(เปล่าครับ แค่โทรมาถามว่าสบายดีไหม)

(ไม่ต้องโทรมาหาฉันอีก ฉันเลิกกับพ่อแกตั่งแต่เมื่อวานแล้วต่อไปนี้แกไม่ใช้ลูกฉันไม่ต้องโทรมาอีก)

( ครับ...)

(น่าเบื่อจริงๆเลย)

ตู้ดดด ตู้ดดด ตุบบ

เสียงจากคนที่อยู่ในสายกดวางสายไปในที่สุด ผมนั่งจ้องโทรศัพท์ที่หล่นลงไปกองอยู่ที่พื้น รู้สึกอยากย้อนกลับไปช่วงเวลาที่เคยอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน มันคงย้อนกลับไปไม่ได้อีกแล้วถอดรองเท้าไว้ที่พื้นข้างๆโทรศัพท์ก่อนจะยกขาขึ้นมาบนเตียง

เอนตัวนอนลงไปที่เตียงปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มช้าๆ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว แม่ก็เลิกกับพ่อส่วนพ่อเองก็คงไปอยู่กับเมียใหม่เรียบร้อยแล้ว ฮึกก

แกร๊กกก แกร๊กกก เหมียววว

ก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงอะไรดังที่หน้าต่างใกล้ๆเตียงนอน พอหันไปมองก็เห็นแมวสีขาวตัวจ่ำม่ำตัวหนึ่งข่วนหน้าต่างอยู่ข้างนอก แมวใคร? ลุกขึ้นจากเตียงเดินไปทางหน้าต่างที่มีแมวอ้วนส่งเสียงเรียกอยู่

แกร๊กก ฟรึบบ ตุบบ เหมียวว ง่าวว

" อุ๊บบ 555 ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นล่ะ "

ผมยืนขำเจ้าแมวอ้วนสีขาวที่มันส่งเสียงร้องห้วนๆใส่ผมอยู่ ก่อนจะกระโดดเข้ามาภายในห้องผม เดินสำรวจไปทั่วห้อง ดมนู่นดมนี่ไปเรื่อยก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงผม 555 นั้นแมวหรือลูกบอล เช็ดคราบน้ำตาที่ร้องไห้ไปเมื่อกี้ เดินไปทางเตียงที่ตอนนี้โดนยึดโดยแมว

" อู๊ดดๆ"

" ง่าวว = ํ- ํ= "

"555 ทำไมเสียงมันแหบขนาดนั้น อุ้บบ 55"

ผมยืนขำแมวอ้วนที่ร้องใส่ผม มันเอาขาหน้ามาเกาหัวตัวเองทำให้เห็นปลอกคอสีแดงสดที่ห้อยคออยู่ ไหนๆมาดูสิเขียนว่าอะไร ผมนั่งลงที่เตียงข้างๆแมวอ้วนก่อนจะยกมันขึ้นมาบนตักลูบหัวมันจนมันเคลิ้มหลับไปบนตักผม ได้โอกาสถอดปลอกคอที่ห้อยอยู่ขึ้นมาดู

แกร๊กก กริ่งงง

เสียงของกระดิ่งแมวดังขึ้นเมื่อถูกถอดออกมาข้างๆกระดิ่งเป็นแผ่นพลาสติกกลมๆและมีตัวอักษรเขียนไว้ในนั้น หยิบขึ้นมาอ่าน

" มิโร "

"ง่าวว"

พอผมอ่านชื่อเสร็จเจ้าแมวอ้วนที่นอนหลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาร้องใส่ผมที่ไปเรียกชื่อมัน มันกระโดดลงจากตักผมก่อนจะเดินมานั่งที่ข้างๆผม ก้มลงไปมองก็เห็นมันทำหน้าอ้อนๆ

"ตัวผู้ตัวเมียล่ะ ไหนเอาไข่มาให้พ่อดูสิ"

ก้มลงไปจับขามันข้างหนึ่งขึ้นทำให้เห็นไข่แมวสองลูกที่ติดกันอยู่ ตัวผู้สิน่ะ จริงสิผมต้องเอาสัมภาระมาไว้ที่นี้นิ ปล่อยขามันโดยอัตโนมัติ ก่อนจะก้มลงไปหยิบโทรศัพท์ที่ตกอยู่ขึ้นมาโทรหาลูกพี่ลูกน้องที่เรียนอยู่ที่นี้ให้ช่วยยกของมาไว้ที่นี้

ตู้ดด ตู้ดด ก๊อกกๆ

" เดฟ พี่เองเปิดประตูหน่อย"

"ครับ" เดินไปเปิดประตูให้พี่พลอยลูกพี่ลูกน้องที่เคยสนิทกันตอนเด็ก

แกร๊กกก แอ๊ดดด

"เอาของใช้ส่วนตัวที่บ้านมาให้"

"พี่รู้ได้ไง "

"ไอ้ภูมิไลน์มาบอก เอ้าขนของเข้าไปเองน่ะพี่มีธุระ"

"ครับ"

เดินออกไปนอกห้องยกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ประมาณ4-5ใบเข้ามาในห้อง ก่อนจะปิดประตู ยกกระเป๋าไปวางไว้ใกล้ๆเตียงก่อนจะลงมือจัดการของในกระเป๋าโดยมีเจ้าแมวมิโรนอนให้กำลังใจอยู่บนเตียง กระเป๋าหนักก็หนัก พี่พลอยขนขึ้นมาได้ไงน่ะ

"เฮ้ออ เสร็จสักที"

"ง่าวว"

" หิวแล้วเหรอ รออยู่นี้เดียวลงไปซื้ออาหารแมวมาให้"

"ง่าวว"

ผมเดินออกมาจากห้องเดินลงไปตามทางที่ขึ้นมาในตอนแรกจนมาถึงหน้าประตูที่ตอนนี้มีคนอยู่เต็มไปหมด กี่โมงแล้วล่ะกดโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา 10'35 สายขนาดนี้แล้วเหรอ เดินไปทางประตูก่อนจะผลักออก เดินไปข้างๆอพาร์ตเมนต์ที่มีเซเว่นอยู่

ติ้งง ต๋องงง

เดินเข้าไปก่อนจะไปหยิบเอาอาหารแมวลงไปในตะกร้าสักสองสามถุงตามด้วยอาหารของคน พอได้ของจนครบแล้วก็เดินไปจ่ายตังค์ ดีน่ะ ที่เค้ามีถุงผ้าขายไม่งั้นได้แบกกลับแน่ แมวตัวเองก็ไม่ใช้ยังต้องมาซื้ออาหารให้อีก ผมมีเงินจากอาที่ทำงานอยู่ต่างประเทศส่งให้ทุกเดือน เดือนล่ะ 50'000กว่าบาท มันมากพอที่ผมจะอาศัยอยู่ได้ชนชั้นที่ผมอยู่ต้องจ่ายค่าเทอมประมาณ 30'000 กว่าบาท รวมค่าที่พัก ค่าชุด และอื่นๆอีก

"คุณลูกค้าคะ ชำระสินค้าด้านนี้ได้ค่ะ"

"อ่อ ครับ"

เนื่องจากที่ผมต่อแถวอยู่นานสองนานก็ไม่มีทีท่าจะได้จ่าย พนักงานจึงเปิดอีกแถวให้จ่ายเงิน ซึ่งสบโอกาสผมพอดี ยืนจนขาแข็งหมดแล้ว

"ทั้งหมด 590ค่ะ"

"นี่ครับ"

"เงินทอนคะ ขอบคุณค่ะ"

ผมถือถุงผ้าเดินกลับอพาร์ตเมนต์สายตาก็มองไปทางฝั่งตรงข้ามที่เป็นโรงเรียน มันใหญ่มากเลยอ่ะ กว้างด้วย นี่ผมจะได้เรียนที่นั้นจริงๆเหรอ เลี้ยวเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ก่อนจะเดินกลับเข้าไป คนที่อยู่ข้างล่างเริ่มทยอยกันกลับขึ้นไปบนห้องกันเกือบจะหมดแล้ว ผมเองก็กลับห้องดีกว่า ว่าจะเดินหาเพื่อนสักหน่อยวันเปิดเรียนค่อยหาแล้วกัน

แกร๊กก แอ๊ดดด

"ง่าววว"

"รู้แล้วๆ"

เปิดประตูเข้ามาก็เจอมิโรนั่งคอยอยู่หน้าประตู แหม่ น่ารักจริงๆ แถมยังร้องให้ผมเทอาหารให้เร็วๆอีก อยากเห็นหน้าเจ้าของจริงๆเลย ให้แมวกินจนอ้วนได้ยังไงเกือบจะกลายเป็นลูกบอลแล้ว เดินไปที่โซนห้องครัว หยิบเอาถ้วยเล็กๆที่จัดเรียงไว้มาเทอาหารให้มิโร จนเต็มถ้วยก่อนจะวางไว้ข้างล่าง

เดินเข้ามาดมสักพักก็เขี่ยออกไปครึ่งชามก่อนจะกินเข้าไปนี่มันอาหารแมวเกรดAเลยน่ะ ไอ้อ้วน ทำมาเป็นเลือกกินเจ้าของให้กินอะไรเป็นอาหารว่ะ หึยย

จะเป็นยังไงรอติดตามตอนต่อไปจ้าาา

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์น่ะ

ความคิดเห็น