Hunny Exo

'ขนมหวาน' คือของ 'ไลเกอร์' เท่านั้น! ติดตามได้ใน"ดอกไม้ของสิงห์" ขอขอบคุณกำลังใจที่ให้ฮุนนี่น้าาาาา😍

ฉากที่13 ดอกไม้ของสิงห์

ชื่อตอน : ฉากที่13 ดอกไม้ของสิงห์

คำค้น : ดอกไม้ของสิงห์,ฟลาว์เวอร์,ไลเกอร์,ขนมหวาน,สิงห์,ดอกไม้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 588

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 12:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉากที่13 ดอกไม้ของสิงห์
แบบอักษร

 

ฉากที่13 ดอกไม้ของสิงห์ 

 

ณ บ้านหลังใหญ่ที่จัดได้ว่าใหญ่โอฬารราวกับคฤหาสน์แสนสวยที่ใครๆหมายก็ใฝ่ฝันอยากจะมีเป็นของตัวเอง ภายในห้องทำงานใหญ่ของเจ้าของบ้านที่ถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบอย่างดีถือว่าเหมาะแก่ผู้อยู่อาศัยเป็นอย่างมากเพราะทั้งสะดวกสบายและน่าอยู่ 

แต่ช่างน่าเสียดายที่บ้านหลังใหญ่โตแบบนี้กลับมีคนแค่เจ้าของบ้านและคนใช้นับสิบที่หมุนเวียนทำงานกันอย่างเครื่องจักรกล บ้านที่ว่าออกจะหน้าอยู่มีเพียงชายวัยห้าสิบปีภูมิฐานดีอาศัยอยู่เท่านั้น และตอนนี้ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัดเป็นสิ่งดีที่ทำให้ชายวัยห้าสิบปีกำลังคิดหนักถึงเรื่องบางอย่างอยู่ 

"ฉันไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเจ้าเด็กเวรนั่น" 

"คุณชายคงมีเหตุผลนะครับท่าน" 

"ชิ! ให้มันได้อย่างนี้สิ เข้าข้างกันดิบดีจริงๆ" 

ลูกน้องสนิทประจำกายที่ยืนมองผู้เป็นนายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่มีสีหน้าที่หงุดหงิดเล็กน้อย มือใหญ่ที่ยกมือถือขึ้นแนบหูไม่ว่าจะกี่สายก็ดูเหมือนว่าจะไม่มีการตอบรับเลยแม้แต่น้อย 

"ฉันวานแกช่วยติดต่อเจ้าเพื่อนของมันให้ช่วยทีนะ ไอ้เด็กนี่ไม่คิดจะโผล่หน้ามาบ้างรึไง" 

"คุณชายคงติดเรียนครับ ช่วงนี้งานที่มหาลัยคงเข้ามาให้ทำไม่ขาดมือ" 

"เห้อๆ แกก็พูดแบบนี้ตลอดแหละอันวา" 

"ผมพูดตามหลักความเป็นจริงครับท่าน คุณชายคงจะกลับบ้านในเร็วนี้แน่ครับ ผมจะเป็นคนจัดการเอง" 

"ขอบใจ" 

ร่างสูงในนามของลูกน้องคนสนิทของผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านก็ได้แต่มองเจ้านายตนที่อายุก็ค่อนข้างจะเยอะมากแล้ว อาจจะมีบ้างที่ขี้เหงาตามประสาคนกำลังชราที่อยากให้ลูกมาเล่นด้วยบ่อยๆ ทุกประโยคที่เปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกระดากแต่ปนไปด้วยความน้อยใจของผู้เป็นนายที่ลูกน้องอย่างอันวารับรู้ได้ 

"ชีวิตมันเป็นยังไงบ้างล่ะ รายงานให้ฉันฟังทีซิ" 

"ช่วงนี้ผับและคาสิโน่ของคุณชายและเพื่อนๆกำลังไปได้ดีครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง" 

"อืม งั้นหรอ" 

"แต่มีอีกเรื่องครับ ที่คาดว่าท่านน่าจะดีใจนะครับ" 

"นอกจากธุระกิจของเจ้าตัวดีจะไปได้สวย ยังมีอะไรน่ายินดีอีกงั้นรึ?" 

"ผมทราบมาว่าคุณชายคงมีคนของใจแล้วครับท่าน" 

 

. 

. 

. 

 

"ฮึบ! ตรงนี้เรียบร้อยแล้วครับพี่ซันบีม มีอะไรเพิ่มอีกมั้ยครับ?" 

"ตรงนี้น่ะขนม ช่วยจัดเข้าหน่อยนะ" 

"ได้เลยครับ" 

"เดี๋ยวไว้พี่เลี้ยงของหวานตอบแทนเราแล้วกันนะ" 

"ได้สิครับ ไม่มีปัญหา" 

รอยยิ้มหวานฉีกกว้างอีกครั้งจากรุ่นน้องหน้าหวานที่อาสามาช่วยพี่รหัสตนจัดหนังสือเข้าชั้นภายในห้องสมุดประจำคณะ หลังจากเรียนเสร็จแล้วขนมหวานเองที่แวะเวียนเข้ามาว่าจะหานั่งอ่านหนังสือเงียบๆกลับกลายเป็นว่าต้องมาช่วยพี่รหัสหน้าสวยจัดหนังสือเข้าชั้นแทนเพราะเจ้าตัววิ่งจัดอยู่คนเดียวจึงอดไม่ได้ที่จะไม่ช่วยอะไรพี่เขาเลย 

"จริงสิ พี่ไม่เห็นจ้าตั้งแต่ขนมมาช่วยแล้ว ไม่ได้มาด้วยกันหรอ?" 

"เอ่อ เห็นจ้าบอกว่าจะไปสั่งสอนหมาอ่ะครับ" 

"หือ? สั่งสอนหมา?" 

"ใช่ครับ ขนมก็งงๆเหมือนกัน...แต่จ้าบอกว่าหมาที่ได้มาใหม่ไม่ค่อยเชื่อง เลยต้องสั่งสอนอะไรประมาณนี้ครับ" 

"หรอ แต่...เมื่อกี้ยังเดินไปกับเพื่อนไอ้บ้านั่นอยู่เลยนี่" 

"พี่ซันบีมว่าอะไรนะครับ ไอ้บ้าอะไรหรอ?" 

"อ๋อ เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก พี่บ่นคนเดียวเรื่องงานน่ะ" 

รุ่นพี่หน้าสวยที่ส่ายหน้าพัลวันก่อนที่จะจัดหนังสือเข้าชั้นต่อพร้อมทั้งยังได้พูดคุยกับขนมหวานในเรื่องต่างๆเรื่อยเปื่อย ซันบีมเองที่ก็เหมือนตกหลุมรักขนมหวานเด็กน้อยใสซื่อตรงหน้ายอมรับว่าเป็นคนที่น่ารักและมีน้ำใจสุดๆไปเลย ไม่แปลกที่ใครๆก็มักมองตามกันตาละห้อยเพราะอีกคนสวยเหนือดาวคณะเสียอีก 

เมื่อเหลือหนังสืออีกแค่สองลังก็จะเสร็จเรียบร้อยโดยที่ขนมหวานก็ช่วยพี่รหัสอย่างซันบีมเต็มกำลัง จนเมื่อขนมหวานเองก็พึ่งนึกได้ว่าหลายวันก่อนเห็นพี่รหัสหน้าสวยตนเองไปเดินกับเพื่อนสนิทที่เป็นหนึ่งในแก็งค์ของรุ่นพี่มาดขรึมเช่นกัน เลยอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามไปโดยตรงๆ 

"พี่ซันบีม พี่สนิทกับคนนั้นด้วยหรอครับ?" 

"สนิทกับคนนั้น ขนมหมายถึงใครหรอ?" 

"ก็...คนที่หน้าออกไปทางลูกครึ่ง เหมือนกับเอ่อ...รุ่นพี่ไลเกอร์" 

"..." 

"พี่ซันบีมรู้จักด้วยหรอครับ?" 

ขนมหวานที่จ้องหน้าสวยๆของพี่รหัสตาแทบไม่กระพริบ พลางมองอีกคนด้วยความสงสัยว่าทั้งคู่นั้นไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่หรืออาจจะนานมากแล้วก็ตาม ขอแค่รู้ว่าพี่ซันบีมนั้นสนิทหรือไม่สนิทก็แค่นั้นพอแล้วล่ะ 

ทว่าคนถูกถามก็แอบเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะอมยิ้มแล้วส่ายหน้าปฏิเสธไป สีหน้าขนมหวานที่ซันบีมดูยังไงก็รู้ว่าเหมือนจะแอบเสียดาย แต่ถึงจะสนิทหรือไม่สนิทซันบีมก็ควรบอกได้เท่าที่ควรตามความเหมาะสม 

"แค่รู้จักน่ะ แต่..เอ่อ ไม่ถึงกับสนิทหรอก" 

"แล้วบัตรที่พี่ให้ขนม..." 

"พี่ก็ไปขอเขาเอามาให้ขนมนั่นแหละ อย่าไปคิดมากเลยนะ" 

"ครับ" 

"จริงสิ ถ้าจัดหนังสือเสร็จพี่จะเลี้ยงขนมต่อ โอเคมั้ย?" 

"โอเคครับ!" 

"ฮะๆๆ ตกลงไวเชียวนะเจ้าแก้มเอ้ย" 

เมื่อเวลาร่วงเลยไปจนกระทั่งหนังสือทุกเล่มถูกจัดอย่างเป็นระเบียบขึ้นชั้นหนังสือเป็นที่เรียบร้อยและสมบูรณ์ สองร่างพี่รหัสและน้องรหัสต่างเดินเคียงข้างกันออกมาจากตึก แต่ขนมหวานก็ต้องหยุดชะงักก่อนจะขอพี่รหัสหน้าสวยโทรหาถึงบุคคลหนึ่งที่ตอนนี้ก็คงทำอะไรอยู่สักอย่าง 

"แป๊ปนึงนะคับพี่ซันบีม" 

"ตามสบายเลยขนม เดี๋ยวพี่รอ" 

"ครับๆ อ๊ะ ฮัลโหล" 

[อืม ว่าไง จะให้ไปรับแล้วหรอ?] 

ร่างบางที่แอบยิ้มน้อยๆเมื่อปลายสายกดรับพร้อมน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟังก็อดได้ที่จะเขินหน่อยๆ ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังเรียนอยู่จริงๆหรือว่ากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางศูนย์เลี้ยงเด็กซะงั้น จากที่ได้ยินเสียงรอบข้างดังเข้าสายมาเป็นระยะคาดว่าน่าจะเป็นเสียงเหล่าเพื่อนๆของรุ่นพี่เอง 

"ไม่ใช่ครับ คือขนมจะไปหาอะไรกินกับพี่รหัสนะครับ และเดี๋ยวขนมจะไปทำงานต่อเอง" 

[ไม่ต้อง] 

"อ-อ่าว ขนมไปไม่ได้หรอครับ" 

[ไม่ใช่แบบนั้น เดี๋ยวกูตามไป อยู่ร้านไหน?] 

"เอ่อ ร-ร้านบิงซูหน้ามหาลัยครับ" 

[อืม ไปรอที่นั่น เดี๋ยวตามไป] 

"อ่า ครับๆ ได้ครับ" 

ติ๊ด! 

"เป็นไงบ้างเจ้าแก้ม โอเคมั้ย?" 

"เอ่อ..พี่ซันบีมสะดวกมั้ยถ้าเค้าคนนั้นจะมาด้วย คือว่า..." 

"เอาสิ! ไม่เป็นไรหรอก รีบไปกันเถอะ" 

"ครับ" 

 

. 

. 

. 

 

ณ ร้านบิงซู 

 

ภายในร้านที่ตกแต่งไปด้วยโทนสีหวานมุ้งมิ้งแทบทั้งร้านเพื่อดึงดูดลูกค้าอีกทางหนึ่ง และมันก็ได้ผลกับขนมหวานเองเช่นกันที่ชอบร้านนี้เหมือนกันเพราะของหวานไม่ว่าอะไรก็อร่อยหมด แต่น่าเสียดายจากที่เหมือนจะได้มานั่งทานของหวานกันสองคนกับพี่รหัสแต่ตอนนี้กลับเป็น...หกคน! 

ขนมหวานที่นั่งกินบิงซูไปกับซันบีมก็แอบเกร็งเมื่อรุ่นพี่ทั้งสี่ต่างคณะเข้ามานั่งจนกระทั่งเป็นจุดสนใจของคนที่พบเห็น แต่ทั้งสี่ก็ยังคงพูดคุยกันอย่างออกรสโดยเฉพาะรุ่นพี่ที่ชื่อว่าโคเชสที่เป็นตัวชูโรงการคุยจริงๆ ขนมหวานได้รู้จักเพื่อนอีกสามคนเป็นที่เรียบร้อยแล้วถึงแม้อีกสองคนจะเคยพบกันมาก่อนก็ตาม 

"ขนม นี่ๆสตอว์เบอร์รี่แหนะ" 

"อ๊ะ ขนมขอนะพี่ซันบีม" 

"อื้ม! อ้าปากสิเดี๋ยวพี่ป้อน อ้ามมม" 

"หืมมม อร่อยมากๆเลย" 

"อะแฮ่ม! เบาๆหน่อยครับ หวานกันตรงนี้มีคนแอบหวงนะ" 

"ใครสั่งให้นายพูด หุบปากเลยนะ" 

ขนมหวานเองที่รู้สึกว่าบทสนทนาระหว่างซันบีมและโคเชสที่มักจะหันมาเถียงหรือแกล้งกันอยู่บ่อยครั้งมันดูก็รู้ว่าทั้งคู่สนิทกันดี โดยเฉพาะรุ่นพี่โคเชสที่ชอบเล่นกับพี่รหัสเขาอย่างถึงเนื้อถึงตัว แต่หากเป็นรุ่นพี่ธาราและไต้ฝุ่นที่พี่โคเชสไม่ถึงกับโอบกอดประคองบ่าต่อหน้าเขาเหมือนทำกับพี่รหัสเขาเลย 

'แปลกจัง ไหนว่ารู้จัก...แต่นี่ดูสนิทกลมเกลียวกันดีจัง' 

"เลอะปากแล้ว" 

"ครับ?" 

"กินดีๆ" 

แผล่บ~ 

'กรี๊ดดด!!! จะมากินต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ไม่ได้นะ! ฮือออออ ตายล้าวว!' 

"ร-รุ่นพี่! ท-ทำอะไรครับ คนเยอะแยะ" 

นิ้วหัวแม่มือของรุ่นพี่ที่นั่งข้างๆขนมหวานเอื้อมมาปาดวิปครีมที่เลอะอยู่ตรงใมปากของขนมหวานออกให้ ก่อนที่จะนำเข้าปากตัวเองต่อหน้าต่อตาขนมเช่นกัน ร่างบางที่ลนลานทำอะไรไม่ถูกพลางมองรุ่นพี่รหัสตนก็กำลังนั่งเถียงกับรุ่นพี่โคเชสอยู่ ส่วนอีกสองคนก็ก้มหน้าเล่นอยู่กับมือถือ..จนขนมหวานสามารถโล่งใจได้จึงถอนหายใจออกมา 

"ฟู่ววว อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ ม-มันเสี่ยงเกินไป ด-เดี๋ยวรุ่นพี่ถูกมองไม่ดี" 

"สนใจแค่กูพอ คนอื่นไม่ต้อง" 

"แต่..." 

"ถึงกูจูบมึงกลางร้านนี้ ใครหน้าไหนกูก็ไม่แคร์" 

"ร-รุ่นพี่ 0///0" 

"น้อยๆหน่อยน่า รุกแรงน้องขวัญเสียหมด"โคเชสกล่าว 

"เอ๊ะ? ไอ้บ้าดูสิไอ้เพื่อนบ้าทึ่มนายทำอะไรน้องเรา แล้วก็ปล่อยมือนายออกจากเอวเราได้แล้ว!" 

ประโยคที่ขนมหวานได้ยินมันชัดเจนจนไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าหูแว่วหรือฝาดไป ขนมหวานทำเพียงปั้นหน้ายิ้มแห้งๆส่งให้กับรุ่นพี่มาดนิ่งที่นั่งจ้องเขากินบิงซูไม่วางตา ส่วนพี่รหัสเขาก็ถูกรุ่นพี่อารมณ์ดีอย่างโคเชสคอยก่อกวนให้ปวดหัวเล่นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันไป... 

"พี่ไปก่อนนะเจ้าแก้ม ไว้เจอกันใหม่" 

"ครับพี่ซันบีม บ๊ายบ่ายคร๊าบบบ" 

"เห้อ น่ารักจริงๆเลยน้าเจ้าแก้มของพี่ ไปแล้วนะ นี่!!! เราเดินเองได้ไม่ต้องมาลาก! ชิ!" 

"ไว้เจอกันเด็กน้อย" 

"บ๊ายบ่ายครับพี่โคเชส" 

เมื่อรุ่นพี่รหัสหน้าสวยของตนเองถูกโคเชสลากขึ้นรถยนต์ส่วนตัวแล้วมองตามท้ายรถที่แล่นออกไปจนกระทั่งลับสายตา ด้านหลังที่ยังมีรุ่นพี่เพื่อนสนิทของร่างสูงอีกสองคน ขนมก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวอำลาตามมารยาทที่ควรให้ความเคารพของเพื่อนรุ่นพี่ 

"ไว้เจอกันนะมึง ไว้เจอกันนะขนม" 

"อือ" 

"ครับพี่ไต้ฝุ่น บ๊ายบ่ายครับ" 

"งั้นกูคงต้องไปพร้อมไอ้ไต้ฝุ่นเลย ไปละมึง ไปแล้วนะน้องขนม" 

"กลับบ้านปลอดภัยนะครับ พี่ไต้ฝุ่น พี่ธารา" 

รอยยิ้มหวานอันเป็นเอกลักษณ์ที่ใช่ยิ้มส่งเพื่อนของรุ่นพี่อีกสองคนสุดท้ายเป็นที่เรียบร้อย ขนมหวานเองที่ได้แต่ยืนมองตามหลังสองคนสุดท้ายจนลับสายตาไปก็หันมาสบกับร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มจากคนตัวเล็กส่งทักทายร่างสูงของรุ่นพี่ก่อนที่คนที่ตัวเล็กกว่าจะเอ่ยเจื้อยแจ้วตามประสาอีกครั้ง 

"พี่โคเชสกับพี่ซันบีมดูสนิทกันมากเลยนะครับ คิกๆ ขนมว่าพี่เขาสองคนน่ารักดี" 

"..." 

"สำหรับขนมนะจะแอบเชียร์สองคนให้เป็นแฟนกันเร็วๆ รุ่นพี่ว่าไงครับ?" 

"ก็ดี แต่มันคงดีกว่านี้ถ้ามึง..." 

เมื่ออีกคนเงียบไปสักพัก ขนมหวานเองก็อดไม่ได้ที่จะถามซ้ำเพราะความอยากรู้ ดวงตากลมโตสบกับรุ่นพี่ร่างสูงที่จ้องมองตนไม่ลดละ หารู้ไม่ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่แต่ก็เลือกที่จะปฏิเสธออกไปเช่นเคย... 

"ถ้าขนม? ขนมทำไมหรอครับ?" 

"เปล่าหรอก ไปกันเถอะ" 

"อ่าว อะไรของรุ่นพี่อีกละนั่น" 

 

 

 

 

'คงดีกว่านี้ถ้ามึงเป็นแฟนกูน่ะสิขนม' 

 

 

 

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

19.00น. แล้วมาเจอกันอีกตอนนะคะ 

ตอนที่14จะมาเสริฟให้แน่นวลลลลลค่าาาา^^ 

คอมเม้นและกดให้กำลังใจกันได้เสมอน้าทุกคน~ 

ความคิดเห็น