Plx za
email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะครับ ขอให้สนุกนะครับ โชคดีโควิดไม่เเตะนะครับ :)

Episode 4 : หนุ่มหัวเหลือง

ชื่อตอน : Episode 4 : หนุ่มหัวเหลือง

คำค้น : ดาบพิฆาตอสูร

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Episode 4 : หนุ่มหัวเหลือง
แบบอักษร

#ทันจิโร่

"เอ๋...ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้หรอกจ่ะ...ห่างกันเเค่4ปีเอง...ไม่ต้องคิดมากหรอก^^"

"แต่ผมก็ขอโทษจริงๆนั่นเเหละครับ" โค้งตัวเเบบสุดๆ

"ไม่เป็นไรหรอกน้า อย่าคิดมากสิ"

"..." ผมพยักหน้าตอบ "ครับ"

"อื้มๆ คามาโดะคุงมาอยู่ตำแหน่งผู้ช่วยเชฟรึปล่าว"

"ครับ เเล้วพี่มิตรู้ได้ไงครับเนี่ย;-;"

"ก็มันยังขาดอีกไม่กี่ตำเเหน่งหนิ เเล้วก็อย่างคามาโดะคุง คงจะไม่เหมาะกับพนักงานต้อนรับหรอก"

"ครับ"

"อย่าลืมไปหาหัวหน้าเชฟด้วยหละ ตอนนี้เลยนะ"

"โอเคครับ..." ผมรีบเดินมาที่ห้องครัวโดยทันที เพราะอยู่ไปมันจะกดดันผมปล่าวๆ และที่สำคัญพ่อผมไม่ไห้คบกับผู้หญิงที่อายุห่างกันเกิน3ปีซะด้วยสิ...ถึงจะน่ารักก็เป็นได้เเค่พี่น้อง...เจ็บจังเลย //ผมเปิดประตูเข้าไป ก็พบชายคนหนึ่ง ผมสีเหลืองคล้ายๆปลาหมึกแผ่น(ก็มันคล้ายจริงๆ) ทำอาหารอยู่...รอให้เค้าว่างเเล้วค่อยเข้าไปถามดีกว่า

5 นาที ผ่านไป

เค้าน่าจะทำเสร็จเเล้ว เข้าไปถามดีกว่า...

"เอ่อ...คุณครับ...ไม่ทราบว่าหัวหน้าเชฟอยู่มั้ยครับ"

"ผมนี่เเหละครับ...หัวหน้าเชฟ" เค้าหันมาพูดกับผม ด้วยสีหน้าที่เย็นชา ติดนิสัยมาจากคุณโทมิโอกะรึปล่าว

"พอดีผมพึ่งเข้าใหม่หนะครับ เป็นผู้ช่วยเชฟหนะครับ ชื่อว่าคามาโดะ ทันจิโร่ ฝากตัวด้วยครับ"

"ชั้น อากาสึมะ เซนนิตสึ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน แต่ชั้นมีเรื่องจะมาถามนายก่อนจะเริ่มทำงาน..."

"ครับ จะถามอะไรเหรอครับ?"

"นายมีประสบการณ์ในการทำอาหารมากเเค่ไหน"

"ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เเต่ที่เเน่ๆผมมีความรู้เกี่ยวกับด้านอาหารครับ"

"แต่ชั้นไม่ค่อยเชื่ออะไรจากลมปากง่ายๆหรอกนะ"

"แล้วจะให้ผมทำยังไงหละครับ"

"นายต้องทำอาหาเเข่งกับชั้น"

"มันจะดีเหรอครับ" ที่ผมพูดไม่ใช่ว่าผมทำไม่เป็นหรอกนะ เพราะแม่ก็สอนมาตั้งเเต่เด็กๆเเล้วก็พึ่งให้เนสึโกะทบทวนให้เมื่อคืน แต่ให้มาเเข่งกับหัวหน้าเชฟเนี่ยนะ จะรอดมั้ยหละเนี่ย

"ถ้านายทำออกมาโอเค ชั้นก็็จะยอมรับนาย เเต่ถ้ามันไม่ดีพอ นายต้องลาออก โอเคนะ"

ข้อเสนอช่างรุนเเรงเสียจริง เเล้วผมจะทำได้มั้ยหละเนี่ย T T "โอเคครับ"

"เเข่งทำอุด้งนะ"

"ครับ"

20 นาที ผ่านไป

"เป็นน้ำซุปที่กลมกล่อมมากเลยหละ รู้สึกอบอุ่นเเปลกๆนะ เเต่ก็อร่อยด้วย คามาโดะคุงไปเรียนมาจากไหนเหรอจ้ะ"

ผิดคาดผมเลยเเห้ะ ผมเเค่ทำอุด้งที่เเม่ผมเคยทำให้ทานในตอนเด็ก แต่พอผมทำเองเเล้วไม่นึกว่ามันจะออกมารสชาติเหมือนของเเม่ขนาดนี้ รู้สึกภูมิใจในตัวเองที่สามารถทำอาหารรสชาติเเละสัมผัสใกล้เคียงกับอาหารที่แม่ทำได้ถึงขนาดนี้ อยากจิร้องให้เลย

"พอดีว่าในตอนเด็กๆแม่ผมช่วยสอนทำหนะครับ"

"แม่ของคามาโดะคุงนี้เก่งจังเลยนะ~"

"ครับ" ผมเริ่มรู้สึกว่าในขณะที่ผมกำลังได้รับคำชมจากพี่มิตสึริอยู่นั้น ก็เริ่มรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเศร้าอยู่ // ผมหันไปหาเซนนิตสึ ที่กำลังนั่งกอดเข่าอมทุกข์อยู่ เค้าเป็นอะไรรึปล่าวหละนั่น"

"งั้นพี่ขอตัวก่อนนะจ้ะ เดี๋ยวโดนหาว่าอู้งานหนะ"พี่มิตยิ้มหวานก่อนเดินออกไป... เเต่ที่น่าห่วงกว่านั้นก็คือ...เซนนิตสึที่นั่งอมทุกข์อยู่ด้านหลัง... จะทักเค้าดีมั้ยมั้ย

"เอ่อ...เซนนิตสึ...นายเป็นอะไรรึปล่าว"

"ท้ามมมม้ายยยย" อยู่ๆเซนนิตสึก็พุ่งเข้ามาหาผม แล้วตะโกนเสียงดัง อ้าา...หูโผม

"อะไรกันเนี่ย...อยู่ๆก็เข้ามาแบบนี้ แถมตะโกนเสียงดังอีก"

"โชคชะตามันไม่เข้าข้างชั้นเล้ยยย เเม้เเต่รุ่นพี่ที่ชั้นเเอบชอบ เธอก็ไม่สนใจชั้นเเล้วววว" เอิ่ม...เข้าก็ชอบรุ่นพี่มิตสึริเหรอเนี่ย

เเอ็ดดดด...(เสียงประตูห้องครัว จำไม่ได้เเล้วว่าตอนเเรกเสียงเป็นยังไง)

"พี่มาทำงานอยู่ที่นี่เองเหรอเนี่ย" อ้าววว...อยู่ๆเนสึโกะก็โผล่มาจากไหนไม่รู้

"เดี๋ยวนะคะคุณลูกค้า ที่ตรงนี้เฉพาะพนักงานนะคะ" พี่มิตตามเข้ามาด้วย... เเล้วสภาพผมตอนนี้ที่ยืนติดกำแพง แล้วเซนนิตสึเข้ามาในระยะยิ่งกว่าเผาขน ตายเเน่ๆ

"เอ๊ะ...พวกเธอจะทำอะไรกันหนะ!!!" นั่นไงพี่มิตเปิดก่อนเลย...

"เดี๋ยวผมอธิบายเองครับ..." หลังจากนั้นผมก็เล่าซะยาวเหยียด ทำให้เนสึโกะต้องกลับไปก่อน เเล้วพี่มิตก็กลับไปทำงานต่อ จากนั้นผมก็รับฟังเซนนิตสึระบายออกมา เเล้วผมก็เล่าเรื่องของผมให้เซนนิตสึฟังด้วยจึงสามารถปรับความเข้าใจกันได้

เวลา 18.00 น.

"วันนี้เหนื่อยจังเลย หนุ่มๆพี่ขอกลับก่อนนะ พอดีพี่มีธุระด้วยหนะ" พี่มิตรีบชิ่งกลับไปอย่างรวดเร็ว สงสัยเค้าคงจะมีธุระจริงๆ...จากนั้นผมก็เก็บของเเล้วเดินออกมาหน้าร้าน

"ไงคะพี่ เป็นยังไงบ้างคะกับงานวันเเรก เเล้วก็คนรักคนเเรก" น้องโกะเเซวเเล้วก็ขำเบาๆ เห้อหนักใจจริงๆ

"ปะ กลับกันเถอะ..."ผมจูงมือน้องโกะจะพาเดิน เเต่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดึงเเขนเอาไว้...

"ทันจิโร่คุงงง ให้ผมกลับด้วยนะครับ" เซนนิตสึดึงเเขนผมไว้ แล้วยิ้มหวานใส่

"อ้ะ...สวัสดีค่ะ พี่หัวเหลือง" น้องโกะทักทายเซนนิตสึ เเล้วยิ้มให้

"ครับคุณน้องเนสึโกะ พี่ชื่อเซนนิตสึครับ เรียกว่าเซน ก็ได้" พอหลังจากนั้นทั้ง2คนก็คุยกันตลอดทางกลับบ้าน ซึ่งผมก็ดีใจด้วยนะ เพราะปกติ น้องโกะไม่ค่อยคุยกับผู้ชายเท่าไหร่ แต่นี้คุยได้ลื่นเลย สงสัยคงจะเข้ากันได้ดีหละนะ เห้อ...พรุ่งนี้จะเจออะไรอีกมั้ยนะ...

#เข้าสู่ ไทม์ไลน์ ปัจจุบัน

ผ่านมาได้ซักพักเเล้วหละนะ ที่ผมได้ทำงานในร้านอาหาร รู้สึกภูมิใจที่สามารถทำอาหารเหมือนเเม่ได้(รอบ2)

"พี่คะ พรุ่งนี้หนูไปพร้อมพี่ด้วยนะ พอดีพรุ่งนี้หนูไม่มีเรียนหนะ"

"โอเค งั้นพี่นอนก่อนนะ" ผมเปิดประตูเดินเข้าห้องนอน

"ฝันดีค่ะ"

"เช่นกัน น้องโกะ" ผมปิดประตู เเล้วทิ้งตัวนอนลงที่นอน พรุ่งนี้จะต้องเจออะไรอีกนะ...

 

 

 

 

Please follow the next episode.

ความคิดเห็น