Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 61 ดูแล

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 61 ดูแล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 385

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2563 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 61 ดูแล
แบบอักษร

 

 

 

 

น้องพารัก🍀🍀🍀

 

 

" อึก......อ๊วกกก....อ๊วกกกก...แค่กๆ..." ตลอด 5 วันที่ผ่านมา อาการแพ้ท้องของผมก็กำเริบไม่หยุด ผมอาเจียนบ่อยขึ้นจริงๆ ผมพยายามหาของกินที่พอจะทำให้หายคลื่นไส้ได้บ้าง อย่างพวกผลไม้เปรี้ยวๆ แต่ทานได้แค่นิดเดียว พวกแฝดก็พากันประท้วงเตะท้องผมกันใหญ่ ตอนนี้ผมชักเริ่มน้อยใจพวกแฝดแล้วนะ งื้ออออ...

 

" คุณพารัก เชิญรับยาที่ช่อง 3 คะ.... " เสียงประกาสเรียกชื่อผมดังขึ้น ผมมาหาหมอฮะ ก็เด็กๆทำผมเป็นแบบนี้ ผมอาเจียนจนแทบไม่มีแรง

 

" นายน้อยนั่งรอที่นี่ล่ะครับเดี๋ยวผมไปรับยาเองครับ " ผมพยักหน้ารับหงึกๆ ก็แรงจะพูดยังไม่มีเลยนี่ฮะ

 

หลังจากวันนั้นคุณพ่อคุณแม่ก็พาผมมาพักที่บ้านตากอากาศแถวหัวหิน ช่วงนี้บรรยากาศที่นี่ค่อนข้างดี แต่ผมก็อยู่กับพี่ไมค์เหมือนเดิมฮะ ก็คุณพ่อคุณแม่มีงานที่ต่างประเทศอีกแล้ว ตอนแรกพวกท่านก็จะพาผมไปด้วย แต่อย่างที่รู้ๆกัน อายุครรภ์ของผมนะโอเคแล้ว แต่เป็นเพราะเคยแท้งมาก่อนคุณหมอเลยไม่อนุญาตให้ขึ้นเครื่องหรือเดินทางไกลๆ

 

ระหว่างที่นั่งรอพี่ไมค์ ผมมองออกไปนอกโรงพยาบาล งื้อออ...ตรงนั้นมีร้านเค้กด้วยอ่ะ อืม...เอาไงดีน้า...พี่ไมค์ก็ยังไม่มา...อยากกินเค้กอ่าาา

 

" ขอโทษนะคะ คุณพารักรึเปล่าคะ " อยู่ๆก็มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักถือกล่องกระดาษสีขาวเดินมาทักผม

 

" ชะ...ใช่ฮะ...เอ่อ...คุณมีอะไรรึเปล่าฮะ " ผมเงยหน้ามองเธอ โห....น่ารักจัง...อืมมม..มายืนใกล้ๆแบบนี้...ตัวเค้าหอม....หอมเหมือนกลิ่นขนมเค้กจัง....โอ้ย...น้องพารัก..แกมันอยากกินเค้กจนประสาทไปแล้วมั้ง

 

" ดิฉันเอาเค้กมาส่งคะ...รบกวนรับไว้ด้วยนะคะ " มือขาวอมชมพูยืนถุงที่ใส่กล่องกระดาษสีขาวมาให้ผม

 

" อะ...ฮะ...ขอบคุณนะฮะ.." ด้วยอารามตกใจไอ้มือบ้าของผมยืนมือไปรับกล่องมาเฉยเลยอ่าาา... พอผมรับมาหญิงสาวน่ารักก็เดินออกไป ผมมองตามจนสุดลูกตา หญิงสาวน่ารักคนนั้นเดินเข้าไปยังร้านที่ผมแอบมองอยู่นี่น่า ใคร....เป็นคนให้เอาเค้กมาให้กันนะ ผมพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆบริเวณ แต่ก็ไม่เห็นผู้ต้องสงสัยสักคน รึว่าจะเป็นพี่.....

 

" นายน้อยครับ...เรียบร้อยแล้วครับ..กลับกันดีกว่าครับ.. " ผมหยุดคิดแล้วหันมาหาพี่ไมค์พร้อมพยักหน้าเบาๆ พี่ไมค์ใช้มือแกร่งทั้งสองประคองร่างบางของผมกลับบ้าน แปลกนะฮะที่พี่ไมค์ไม่ถามถึงกล่องที่ผมถือไว้สักคำ...

 

พอกลับมาถึงที่บ้านผมก็รีบจัดการกับเค้กปริศนาทันที ผมเดินมานั่งตรงสวนข้างบ้านวางกล่องเค้กลงบนโต๊ะแล้วหยิบมันออกมาจากถุง ผมค่อยๆเปิดกล่องออก มันเป็นเค้กชิ้นเล็กๆข้างบนตกแต่งด้วยผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวมากมายไม่ว่าจะเป็น สตอเบอร์รี่ กีวี่ เชอร์รี่ มะม่วง แล้วก็ของโปรดของผมเจ้ามะยงชิด

 

" เอ๊ะ!!! " มีกระดาษแผ่นน้อยร่วงลงกับพื้น ผมค่อยๆขยับร่างบางแล้วใช้มือเอื้อมลงไปหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมา อยู่ๆน้ำใสๆในตาผมก็รื้นขึ้นมาทันที

 

มันเป็นรูปคู่ของผมกับพี่ออย แล้วก็รูปอัลต้ราซาวด์ที่มีจุดเล็กๆของพวกแฝดสาม มันเป็นรูปครอบครัวใบแรกหลังจากที่หมอยืนยันว่าผมมีลูกแฝดถึงสามคน

 

" อึก...ฮืออออ...ฮืออออ..." ผมปล่อยโฮออกมาทันที มือขาวซีดของผมตระกองกอดรูปเล็กๆใบนี้ไว้ ลูกจ๋าาาา...มี๊ควรทำอย่างไรดี ป๊ะของพวกหนูทำมี๊เจ็บเหลือเกิน คำว่าให้อภัยมี๊ก็อยากจะให้ป๊ะนะ แต่....มี๊กลัว...กลัวป๊ะจะทำมี๊เจ็บอีก

 

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นนั้นดังพอที่จะทำให้คนที่แอบดูอยู่ได้ยิน มันทำให้เค้าเจ็บปวดเข้าไปถึงหัวใจไม่แพ้กัน เพราะเหตุผลโง่ๆของเค้า ทำให้เรื่องมันบานปลายไปขนาดนี้ " น้องพารัก...รอพี่อีกนิดนะครับ พี่จะไม่ทำให้น้องพารักต้องเสียน้ำตาแบบนี้อีก แฝดครับ...ป๊ะฝากมี๊ด้วยนะ "

 

ร่างหนาค่อยๆเดินออกจากตัวบ้านแล้วหายไปในเงามึดทันที

.

.

.

.

 

03:45 am.

 

" อื้ออออ.....อย่ากวนสิฮะ.....งื้อออ...รักจานอน...งึม......" แรงกอดรัดทำเอาผมที่นอนหลับสนิดรู้สึกอึดอัดจนเกือบตื่น ใช่ฮะเกือบตื่น ก็มันง่วงนี่นาแล้วหนังตามันก็หนักจนลืมไม่ขึ้น

 

" พี่รักหนู..รักพวกแฝดนะครับ...." งืมมม...เสียงใครนะ..คุ้นจัง...แต่รักง่วงอ่ะ ขอรักนอนนะ แค่เพียงผมบ่นออกไปแรงกอดก็คลายลง ผมสบายตัวขึ้นแล้วก็หลับไปในที่สุด

 

" โอ๊ะ!!!..." ผมสะดุ้งตื่นเพราะแรงเตะที่ค่อนข้างแรงของพวกแฝด มือบางของผมควานหามือถือที่หัวเตียง งื้ออ...ผมจับมันแล้วกดดู

 

" เพิ่ง 6 โมงเช้าเองนะลูก หิวกันแล้วเหรอ....อืมมม...มี๊รู้แล้วๆ มี๊ตื่นแล้วฮะ " ผมวางมือถือลงบนเตียง แล้วยันตัวเองขึ้นแล้วค่อยๆเดินไปเข้าห้องน้ำ ผมใช้มือบางค่อยๆเปลื้องผ้าของตัวเองออกจนหมด เงาสะท้อนในกระจกเป็นเงาของผู้ชายที่มีร่างกายผอมบางขาวซีด หน้าท้องของเขาโตขึ้นมาก ส่วนหน้าอกก็เริ่มเจ็บมาได้ 2-3 วันแล้ว มันเริ่มแข็งเป็นก้อนขึ้นมาเล็กๆ อาหมออัครบอกว่ามันเป็นธรรมชาติของร่างกายที่จะเริ่มปรับสภาพรองรับความเป็น แม่ รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นที่มุมปาก อย่างน้อยๆ ลูกของเขาก็จะได้ทานน้ำนมจากอกของเค้าเอง โดยที่ไม่ต้องใช้นมสำเร็จรูปทั้งหมด

 

ผมอาบน้ำเสร็จก็รีบแต่งตัวลงมาข้างล่าง เหมือนเดิมฮะ พี่ไมค์เตรียมอาหารไว้ให้ผมแต่เช้าเชียว

 

" พี่ไมค์~~~ทำอะไรแต่เช้าฮะ..กลิ่นห้อมหอม " ผมทำจมูกฟุดฟิดเดินเข้ามาประชิดตัวของพี่ไมค์

 

" ข้าวต้มทะเลครับนายน้อย นายน้อยไปนั่งรอก่อนนะครับ ใกล้เสร็จแล้วครับ " ผมรีบพยักหน้าหงึกๆ แล้วค่อยๆหย่อนร่างบางลงกับเก้าอี้ของโต๊ะทานข้าว

 

" นายน้อยครับ เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ยครับ "

 

" ก็ดีฮะพี่ไมค์แต่......"

 

" แต่อะไรเหรอครับนายน้อย " พี่ไมค์ถามผม แต่ไม่ได้หันมาสบตาผมนะฮะ

 

" เอ่อ....ก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอกฮะ...ก็แค่....แค่ฝันร้ายนิดหน่อยน่ะฮะ "

 

" เหรอครับ "

 

ผมส่งยิ้มน้อยๆไปให้พี่ไมค์ที่ตอนนี้กำลังหยิบถ้วยแล้วตักข้าวต้มทะเลมาให้ผม พี่ไมค์วางถ้วยข้าวต้มลงตรงหน้าผม

 

" ขอบคุณฮะ "

 

" เดี๊ยวผมไปเทน้ำส้มให้นะครับ "

 

" ฮะ....เอ่อ.....พี่ไมค์ฮะ...เค้า..." พี่ไมค์มองหน้าผมอย่างสงสัยว่าผมจะพูดอะไร " เอ่อ....ไม่มีอะไรหรอกฮะ รักทานเลยนะฮะ " ผมเหลือบตามองพี่ไมค์ที่เทน้ำส้มใส่แก้วต่อ โดยไม่ได้สนใจอะไรผมอีก

 

" เอ...... หรือว่าเราฝันไปจริงๆกันนะ "

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**** แอบมากอดน้องเหรอ.....อิพี่😠😠😠

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น