J_Darkchoco

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 08:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9
แบบอักษร

"ปริน...ตื่นได้แล้ว...ถึงแล้ว" เสียงใสจากร่างบางบุกปรินให้ลืมตาขึ้นมา มือเล็กเขย่าไปที่ไหล่หนาของปริน พลันมองไปที่สีเปลือกตาของปรินช่างน่าหลงไหลยิ่งกว่าอะไร ทั้งตาที่ยาวโค้งงอธรรมชาตินี้อีก

 

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของปรินลืมขึ้นมามอง จ้องไปที่ใบหน้าหวานของคนรัก ฟันกระต่ายที่โผล่ออกมาของแฟนเขานั้นน่ารักกว่าอะไร

 

 

 

เดย์ที่คิดว่าจะมาหาแม่ของตนเพียงคนเดียว แต่ก็โดนร่างหนาติดสอดห้อยตามมา อย่างกระทันหัน สองคนเดินขึ้นไปบนรถคันสีชมพู มุ่งหน้าไปยังบ้านของเดย์ที่อยู่ห่างออกมาจากเมืองเล็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

รถแท็กสีคันสีชมพู วิ่งไปหยุดอยู่ที่บ้านหลังขนาดไม่ใหญ่มาก เหมาะสำหรับอยู่สามถึงสี่คน บ้านหลังสีฟ้าอ่อนขนาดกลาง อยู่ห่างจากตัวเมืองไม่มากนัก อากาศหนาวจัดจวนจะถึงเวลาที่หิมะตก 

 

 

 

หน้าบ้านถูกล้อมไว้ด้วยรั้วสีขาว ทั้งสองคนเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้สีน้ำตาล ภายในสวนบ้านมีแต่ต้นไม้ที่ทนความหนาวเป็นอย่างดี ดอกไม้ที่ชอบอากหนาวมันก็เริ่มบานออกมา

 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

 

มือเล็กเคาะไปที่ประตูสีดำหน้าบ้าน  ประตูบานใหญ่ถูกเปิดด้วยหญิงวัยกลางคนที่สูงไม่มากนัก สวมชุดสุภาพเรียบร้อยอย่างดี 

 

 

 

รอยยิ้มที่อบอุ่นเผยออกมาเมื่อเจอหน้าลูกชายสุดรักของเธอ อ้อมกอดของแม่โอบไปที่ร่างบางตรงหน้า ด้วยความคิดถึงที่แม่มีต่อลูก ทำให้รู้สึกถึงบรรยากาศที่ดูอบอุ่นมีความสุขขึ้นทันตา 

 

 

 

สายตาของหญิงวัยกลางคนเลื่อนไปปะทะกับชายหนุ่มรูปหล่อข้างหลังที่พึ่งเดินเข้ามา รู้สึกได้ถึงใบหน้าหล่อถึงจะอยู่ภายใต้ผ้าปิดปากสีดำ 

 

 

 

มือหนาถอดหมวดสีขาวออกมา จับยัดเข้าไปในเสื้อตัวใหญ่ สองมือยกขึ้นมาในระดับอกแกร่งของตัวเอง ทำความเคารพว่าที่แม่ ศรีภรรยา ในอนาคต

 

 

 

"สวัสดีครับคุณน้า" หนุ่มหล่อยิ้มออกมาจากใจจริง รอยยิ้มพิฆาตที่ใครเห็นก็ต้องละลายขนาดหิมะก็ยังต้องหลบไป

 

"เรียกแม่เถอะจ๊ะ...เข้ามาก่อนสิ...แม่มีอะไรให้กินเยอะเลย"

 

ผู้เป็นแม่ชวนลูกของเธอเข้ามา ภายในห้อง ร่างสูงเดินผ่านกับรูปหนึ่งสายตาสะดุดเด็กชายที่ยืนจับปืนและถ้วยรางวัลขนาดใหญ่ เป็นใบหน้าที่นิ่งไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม 

 

 

 

"นี้เดย์...ปรินไม่รู้มาก่อนเลยนะว่าเดย์ยิงปืนเก่ง"

 

"ก็เอาไว้บอกตอนที่ปรินนอกใจไง"

 

"😨😱" คำพูดของเดย์เมื่อกี้ทำให้ผมรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเลยครับ ดีนะที่นอกใจตอนนั้นไม่โดนยิง ไม่งั้น คงเหลือแต่ฉาย ทุกวันคือทุกวัน แน่นอน

 

"อย่ากลัวสิ...ถ้าปรินไม่นอกใจก็ไม่ยิงหรอก"

 

"ตอนเด็กๆ...ยิ่งน่ารักไปใหญ่...แฟนใครว่ะ"

 

"แฟนคนข้างบ้านไง"เดย์ตอบกลับปรินอย่างกวนๆ

 

"เดย์!!!...ไม่เอาไม่พูดครับ"

 

"5555"

 

"แต่...ทำไมรูปเดย์...ถึงแตกต่างกันขนานนี้เนี่ย...ดูสิอีกรูปยิ้มส่วนอีกรูปหน้าบูดเหมือนตูดลิงอ่ะ" สายตาของปรินมองไปที่รูปเดย์ในวัยเด็กทั้งสองรูปที่อารมณ์คนละซีกโลกเลยก็ว่าได้

 

รูปแรกยิ้มสดใสเหมือนกับพระอาทิตย์แรกของทุกๆวันที่พร้อมจะส่องแสงให้กับทุกคนได้รู้สึกถึงความอบอุ่น

 

ส่วนะอีกรูป ใบหน้าที่บึ้งตึง ไม่ยอมยิ้ม นัยน์ตามีแต่ความม่นหมอง ราวกับพระจันทร์ในเดือนดับ รู้สึกถึงความเหน็บหนาว 

 

"ปริน...รู้ตัวไหมว่าพูดขึ้นเยอะมากเลย"เดย์แซวปรินที่เริ่มพูดมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนไปโดนตัวไหนมา

 

"5555...กับเดย์คนเดียวนะ"

 

"ฮึยยยย"

 

"โอ้ยยย...ปรินเจ็บนะเดย์"มือเล็กฟาดไปที่ไหล่หนาของปรินหนึ่งครั้ง 

 

"อย่ามาจีบกันต่อหน้าแม่สิ...มากินขนมได้แล้ว" 

 

แม่ของเดย์ยกถาดขนมออกมาช็อกโกแลตอุ่นๆที่ละลายกับน้ำแล้วเอาไปผสมกับสัดส่วนของมัน หอมกรุ่นจนเตะจมูก กลิ่นไอของช็อกโกแลตอุ่นทำให้ทั้งสองคนเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร

 

"กว่าจะพาแม่มาพบนะ...รู้ไหมว่ารอนาน"

 

"5555ช่วงนั้นยุ่งๆครับแม่"

 

 

 

ปรินนั่งมองสองแม่ลูกคุยเรื่องสารทุกข์สุขดิบ ทั้งที่แม่กับพ่ออย่ากันแล้ว เดย์ก็ยังทำหน้าที่เป็นลูกที่ดี มาเยี่ยมแม่ตลอด ถึงจะแอบมาเพราะกลัวพ่อรู้ก็เถอะ

 

"ปริน...แม่ขอตัวเดย์แป้ปนึ่งนะลูก"

 

"อ่า...ครับ"

 

 

 

 

 

 

 

หญิงวัยกลางคนจูงแขนร่างบางเข้ามาในห้องที่มีป้ายแขวนเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวสีเหลือง ประตูถูกล็อคลงกรอย่างสนิท หญิงวัยกลางคนจ้องสายตามองมาทางเดย์ที่พึ่งถูกลากเข้ามา

 

"อะไรอ่ะแม่"

 

"พาเขามาทำไม?"แม่ถามด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป

 

"ทำไมครับ...ผมก็แค่..."

 

"ก็แค่...จะทำอะไร...เขาเคยช่วยลูกตอนจมน้ำเมื่อวันเกิดลูกตอนนั้นนะ"

 

"ฮือ?"

 

นั่งงงกับคำพูดของแม่อยู่บนเตียงนอนสีเทาขนาดกว้างของตัวเอง เรื่องที่แม่ของเขาพูดออกมาทำให้เขารู้สึกงง สับสนไปหมด ปรินคือคนที่เคยช่วยเขานั่นครั้งนั่นหรอ?

 

"แล้วแม่รู้ได้ไง" 

 

"แกเห็นกำไลนั่นไหม?"

 

"ครับ"จะว่าไปแล้วปรินก็สวมกำไรสีเงินอันนั้น แบบไม่ค่อยได้ถอดเลย 

 

"อันนั้น...เป็นของขวัญวันเกิดแกไง...แต่มันเกิดเรื่องแบบนี้ก่อน...แม่ก็ไม่รู้จะให้อะไร...แม่ก็ให้สิ่งนั้นกับเขาไป"

 

"แม่...เรื่องจริง?"ผมนั่งฟังแม่อธิบายถึงเรื่องที่เขาช่วยผมในตอนนั้น ถ้าอย่างงั้นแสดงว่าเขาคือคนที่มีพระคุณกับผมหรอ? หัวใจผมเริ่มกลับมาร้อนวูบวาบอีกครั้ง ความลังเลแบบนี้มัน คืออะไรกันแน่

 

"จะทำอะไรก็ดูจิตใจคนอื่นด้วยนะ"

 

"ครับ" ผมเป็นอะไร เขาก็แค่เคยช่วยชีวิตผมเองนะ

 

"แม่ขอตัวไปหาเพื่อนก่อน"

 

ผมมองแผ่นหลังเล็กของแม่เดินออกไปจากห้องนอนของผม พลางนึกได้ว่า ปล่อยปรินไว้ที่ห้องอาหาร เดย์ก็รีบเดินออกไปดูทันที

 

"มาแล้วหรอ?"

 

"อืม...ออกไปเดินเล่นกันไหม?"

 

"ก็ได้"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________

 

 

 

🙉🙉🙉🙉🙉🙉🙈🙈🙈🙊🙊🙊🙊

 

ความคิดเห็น