ไรท์ลูกหมู
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 97

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 23:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 28
แบบอักษร

Chapter : 28 

 

 

::::::::::::::::::: 

 

 

5 ปีผ่านไป 

 

 

งานประกาศรางวัลPopular writer(นักเขียนยอดนิยม) 

 

   ในค่ำคืนที่มีแสงดาวลอยระยิบอยู่บนท้องฟ้าและเป็นคืนเดียวกันกับความสำเร็จของฉันที่มาโดยไม่คาดฝัน เสียงพิกรยังคงประกาศรายชื่อนักเขียนที่ได้รับรางวัลและเสียงปรบมือที่ดังก้องกังวานภายในหอประชุมแห่งนี้

 

"และนักเขียนคนต่อไป!!ได้รับความนิยมจากเรื่องมิติการ์ตูน ขอเชิญคุณมิเกลขึ้นมารับรางวัลค่าา" ทันทีที่ได้ยินชื่อของตัวเองประกาศผ่านไมค์ ตอนนั้นหูของฉันอื้ออึงไปหมดไม่ได้ยินแม้แต่เสียงปรบมือจากผู้คนรอบข้าง ฉันยืนขึ้นและเดินเข้าไปรับรางวัลทันที

"ค่ะ ขอสัมภาษณ์คุณมิเกลสักนิดนะคะ อะไรคือแรงบันดาลในการเขียนเรื่องนี้คะ" ถ้าจะบอกว่ามันคือเรื่องจริงของฉัน จะมีคนเชื่อไหมนะ ==*

"แรงบันดาลใจหรอคะ เอิ่มม...ฉันแค่คิดเล่นๆค่ะถ้าเกิดว่าวันนึงฉันหลุดเข้าไปจริงๆจะทำยังไง จะใช้ชีวิตยังไงในนั้น ก็เลยเขียนเป็นพล็อตเรื่องออกมาค่ะ" ถ้าบอกความจริงทุกคนคงมองว่าฉันประหลาดแน่เลย TT

"โห..นี้แค่คิดเล่นๆนะคะเนี้ย ฮ่าๆ ค่ะ แล้วตอนแรกคือนางเอกของเรามีแฟนอยู่ที่โลกของความเป็นจริงแล้วทำไมถึงได้มาคบกับพระเอกในโลกของการ์ตูนล่ะค่ะ ไม่เสียใจหน่อยหรอที่ต้องทิ้งแฟนในโลกความจริงของตัวเองมา" เหมือนตัวเองโดนด่าด้วยแฮ้ะ เจ็บจี๊ดๆเลย TT

"ถ้ามองในมุมของตัวละคร เขาก็เป็นคนคนนึงที่มีชีวิตและจิตใจ เจ็บเป็น เสียใจเป็น ร้องไห้เป็น และอ่อนไหวเป็น เขาคงไม่นึกว่าตัวเองเป็นนางเอก เขาแค่ผู้หญิงตัวเล็กธรรมดาๆคนนึงที่อ่อนไหวให้กับผู้ชายที่อยู่ในโลกการ์ตูนของเขาก็เท่านั้นเองค่ะ"  

"แล้วถ้าคุณมิเกลเป็นนางเอกในเรื่องนี้อยากบอกอะไรกับแฟนของคุณที่อยู่ในโลกของความเป็นจริงหรือป่าวคะ" ฉันอยากบอกว่าขอโทษ แต่มันคงไม่มีโอกาส 

"สิ่งแรกถ้าได้บอกก็คงบอกว่าขอโทษ แต่ฉันคิดว่าเขาคงไม่แม้แต่อยากจะมองหน้าหรอกมั้งค่ะ เพราะนี้มันคือการนอกใจคนรักดีๆนี่เอง ฮ่าๆ อื้มม...แต่ถ้ามีโอกาสได้กลับไปบอกจริงๆก็คงจะขอโทษก่อนเป็นอันดับแรกและขอให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่า รักเขาจากใจจริง และเป็นรักที่มั่นคงสำหรับเขาค่ะ^^"

"อ...อ้อค่ะ แล้วพระเอกนี่ชื่อเตโชใช่ไหมคะ ไม่ทราบว่าคุณมิเกลถอดแบบมาจากสามีตัวเองหรือป่าวค่ะ" เตโชกับไอ้เบื๊อกนิสัยแทบจะไม่เหมือนกันเลยด้วยซ้ำ แน่นอนว่าเตโตก็คือเตโช 

"ป่าวค่ะ^^ เตโชที่เป็นพระเอกในเรื่องเขาเป็นคนใจดี ขี้เป็นห่วงคนอื่น มีเหตุผลเสมอ รวมๆแล้วเขาเป็นคนอบอุ่นค่ะ"  

"คุณจะบอกว่ามันตรงข้ามกับสามีคุณหรอคะ ฮ่าๆ แต่เรื่องนี้ก็ยังไม่จบใช่ไหมคะ"

"ค่ะ เรื่องนี้ยังไม่จบ ก็รอติดตามตอนจบกันนะคะ ว่านางเอกเลือกที่จะอยู่หรือเลือกที่จะกลับ" นั้นสินะถ้ามันมีให้ฉันเลือกแล้วฉันจะเลือกแบบไหน แต่ตอนนี้ยังมองไม่เห็นแม้ทางจะกลับ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองในโลกของความเป็นจริงตอนนี้มีสภาพเป็นยังไงบ้าง ยังมีลมหายใจอยู่หรือป่าวนะ?

"ค่ะ ขอเสียงปรบมือให้คุณมิเกลด้วยค่าา เป็นกำลังใจให้นะคะ" ฮู้วว!!...จบสักที ฉันเลือกที่จะเดินออกมาทางข้างหลังเวทีแล้วออกจากงานมาเลย เพราะต้องไปรับหมูน้อยเตโชที่บ้านป๊ากับม๊า  

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

Part : Tiger  

 

 

  ผมเลิกงานก็ตรงมาหาลูกที่บ้านพ่อแม่ของมิเกลทันทีและผมก็พึ่งนั่งดูที่ยัยบ๊องสัมภาษณ์จบไป มันก็มีคำถามผุดเข้ามาในหัวผมทันที เธอเป็นอะไรกับชื่อเตโชนักหนา พระเอกในการ์ตูนก็ชื่อเตโช ลูกก็ยังชื่อเตโช สรุปไอ้ที่ชื่อเตโชจริงๆนี้มันเป็นใครกันแน่วะ??

"ปะปี๊...เมื่อไหร่มะมี๊จะมา เตอยากหามะมี๊ ฮึก" มือน้อยๆมาจับที่ตักผมเขย่าเบาๆก่อนถามคำถามพร้อมเสียงสะอื้นเล็กน้อย งอแงเหมือนจะง่วงแล้วแฮ้ะ

"เป็นอะไรไหนบอกปะปี๊สิ เป็นลูกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้เข้าใจไหมครับ" ผมว่าก่อนที่จะอุ้มเด็กชายวัยสี่ขวบขึ้นมานั่งบนตักพร้อมลูบหลังให้เบาๆ

"ต..เตอยากหามะมี๊ ฮึก"  

"เตง่วงใช่ไหม ปะปี๊พาเข้านอนเนาะเอาไหม" ตานี่จะลืมไม่ขึ้นแล้วลูกเอ้ยย ตอนนี้ตากับยายคงหลับไปแล้วสินะ พากลับไปรอยัยบ๊องที่บ้านดีไหมนะ 

"เตจะเอามะมี๊ เตไม่เอาปะปี๊" เด็กน้อยร่างอวบๆพยายามใช้แขนตันๆดันออกจากอกผม อะไรอ่ะก่อนหน้านี่ยังรักปี๊อยู่เลย ปี๊น้อยใจแล้วนะเตTT

และผมก็ได้แต่นั่งดูลูกชายขี้งอแงนั่งวอแวอยู่บนตักผมตอนนี้ คือจนปัญญาจริงๆแต่ดีที่ไม่ร้องตะโกนลั่นบ้าน ผ่านไปสองนาทีก็มีเสียงสวรรค์โผล่มา เฮ้ออ...นึกว่าแต่จะไม่รอด

"หมูเตของมี๊...มาหามะมี๊มา" เธอเดินมาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสและอ้าแขนรับเอาเด็กน้อยที่กำลังงอแงอยู่

"เธอ ฉันมีอะไรจะถาม??" 

"อะไร??แล้วป๊ากับม๊าหลับแล้วหรอ" จะให้คนถามเสร็จก่อนไม่ได้เลยหรือไง ฮื้ยย!!

"หลับไปแล้ว สงสัยเลี้ยงหลานจนเหนื่อย เห็นบ่นวันนี้เตไม่ยอมอยู่กับที่เลย ฮ่าๆ เออ!!เธอเป็นอะไรกับชื่อเตโช??"  มันน่าสงสัยนัก ตอนแรกผมจะตั้งชื่อลูกว่าเจ้าสิงห์เพราะพ่อก็เสือแล้วอยากให้แบบยิ่งใหญ่กว่าพ่อมันอะไรยังงี้ แต่ด้วยความที่ผมเถียงเมียไม่ชนะเลยได้ชื่อนั้นไปTT

"กะ...ก็ฉันชอบชื่อนี้อ่ะ ถามทำไม??" ตะกุกตะกักเชียว หรือชื่อแฟนเก่าที่เธอยังไม่ลืมห้ะ!!

"ชื่อแฟนเก่าใช่ไหม ยังไม่ลืมมันใช่ไหม!!" 

"จ..จะบ้าหรอ หยุดเสียงดังแล้วกลับบ้านได้แล้ว ลูกหลับแล้วเนี้ยถ้าตื่นมางอแงนายรับผิดชอบไปเลยนะ" ฮึ่ม!!หงุดหงิด แต่ช่างเถอะเพราะปัจจุบันยังไงก็ต้องผมและลูกเท่านั้น หึ!

. 

 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

วันนี้มันช่างเป็นเช้าที่อบอุ่นเหลือเกิน บนเตียงที่มีกันสามคนพ่อแม่ลูก 

 

"อื้ออ...วันนี้เดี๋ยวฉันไปส่งลูกที่โรงเรียนนายก็ไปทำงานเลยนะทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง" เธอพูดพลางบิดตัวซ้ายทีขวาที 

"โอเค แล้วส่งลูกเสร็จเธอจะไปไหนต่อ"  

"ว่าจะแวะหาไรอร่อยๆกินก่อน ค่อยกลับมาปั่นการ์ตูนต่อ" ชีวิตเพื่อการ์ตูนโดยแท้เธออ่ะยัยบ๊อง 

"อ้อเค๊ ตามใจเธอเสมอแหละ" ขัดใจไม่เคยจะได้ด้วย "เตตื่นได้แล้ว ไปอาบน้ำกับปี๊ดีกว่าา~" ผมจิ้มลงบนแก้มย้วยๆของไอ้ลูกหมูเบาๆ กะจะปลุกให้ตื่น แต่ไหงกลับกลายเป็นว่าหันไปหาอกแม่ ซุกกันเข้าไปๆ ที่ตรงนั้นมันเคยเป็นของปี๊มาก่อนนะเต ลูกแย่งของปี๊ไปทำมายยTT

"เดี๋ยวฉันอาบให้ลูกเอง นายไปอาบก่อนเถอะ" 

"ไม่ฉันจะอาบกับลูก แมนๆเขาจะคุยกันเธออ่ะเข้าใจป้ะ" เออแมนๆเขาจะคุยกัน วุ้ย!ยุ่งจังยัยบ๊องเนี้ย 

"เตตื่นไปอาบน้ำกับปี๊นะลูก ถ้าเตยอมปี๊เดี๋ยวเลิกเรียนปี๊จะพาไปกินไก่ทอดดด" ฮั่นแน่~พอเรื่องของกินนี่ลุกอย่างไวเลยนะเราอ่ะ เหมือนแม่เปี๊ยบเลย เรื่องกินกับเรื่องเที่ยวเนี้ยต้องยอมเขาล่ะ

"ตะ...เตจะอาบน้ำกับปี๊ แต่เตก็อยากให้มี๊ไปอาบด้วย" ไม่ได้นะเต มี๊ของเตแต่เมียของปี๊ ปี๊ไม่ยอมม

"เดี๋ยวมี๊ไปเตรียมข้าวเช้ารอ เตก็อาบกับปี๊ไปก่อนเดี๋ยวตอนเย็นมี๊มาอาบด้วยเอาไหม" 

"ครับ แต่ปี๊พูดแล้วนะหลังเลิกเรียนปี๊ต้องพาเตไป"  

"ครับปี๊สัญญา"

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

 

. 

 

 

Part : Miguel 

 

 

14:00 

 

 

ส่งลูกเสร็จก็กลับมาปั่นงานต่อ ปวดตาจังแฮ้ะ เดี๋ยวสักพักก็ต้องไปรับหมูเตกลับจากโรงเรียนอีกรีบปั่นให้เสร็จดีกว่า 

 

 

ครืด-ข้อความจากUnknown 

 

ตอนแรกคิดว่าไอ้เบื๊อกส่งข้อความมาเลยรีบหันไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แต่ว่าเป็นใครอีกแล้วล่ะไม่มีชื่อด้วย 

 

(สวัสดีค่ะ ใช่ผู้ปกครองของน้องเตไหมคะ พอดีฉันเจอน้องที่XXสงสัยหลงกับเพื่อนที่ทางโรงเรียนพาออกมานอกสถานที่อ่ะค่ะ ตอนนี้ฉันหากลุ่มนักเรียนของน้องไม่เจอ แต่โชคดีนะคะที่น้องจำเบอร์คุณแม่ได้ ฉันพาน้องมานั่งรอที่ร้านXXนะคะ)

" ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปนะคะ" เฮ้ออ...ไม่มีครูดูแลเด็กเลยหรือไงเนี้ย ทำไมปล่อยให้เด็กหลงได้ล่ะ

 

 

   ฉันมาตามสถานที่ ที่เขาบอกแต่กลับไม่เจอใครเลยหรือว่าเตจะงอแงเลยพาไปเดินเล่น ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกรอบ

"อยู่ไหนหรอคะ ฉันถึงแล้ว"  

(อ้อขอโทษทีค่ะ พอดีที่บ้านมีปัญหาเลยพาน้องมาด้วย รบกวนคุณแม่ของน้องมาที่XXนะคะ" หื้ม!ทำไมสถานที่มันแปลกๆ ทำไมบ้านออกไปไกลจากตัวเมืองจัง เตมี๊ใจไม่ดีเหลือเกินลูก โทรหาไอ้เบื๊อกก่อนดีกว่า 

 

 

-ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียก........- 

. 

. 

-ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียก........- 

 

 

 

ไอ้เบื๊อกทำไมไม่รับสายเนี้ย ไม่รู้ล่ะเดี๋ยวค่อยโทรบอกก็ได้ 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

. 

 

   ฉันใช้เวลาในการขับรถประมาณเกือบชั่วโมงครึ่งได้ พอมาถึงกลับรู้สึกว่านี้มันไม่เหมือนบ้านที่คนเขาอาศัยกันเลยแฮ่ะ มันดูทรุดโทรมยังไงไม่รู้ฉันพยายามกวาดสายตามองหาลูกแต่ก็พบเจอแต่ความว่างปล่าวกับสายลมที่พัดใบไม้ปลิวหล่นลงพื้น

"ฉันถึงแล้ว พาลูกฉันออกมาได้แล้วค่ะ ฉันรอที่หน้าบ้านคุณค่ะ" 

(ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งค่ะ รบกวนคุณเดินเข้ามารับเองนะคะ) บ้านเก๊าเก่าแฮ้ะ บรรยากาศก็แปลกๆ

 

 

   ฉันเปิดประตูลงจากรถแล้วค่อยๆเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างระมัดระวัง ไม่รู้สิแค่จิตใต้สำนึกมันบอกว่าบรรยากาศแบบนี้มันไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่หรือว่าฉันจะเป็นพวกไม่ไว้ใจใครเองวะ 

"คุณคะฉันมารับลูกค่ะ" ฉันยืนตะโกนที่หน้าประตูบ้านทันทีที่เดินม่ถึง

"...." เงียบจังหรือว่ามาผิดหลัง แต่ก็ดูหลายทีแล้วนะว่ามันเป็นบ้านหลังนี้แน่ๆ

"เตอยู่ไหนลูกมี๊มารับแล้ว"  

"......" ปกติพอได้ยินเสียงมี๊เตต้องรีบวิ่งมาหามี๊แล้วสิลูก ทำไมหนูเงียบจัง 

"ฉันขออนุญาตเข้าไปแล้วนะคะ" ฉันเลื่อนมือไปบิดลูกบิดของประตู และค่อยๆเปิดประตูอย่างช้าๆ ข้าวของเครื่องใช้ภายในบ้านนั้นถูกคลุมไปด้วยผ้าขาวทั้งหมด เหมือนไม่เคยมีคนอยู่นานแล้วแฮ้ะ แปลกจัง

 

"อ....อื้ออ" ฉันที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่กลับโดนมือใครไม่รู้มาปิดปากด้วยผ้าผืนเล็กจากข้างหลัง แล้วสักพักสมองก็ขาวโพลนไปหมดเบลอไปเลย แต่เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือเสียงของผู้หญิงคนนึง "คิดหรอว่าจะยอมปล่อยไปง่ายๆ" พอสิ้นเสียงนี้หลังจากนั้นฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย

 

 

 

 

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::  

 

 

   

        

ความคิดเห็น