Ming

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5 เดนิส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 4

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 20:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เดนิส
แบบอักษร

บทที่ 5

 

"มีแค่เจ็ดคนเอง อีกสองคนไปไหนล่ะ?" ไทเลอร์ชี้นิ้วนับจำนวนสมาชิกก่อนที่เขาจะพาไปทัวร์สวนของเขา นักเรียนที่ให้ความร่วมมือดูจะมีเพียงแค่ไม่กี่คน ส่วนที่เหลือก็ดูท่าจะมาให้จบๆไปเท่านั้น แต่บางคนก็หายไปจากกลุ่มเลยหนึ่งในนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอเดนกับ...

 

"แมกทัส~ จะไม่ไปเดินเล่นข้างนอกบ้างเหรอ?" ฮิปเปิดประตูพุ่งพรวดเข้าไปในห้อง

 

"ไม่ไป จะนอนเล่นเกม" เขาตอบอย่างไร้เยื่อใยมือก็กดมือถือเล่นอย่างสนุกสนาน

 

"ไม่มีเน็ตหนิครับ" ฮิป

 

"แกไม่รู้จักเกมออฟไลน์รึไงห้ะ!!"

 

"ฮึ้ยย ขอโทษที่รบกวนครับ" ฮิปรีบปิดประตูก่อนที่แมกมัสจะว่าให้เขาอีก เรื่องเกมหรืออะไรฮิปไม่ค่อยสนใจ ยังไงเขาก็ชอบที่จะดูหนังมากกว่า

การมาชวนแมกทัสก็ล้มเหลวอีกตามเคย แต่ฮิปก็ยังไม่เข็ดสักทีอาจเพราะความเฟรนลี่ของเขาและความไม่ค่อยคิดมากเท่าไรที่โดนแมกทัสโวยวายใส่ ถ้าเป็นคนอื่นคงย้ายข้าวของออกมานอนข้างนอกไปแล้ว

 

"ไม่เป็นไรหรอกนะฮิปคุง เราไปกันแค่นี้ก็ได้" ไทเลอร์พูดปลอบใจเมื่อเห็นฮิปเดินออกมาคนเดียวก็พอจะเดาได้ไม่ยาก

 

 

การฟังเพลงไปด้วยเดินดูธรรมชาติไปด้วยก็รู้สึกดีเหมือนกันนะ เด็กหนุ่มใส่หูฟังเดินอยู่ท้ายสุดมองต้นแอปเปิ้ลจำนวนมากที่อยู่ทั้งสองฝั่ง เดนิสหวนนึกถึงความวุ่นวายที่เกิดกับเขาในทุกๆวัน

"ฉันจะเอาลูกไปอยู่กับฉัน!!"

"ไม่!! เขาต้องอยู่กับผม"

เสียงพ่อกับแม่ดังจนลั่นบ้าน หลายครั้งที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ไม่ว่าเขาจะไปอยู่ส่วนไหนในบ้านก็หนีไม่พ้นเสียงตวาดหรือเสียงทะเลาะของพ่อแม่ พ่อของเดนิสนับว่าเป็นคนอารมณ์ร้อนมากคนนึงบวกกับเวลาเมาขึ้นมายิ่งชวนแม่ทะเลาะกันจนบ้านแทบแตก

"เดนิส พี่เก็บเงินซื้อนี่มาให้แหละ" พี่ชายเดินมาหาผมพร้อมกับกล่องของขวัญกล่องใหญ่

ใช่ คนที่พ่อแม่แย่งกันแทบตายก็คือพี่ชายของผมเอง... เขาเป็นเด็กดี ขยัน และเป็นที่รักของทุกคน

 

"อะแฮ่ม! เดนิสคุง" เดนิสหลุดจากภวังค์จากเสียงของไทเลอร์ เขาถอดหูฟังอันใหญ่ที่ครอบหูออก

"ผมจะแนะนำผู้ที่คอยดูแลสวนช่วยผมมาตลอด" คุณลุงไว้หนวดเคราดูท่าทางใจดีคนหนึ่งเดินมาหาไทเลอร์ เขาถอดหมวกฟางออกพลางยิ้มทักทายทุกคน

"ฉันชื่อ แดเนียล ยินดีที่ได้รู้จักเด็กๆทุกคนเลย"

 

...แดเนียล...แดเนียล...

 

"แดเนียล โตขึ้นลูกต้องเป็นนักธุรกิจที่เก่งให้ได้นะแดเนียล พ่อกับแม่รอวันนั้นอยู่นะ"

พ่อกับแม่นั่งอยู่ข้างกันพลางโอบกอดลูกชายคนโตอย่างอบอุ่น นั่นคือภาพที่คนอื่นมอง

แต่กับเด็กชายที่ยืนดูอยู่ตรงบันได เขานั่งลงพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลออกมา

 

"เอาล่ะ ทุกคนมาหยิบถังที่อยู่ตรงโคนต้นไม้คนละใบนะ"

"ผมมีคำถามครับ" ฮิปยกมือขึ้นถาม

"ว่าไงหนุ่มน้อย"

"เอาถังไปตักน้ำรดต้นไม้เหรอครับ"

"ฮ่าๆ เปล่าหรอก" แดเนียลหัวเราะแล้วพูดต่อ

"จะให้ทุกคนเก็บผลไม้ที่อยากกินใส่ในถังกลับไปด้วยต่างหาก"

พอแดเนียลบอกทุกคนต่างฮือฮา พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

"มีความสุขกันจริงๆนะเจ้าพวกนี้ เฮ้อ" เดนิสเดินปลีกตัวออกมา เขาเดินชมนกชมไม้มาเรื่อยๆ

 

จนเจอกับคนงานคนหนึ่งกำลังผ่าฟืนอยู่หน้าบ้านไม้หลังเล็กๆ เดนิสดึงหูฟังลงคาไว้ที่คอพลางมอง คนงานคนนั้น เขาใส่ผ้าปิดปาก ปิดหน้าปิดตากำลังผ่าฟืนเป็นสองซีกอย่างแม่นยำ

เมื่อเขาสังเกตเห็นเดนิสเขาก็รีบทิ้งขวานแล้วรีบเข้าไปในบ้านพักทันที

 

หมอนั่นแปลกคนจริง...เดนิสคิด

 

เขาเดินไปอยู่ใต้ต้นแอปเปิ้ลต้นใหญ่แล้วทิ้งตัวลงนอน...

.

.

.

 

"แก เลิกฟังเพลงบ้าๆพวกนั้นสักทีได้ไหม!! หัดเอาอย่างพี่แกบ้าง!" พ่อกระชากหูฟังของเด็กน้อยออกอย่างแรงพร้อมกับปาใส่กำแพงจนกระจายออกเป็นชิ้นๆ

"พี่อุตส่าซื้อให้ผมนะ!!"

"อ๋อ แดเนียลต้องเจียดเงินไปซื้อของงี่เง่านี่ให้แกเหรอ!"

"คงเพราะแกไปอ้อนแดเนียลสินะ เขาเลยใจอ่อน"

"ไม่ใช่นะ พี่ให้เป็นของขวัญวันเกิดผม"

 

เดนิส!

เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นมาเจอกับไทเลอร์และเพื่อนคนอื่น

เขายิ่งแตกตื่นเมื่อมองขึ้นเห็นท้องฟ้าเป็นสีส้มหม่นๆ

"กี่โมงแล้วครับ?"

"ตอนเธอหายไปผมตกใจแทบเเย่ ดีนะที่เคนคุงบอกว่าเจอเธอนอนอยู่นี่" สีหน้าไทเลอร์ดูจะเป็นห่วงมากจนเดนิสรู้สึกผิดที่ปลีกตัวออกมา

"ผมขอโทษจริงๆนะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก กลับบ้านพักกัน" ไทเลอร์ส่งยิ้มที่แสนอบอุ่นให้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น