วริฏฐิสา เพชรทอง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : #5 คงไม่ทัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 15:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#5 คงไม่ทัน
แบบอักษร

"สุขสันต์วันเกิดนะฟ้าคราม! ฉันยอมรับตรงๆว่า ฉันไม่ค่อยจะชอบเธอสักเธอเท่าไหร่ แต่ที่ผ่านมาฉันก็มีแค่เธอที่อยู่เป็นเพื่อนเคียงข้างฉันมาตลอด สุขสันต์วันเกิดนะ!..."

ชะเอมยื่นกล่องของขวัญที่ตนถืออยู่ในมือให้กับเธอ

ชะเอมรีบดึงกล่องของขวัญกลับมา เหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"ปีนี้ และปีต่อๆไป เวลาฉันให้ของขวัญ ห้ามเธอยกมือไหว้ฉันอีก ฉันไม่อยากอายุสั้น!... จำไว้!"

 

ตาต่อไปถึงคิวของเนมที่จะมอบของขวัญให้กับเธอ

วัตรและปุลรีบเข้ามายืนดักคอเนม ในขณะที่เขากำลังจะยื่นของขวัญที่เขาถืออยู่ให้กับเธอ

 

"แล้วคุณหมอ กับเจ้าปุลจะมายืนขวางทางทำไมครับ? เด็กเขาจะให้ของขวัญกัน หลีกทางให้เขาสิ นี่ลูกชายผมนะ! ไม่ใช่โจรใต้จะยื่นกล่องระเบิด ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นก็ได้!"

 

"ไม่ได้ครับ! พี่กบ! ของขวัญชิ้นนี้ต้องผ่านการสแกนจากผมก่อน หากมีลับลมคมใน ผมจะได้ป้องกันได้ทัน หวังว่าพี่กบจะเข้าใจ 'ฟ้าคราม' ก็หลานในไส้คนเดียวของผม ก็เหมือนที่พี่กบไม่ชอบให้ลูกชายชองผมทั้งสองคนไปยุ่งกับลูกสาวของพี่นั่นแหละครับ!"

กบนิ่งเงียบไป เพราะอึ้งในคำพูดของวัตร

 

เช้าวันต่อมา...

"ไอ้ฟ้าคราม! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน! เสื้อตัวนี้พี่รักมาก หวงมาก! จู่ๆมาตัดเอาไปทำงานประดิษฐ์อย่างงี้ได้ไง?..."

ปิลโมโหจัด

 

"เรื่องนี้ฟ้าขอจากป๊าแล้วนะค่ะ ลุงปิลต้องไปถามป๊าเอาเองแล้วล่ะค่ะ"

 

"ไอ้เด็กบ้า...! บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียก 'ลุง'! เรียก 'พี่' ก็พอ ถึงเราจะมีอายุห่างกันเยอะก็เถอะ!"

 

"เจ้าปิล! หาเรื่องอะไรหนูฟ้าครามอีก อายุปูนนี้แล้ว ไม่อายเด็กบ้างเหรอ!?"

วัตรเดินเข้ามาสกัดสถานการณ์

 

"ไม่เอาอ่ะพ่อ! ทีไอ้ปุลเรียก 'ป๋า' ทีพ่อเรียก 'ป๊า' แล้วทำไมทีผมต้องเรียกว่า 'ลุง' ด้วย ผมไม่เข้าใจ!..."

จบประโยคปิลก็รีบเดินออกไป

 

"ไม่เป็นไรนะลูก! เดี๋ยวปู่เคลียร์กับลุงให้เองนะ"

เขาพูดปลอบใจเธอ

 

 

"ยายก็คิดและเข้าใจอยู่คนเดียวมาตลอดนะว่า ยายต้องคิดแบบนี้คนเดียวแน่ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีปิลที่คิดเหมือนกันกับยายอีกคนแล้ว"

 

"ถ้าที่ผ่านมาผมเข้าใจถูกมาตลอด ผมควรบอกให้พ่อกับแม่ เขาจับตาดูสองคนนี้ไว้ดีมั้ยครับ?!"

 

"จับตาดูไปก่อน แล้วรายงานบอกยายเป็นระยะๆ พยายามหาวิธีขัดขวางอย่าให้เขาทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง แล้วยายจะเป็นบอกเรื่องนี้กับแม่เราเอง!... ปุลหลานยาย! ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้!"

 

 

"อ้าว! ลุง!... ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกล่ะค่ะ ไฟล้ท์บินของพี่พลอยใกล้จะลงจอดแล้วนะ! ลุงไม่ไปรับพี่พลอยที่สนามบินเหรอค่ะ?"

 

"ไอ้เด็กสร้างบ้าน! เธอเอาอะไรมาพูด!?"

 

"ก็ฟ้าเห็นโพสต์ของพี่พลอยในเฟซบุ๊คว่าจะกลับถึงไทยเย็นนี้ ฟ้าแปลกใจว่าทำไมป่านนี้ลุงยังไม่แต่งหล่อไปรอรับพี่พลอยที่สนามบินอีก ฟ้าก็เลยถามไงค่ะ!"

 

"ไอ้เด็กสร้างบ้าน! อย่ามาหลอกพี่นะ... พี่นั่งส่องเฟซบุ๊คตั้งแต่เมื่อคืน ไม่เห็นมีสักโพสต์ อย่ามามั่ว!"

 

"ลุงจะเห็นได้ยังไงล่ะ? ก็พี่พลอยเขาเล่นบล็อคโพสต์ทั้งบ้านเลยนี่นา"

ฟ้าครามยื่นมือถือให้กับปิล

 

"อย่าให้ป๋ารู้นะ! เดี๋ยวป๋าลุกลนตามลุงไปอีก ฟ้าไม่อยากให้ป๋าติดผู้หญิง! โดยเฉพาะผู้หญิงบ้านนั้น"

 

"ไหนบอกมาซิว่าทำไม? ต้องกันท่าให้ไอ้ปุลนักหนา!... ทำไมถึงฟ้าครามถึงไม่ชอบพี่พลอย? หรือว่าหวงไอ้ปุล!"

 

ฟ้าครามรีบชูโทรศัพท์มือถือที่ตนถืออยู่ให้เขาดู เขาเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้เห็นโพสต์ที่พลอยได้ทำการบล็อคตนและคนอื่นๆในบ้าน "สหพงษ์ปรีชา" ยกเว้นแต่เพียงเธอผู้เดียว

 

"นี่เป็นเรื่องจริงใช่มั้ย? ไอ้เด็กสร้างบ้าน!"

ฟ้าครามยิ้ม และพยักหน้าเบาๆ

 

"ขอบใจมาก! พี่อนุญาตให้เรียก 'ลุง' ได้เลย 1 เดือน"

เขารีบวิ่งกลับไปที่ห้องนอน เพื่อไปแต่งหล่อ แล้วขับรถออกไปรอรับเธอที่สนามบิน

 

 

ณ สนามบินสุวรรณภูมิ...

 

"ลุงจะลากฟ้ามาด้วยทำไมเนี่ย?! ถ้าป๋ากับป๊ารู้เข้า ป๋ากับป๊ากระทืบลุงไส้แตกแน่!"

 

"ป๋ากระทืบตอนนี้เลยได้มั้ย?!"

จู่ๆปุลก็เดินเอาหน้าแทรกเข้ามาระหว่างเขาและเธอ

 

ทั้งสองคนเกิดอาการตกใจมาก ที่ดันมาเจอปุลที่สนามบินเข้า

 

"ไอ้ตัวลุงมึงมานี่เลย...! แกมาเคลียร์กับฉันก่อน! ฟ้าครามรออยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหน ป๋าขอเคลียร์กับลุงก่อน"

เขาลากปิลออกมาจากเธอโดยที่ไม่แคร์สายตาใคร

 

"ใครอนุญาตให้แกพาฟ้าครามออกจากบ้าน? พ่อสั่งไว้ แกจำไม่ได้รึไง!? จะพาฟ้าครามไปไหนต้องขออนุญาตจากพ่อก่อน!"

 

"ไอ้ปัญญาอ่อน! ฟ้าครามไม่ใช่เด็กสามสี่ขวบแล้วนะเว้ยยยย! แกจะบ่นอะไรนักหนา! ทำยังกับว่าฉันไปเผาห้องนอนแก!"

 

"ห้องนอนแกก็ติดกับห้องนอนฉันเหมือนนั่นแหละ!"

ทั้งสองคนเย้ยหน้าใส่กัน

 

"ไอ้เวรรรรร! มัวชวนฉันเถียง พลอยไปนู่นแล้วเห็นมั้ย!?..."

 

"ฮ๊ะ! พลอยมา? ไหนๆ?"

 

"รีบตามฉันมาดิ๊!..."

 

"แกนี่ไม่ได้เรื่อง! ใช้ให้ตามพลอยไปก็ตามไม่ทัน!"

 

"พลอยกลับก่อนกำหนด ทำไมถึงไม่บอกพวกเรา!?"

 

"ที่ฉันรู้คือ เมื่อกี๊ฉันเห็นพลอยร้องไห้!"

ปิลแสดงความคิดเห็น

 

เขาทั้งสองคนรีบบึ่งรถตามพลอยไปทันที

 

เมื่อถึงแยกไฟแดง...

 

"แกอ่ะ! ขับช้า! เห็นมั้ยตามพลอยไปไม่ทันเลย!"

 

"ไอ้เงาราหู! มีสมองหัดคิดหน่อย... เดี๋ยวพลอยก็ต้องกลับเข้าบ้านถูกมั้ย?"

 

"เอ๊ะ!... ไอ้ปิล! แกช่วยฉันนึกหน่อย เหมือนฉันจะลืมอะไรสักอย่างไว้ที่สนามบินนะ ฉันนึกไม่ออกว่ะ!..."

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น