HIDEARS

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ล่าเหยื่อครั้งที่ 20

ชื่อตอน : ล่าเหยื่อครั้งที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 14:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ล่าเหยื่อครั้งที่ 20
แบบอักษร

แรงขยับยุกยิกเบาๆทำให้ร่างเล็กปรือตาขึ้น ก่อนจะเห็นว่าเสือกำลังปลดเข็มนิรภัยให้เธออย่างระมัดระวังอยู่

 

"ถึงแล้ว" ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มก่อนจะโอบเอวให้เธอลงจากรถตามเขา

"ที่ไหนเนี่ย" เธอถามอย่างสงสัย แต่เสือก็ยังคงยิ้มและไม่ยอมตอบก่อนจะหันไปหาพนักงานหญิงในชุดสูทสีดำที่กำลังเดินเข้ามาหาเราแทน

 

"คุณเสือใช่ไหมคะ"

 

"ครับ...พอดีมาดูของ.. ที่จองไว้" เขาบิดยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนรู้กันแค่สองคนกับพนักงานสาวคนนั้น

 

"เชิญทางนี้เลยค่ะ"

 

"สรุปจะบอกได้หรือยัง" หญิงสาวเริ่มหงุดหงิดกับท่าทางเล่นแง่ของเขา แต่มือหนานั่นก็ยังไม่คลายสัมผัส แถมยังกระชับมันให้แน่นขึ้นไปอีก

 

"ตามมาเหอะน่า..." ร่างสูงตอบปัด ก่อนจะจูงมือเธอให้ตามมาด้วยกัน

 

ตากลมเหลือบเห็นการ์ดสีดำบางอย่างในมือของพนักงานสาวคนนั้น แต่ก็ยังเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนที่เสือจะรับมันมาแสกนแล้วเปิดประตูเข้าไป

 

คอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางกรุง ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ภายในตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ชั้นดีที่เน้นไปทางโซนสีขาวครีม พอมองเข้าไปก็จะเห็นห้องรับแขกที่มีโซฟาตัวกว้างตั้งเด่นหลาอยู่ ไหนจะระเบียงที่มองออกไปแล้วเห็นวิวกรุงเทพร้อยแปดสิบองศาอีก

 

มันเหมือน...สวรรค์ชัดๆ

"อะไรคะเนี่ย.." เธอพึมพัมเหมือนคนยังไม่ได้สติ

 

เสือส่งสัญญาณมือบอกพนักงานสาวว่าให้ออกไปก่อน พอประตูปิดลง ร่างกายกำยำก็ขยับเข้ามาใกล้ๆและช้อนคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอดอย่างอ่อนโยน

 

"ชอบไหม"

"หือ.." กวางครางในลำคออย่างสงสัย

 

คนนิสัยชอบเปย์กระตุกคิ้วกระตุกอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าคนที่เขาตั้งใจพามาเซอร์ไพรซ์กลับดูไม่ค่อยตื่นเต้นนัก

 

หรือเธอไม่ชอบคอนโดที่เขาซื้อให้!

ตกแต่งภายในใหม่ให้หมดเลยดีไหมนะ!

 

"นี่มันอะไรกันคะ" คนตัวเล็กดิ้นหลุดออกจากอ้อมกอดแล้วหันมาคุยด้วยสีหน้าจริงจัง

 

"จะหมายความว่าอะไรล่ะ" เจตนาเขามันชัดเจนตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว "มันเป็นของหนูแล้วไง"

 

เจ้าของดวงตากลมโตเบิกกว้างยิ่งกว่าเก่า แม้จะรู้ว่าเขารวยแต่ก็ไม่คิดว่าจะเปย์เธอมากขนาดนี้ เสือข้ามขั้นจากการซื้ิอของธรรมดาไปเป็นซื้อคอนโดเลยเหรอ

 

แน่นอนว่าเธอไม่โอเคอย่างแรง..

 

"มันมากไป" กวางยัดคีย์การ์ดคืนใส่มือหนาก่อนจะถอยหนี

 

"มากไปตรงไหน" คนโดนปฏิเสธทำเสียงขุ่น เขาคิดว่าพอเธอเห็นคอนโดหรูที่ใหม่แล้วจะดีใจกระโดดจูบแก้มเขาซักทีสองทีซะอีก

 

"ต้องให้พูดจริงหรอ"

ร่างสูงยืนนิ่ง จ้องหน้าด้วยสายตาดุเป็นคำตอบว่าเขาไม่เข้าใจเหตุผลของเธอเลยแม้แต่น้อย

 

"โอเค..ฟังนะ ถึงกวางจะจนแต่ก็ไม่ได้หน้าด้านพอถึงขนาดจะรับของราคาหลายสิบล้านจากใคร"

 

ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งขมวดคิ้ว สาบานเลยว่าเจตนาเขาน่ะขาวสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ทำไมเธอถึงได้พูดตอกหน้ากลับมาราวกับเขาทำผิดร้ายแรงแบบนี้

 

"แล้วทำไมถึงต้องคิดว่าตัวเองหน้าด้าน?"

 

"สิ่งที่พี่ทำมันเรียกว่าดูถูก" เธอก้าวถอยออกมาจากเขาเรื่ิอยๆ มันแทบไม่มีเหตุผลอะไรที่เป็นไปได้เลยที่คนรวยแบบเสือจะต้องลงทุนกับเธอขนาดนี้

 

"ทำไมถึงคิดแบบนั้น?" เสือถามใบหน้านิ่ง ข่มความเจ็บไว้ในใจอย่างไม่ต้องการให้ใครเห็น

 

"แล้วจะให้คิดยังไงล่ะ" หลังจากที่เขาไปนอนค้างที่หอสภาพเก่าของเธอ คอนโดใหม่ก็ถูกเนรมิตขึ้นมา รู้แบบนี้หญิงสาวก็อดรู้สึกอับอายไม่ได้

เพราะเสือทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าเป็นผู้หญิงที่ต้องรอให้ใครมาเลี้ยงเหมือนกับเด็กเสี่ย โดยการเอาตัวเข้าแลกอย่างไรอย่างนั้น..

 

คนสองคนต่างคิดไปคนละทาง ใจเตลิดไปคนละฝั่ง เธอที่คิดว้าวุ่นมากไปเองและเขาที่รู้สึกถูกกัดกินด้วยคำว่าน้อยใจเป็นครั้งแรก มันไม่ง่ายเลยที่จะมองหน้ากันแล้วไม่รู้สึกโกรธได้

 

"ซื้อให้แล้ว" เขามองคนตัวเล็กด้วยแววตาเรียบสงบดั่งธารน้ำแข็ง "จะเอาไปเผาเล่นก็ไม่ว่ากัน"

จังหวะที่ร่างสูงหันหลังเดินจากไป มันแกว่งหัวใจคนตัวเล็กได้จนวูบหนึ่งที่คิดว่าอยากจะเข้าไปรั้งเค้าไว้ แต่ทิฐิที่อยู่ในใจตอนนั้นมันก็มากพอที่จะฉุดให้เธอยืนแข็งทื่ออยู่ตรงที่เดิมและทำได้แค่มองตามแผ่นหลังกว้างที่หายวับไปในที่สุด

 

วินาทีนึงที่เธอเผลอคิดว่า

หากเรื่องของเราจบลงแบบนี้ เธอคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ...

 

.

.

.

เสือ's Side:

 

ทำไมวะ...

คำนี้แม่งลอยอยู่เต็มหัวผมไปหมด

 

ผมเดินหนีกวางออกมา สงบสติอารมณ์อยู่บนรถซักพักพอเห็นว่าไม่ได้ผลก็เลยเหยียบคันเร่งตรงไปสถานที่ระบายอารมณ์ทันที

 

"กูตาฝาดรึเปล่าวะ... " ไอ้โซ่พูดแบบทึ่งๆก่อนจะยกวิสกี้ขึ้นดื่มอึกใหญ่ "พวกมึงมาผับโดยไม่ได้นัดกันเนี่ยนะ"

 

เรียกว่าปฏิหารย์สำหรับพวกเราสี่คน.. ที่พักหลังๆมานี้ต่างคนก็ต่างหายหน้าหายตางดสังสรรค์กันไป คงไม่ต้องบอกเหตุผลว่าผมเทเวลาไปให้ 'ใคร' หมด เว้นก็แต่ไอ้โซ่กับไอ้ธีทัสนั่นแหละที่ยังดูเที่ยวเป็นปรกติ

 

"ผับนะโว้ย ไม่ใช่ลานปฏิบัติธรรม" โซ่โวยวาย "พวกมึงนั่งภาวนาศีลกันเหรอ"

 

ผมสบตาไอสองตัวบาทด้านข้างที่นั่งจมทุกข์ไม่ต่างกัน สบตาพวกมันแวบเดียวก็รู้แล้วว่าต้องมีอะไร

 

"พวกมึงมีอะไรจะเล่าให้กูสองคนฟังไหม.." ไอโซ่หยิบกับแกล้มเข้าปากอย่างอารมณ์ดี เหมือนมันรู้ว่ายังไงก็ต้องมีคนทนไม่ไหวเล่าแน่

 

"ไม่มี" ไอ้กายบอกเสียงแข็ง มันนั่นแหละที่ทำตัวน่าสงสัยสุดในบรรดาพวกเราสี่คน ไหนจะพฤติกรรมกลับบ้านเร็วแถมยังหวงบ้านมากๆของมันอีก

 

ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้ชีวิตตัวเองยังเอาไม่รอด ผมคงไปตามสืบเรื่องของมันนานแล้ว...

 

"แล้วมึงล่ะไอ้ปืน"

 

"อะไร.." ปืนชำเลืองเพียงหางตา

 

"นั่งจ๋อยเป็นหมาโดนตัดหาง ปรกติมากมั้ง" ไอโซ่เปรียบเทียบซะพวกผมเห็นภาพ "ทะเลาะกับนางฟ้าประจำตัวมาเหรอ"

 

"ไอ้โซ่.. ระวังไม่มีปากไว้อมเหรียญตอนตายนะมึงอะ" ไอ้ปืนดูลุกลี้ลุกลนสุด มันตบกระบาลคนแฉไปเต็มแรงหนึ่งทีดังป้าบ

 

ผมพอจะมองออกว่าพวกมันสองตัวก็เซ็งมาด้วยเรื่องคล้ายๆกัน ไอ้ปืนที่เคยทำตัวลั้นลาแต่พอพักหลังๆมันก็ดูทุ่มทั้งชีวิตให้โปรเจคโรงแรมที่ภูเก็ต

ไม่รู้ว่ามีอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า...

 

"แล้วมาไงล่ะมึง" ไอ้ธีทัสที่นั่งเงียบอยู่นานโบ้ยมาทางผม "ไหนบอกว่าต้องไปส่งเด็ก"

 

"สรุปมึงจริงจัง?" โซ่ถามต่อ

 

"ไหนว่าแค่เกมไงวะ" ตามมาด้วยไอ้ปืนอีกคน

 

"เออ..." ผมลากเสียงหน่าย "กูยังโสดนะเว้ย จะเที่ยวตอนไหนก็ได้ปะวะ"

ความเซ็งลูกใหญ่ถาโถมเข้ามาเพราะมองไปทางไหนก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด ทำไมผมต้องมานั่งคุยกับพวกมันแทนที่จะได้อยู่กับคนตัวนุ่มนิ่มและใช้เวลาวันหยุดด้วยกันอย่างมีความสุข

แค่คิดแม่งก็หงุดหงิดจนหัวจะระเบิด

"ใครจะไปรู้วะ" ไอ้โซ่บิดยิ้มอย่าล้อเลียน "เห็นช่วงนี้ไปมหาลัยบ่อยกว่าผับ สงสัยจะอยากไปเป็นอาจารย์ติวพิเศษ"

 

"นี่จะครบสามเดือนแล้ว"

 

"...."

"มึงจะจบเกมได้หรือยัง"

 

จบเกมงั้นหรอ...

ลืมไปสนิทเลยว่าตัวเองเคยลั่นวาจาอะไรไว้เมื่อหลายเดือนก่อน

ก็ที่ผมเคยประกาศกร้าวเอาไว้ในห้องทำงานวันนั้นว่า 'ครบสามเดือนเมื่อไหร่ผมจะรีเซ็ตให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม'

 

"กูหวังว่ามึง.... จะปล่อยเค้าไปได้ซักที" ไอ้กายที่ไม่ได้เห็นด้วยกับแผนการผมตั้งแต่แรกพูดขึ้น ทำให้คนที่เหลือส่งสายตากดดันอย่างรอคอยคำตอบ

 

"เออ... กูก็อยากจบเกมนี้เต็มที่แล้วเหมือนกัน"

 

 

*talk*

เวลานี้สงสารใครก่อนดี

อย่าลืมคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้เราด้วยนะ อย่าเป็นนักอ่านเงาเลยคับ 😥

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น