Inmyfeeling

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Bisexual...2 เจ้าสาวต้องเป็นแอลลี่เท่านั้น!

ชื่อตอน : Bisexual...2 เจ้าสาวต้องเป็นแอลลี่เท่านั้น!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 6

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 15:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Bisexual...2 เจ้าสาวต้องเป็นแอลลี่เท่านั้น!
แบบอักษร

 

 

 

 

 

“โอเคค่ะ งั้นก็ตกลงตามนี้...”

 

ฉันรับเงินครึ่งนึงมาจากพี่โบโย่ตากล้องไฮโซคนสวยที่ติดต่องานถ่ายแบบฉันมา เงินดีงานชอบแบบนี้ทำไมฉันจะไม่รับล่ะ...

 

ก่อนจะแยกย้ายกันไป...

 

“น่ารำคาญ...” ฉันยืนกรอกตาไปมาเมื่อเห็นใครบางคนกำลังเดินเข้ามาทางฉัน

 

นายโลเนีย..คนที่น่ารำคาญที่สุดในขณะนี้

 

“จะไม่บอกว่าบังเอิญหรอกนะ..เพราะฉันตั้งใจตามเธอมา...”

 

เขาเอ่ยประโยคแรกขึ้นมา ในมือถือแก้วเหล้าควงไปมา สายตาเจ้าเล่ห์นัก

บางคนอาจจะอิจฉาฉันที่มีผู้ชายหน้าตาดีมาตามจีบ อืม หมอนี่ก็หล่อเอาการ แต่สำหรับฉันแล้วไม่ใช่ก็คือไม่ใช่

 

“ไม่บอกก็รู้ เห้อ! เบื่อหน้าชะมัด” ฉันพูดความจริงออกมาซึ่งๆหน้าเขา ก่อนจะถอนหายใจ

 

“สักแก้วมั้ย?” โลเนียถือวิสาสะเดินจูงแขนฉันให้ไปนั่งที่โต๊ะกับเขา ก็คงจะเป็นโต๊ะที่เขานั่งก่อนหน้านี้อะแหละ

 

มือไหวชะมัด

 

“ฉันไม่ใส่ยาหรอกน่า ไว้ใจได้”

 

“เหอะ...”

 

ฉันมองออกไปทางอื่นก่อนจะกระดกลงคอ

 

อึกๆ!

 

บาดคอชิบหาย

 

ปัก!

 

ฉันวางแก้วลงตรงหน้าโลเนีย เขาก็รินมาใหม่

 

“ถ้านายตุกติกนะ...”

 

“....”

 

“...นายตายแน่” ฉันยกแก้วที่สองขึ้นกระดกรวดเดียวทันใจ แต่ก็รู้ดีว่าถ้าหมอนี่จะมอมฉันมันคงทำตั้งนานแล้ว นี่ก็ผ่านมาสี่ปีแล้ว หึ

 

“โหดจังเลย แม่เสือสาว”

 

มือหนายื่นเข้ามาหยิกแก้มฉันไม่แรงนัก

 

“ได้ข่าวว่าที่บ้านให้แต่งเมียเข้าบ้าน?” ฉันถามโลเนียขึ้นมา พอรู้ๆมาบ้างว่าพ่อแม่เขาอยากได้ลูกสะใภ้ หมอนี่ก็เคยหน้าด้านมาขอฉันไปแล้วครั้งนึง เหอะ ขอกันง่ายๆแบบนี้?

 

แต่ที่หนักไปกว่านั้น...

 

ตระกูลผู้ลาภมากดีมาเฟียหมื่นล้านมีเรอะจะเหมาะกับคนอย่างฉัน อันนี้ไม่ได้น้อยใจนะ แต่ฉันเคยเห็นแม่หมอนี่สัมภาษณ์ลงแมกกาซีนชื่อดังฉบับนึงว่าคนที่จะมาเป็นลูกสะใภ้น่ะจะต้องมีคุณสมบัติเพียบพร้อม มีหน้าที่การงานที่ดี รักลูกชาย

 

ทุกอย่างคือตรงข้ามกับฉันหมด

 

ซึ่งมันถูกต้องแล้ว ฉันไม่เหมาะแล้วก็ไม่ได้อยากจะเหมาะด้วย จบนะ

 

“มองหน้าทำไม”

 

“มองให้เจ็บไง เพราะรู้ดีว่าเธอจะตอบยังไง” เขาทำหน้าจ้อยทันที

 

“รู้ดีนี่...” ฉันยิ้มให้โลเนียทันที

 

“เบื่อผู้หญิงพวกนั้น...”

 

“นี่แม่นายยังไม่เลิกหาเมียมาเสนออีกหรอ?”

 

“ต่อคิวเป็นร้อย”

 

“ไม่ดีรึไง?”

 

“ฉันไม่เอาใครทั้งนั้น ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เธอ...” ฉันได้แต่มองหน้าเขาปลงๆ จะเชื่อดีมั้ย คนเจ้าเล่ห์แบบนี้?

 

“นายมีพี่นี่ ก็ให้พี่นายแต่งไปก่อนสิ” ฉันรู้ว่าเขามีพี่ชาย แต่ฉันไม่เคยเห็นหน้า เคยได้ยินแต่ชื่อเสียงเรียงนาม

 

“รายนั้นหรอจะแต่ง” เขาทำหน้าหมดความหวังออกมาทันที

 

“นายก็...แต่งๆไปสิ จะได้จบ”

 

“พอๆๆ ถ้าไม่แต่งก็หยุดโบ้ยฉันให้คนอื่นสักทีได้มั้ย”

 

“เค ไปละ” ฉันทำท่าจะลุก

 

“เดี๋ยวก่อนสิ” โลเนียเรียกฉันเอาไว้

 

“อะไร”

 

“ขอไปค้างด้วยสิ...”

 

“.....”

 

“...ทะเลาะกับที่บ้านมา”

 

เขาทำหน้าตาน่าสงสาร

 

“รวยไม่ใช่หรอ...ไปเปิดห้องสิ” ฉันแนะเขา

 

“นะ...”

 

“ไม่....”

 

“ทำไม กลัวหักห้ามใจไม่ไหว?”

 

“เหอะ!” ฉันมองบนทันที

 

กล้าพูด

 

“กล้าให้เข้าห้องปะล่ะ?”

 

“.....”

 

“กล้ามั้ย”

 

“นายคิดว่านายเป็นใคร” ฉันกัดฟันทันที ยิ่งไม่ชอบให้ใครมาท้าอยู่ด้วย

 

“น่า แค่นอนเฉยๆ ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย อีกอย่างเราก็รู้จักกันมาก็หลายปี เนอะ”

 

เขายักคิ้วกวนประสาท

 

....

 

...

 

..

 

“...โลเนียยย...”

 

เสียงอืดอาดของฉันดังขึ้นในเช้าของวันใหม่...

 

“จะบ้าตาย...” ฉันขยี้ตามองคนที่หลับเหมือนตายอยู่บนโซฟาตัวโปรดของฉัน นี่ไม่ได้ยินเสียงออดเลยหรอ?

 

เป็นภาระชิบหาย

 

ฉันเขี่ยแขนหมอนั่นสองทีก็ไม่ตื่น

 

 

ติ๊งหน่องๆๆๆๆ!!

 

แอดดดด!

 

“มาแล้ว จะกดอะไรนัก...หนา...?” ฉันยืนอึ้งกับภาพตรงหน้า

 

ผู้หญิงคนนี้...คุ้นๆแฮะ

 

“ห้องนี้ครับคุณผู้หญิง” เสียงผู้ชายที่มาด้วยเอ่ยขึ้นมา ทำให้ฉันได้สติทันที และนึกออกแล้วว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร...

 

“ไปพาลูกฉันออกมา”

 

“ครับ!” ชายคนนั้นโค้งหัวให้ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องฉันอย่างง่ายดาย ทั้งๆที่เจ้าของมันก็ยืนหัวโด่อยู่นี่....

 

?

 

“อะไร..คะ?” ฉันทำหน้าไม่เข้าใจกับปึกเงินที่เธอยื่นมา

 

“หรือน้อยไป? อ่อ...”

 

เธอล้วงเข้าไปในกระเป๋าใบแพงอีกครั้ง พร้อมกับปึกเงินอีกก้อน

 

?

 

“ฉันไม่รับค่ะ เพราะฉันไม่ได้ขายตัว” ฉันพอจะเดาเจตนาเธอออก

 

“หึ เรอะ”

 

“เธอนี่หัวดีกว่าทุกคนที่ฉันเจอนะ กะจะได้มากกว่านี้สินะ...”

 

น้ำเสียงฟังดูก็รู้ว่ากำลังดูถูกกันชัดๆ หึ

 

 

“แอล...แม่...”

 

เสียงเจ้าตัวต้นเรื่องดังอยู่ข้างหลังฉัน ฉันหันไปสบตากับโลเนียเล็กน้อย...

 

“จัดการเรื่องของแกให้เรียบร้อย แล้วไปกับฉัน”

 

“ไม่ ผมไม่ไป” หมอนั่นเอ่ยออกมาทำเอาแม่ของเขาหันขวับมามองเราทันที สายตาท่านดูน่ากลัวเมื่อเทียบกับในหนังสือที่ฉันเคยเห็น

 

ให้ตายเหอะ แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วย

 

 

น่ารำคาญชะมัด...

 

 

ฉันมองกดดันไปที่หมอนั่นให้เขารีบไปๆสักที ฉันขี้เกียจยืนอยู่ตรงนี้ ถึงฉันจะดูไม่อะไรแต่ฉันก็พอจะมีมารยาทกับผู้ใหญ่อยู่บ้าง

 

 

“จัสติน..”

 

“ครับคุณผู้หญิง”

 

“จัดการเรื่องนี้ให้หมด อย่าให้มีกลิ่นคาว” ประโยคหลังเธอหันมาเน้นใส่ฉัน เหอะ นี่คิดว่าฉันกำลังจะจับลูกชายเขาอยู่หรอ?

 

“ผมจะแต่งงานให้ก็ได้...” โลเนียโพล่งขึ้นมาทันที

 

“แต่...เจ้าสาวต้องเป็นแอลลี่เท่านั้น!”

 

แขนที่กำลังกอดอกอยู่ถูกเขาดึงออกไปแทบจะทันที ทำเอาฉันตั้งตัวไม่อยู่

 

ฉันได้แต่ยืนถลึงตาใส่หมอนั่นทันที

นี่มันพูดบ้าอะไรของมันเนี่ย?

 

 

กดไลค์เป็นกำลังใจให้แอลลี่ด้วยนะคะ

ความคิดเห็น