Kedrasa

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ 🥰🥰🥰

กรงรักฯ # 60 แค่ลมปาก...

ชื่อตอน : กรงรักฯ # 60 แค่ลมปาก...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 198

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2563 13:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กรงรักฯ # 60 แค่ลมปาก...
แบบอักษร

 

 

น้องพารัก🐱

 

 

" น้องพารัก!!!..." ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเองจากคุณพ่อ

 

" ฮะ....คุณพ่อ~~~" ผมขานรับเสียงอ่อย...เพราะตั้งแต่ผมจำความได้คุณพ่อไม่เคยดุ ด่า ตี หรือขัดใจผมเลย คงเป็นเพราะร่างกายผมอ่อนแอไม่แข็งแรงเหมือนเด็กคนอื่นๆเค้า เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันก็แทบไม่มี จะมีก็แต่เพียงพี่ชายอย่างพี่พายุเท่านั้นที่คอยดูแลผมมาตลอด

 

" เก็บของ..."

 

" ห๊ะ!!!...อะไรนะฮะ " ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่ตกใจ ทุกคนในห้องก็ตกใจที่คุณพ่อพูดแบบนี้ออกมา แต่กลับมีคนคนหนึ่งที่ไม่ได้ตกใจแถมเค้ายัง...

 

" ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...สะใจเว้ย...เอ๊ามองอะไรกัน...ไปเก็บของสิ..พ่องงงคุณสั่งแล้วนิ...ฮ่า..ฮ่า...อุ๊บ...อู้..อื้อออ...อ๋อยย.." พี่ไมค์ใช้มือหนาปิดปากคุณน้องเอมไม่ให้ส่งเสียงรบกวนคนในห้อง

 

ผมมองหน้าคุณพ่อ แล้วก็ต้องพยุงร่างบางของตัวเองขึ้น " ทุกคนฮะ รักขอตัวนะฮะ....อ๊ะ...ขอบใจนะน้องวี " น้องวีลุกตามผมแล้วขยับตัวมาช่วยพยุงผมค่อยๆเดินออกจากห้องรับแขกไป เราค่อยๆเดินจนมาถึงห้องนอน

 

" พี่รัก...ให้วีช่วยนะฮะ "

 

" ไม่เป็นไรน้องวี...ของพี่มีนิดเดียวเอง แค่นี้ก็รบกวนมากแล้ว ขอบใจนะ " ผมส่งยิ้มอ่อนไปให้ ก็มันจริงนี่นา ผมรบกวนครอบครับน้องวีมามากพอแล้ว

 

" พี่รักฮะ...เอ่อ...วีขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยฮะ "

 

" ได้สิน้องวี.." ผมตอบน้องวีไป มือบางก็ค่อยๆเก็บของไป ก็แค่เอกสารส่วนตัวกับที่ชาร์ตมือถือเท่านั้นล่ะฮะ

 

" พี่รักจะไปจริงๆเหรอฮะ พี่รัก...เอ่อ...แล้วพี่ออยล่ะฮะ " ผมเงยหน้าขึ้นจากกระเป๋าเป้ที่ผมยัดเอกสารลงไป

 

" เอาจริงๆนะน้องวี คริปแรกนะ พี่เคยเห็นแล้ว พี่ก็พอจะรู้แล้วล่ะว่าพี่ออยไม่ได้มีอะไรกับคุณเอม แต่ที่พี่ทำทุกอย่างที่น้องวีเห็นเพราะพี่ออยเค้า...เฮ้ออออ.." ผมถอนหายใจยาวๆออกมา

 

" พี่ออยเค้าเลือกที่จะโกหกพี่..น้องวีฟังพี่นะคนเราถ้าเรื่องเล็กๆ แค่ความจริงใจไม่โกหกกัน พี่ออยยังทำไม่ได้ แล้วพี่จะฝากชีวิตตั้ง 4 ชีวิตไว้กับเค้าได้มั้ย น้องวี...พี่เกือบเสียลูกๆไปเชียวนะ น้องวีก็เป็นแม่คนเหมือนกัน พี่ว่าน้องวีน่าจะเข้าใจความรู้สึกของพี่ตอนนี้นะ "

 

" ฮะ....วีก็แค่....แค่ไม่อยากให้พี่รักไป..คุณพ่อพี่รักจะพาพี่รักไปไหนฮะ วี...วีจะได้เจอพี่รักมั้ยฮะ " น้องวีขยับมือเรียวบางมาจ้บมือขาวซีดของผม น้องค่อยๆถามพร้อมกับดวงตากลมโตที่เริ่มมีน้ำสีใสรื้นออกมา

 

" โอ๋ๆ...ไม่เศร้าสิ...พี่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณพ่อจะพาพี่ไปไหน แต่ถ้าน้องวีคิดถึงพี่ เราโทรหากันก็ได้นิ กลัวแต่.... "

 

" แต่อะไรฮะพี่รัก!!! " น้องวีถามด้วยสีหน้าตื่นๆ

 

" ปะ...เปล่าฮะ..พี่รักคงคิดมากไปเอง ไปกันครับ คุณพ่อพี่คงรอนานแล้ว

 

.

.

.

ตอนนี้คุณพ่อ คุณแม่ พี่พายุ แล้วก็ผม เรายืนกันอยู่หน้าบ้าน รอคนขับรถของคุณพ่อขยับรถออกมา

 

" ผมต้องขอโทษคุณท่านจริงๆนะครับที่ลูกผมมารบกวน แล้วก็สร้างความเดือดร้อนให้ "

 

" ไม่เป็นไรจ๊ะ เห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว แค่นี้ไม่รบกวนเลย " คุณย่าคุยอย่างเป็นกันเองกับคุณพ่อ ส่วนคุณแม่คุยกับม่ามี๊ของพี่กฤษอยู่ ผมพยายามมองไปรอบๆหน้าบ้านแต่ผมก็ไม่เห็นพี่ออยเลย เออ...ให้มันได้อย่างนี้สิ...ไม่คิดจะมาให้เห็นหรือแก้ตัวอะไรกับเราเลยใช่มั้ย...

 

คุณพ่อคุณแม่กล่าวลาคนในบ้านรวมถึงผมที่ค่อยๆยกมือขาวซีดขึ้นพนมไหว้ทุกคนในบ้าน

 

" น้องพารักขอขอบคุณทุกคนนะฮะที่เอ็นดูน้องพารักมาโดยตลอด อึก...น้องพารักลานะฮะ " มือเหี่ยวๆของคุณย่ายกขึ้นลูบที่หัวทุยของผมเบาๆ จากที่ผมว่าจะไม่รู้สึกอะไร มันกลับรู้สึกอุ่นใจจนผมกลั้นเจ้าก้อนสะอื้นไว้ไม่ไหว

 

" คุณย่า~~~น้องพารักไปแล้วนะฮะ ฮือออ.." ผมโผเข้าไปกอดท่านเต็มรักเลย

 

" โธ่....เจ้าพารัก ...ขี้แยไปได้จะเป็นแม่คนแล้วนะ จำไว้เสมอนะลูก...เราไม่ได้ตัวคนเดียวจะคิดจะทำอะไร ย่าอยากให้เจ้าใช้หัวใจมากกว่าเหตุผลนะลูก ย่ารู้ว่าเด็กฉลาดๆอย่างเจ้า น่าจะเจ้าใจที่ย่าแนะนำนะ โอ๋ๆ...เงียบซะลูก..."

 

" อึก....ฮะ..คุณย่า..ขอบคุณนะฮะ.."

 

" ผมลานะครับคุณท่าน ขอตัวนะครับ " แล้วครอบครัวผมก็ก้าวขาขึ้นรถที่เข้ามาจอดรอได้สักพักแล้ว

 

รถครอบครัวคันหรูค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากบริเวณบ้าน รุจิศาสตร์นครินทร์ ไปอย่างช้าๆ ช้าๆ ผมหันไปมองวิวในบ้านเล็กลง เล็กลงไปเรื่อยๆ จนมันลับตา ถึงคุณย่าท่านจะพูดแบบนั้นแต่ผมก็รู้สึกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาของผมกับพี่ออยมันเป็นเพียงแค่ลมปากของคนขี้โกหกเท่านั้นใช่มั้ย...

 

.

.

.

.

 

 

พี่ออย🍁🍁🍁

 

ผมไม่ได้ไปไหนหรอกครับ แต่ระหว่างที่น้องวีพาน้องพารักไปเก็บของ คุณพ่อ คุณแม่ และทุกคนในห้องก็หันมาสนใจในตัวน้องเอม ผมจึงต้องจัดการเรื่องที่ค้างคาให้จบ

 

" ปล่อยสิว่ะ...จะจับอะไรกันนักกันหนาว่ะ กู...อึก....เอมเจ็บนะฮะ...ทุกคนก็เห็นกันแล้วนี่ฮะ ว่าเอมเป็นเหยื่อของพวกคนชั่ว อึก...คริปพวกนั้น...อึก...เอม...เอมโดนกระทำชำเรา...เอมเป็นผู้เสียหายนะฮะ...ทุกคนต้องช่วยเอมให้ความเป็นธรรมกับเอมนะฮะ ...ฮือออ....ฮืออออ..." คุณเอมเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ จากที่พูดคำหยาบกลับมาพูดดีแถมยังร้องห่มร้องไห้ทำตัวน่าสงสาร ผมมองไปที่พี่ไมค์ที่ตอนนี้เริ่มคลายล๊อกจากร่างบางนั่นบ้างแล้ว

 

ปึก!!!......" ไอ้พวกโง่เอ้ย...กูไม่เอาแล้วก็ได้ไอ้ผู้ชายคนนี้ แต่พวกมึงจำไว้ คนอย่างกูไม่ยอมให้เรื่องจบง่ายหรอก " คุณน้องเอมอาศัยช่วงที่พี่ไมค์ล๊อคสบัดร่างหนาออกแล้ววิ่งหนีออกไป ก่อนไปยังหันมาโวยวายอีก

 

" ไอ้ไมค์...ไปจัดการมัน...ไป!!!" เพียงแค่คุณเอมวิ่งพ้นประตูคุณพ่อก็สั่งให้พี่ไมค์ตามไปจับทันที

 

" คุณพ่อครับ..."

 

" ไอ้ออย...แกจะจบเรื่องงี่เง่านี้ได้รึยัง แกปล่อยให้ลูกชั้นเจ็บ...มันเป็นแบบนี้กี่ครั้งแล้ว..หึ..!!! " คุณพ่อหันมาตะคอกพี่ออยที่พี่ออยจักการณ์อะไรไม่เด็ดขาดสักอย่าง

 

" ผมขอโทษครับ "

 

" ไป...ไปช่วยไอ้ไมค์...ไปจัดการมัน..อย่าให้มันมาเข้าใกล้ลูกกับหลานชั้นได้อีก อ่อ...ถ้าแกทำไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอน้องพารักอีก ...แล้ว...ผม...ก็...ไม่ได้พูดเล่นๆด้วย " คุณแม่ขยับร่างบางโดยใช้มือบางจับแขนแกร่งของคุณพ่อ เพราะตอนนี้ท่านโกรธผมจนหน้าแดง และตัวท่านก็สั่นเทิ้มไปหมด พี่ออยทำได้เพียงเดินออกจากห้องรับแขกไปเงียบๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

**** ต้องกราบขอโทษที่รีดบางท่านอาจจะไม่ชอบเนื้อเรื่องช่วงนี้ มันค่อนข้างยืดเยื้อนิดนึง แต่ไรท์อยากให้ทุกคนค่อยๆเสพและทำความเข้าใจ คือเนื้อหาบางช่วงบางตอนมันก็มาจากชีวิตจริง ( ไม่รวมเรื่องที่นุ้งพารักท้องนะคะ ) ไรท์ก็เลยขอลงรายละเอียดเยอะหน่อยนะคะ แบบเป็นความชอบของไรท์เอง คนดีๆที่โง่ในสมัยนี้มันเยอะมากๆ

 

****ช่วยเป็นกำลังใจให้ไรท์กับน้องพารักด้วยนะคะ😚😚😚

 

 

 

ความคิดเห็น