มณีภัทรสร/ สไบนาง นามปากกา
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : น้อยใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
น้อยใจ
แบบอักษร

ลลนาตาโตเมื่อเผ่าเพชรพูดจบ เขาจะเสียสละเป็นสามีให้เธอเนี่ยนะ คิดได้ยังไง แล้วใครต้องการสิ่งนี้ คำพูดที่หลุดออกไปก็แค่ต้องการบอกให้รู้ว่า เธอไม่แคร์เขา ต่อให้เขาจะกลั่นแกล้งเธอแค่ไหน เธอก็จะหาวิธีอยู่ที่นี่ต่อให้ได้ 

 

“คุณเผ่า...ปล่อย!”ลลนาร้องบอกเมื่อหาเสียงตัวเองเจอ รู้สึกสับสนไปหมด เมื่อเผลอไปสบตากับตาคู่คม ที่เอาแต่จ้องหน้าเธอ ในตาสีนิลคู่นั้น มันมีอะไรบางอย่างซ่อนไว้ ที่เธอเองก็ไม่เข้าใจความหมาย

 

เผ่าเพชรยังเอาแต่มองคนที่นอนใต้ร่างนิ่งๆ มองใบหน้าขาวเนียนเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ปากบางจิ้มลิ้ม ที่เขารู้ว่ามันหอมหวานแค่ไหน แต่ในความหวานก็มีอาวุธร้ายซ่อนอยู่ มองคิ้วเข้มเข้ารูปสวยงาม ก่อนจะเลื่อนมาหยุดที่ตากลมโต ตาคู่นี้สินะ ที่มันคอยจะทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง

 

ผู้หญิงคนนี้ชื่อลลนา เธอเป็นคนเดียวกับคนที่เขาเฝ้าคิดถึง คนที่เขาหลงรักตั้งแต่แรกเห็น เด็กชายอายุสิบกว่าขวบ หลงรักน้องน้อยตั้งแต่นอนตัวแดงอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ใครๆก็คิดว่าเขาบ้า ที่มาร้องบอกว่าเขารักน้องแมงปอ พ่อกับแม่เขามองเรื่องนี้เป็นเรื่องตลก คิดว่าเขาดูการ์ตูนมากไปจนเพ้อ ดีที่ปู่ของเขาเข้าใจ จึงไปขอหมั้นน้องน้อยให้เขา 

 

เขาหมั้นกับน้องน้อยตั้งแต่ตอนนั้น แต่พอโตขึ้นกับรับรู้ว่า คู่หมั้นของเขาชื่อลันลดา เป็นลูกสาวคนเล็กของบ้าน และที่ทำให้เขาเจ็บจนบางตายก็คือ น้องน้อยหนีเขาไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่อายุสิบสอง สิบกว่าปีที่เขาเฝ้ารอ เฝ้าคิดถึง เธอเติบโตและเป็นเหมือนดาวที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ถึงแม้จะมองเห็นแต่ก็เอื้อมไม่ถึง ความรักที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา ไม่เคยรู้ว่ามีผู้ชายที่ชื่อเผ่าเพชร อยู่บนโลกใบนี้

 

ทำไมเธอถึงจำเขาไม่ได้ คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งเขาประสบอุบัติเหตุ กลายเป็นไอ้หน้าผี เขาก็ตัดใจจากเธอ และกำลังจะมีครอบครัว เขาตัดสินใจทำตามสัญญาที่เคยหมั้นหมาย และกำลังจะแต่งงานกับคู่หมั้น แต่คนที่เขาได้มากลับเป็นเธอ พ่อแม่ของเธอเล่นไม่ซื่อกับเขา เรื่องนี้เธอก็คงมีส่วนรู้เห็น ไม่อย่างนั้นจะยอมตามเขามาง่ายๆแบบนี้หรือ

 

เมื่อเผ่าเพชรเอาแต่จ้องมอง หญิงสาวก็เริ่มหายใจติดขัด อยู่ในสภาพนี้นานๆดีซะเมื่อไร ถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้า เธอจะเอาหน้าไปไว้ไหน

 

“ทำไมถึงมาที่นี่”ชายหนุ่มเอ่ยถาม เป็นคำถามที่คนฟัง ต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน ลลนางงกับคำถามของเขา ตากลมโตกระพริบถี่ๆ ก่อนจะมองตาเขาเช่นกัน เผ่าเพชรคงมีอาการทางประสาท ความจำบางส่วนเขาคงหายไปจริงๆ อุบัติเหตุครั้งนั้นน่าจะหนักเอาการ เพราะนอกจากหน้าจะเสียแล้ว สมองเขาก็คงจะเสียไปด้วย นี่เขาจำไม่ได้เลยหรือว่าทำไมเธอถึงต้องมาที่นี่

 

“เดี๋ยวนะคะ ที่ถามนี่คุณหมายถึง ฉันมาที่ไร่คุณใช่ไหม”ลลนาทวนคำถาม ถ้าเผ่าเพชรความจำเสื่อมจริงๆเขาก็น่าสงสาร

 

“ใช่”

 

“แม่บังคับให้มาค่ะ”

 

“แค่นี้”

 

“ค่ะแค่นี้แหละ”

 

“แล้วคุณก็ยอม”

 

“ค่ะ”

 

“ดูง่ายดีนะ”เผ่าเพชรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

 

“ก็ไม่เห็นจะมีตรงไหนยากนี่คะ คุณอยากได้แม่พันธุ์ น้องฉันยังเด็ก แต่ฉันกำลังอยู่ในวัยผสมพันธุ์พอดี เราก็เหมาะกัน”ลลนาย้อน จะให้เธอพูดอะไร ก็ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ เขาบอกเองว่าต้องการแม่พันธุ์

 

“มาเพื่อสิ่งนี้”

 

“ค่ะ”ลลนาตอบสั้นๆ เพราะคำพูดเขาในวันนั้น มันยังดังอยู่ในหัว 

 

“ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่แตะคุณ แต่ถ้าคุณต้องการก็จะสนองให้ จะได้ไม่เดือดร้อนคนงานของผม”เผ่าเพชรบอก ก่อนจะคลายมือออก แล้วใช้หลังมือไล้ไปบนแก้มนวลเบาๆ

 

“แหม ฟังดูเสียสละจังเลยนะคะ อันที่จริงคุณก็อยากได้ฉันจนตัวสั่นล่ะสิ ถึงได้ตามมาวุ่นวายกับฉันเนี่ย มาวันแรกกอด เมื่อวานตอนกลางวันจูบ ตอนเย็นก็ยังตามมาจูบอีก ติดใจหรอคะ วันนี้ถึงได้ตามมาอีก อยากได้ฉันก็บอกมาเถอะน่า โตๆกันแล้วไม่ต้องอ้อมหรอกค่ะ ฉันรู้”ลลนาไม่พูดเปล่า เธอยังใช้ปลายนิ้วกรีดไล้ไปบนแผงอกกว้างอย่างยั่วยวน ตากลมโตมองตาคมดุอย่างมีความหมาย ก่อนจะเลื่อนมือมาหยุดที่กระดุมเม็ดบนสุด แล้วแกะมันออก

 

“อันที่จริง คุณก็น่าสนใจนะคะ ถ้าเทียบกับคนงานในไร่ ยังไงฉันก็ต้องเลือกคุณอยู่แล้ว เอาไงดีคะ จ่ายครั้งต่อครั้ง หรือว่าผูกปิ่นโตจะได้กินยาวๆไป เลือกมาเลยค่ะ”ลลนาท้าทาย ทั้งๆที่หัวใจเต้นแรงแทบจะทะลุมานอกอก คนแบบเผ่าเพชร ยอมมากๆก็ยิ่งได้ใจ ยิ่งเธอแสดงให้รู้ว่ากลัวเขามากแค่ไหน เขาก็ยิ่งข่มเธอ มือบางยังไล่แกะกระดุมเสื้อเขาออก จนตอนนี้มันหลุดออกจากกันทั้งแผง

 

เผ่าเพชรอึ้ง เมื่อเจอไม้นี้ เขาลืมไปได้ยังไงว่าเรื่องนี้เธอถนัด ก่อนจะมาที่นี่เธอก็มีข่าวขึ้นคอนโดไฮโซดัง เขาประเมินเธอต่ำไปจริงๆ คิดว่าจะมียางอาย หรือไม่ก็น่าจะเลือกบ้าง ไม่ใช่กับใครก็ได้แบบนี้

 

“ต่ำ”ชายหนุ่มคำรามในลำคอ กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เมื่อต้องข่มความโกรธ ที่เริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ

 

“ให้ต่ำกว่านี้หรอคะ ใจร้อนจังเลยน๊า”ใบหน้าสวยชาไปทั้งแถบ ถึงแม้จะรู้ว่าเขาด่าเธอ แต่ก็ยังฝืนฉีกยิ้มหวานเข้าสู้ ก่อนจะเลื่อนมือไปยังขอบกางเกงยีนส์ของเขา แล้วค่อยๆแกะหัวเข็มขัดออกจากกัน ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นมานั่งเผชิญหน้ากับเขา ตากลมโตมองคนร่างสูงด้วยสายตายั่วยวนและท้าทาย

 

“จะทำตรงนี้หรอคะ”ร่างบางหันมองซ้ายขวา ก่อนจะลงมือแกะกระดุมเสื้อตัวเอง วันนี้เธอใส่เสื้อทำงานซ้อนกันสองตัว กว่าจะแกะกระดุมออกหมด หวังว่าเขาคงจะหมดอารมณ์ไปก่อน ทั้งๆที่ใจเริ่มเต้นแรง และรู้สึกกลัวกับความเงียบที่เกิดขึ้น เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เผ่าเพชรคิดอะไรอยู่ เขาไม่พูด ไม่ขัดขืน ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย ลลนาก็ภาวนาให้เขาโกรธ แล้วหนีเธอไปแบบเมื่อวาน

 

เสื้อหลุดออกไปแล้วหนึ่งตัว แต่คนร่างสูงยังนิ่ง ลลนาก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ตกลงเขาจะเอายังไงกับเธอกันแน่ 

 

มือบางลูบไล้ไปบนแผงอกกว้าง แล้วใช้ปลายนิ้วไต่ขึ้นไปตามลำคอแกร่ง ก่อนจะชะงัก เมื่อสะดุดกับรอยยับย่นบริเวณนั้น ตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ กลั้นหายใจ เมื่อลูบไล้ขึ้นไปบนซีกหน้าด้านที่มีแผลเป็นของเขา มองแผลเป็นเหล่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมองมันอย่างจริงจัง รอยยับย่นพวกนั้นไม่ได้น่าเกลียด มันกลับทำให้ลลนานึกถึงอุบัติเหตุครั้งนั้น ตอนนั้นเธออยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่เคยรับรู้เรื่องนี้ เขามีสถานะเป็นถึงว่าที่น้องเขย แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้จักเขา

 

“เจ็บมากไหมคะ”คำถามหลุดออกมาจากริมฝีปากบาง เมื่ออยู่ๆก็นึกสงสาร เขาคงเจ็บมาก เพราะดูจากรอยพวกนี้แล้ว อุบัติเหตุครั้งนั้น คงจะหนักเอาการ

 

ร่างสูงหัวใจกระตุก เมื่อได้ยินคำถามนี้ เธอจะมาไม้ไหนกับเขาอีก แต่สิ่งหนึ่งที่เขาไม่ชอบเลยก็คือ ความสงสารที่มันอยู่ในตากลมโตคู่นั้น เขาไม่ชอบให้เธอมองเขาแบบนี้ คนอย่างเผ่าเพชรไม่ต้องการความสงสารจากเธอ

 

แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้ไม่ผิด เพราะทันทีที่ปลายนิ้วเธอเข้าใกล้บริเวณนั้น มือหนาก็ตะปบลงมาบนมือเธอ ก่อนจะผลักออกอย่างเเรง

 

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้น มองหน้าเธอด้วยสายตาที่ลลนาอ่านไม่ออก แต่กลับรู้สึกใจหาย เธอรู้ว่าตัวเองกำลังล้ำเส้น และเขาก็กำลังโกรธ แต่นี่มันเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เธอรอดจากเงื้อมมือเขา เมื่อวานแค่เธอแสดงท่าทางหวาดกลัว เขาก็เดินหนีเธอแล้ว วันนี้เธอเผลอสัมผัสมัน เขาคงไม่ฆ่าเธอหรอกนะ

 

เผ่าเพชรหันหลังเดินลงบันไดไปเงียบๆ ลลนายังนั่งอยู่ที่เดิม อยู่ๆก็รู้สึกเสียใจ เมื่อเห็นสายตาที่เขาใช้มองเธอครั้งสุดท้าย น้ำตาที่พยายามกักเก็บไหลลงมาเป็นสาย ความรู้สึกในหัวตีกันจนวุ่นวายไปหมด ดีใจที่เขาจากไป และก็เสียใจที่เขาจากไปเช่นกัน เธอไม่ชอบที่เขาเป็นแบบนี้เลย ให้เขาดุให้เขาด่าเธอยังจะรู้สึกดีกว่า เพราะอย่างน้อยๆเธอก็รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาเงียบแบบนี้เธอเดาใจเขาไม่ถูกจริงๆ แต่สิ่งหนึ่งที่รับรู้ก็คือ เธอเสียใจ

 

เผ่าเพชรเดินมาหยุดที่หน้าบ้านตัวเอง ร่างสูงยืนพิงประตูรั้ว ก่อนจะล้วงบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ อัดควันเข้าปอดแรงๆ เพื่อระงับอารมณ์ตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นยั่วยวนเขาอีกแล้ว เธอพยายามทำให้เขาเห็นว่าเธอกล้าทำในสิ่งที่พูด แต่ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่าเธอตื่นกลัว และตกใจ ภายใต้คำพูดที่ท้าทาย กับการกระทำที่ยั่วยวน เขารู้ว่าเธอกำลังกลัว เอ่ยท้าทายทั้งที่ตัวสั่นอย่างกับลูกนก ตากลมโตคู่นั้นก็อีกถ้ามองไม่ผิด เขาเห็นน้ำตาคลออยู่ในนั้น เธอเป็นนักแสดง ต้องเล่นละครเก่งอยู่แล้ว แต่ทำไมครั้งนี้เผ่าเพชรกลับรู้สึกว่า สิ่งที่เธอแสดงออกมา มันมาจากตัวตนที่แท้จริงของเธอ เธอกลัวจริงๆ และที่น่าเจ็บใจก็คือ ความสงสารที่เขาเห็นในตากลมโตคู่นั้น เธอสงสารเขา และนั่นคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด 

 

“บ้าเอ้ย!!! ไอ้เผ่ามึงอย่าเผลอไปหลงแม่ดารานั่นเชียวนะ”บอกตัวเอง เมื่อเริ่มไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น ทำไมพักนี้หัวใจมักจะสั่งให้เขามาวนเวียนใกล้ๆเธอ ตาคู่นี้ก็อีก มันมักจะมองไปที่เธอเสมอ และหงุดหงิดทุกครั้ง ที่เธออยู่ห่างจากสายตาของเขา

 

“ท่องไว้ไอ้เผ่า เอามาทรมาน เอามาทรมาน”เผ่าเพชรเดินงุ่นง่านเข้าไปในบ้าน พักนี้เขาคงทำงานหนักเกิน เลยมีอาการแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆ ยิ่งได้เข้าใกล้คนตัวหอม ได้สัมผัสเนื้อตัวนุ่มนิ่ม อารมณ์เขาก็พุ่งทะยานขึ้นสูง 

 

“กูว่าเอาแม่ดารานั่นมาทรมานตัวเองมากกว่า”บนอีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าอาการที่กำลังเป็น สาเหตุมันมาจากเธอ กอดได้ จูบได้ แต่ทำอย่างอื่นไม่ได้ นั่นแหละที่ทำให้เขาทรมาน

 

..................................

 

อีเฮียมันงอนน้องเว้ย รักตั้งแต่น้องลืมตาดูโลก เฮียเด็กแรกเกิด จะเอาสมองส่วนไหนมาจำ555

 

เริ่มหวั่นไหว แล้วใช่ไหมเฮีย 

 

หลายคนลุ้นให้เขาได้กัน พี่ก็ด้วย อย่าลืมว่าเฮียเอาน้องมาทรมาน เฮียไม่ต้องการสิ่งนั้น ว่าแต่เฮียเอามาทรมานตัวเองหรือเปล่า 

 

    อยากให้เขาค่อยๆรักกัน💓

 

 ฝากเฮียด้วยน๊า

 

 

 

 

ความคิดเห็น