หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ทุกสิ่งที่นางมอบให้คนทรยศผู้นั้นไป นางย่อมต้องทวงคืนกลับมาด้วยมือตนเอง!

ตอนที่ 67 ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 67 ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 15:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 67 ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้
แบบอักษร

 

เซี่ยอวี่เสียนชะงักไปก่อนคราหนึ่ง แล้วสาวเท้าเดินลงสระน้ำ ยื่นมือดึงซูหลีขึ้นมา 

ซูหลีว่ายน้ำเป็น ยามนางยังอยู่ในช่วงศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็เคยได้รางวัลนักกีฬาว่ายน้ำ เพียงแต่ไม่ได้ว่ายนานแล้ว จึงอ่อนล้าอย่างมาก 

บวกกับในอ้อมแขนนางยังมีคนอีกผู้หนึ่ง... 

“จับเอาไว้!” ซูหลีส่งร่างแน่นิ่งให้เซี่ยอวี่เสียนอุ้มขึ้นฝั่ง หลังจากนั้นตนเองกลับร่วงผล็อยลงไปในสระน้ำอีกครั้ง 

ตูม! เซี่ยอวี่เสียนชะงักค้างไปเมื่อเห็นนางร่วงลงสระน้ำอีกครั้ง 

“ซูหลี!” คนที่ยืนนิ่งรอบๆ ต่างร้องอุทานออกมา บรรดาข้ารับใช้ที่ว่ายน้ำเป็น รีบร้อนกระโดดลงงมซูหลีในสระ 

เพียงแต่ตอนที่ซูหลีถูกงมขึ้นมานั้น ใบหน้านางซีดเผือด เจ้าตัวแน่นิ่งไร้สติไปแล้ว! 

“นายน้อย” ไป๋ฉินที่เพิ่งมาถึงตกใจจนแข้งขาอ่อน จนเกือบจะทรุดลงไปกับพื้น 

“เร็ว ตามหมอมาเร็ว!” คนที่เพิ่งมาถึงหลังจากนั้นยังมีฉินโม่โจวอีกคน 

ฉินโม่โจวคิดไม่ถึงเลยว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้นจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที จนอดคำรามฮึ่มฮั่มในลำคอไม่ได้ 

“เฮือก!” องค์หญิงจินเย่ว์ที่ถูกช่วยขึ้นมาก่อนมีนางกำนัลที่มีความรู้ด้านการแพทย์ หลังจากที่องค์หญิงทรงถูกช่วยขึ้นมาแล้วนั้นก็รีบฝังเข็มให้พระองค์ทันที 

เพียงครู่เดียวเท่านั้น องค์หญิงจินเย่ว์ก็สำลักน้ำออกมา! 

“เย่ว์เอ๋อร์!” องค์หญิงจินเย่ว์เองก็เป็นน้องสาวของฉินโม่โจวเช่นกัน ฉินโม่โจวเดินไม่กี่ก้าวก็เข้าไปประชิดตัวนาง มองอีกฝ่ายที่ได้สติ ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

“คุณชายซู! คุณชายซู! ซูหลี!” แต่ทางฝั่งซูหลีนั้น ยังคงหมดสติแน่นิ่งไปไม่ไหวติง 

เซี่ยอวี่เสียนนั่งยองลงด้านข้าง ตบใบหน้าซูหลี แต่ซูหลีกลับไม่ได้สติแม้แต่น้อย! 

ใบหน้าซีดเผือดเหลือเกิน มองแล้วชวนให้ใจเสีย 

“เร็ว! รีบไปดูอาการคุณชายซู!” ฉินโม่โจวเองก็สังเกตเห็นสถานการณ์ของซูหลีเช่นกัน เขาขมวดคิ้วน้อยๆ ตะคอกใส่นางกำนัลของจินเย่ว์ 

“เจ้าค่ะ!” นางกำนัลผู้นั้นกุลีกุจอเดินมาข้างกายซูหลี ฝังเข็มให้นาง 

นางกำนัลหญิงคนสนิทของจินเย่ว์เข้าใจวิชาแพทย์เพียงเล็กน้อย หลังจากฝังเข็ม ซูหลีก็ยังคงไม่ได้สติอยู่ดี 

“นายน้อย!” ไป๋ฉินคุกเข่าลงข้างกายซูหลี ร่างสั่นเทิ้ม 

“ท่าน...ท่านอ๋อง...แย่แล้ว...คุณชายท่านนี้...” หลังจากนางกำนัลฝังเข็มแล้ว ซูหลีก็ยังคงไม่ได้สติแม้แต่น้อย ถึงกระทั่งไร้วี่แววจะฟื้น ร่างจึงสั่นเทิ้ม เอ่ยตะกุกตะกัก 

ทันทีที่ไป๋ฉินได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าซีดเผือด เป็นไปไม่ได้ นายน้อยของพวกนางจะเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร! 

ขนาดฉินโม่โจวเองเมื่อได้ยินดังนี้แล้วสีหน้าพลันย่ำแย่ลงทันที ฉินมู่ปิงที่ยืนอยู่หน้าเขาก็ยังมีสีหน้าเย็นชา 

“ไม่! นายน้อยต้องไม่เป็นอะไร!” ไป๋ฉินตัวแข็งค้างเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก จึงรีบยื่นมือออกมาอย่างลนลาน ล้วงขวดกระเบื้องสีขาวขนาดเล็กจากในอกเสื้อออกมา 

“นี่คือสิ่งใด” ใบหน้าเซี่ยอวี่เสียนบิดเบี้ยว เพียงแต่เขาพยายามแตะชีพจรของซูหลี ชีพจรเต้นอ่อนๆ ยังพอมีสัญญาณชีพอยู่ ดังนั้นถึงไม่ได้ลนลานขนาดนั้น 

เห็นไป๋ฉินหยิบของชิ้นนี้ออกมาจึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ 

“นี่...นี่คือยาที่นายน้อยปรุงเอาไว้ นาย...นายน้อยบอกให้ข้าพกเอาไว้ติดตัว หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นให้...” 

ความคิดเห็น