โซซอล
facebook-icon

เมื่อมีโอกาสทวงความรักของตัวเองกลับคืนมาจากเพื่อน เขาจึงไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอย...

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-2

คำค้น : แด่คุณ ความรักของเพื่อนผม นิยายเกาหลี นิยายวาย Yaoi Omegaverse

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2563 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-2
แบบอักษร

ปีนี้มันอะไรกัน ทำไมอากาศถึงร้อนตั้งแต่มิถุนาแบบนี้ แล้วจะทนผ่านกรกฎากับสิงหาได้ยังไง มูจินได้แต่ถอนหายใจกับความร้อนระอุ ทว่าถึงแสงแดดแผดเผานี้จะสาดกระทบ แต่เด็กนักเรียนก็เทความสนใจให้การเตะบอลกับเพื่อนห้องอื่นในชั่วโมงพละมากกว่าอยู่แล้ว แต่วันนี้มูจินไม่เหมือนเดิม เพราะเขาโบกมือปฏิเสธตอนเพื่อนๆ เรียกหาหัวหน้าห้อง 

“อะไร คังมูจิน! ถ้าไม่มีนาย พวกเราจะทำยังไงเล่า” 

“เฮ้ย ก็ฉันไม่สบายจริงๆ นี่หว่า” 

“อย่ามาโกหกน่า นายไม่อยากเล่นเพราะรำคาญเหงื่อออกอะดิ” 

“ดูอากาศด้วยสิวะ อากาศแบบนี้ต่อให้ไม่เตะบอล เหงื่อก็ออกอยู่แล้ว” 

“เห็นแก่คราวก่อนนายทำให้พวกเราได้กินไอศกรีมจากเงินห้องสามนะ วันนี้จะยอมปล่อยให้พักก็ได้” 

“นี่อยู่ต่อหน้าคนป่วยนะเว้ย ช่วยทำเป็นใส่ใจกันนิดนึง ไอ้เพื่อนเลว” 

ร่างสูงเปลี่ยนชุดพละด้วยการขยับตัวอย่างเชื่องช้า กระดูกแต่ละข้อปวดเมื่อยจนเหมือนไม่ใช่ร่างกายตัวเอง เมื่อคืนก็ไม่ได้เปิดพัดลมจ่อหัวแล้วเผลอหลับสักหน่อย เขาพยายามคาดเดาเหตุของอาการนี้ ด้วยความไม่อยากให้พ่อแม่เป็นกังวล ก็เลยแกล้งทำเป็นสบายดีแล้วออกมาเรียน แต่ยิ่งเวลาผ่านไปกลับยิ่งแย่ลง มูจินหลับตาแน่นแล้วลืมขึ้นใหม่ ก่อนจะก็วางชุดนักเรียนที่พับลวกๆ ลงบนโต๊ะ 

ทันทีที่เดินออกมาถึงสนามกีฬาก็ต้องยกมือขึ้นบังตา เพราะรู้สึกเหมือนแสงแดดกำลังแผดเผา ปกติเขาเป็นคนแข็งแรง ถ้าไม่นับตอนยังเด็กมากๆ ก็ไม่เคยป่วยจนถึงขนาดนี้เลย มูจินนั่งมองเพื่อนๆ วิ่งไปวิ่งมาในสนามอยู่ไกลๆ 

“ใกล้ช่วงเที่ยงแล้วแท้ๆ แต่ไม่หิวเลยแฮะ อาการแบบนี้มันอะไรกัน” 

“นี่ใช่คังมูจินที่วิ่งเหมือนคนบ้าในสนามเมื่อวานซืนหรือเปล่าเนี่ย” 

“เฮ้อ ไม่รู้ ฉันเหมือนจะตายแล้วจริงๆ ว่าแต่ทำไมนายถึงมาอยู่ตรงนี้” 

“ก็ใช่ว่าต้องวิ่งทุกคนนี่นา มัน...อะ เฮ้ย! นายเลือดกำเดาไหล!” 

เลือดกำเดางั้นเหรอ มูจินมองมือเพื่อนที่ชี้ตรงมาก่อนจะยกหลังมือขึ้นเช็ดจมูกตัวเอง เลือดสีแดงเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด โธ่ เลือดอันน่าหวงแหนของฉัน เขาลุกขึ้นยืนและตั้งใจจะหันไปหยอกเพื่อนเจ้าของสีหน้าตกใจ ทว่านัยน์ตาคู่คมกลับเปลี่ยนไปเป็นสีม่วงแล้วล้มลงตรงนั้นโดยไม่ทันได้เปล่งเสียงใดๆ 

ไม่นานนักคนป่วยก็ลืมตาและพยายามตั้งสติ จากนั้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาล ไม่ใช่สนามกีฬาอย่างที่คิด คุณครูพยาบาลได้ยินเสียงขยับตัวจึงเดินเข้ามาหา มูจินรับรู้ได้ว่ามีกลิ่นแปลกๆ ปะปนอยู่กับลมหายใจตัวเอง เขาเบิกตาโพลงพร้อมขยำผ้าห่มเอาไว้แน่น  

“นักเรียนคังมูจิน ตื่นแล้วเหรอจ๊ะ” 

“คะ ครับ จู่ๆ ผมก็เป็นลม...” 

“นอนต่ออีกหน่อยเถอะจ้ะ ตอนนี้คงจะเวียนหัวอยู่มากทีเดียว อาจจะปวดตามข้อ แล้วก็ปวดเมื่อยร่างกายอีกสักระยะนะ” 

“ครับ? ไม่ใช่ว่าผมหายแล้วเหรอครับ” 

“สำหรับอัลฟ่า ร่างกายก็ต้องมีอาการประมาณนี้อยู่แล้วจ้ะ” 

“อัลฟ่า? ...ผมเป็นอัลฟ่าเหรอครับ” 

“ใช่จ้ะ เดี๋ยวอีกสักพักค่อยติดต่อที่บ้านแล้วกันนะ อ้อ เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าต้องเข้าเรียนพื้นฐานเกี่ยวกับกับอัลฟ่าและโอเมก้าประมาณหกเดือน” 

มูจินพยักหน้ารับคำพูดของคุณครูพยาบาลอย่างเหม่อลอย เขารู้เรื่องนี้ดีเพราะหลังจากซองจินเปลี่ยนเป็นอัลฟ่า อีกฝ่ายก็ต้องไปเรียนทุกสัปดาห์ตั้งแต่ช่วงแรกๆ ของภาคเรียนแล้ว พ่อเขาเป็นคนพาซองจินไปส่งถึงสถาบันเองด้วย รู้ล่วงหน้าอยู่ว่าอีกไม่นานคงต้องไปเหมือนกัน บางทีสุดสัปดาห์นี้อาจจะต้องติดสอยห้อยตามไปด้วยแล้วล่ะมั้ง เขาทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเมื่อความคิดเริ่มหลุดไปไกล 

ทันทีที่ลมหายใจคนป่วยค่อยๆ สงบลง คุณครูพยาบาลก็ลุกขึ้นยืน แต่จังหวะนั้นประตูห้องพยาบาลก็เปิดออกอย่างระมัดระวังพอดี โดยมีซองจินถือชุดนักเรียนของมูจินเดินเข้ามา ปกติอีกฝ่ายมักจะยิ้มให้ทุกครั้งที่เจอกัน แต่ไม่รู้เพราะอะไรถึงเดินหน้าเครียดแบบนี้ หลังจากหันไปทำความเคารพคุณครูพยาบาล ซองจินก็เดินมายืนอยู่ข้างเตียงเขา 

ตอนนั้นมูจินกลับเป็นฝ่ายฉีกยิ้มเมื่อได้กลิ่นแปลกๆ จากตัวคนที่ชอบทำเหมือนทุกอย่างเพอร์เฟ็ก มันใกล้เคียงกับกลิ่นหญ้าและเปลือกไม้ หรือถ้าจะให้พูดอย่างตรงไปตรงมา สำหรับเขาแล้วกลิ่นคนตรงหน้ามันออกจะคาวอยู่เล็กน้อย แต่มูจินถูกใจกลิ่นของตัวเองมาก มันไม่หวานเท่ากลิ่นของโอเมก้า แต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นน่าประทับใจ 

“ตื่นแล้วเหรอ นึกว่ายังหลับอยู่ซะอีก” 

“ขอบใจที่เอาชุดนักเรียนมาให้ เหงื่อฉันออกเยอะมาก อยากเปลี่ยนอยู่พอดี” 

“คุณลุงกับคุณป้ายุ่งอยู่ไม่ใช่เหรอ นั่งแท็กซี่กลับไหมล่ะ กลับพร้อมฉัน” 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันกลับเอง ตอนนั้นนายป่วยขนาดนี้ไหม” 

“ไม่ ตอนนั้นฉันไม่เป็นอะไรเลย โคตรน่าเหลือเชื่อ” 

“ว่าแต่ ไม่ชอบกลิ่นฉันขนาดนั้นเลยหรือไง ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นนายทำหน้าไม่สบอารมณ์” 

“เออ” 

คำตอบของซองจินสั้นมากๆ แต่มูจินไม่ตกใจเลยสักนิด กลับคิดว่าสมกับเป็นหมอนี่จริงๆ ซะอีก แต่ไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้อีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดีขนาดนี้ แต่ดูเหมือนว่าพอซองจินอารมณ์ เขาดันรู้สึกว่าตัวเองอารมณ์ดีซะอย่างนั้น 

มูจินเริ่มถอดเสื้อพละโดยไม่สนใจว่าคนข้างๆ ยังมองอยู่หรือไม่ บนเสื้อแขนสั้นสีขาวเปื้อนรอยเลือดจางๆ เคยได้ยินมาว่าถ้าไม่ซักดีๆ รอยเลือดจะไม่ยอมจางหาย เขาเลยคิดว่าคงต้องทิ้งมันซะแล้วก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง ทว่าการมองเห็นกลับดับสนิทอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่ล้มเพราะจับเตียงไว้ทัน พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นซองจินจ้องกันด้วยใบหน้าเย็นชาแล้ว 

ขณะนั้นกลิ่นหญ้าคาวๆ ก็อัดแน่นเต็มห้องพยาบาลภายในชั่วพริบตา จนมูจินถึงกับต้องกลั้นหายใจ สาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายแสดงพลังของตัวเองกับคนเพิ่งแสดงเพศได้ไม่นานคืออะไรกัน เขากระแอมไอพร้อมจ้องหน้าตัวต้นเหตุ รู้สึกมึนหัวเพราะกลิ่นฟีโรโมนอันรุนแรง มูจินยังไม่รู้วิธีควบคุมเผลอปล่อยมันกลับไม่รู้ตัว ก่อนหน้านี้เขาเคยพอใจกับกลิ่นของตัวเองมาก แต่กลิ่นที่ฟุ้งออกมาชั่วขณะกลับให้ความรู้สึกแตกต่างอย่างสิ้นเชิง อธิบายมันออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย แถมยังรู้สึกว่ามันกดทับไหล่เขาอยู่ด้วย ทว่ามันส่งผลให้สีหน้าของคนหาเรื่องชวนทะเลาะอ่อนลงทันทีและมีอาการเริ่มซวนเซเหมือนเขา 

“อึก...เฮ้ย พอได้แล้ว...” 

“แล้วใครมันเริ่มก่อนล่ะ” 

มูจินเข้าใจความรู้สึกในแววตาของซองจินดีกว่าใคร ตอนนี้มันมีทั้งความดูถูกผสมความโกรธ แต่สุดท้ายอีกฝ่ายก็ซ่อนมันได้สำเร็จ เมื่อกลิ่นฟีโรโมนของซองจินจางลง กลิ่นของมูจินก็เข้มขึ้นพร้อมการยกมุมปาก คุณครูพยาบาลเป็นเบต้าจึงไม่รับรู้อะไร เธอมองมาทางพวกเขาสองคนแล้วถามแค่ว่าไม่เป็นอะไรใช่ไหม จากนั้นคนชวนกลับบ้านด้วยกันก็เดินออกจากห้องพยาบาลตามลำพัง และเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ มูจินถึงก้าวออกจากโรงเรียนบ้าง 

หลังกลับมาถึงบ้าน เขาก็เห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นบนใบหน้าพ่อกับแม่มานานแล้ว ชีวิตจะยากลำบากขนาดไหน มันก็ต้องมีสักช่วงแหละที่เรายิ้มได้ แค่เรื่องที่ทำให้ยิ้มไม่หุบจนกระทั่งเข้านอนแบบนี้มันหายากเท่านั้นเอง มูจินรู้สึกว่าสถานะอัลฟ่าจะทำให้ตัวเขากับครอบครัวเข้าใกล้คำว่าทั่วไปขึ้นมาอีกนิดหน่อย แม้จะรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่อาจเสกให้กลายเป็นคนเก่งรอบด้านได้ แต่เขาก็อยากเชื่อแบบนั้น 

ความคิดเห็น