Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : My Superstar Special B&J : EP. 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 74

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 02:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Superstar Special B&J : EP. 1
แบบอักษร

 

 

โบ๊ท

ผู้กำกับชื่อดัง ลูกชายเจ้าของบริษัทผลิตรายการเอนเตอร์เทนเมนท์อันดับหนึ่ง

เธอทำให้ฉันเสียผู้หญิงที่รักไป เธอก็ต้องไม่มีใครเหมือนกับฉัน จมอยู่ในขุมนรกด้วยกันตรงนี้นี่ล่ะ!

 

 

จีน

นางร้ายหน้าใหม่ที่ขึ้นอันดับต้นของช่อง DTV

วันนั้นฉันโง่เอง ทำตัวไร้ค่าไประรานผู้หญิงคนหนึ่งเพราะคิดว่าตัวเองเป็นตัวจริง รัก โง่ หลงงมงายจนต้องตกนรกทั้งเป็นอย่างตอนนี้ แต่ในเมื่อมันแก้ไขไม่ได้วันนี้ฉันก็จะทำทุกวิถีทางให้หลุดพ้นจากขุมนรกและสัตว์นรกอย่างเขา!

_________________________

 

"พี่โรส...อย่านิ่งนอนใจนะคะเพราะคำพูดของพี่แพนตี้ที่จีนได้ยินพี่แพนดี้บอกว่า...จะทำลายพี่โรสให้ตายทั้งเป็น จะเหยียบให้จมตีน”

“ค่ะ พี่ขอบคุณหนูมากนะ”

ติ๊ด!

“เฮ้อ! จะได้ผลไหมนะ”

“ได้ผลอะไร?”

“...” !!!

“ไง~ ทำอะไรอยู่ ยังไม่หยุดอีกเหรอ?”

“เข้ามาได้ยังไง”

“หึ ๆๆ นี่มันบ้านฉัน ใช้สมองบ้างเวลาจะถามอะไร”

“...ออกไป”

“ออกไปแน่ แต่ต้องหลังจากที่เธอสารภาพมาว่าเธอกำลังทำเรื่องเลวอะไรอีก”

“ไม่มีใครคิดเลวอย่างพี่ได้ตลอดเวลาหรอก”

“มีสิ ก็เธอไง”

“แล้วแต่จะคิดเถอะ ยังไงจีนก็ชั่วในสายตาพี่โบ๊ทอยู่แล้ว”

“หึ! รู้ก็ดี จำคำพูดฉันไว้นะจีน วิธีร้าย ๆ ของเธอที่ใช้ปั่นหัวโรสอาจจะได้ผลก็ได้ แต่เธอไม่มีทางได้ผัวชาวบ้านหรอก หยุดร่านสักที”

“ด่าเสร็จก็ออกไป แต่ถ้ายังไม่พอใจก็ด่าต่อได้เลย” ฉันเชิดหน้าใส่เขา ผู้ชายที่ฉันเคยกลัวจนหัวหดผู้ชายที่เป็นคนผลัก ไม่สิ ถีบฉันลงขุมนรกเลยต่างหาก

ไอ้สารเลวที่เบื้องหน้าใครต่อใครก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นผู้กำกับฝีมือที่หน้าตาหล่อเหมือนนักร้องเกาหลีแต่มีนิสัยสุดติสท์ มีคนคอยตามงานแถมยังมีแฟนคลับซะด้วยสิทั้งที่ไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าสื่อเท่าไหร่

แต่ใครจะรู้ว่าอีกด้านเขามันก็แค่ไอ้สารเลว!

“ฉันโคตรขยะแขยงเธอเลย” เขามองฉันด้วยสายตาเกลียดชัง แล้วไงล่ะ ใครแคร์ ฉันเหรอ? ไม่มีทาง ฉันไม่แคร์ผู้ชายอย่างเขาเลยสักนิด

“ก็ควรเลิกยุ่งกับจีนสักที”

“หึ! แล้วก็ปล่อยให้เธอไปยุ่งกับผัวชาวบ้านได้อย่างสบายใจน่ะเหรอ? ฝันสูงไป”

“อาจจะไม่ยุ่งก็ได้นะ จีนอาจจะไปหาผัวเป็นตัวเป็นตนเลยก็ได้ ลองปล่อยสิ”

“...ไม่มีทาง”

“ทำไมคะ รักเหรอ?” ฉันยิ้มถามคนตรงหน้า ยิ่งฉันยิ้มสายตาของเขาก็ยิ่งแข็งกร้าวขึ้นมาเรื่อย ๆ

“ไม่มีทาง”

“ก็ดีค่ะ ถามไปงั้นแหละ มีอะไรอีกไหมจะไปถ่ายละคร” มีความสุขจังเวลาที่ได้ยิ้มใส่หน้าเขาในสถานการณ์ที่มันไม่ควรยิ้ม

“จะไปตายที่ไหนก็ไป”

“จริงเหรอคะ? พูดแบบนี้ไม่อายปากเหรอ จะไปทีไรก็เห็นลากกลับมาทุกครั้ง”

“...อย่ายั่วโมโหฉัน” เขามองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์เดือดดาลก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงที่รอดไรฟัน อยากยั่วโมโหมากกว่านี้จังเลยค่ะ ยั่วโมโหให้ฆ่ากันให้ตายไปข้างเลยจะได้จบ ๆ

“แค่พูดเรื่องจริง ถ้าไม่ปล่อยเพราะกลัวจีนไปแย่งผัวใครไม่ต้องกลัวหรอกปล่อยเลยเพราะไม่ทำแน่ ตอนนี้อยากไปหาผู้ชายโสด ๆ สักคนมาเป็นผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วค่ะ”

หมับ!

“อยากตายใช่ไหมฮะถึงยั่วโมโหฉันไม่หยุด!”

“...” ฉันมองจ้องตาเขาไม่ยอมแพ้เหมือนกัน อย่าคิดว่าเขากระชากข้อมือรั้งฉันมาปะทะอกหรือทำอะไรเหมือนในละครตบจูบนะคะ นั่นมันเวอร์ไปสำหรับฉันกับเขา

เขาตรงเข้ามาบีบคอฉันต่างหาก บีบแรงจนจะขาดอาการหายใจตายคามืออยู่แล้ว

“...” เขาเพิ่มแรงบีบมากขึ้นเพราะฉันไม่ร้องขอชีวิต เอาเลยอยากบีบก็บีบ ซ่อนศพฉันให้มิดชิดก็แล้วกัน!

“แม่งเอ้ย!” สุดท้ายก็เป็นเขาเองนั่นแหละที่ปล่อยมือออกจากคอฉัน ฉันก็แค่ไอด้วยความทรมานนิดหน่อยตามปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกาย แต่ไม่มีทางที่จะสำออยมากกว่านี้หรอก ไม่มีทางทำแบบนั้นอีกต่อไป

เขาจ้องฉันเหมือนคนที่เกลียดกันมาทั้งชาติ แล้วชี้หน้าฉันเหมือนฉันเป็นคนที่ต่ำกว่าฝ่าเท้าเขาซะอีก

“หยุดความคิดเลว ๆ ของเธอซะ!”

“ได้ยินไหม!”

“ไปไกล ๆ” ฉันไม่ตอบคำถามที่เขาพอใจหรอกนอกจากยืนให้ตรง แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่มันมั่นคงที่สุด

“อยู่ให้มันเป็น ไม่งั้นฉันไม่ให้เธอตายดีแน่จีน”

“...” ฉันก็แค่เงียบ มองตรงไปข้างหน้าหลังจากที่ได้ฟังคำพูดเขา แค่นี้ล่ะสิ่งที่ฉันควรทำ เถียงไปก็เปลืองน้ำลาย แต่จะให้ยอมก็คงไม่ได้เพราะฉันไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

ปัง!

เขาไปแล้วค่ะ ไปเหมือนทุกครั้งที่เข้ามาในห้องนี้ เสียงกระแทกประตูที่ดังสนั่นมักจะตามมาทุกครั้งที่เขาก้าวเท้าพ้นออกไป

“...แกจะตายด้วยอะไรก็ตามแต่อย่าร้องไห้คนเดียวเด็ดขาดนะจีน”

ฉันบอกตัวเองแบบนี้เสมอ พูดออกมาเพื่อให้ตัวเองได้ยินทุกครั้งที่รู้สึกว่าขอบตาร้อน

อย่าร้อง ห้ามร้องเด็ดขาดเพราะแกร้องไห้มามากพอแล้ว

ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด

...พี่นิดา

“ค่ะ”

“อยู่ไหนจีน”

“...นรกค่ะ”

“เฮ้อ! โอเคไหม”

“ก็โอเคมั้งคะ...ไม่โอเคคงตายไปนานแล้ว” ฉันพูดติดตลกแต่คนฟังคงไม่รู้สึกตลกไปกับฉันหรอก

“มาไหวไหม”

“ไหวค่ะ ไม่ได้โดนอะไร” ต่อให้บอกว่าไม่ไหวก็ต้องไหวเพราะวันนี้มีอัดรายการ

“อื้ม...พี่ขอโทษนะจีน”

“ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่ดา จีนบอกหลายรอบแล้วว่าให้เลิกขอโทษ”

“แต่ถ้าพี่ไม่แนะนำให้ก็คงไม่... / เลิกพูดเรื่องนี้เถอะค่ะ” ฉันตัดบทเสียงแข็งทันทีที่ปลายสายจะพูดเรื่องในอดีต

“โอเคจ้ะ ถ้างั้นเจอกันที่สตูนะ”

“ค่ะ เดี๋ยวจีนออกไปแล้ว”

ติ๊ด!

ฉันวางสายแล้วก็เดินไปหยุดที่กระจกบานใหญ่เพื่อมองดูร่องรอยความเลวทรามที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ

“หึ! กระจอก” ฉันแค่นเสียงแล้วพูดคำนี้กับตัวเองที่อยู่ในกระจกก่อนจะหมุนตัวออกมา

รอยแดงที่คอแค่นี้มันกระจอก เพราะที่เคยโดนหนักกว่านี้ก็เยอะจะตาย แค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ

- 2 อาทิตย์ต่อมา –

“ซีนนี้พี่อยากให้น้องจีนใช้อารมณ์...” ฉันยืนฟังผู้กำกับด้วยความตั้งใจ ปิดกล้องละครเรื่องเก่าไปสด ๆ ร้อน ๆ ก็เปิดกล้องละครเรื่องใหม่แล้วค่ะ

โชคดีที่มีงานทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่า ถึงแม้งานจะทำให้ฉันโดนผู้คนเกลียดมากพอตัวเหมือนกัน ก็เป็นนางร้ายนี่คะ แถวตอนนี้ขึ้นอันดับต้น ๆ ของช่อง มีละครจ่อมาเพียบเลย

“ได้ค่ะพี่โบ๊ท” หลังจากฟังผู้กำกับด้วยความตั้งใจฉันก็พยักหน้ารับคำด้วยรอยยิ้มแล้วเตรียมตัวทำอารมณ์เพื่อเข้าฉาก

ละครไม่ได้เป็นเรื่องยากสำหรับฉันแล้วค่ะ เมื่อก่อนก็ยากนะ แต่พอมีประสบการณ์ก็ง่ายขึ้น ยิ่งช่วงหลังหลายเดือนมานี้ยิ่งง่าย ง่ายกว่าปลอกกล้วยเข้าปากซะอีกในเมื่อฉันเล่นละครทั้งในจอแล้วก็ในชีวิตจริงจนชิน

อย่างวันนี้และอีกหลายเดือนนับจากนี้ไงคะที่ฉันต้องเล่นละครในชีวิตจริง ต้องเล่นทุกครั้งที่มีไอ้สารเลวคนนั้นยืนใช้อากาศหายใจอยู่ใกล้ ๆ

Line!

ไอ้เลว : วันนี้จะเข้าไป

Jean : ไม่ว่าง

ไอ้เลว : มันเรื่องของเธอ

Jean : อืม

ไอ้เลว : พูดจาให้มันดี

Jean : อืม

Line!

Line!

Line!

ฉันไม่สนใจเสียงแจ้งเตือนของข้อความอะไรต่อจากนี้ทั้งนั้น น่ารำคาญ

“จีนไปปั่นอะไรเขา” ฉันนั่งพักอยู่เงียบ ๆ พี่นิดาผู้จัดการของฉันก็เดินมานั่งข้างฉันแล้วถามออกมาเบา ๆ

“ทำไมคะ เขาขู่ไปที่พี่เหรอ” ฉันถามเรื่อย ๆ ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับสิ่งที่เจอจนชิน

“เฮ้อ!” หึ ๆๆ เสียงถอนหายใจแบบนี้แสดงว่าใช่สินะ

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เขาไม่ฆ่าให้ตายหรอก”

“แต่ก็ทรมานไม่ใช่เหรอจีน”

“แล้วจะให้ทำยังไงล่ะคะพี่ดา” ฉันก็ยังถามเรื่อย ๆ เหมือนเราคุยกันเรื่องลมฟ้าอากาศ

“คุยกัน ลองคุยกันดี ๆ สิจีน ยังไงก็ระ... / หยุดเถอะค่ะพี่ดา อย่าพูดถึงมันอีก” ฉันเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเสียงแข็งทันทีก่อนที่พี่นิดาจะพูดอะไรที่มันไม่น่าฟังออกมา

“...อื้ม”

“จีนจะของีบหน่อยนะคะพี่ดา กว่าจะถึงคิวจีนก็อีกตั้งนาน”

“โอเคจ้ะ งีบเถอะ” พี่นิดายิ้มให้ฉันจากนั้นก็ไม่มีเสียงรบกวนอะไรอีก ฉันเองก็เอนตัวแล้วหลับตาให้สนิท

นอนพักผ่อนสักนิดเพื่อตื่นมาสู้กับชีวิตที่มัน...ไม่หลุดพ้นจากขุมนรกสักที

- เวลาต่อมา -

“ไหนอาหาร?”

“ไม่มีค่ะ จีนกินมาจากกองถ่ายแล้ว”

“เธอกินแต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะกินแล้ว”

“แล้วทำไมไม่กิน? อาหารที่กองตั้งเยอะ” ฉันถามด้วยความรำคาญแล้วขาก็เดินไปที่ครัว ไปทำอะไรล่ะถ้าไม่ใช่ไปทำอาหารให้เขา ไม่อยากทำหรอกแต่ถ้าไม่ทำก็ไม่จบ

“รู้หน้าที่ก็ควรรับผิดชอบมัน” เจ้ากรรมนายเวรเดินตามมาแล้วค่ะ ตามมาหาเรื่อง

“ใคระรู้ว่าวันไหนใครมันจะกินหรือไม่กิน”

“ต่อให้ฉันไม่กินเธอก็ต้องทำ”

“อืม”

“พูดจาดี ๆ”

“...อืม”

หมับ!

“อย่ายั่วโมโห” เสียงรอดไรฟันกับใบหน้าแดงกล่ำของเขาทำให้มีดในมือฉันสั่น แต่ฉันไม่ได้ใจกล้ามาพอที่จะฆ่าใครให้ตาย ซึ่งมันน่าเสียดายตรงนี้ล่ะ ถ้ากล้าสักนิดชีวิตในคุกอาจจะสุขกว่านรกเฮงซวยนี่ก็ได้

“โมโหมากก็ฆ่าจีนเลยสิ” ฉันไม่กล้าฆ่าเขาแต่ฉันไม่กลัวเขาฆ่าหรอก เพราะเขาเคยฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็นมานานแล้ว ถ้าจะฆ่าอีกสักรอบก็คงไม่เป็นอะไร

เขาฆ่าฉัน ฆ่าผู้หญิงที่เคยสดใสให้เป็นผู้หญิงที่ต้องฝืนยิ้มเหมือนมีความสุขท่ามกลางแผลที่ลึกในใจ ซ้ำร้ายกว่านั้นนอกจากมันจะลึกแล้วก็ยังกว้างมากซะด้วย

“อย่าเก่ง” เขาโมโหแบบนี้ล่ะค่ะเวลาที่ฉันไม่ยอม ทำไมเหรอ? คนเราเคยยอมแล้วต้องยอมตลอดไปเลยรึไง

“ต้องอยู่กันแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?” รำคาญ อยากรู้ว่าจะพามาตกนรกหมกไหม้แบบนี้ไปถึงไหน อยู่ไปก็ทรมานทั้งคู่ เขาก็ทรมานฉันรู้ เพราะถ้ามีความสุขคงยิ้มไปแล้ว

“ไปเอาเมียฉันคืนมาสิ”

“หาใหม่ง่ายกว่าไหมล่ะ ก็หามาเรื่อย ๆ นี่ จะเอากี่คน?”

“ฉันหมายถึงเมียฉันไม่ใช่ผู้หญิงอย่างพวกเธอ!”

“หึ! แปลกดีนะคะ โทษผู้หญิงอย่างจีนแต่ไม่โทษตัวเองเลย” ฉันอยากจะหัวเราะให้มันดังลั่นบ้านไปเลย

“...” ไงล่ะเถียงไม่ออกเหรอถึงได้เงียบแล้วมองฉันสายตากร้าว

“ถ้าจะบอกว่าจีนชั่ว มันก็ชั่วพอ ๆ กันนั่นล่ะ”

“หุบปาก” เสียงเขาทั้งแข็งทั้งสั่น จะระเบิดอารมณ์แล้วสินะ

“ก็ปล่อยคอ จะได้ทำอาหารต่อ” ที่พูดอยู่ตอนนี้ฉันโดนบีบคออยู่ค่ะ แค่ไม่โดนบีบจนเกือบขาดอากาศหายใจตายเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมาเลยต่อปากต่อคำกับเขาได้

“แม่ง!” และสุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยค่ะ สาดคำหยาบใส่หน้าฉันแล้วก็เดินหัวเสียออกไป

โครม!

ดี เอาเลย เอาให้มันพังไปทั้งบ้าน บ้านใครล่ะ บ้านเขาไงไม่ใช่บ้านฉัน ฉันไม่แคร์

“เสร็จแล้วนะคะ” ทำอาหารให้เรียบร้อยก็ยกมาวางที่โต๊ะ พอดีจะขึ้นไปพักผ่อนแต่เดินผ่านหน้าเขาพอดี

เลยพูดลอย ๆ

“เอาไปสาดให้หมากินเถอะ”

“อุตส่าห์จัดจานให้ซะสวย ชอบให้สาดก็น่าจะบอกตั้งแต่แรก” พูดลอย ๆ ค่ะ หมาที่ไหนจะรับไปก็เชิญ

“จีน!” ฉันไม่สนใจเสียงตะคอกของเขานอกจากเดินขึ้นบันไดแล้วก็เข้าไปในห้องส่วนตัวของฉันจากนั้นก็ล็อกประตูให้แน่นหนา

มาถึงในห้องก็ทิ้งตัวลงที่เตียงด้วยความเหนื่อย วันนี้ฉันถ่ายละครตากแดดทั้งวันรู้สึกเหมือนจะมีไข้ อยากกลับมานอนพักผ่อนแต่ตัวมารก็ดันมาก่อกวน ทำไมนะ ทำไมไม่ไปบ้านผู้หญิงคนอื่นของเขา ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วย

ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดด

...พี่นิดา

ติ๊ด!

“ค่ะ”

“พี่โบ๊ทไปที่นั่นรึเปล่า”

“ค่ะ”

“อย่ายั่วโมโหเขานะจีน” เสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไป้วยความเป็นห่วงและความกังวล ส่วนคนฟังอย่างฉันก็แค่ยิ้ม

“ไม่ทันแล้วค่ะ”

“จีน...เฮ้อ! ทำไมถึงชอบทะเลาะกัน ทำไมไม่คุยกันดี ๆ”

“ไปบอกเขาเถอะค่ะพี่ดา” เพราะต่อให้ฉันนั่งหายใจเฉย ๆ ยังไม่ได้พูดอะไรเขาก็ชวนทะเลาะได้

“จีนก็ต้องอ่อนใส่”

“เมื่อก่อนไม่อ่อนเหรอคะ เหลวเป็นน้ำเลยด้วยซ้ำ” พูดแล้วคิดถึงตัวเองเมื่อก่อนเลย นึกถึงแล้วทั้งสมเพชทั้งขยะแขยง ทำตัวโง่ ๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน

“...พี่จะช่วยยังไงดี พี่ว่าพี่ลองคุยกับพี่โบ๊ทอีกรอบดีกว่า”

“ไปลากเมียเขากลับมาให้เขาดีกว่าค่ะ น่าจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด”

“จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ ผู้หญิงคนนั้นมีแฟนใหม่ไปแล้วจีนก็รู้ พี่โบ๊ทก็รู้”

“ถ้างั้นก็อยู่แบบนี้ล่ะค่ะ ทน ๆ ไป ไม่เบื่อจนปล่อยก็ตายจนต้องยอมปล่อยแค่นั้น”

“ลองทำให้เขารักไหมจีน”

“เลิกพูดเรื่องนี้ค่ะพี่ดา จีนว่ามันไร้สาระ” ฉันไม่อยากพูดจาแย่ ๆ แบบนี้กับพี่นิดาเลยนะ แต่มันไร้สาระจริง ๆ ถ้าเขาจะรักเขารักไปนานแล้วค่ะ

และเรื่องระหว่างฉันกับผู้ชายคนนั้นมันไม่มีทางใช้คำนี้ได้ เพราะขนาดคำว่าเกลียดยังยากที่จะใช้ในเมื่อความรู้สึกที่มีมันมากกว่าคำว่าเกลียดไปแล้ว

...อย่าว่าแต่รักเลย แค่จะลดความรู้สึกให้ลงมาอยู่ที่ระดับของคำว่าเกลียดยังทำให้ไม่ได้!

____________________________________________

ทุกคนไม่มีขาวหรือดำชัดเจนหรอกค่ะ ทุกคนล้วนเป็นสีเทา เทาเข้มเทาอ่อนปะปนกันไป อยู่ที่มุมมองของแต่ละคนว่าจะมองมุมไหน อย่างพี่โบ๊ทกับน้องจีนก็เช่นกัน อุอิ ❤️

ปล. ไม่เม้นท์ไม่ไลค์ ตีมือเด้อ~

 

 

ความคิดเห็น