จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Mission 1 การเดินทางที่ไร้กาลเวลา

ชื่อตอน : Mission 1 การเดินทางที่ไร้กาลเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2563 15:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Mission 1 การเดินทางที่ไร้กาลเวลา
แบบอักษร

 

อยากจะให้อรกับแอลอยู่ด้วยกันแบบนี้จริง ๆ แต่เสียดายที่เรื่องนี้เป็น ชญ นะคะ

.......

มิติแห่งจักรวาลแห่งนี้.มีสิ่งที่นอกเหนือจากการรับรู้ของมนุษย์ที่ยังกระจ้อยร่อยนัก.

สิ่งหนึ่ง.คือพลังที่เหนือไปจากความสามารถของคนธรรมดา ๆ จะเข้าใจ.

พลังพิเศษเหล่านี้.ถูกกักเก็บไว้.และคลื่นโอเมก้า.คือสื่อสำคัญ.หากใครเรียนรู้คลื่นโอเมก้าได้.ก็จะเข้าถึงสภาวะที่คนธรรมดาเข้าไม่ถึง.

การฝึกจิตตามแนวทางศาสนาก็เป็นวิธีการเข้าถึงวีธีหนึ่ง.

แต่มีคนที่อยู่เหนือโลกบางคนเข้าใจมันได้.คนเหล่านี้.อาศัยอยู่ณ จุดใดจุดหนึ่งของจักรวาล.

แม้จะเข้าใจแต่ก็ไม่ใช่คนเหนือโลกเหล่านี้จะเข้าถึง.

เราอาจจะเรียกพวกเขาว่าเอเลี่ยนก็ได้.ว่ากันตามจริง.เอเลี่ยนก็มีหลายเผ่าพันธุ์เหลือเกิน.

ยังมีเอเลี่ยนเผ่าพันธุ์หนึ่ง.ซึ่งจริง ๆ ก็คือเผ่าพันธุ์เดียวกับมนุษย์นั่นแหละ.แต่ตั้งถิ่นฐานในที่ห่างไกล.และสถานที่แห่งนั้น.เรียกว่า.ไวรันด์

ไวรันด์ไม่ใช่ดาว.แต่เป็นอาณาจักรแห่งหนึ่ง.ซึ่งใช้ทรัพยากรของดาวแต่ละดวงที่เกาะ.เป็นแหล่งพลังงาน.สภาพคล้ายไวรัสที่ต้องใช้โฮสในการมีชีวิต.ไวรันด์ก็เช่นกัน.

คนในไวรันด์มีจำนวนหนึ่งที่เข้าถึงคลื่นโอเมก้า.รวมทั้งพณฯท่านเอสมันด์.ผู้ปกครองไวรันด์.

ท่านมีบุตรสาวสองคน.และบุตรสาวทั้งสอง.มีคุณสมบัติพิเศษเกี่ยวกับการเข้าถึงคลื่นโอเมก้า.

แอลหรือชื่อจริง ๆ ในภาษาอาณาจักรแห่งไวรันด์.คือ เอลส์.เป็นลูกสาวคนเล็ก.

เธอเป็นหนึ่งเดียวที่สามารถกลืนเม็ดพลังแห่งโอเมก้าเข้าไปได้.และสิ่งเหล่านั้น.เป็นสมบัติล้ำค่าของไวรันด์.

เธอจึงถือเป็นแหล่งกำเนิดคลื่นโอเมก้าชั้นยอด.

คลื่นโอเมก้ามีสองด้าน.โพสสิทิฟ.เนกกะทิฟ.หรือสว่างกับมืด.

ไวรันด์ในฐานะอาณาจักรอันยิ่งใหญ่.มีภาระสำคัญคือ.ต้องคงความสมดุลย์ของคลื่นโอเมก้าทั้งบวกและลบให้อยู่ในสัดส่วนที่เหมาะสม.

เอลส์ถูกส่งมายังโลก.สถานที่อันไกลโพ้น.เพราะยังไม่มีใครทำหน้าที่รักษาสมดุลย์ของคลื่นโอเมก้าในจักรวาลด้านนี้.

คลื่นโอเมก้าเนกกะทิฟ.ยังไม่สำแดงฤทธิ์อะไร.จนกระทั่งไม่นาน.มันเกิดความปั่นป่วนโดยที่หาสาเหตุไม่ได้.เหล่าสิ่งมีชีวิตที่ใช้โอเมก้าฝ่ายลบเหมือนพยายามจะทลายสมดุลย์.

และพวกมันก็ทราบว่า.หากจะทลายสมดุลนี้.ต้องทำอย่างไร.

พวกมันลักพาตัวยอดอัจฉริยะที่สามารถเพิ่มอำนาจคลื่นโอเมก้าทางลบ.และบีบบังคับให้คิดค้นวิธีเพิ่มพลังทั้งหมด.เพื่อทลายสมดุลแห่งนี้.

แต่.ใครจะทราบ.ว่าเอลส์.บุตรสาวแห่งเอสมันด์.ตั้งรับคอยจังหวะอยู่เงียบ ๆ .

และบัดนี้.พวกมันรู้ถึงการพยายามรักษาสมดุลของอาณาจักรไวรันด์.มีคนของไวรันด์อยู่ที่นี่.

พวกมันไม่คิดว่า.เอลส์หรือบุตรีคนที่สองของเอสมันด์มีความสำคัญอย่างไรบ้าง.

แต่จากการบุกเข้ามาและปะทะกับเธิร์ส.ทำให้พวกมันคิดว่า.ไวรันด์ยังไม่มีอะไรจะมาขัดขวางมากมายนัก.

อาจารย์ออยคืออีกคนที่ศึกษาคลื่นโอเมก้าอย่างลึกซึ้ง.แต่ยังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของโอเมก้าด้านลบ.

พวกมันติดตามอาจารย์ออย.เพื่อจะทดสอบพลังโอเมก้าด้านลบว่าเหนือกว่าโอเมก้าด้านบวกไปถึงแค่ไหนแล้ว.

สถานการณ์ที่เป็นการทดสอบที่ดี.คือการส่งจิตอันเกรี้ยวกราดของปรมาจารย์ดาบไวข้ามมิติเข้าร่างของสมาชิกชมรมฟันดาบอย่างจก.ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ที่ประลองดาบกับอุ้มไป.ทำให้รู้ว่า.การใช้อำนาจแห่งโอเมก้าด้านลบ.เกือบใช้การได้แล้ว.

แต่พวกมันไม่คิดว่าบุตรีของเอสมันด์แห่งอาณาจักรไวรันด์จะอยู่ที่นี่.

พวกมันยังคิดว่า.เธอคือ. “ผู้ใช้คลื่นโอเมก้าโพสสิทิฟ.”คนหนึ่งเท่านั้น.

เธิร์สอาจจะรอดจากการทำร้ายของเหล่าผู้ใช้โอเมก้าด้านลบ.แต่ใครจะคิดว่า.เขามีอะไรที่เหนือกว่าการคาดการณ์ของเหล่าโอเมก้าลบมากมายนัก.

.....

การเล่าเรื่องราวทั้งหมด.ทำให้ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง.

แอลยิ้ม.

“.ถ้าจะหัวเราะเยาะก็รีบ ๆ หัวเราะเยาะได้เลย.”

อุ้มส่ายหน้า.

“.อยากจะหัวเราะเหมือนกันนะ.แต่.มีอะไรพิสูจน์สิ่งเหล่านี้ไหมล่ะแอล.”

“.ฉันมีพลังของคลื่นโอเมก้าด้านบวกสูงที่สุด.ทำให้ฉันมีพลังราวกับเป็นซูเปอร์ฮีโร่คนหนึ่ง.แต่ก็ยังถือว่าเหนือกว่าที่พวกนายคิด.”แอลพูด.”.เพราะพลังของฉัน.เหมือนกับปาฏิหาริย์ของอภิญญาตามหลักพุทธศาสนา.เพียงแต่.ขาดไปหนึ่งข้อ.คือ.การหมดกิเลสเท่านั้น.”

แล้วทุกคนก็อุทานออกมาเมื่อตอนนี้.ร่างเหมือนหายไปจากห้องเดิม.ปรากฏบนท้องฟ้าสูงลิบ.

อุ้มครางเฮ้อ.

“.แฟนเก่งขนาดนี้.ไม่กล้านอกใจเลยแฮะ.”

อรหัวเราะ.ยื่นมือไปที่ก้อนเมฆตรงหน้า.

“.ยอดเลย.แอล.”

จุ่ยอดตบบ่าอุ้มไม่ได้.

“.แกซวยแล้วอุ้ม.อย่าทิ้งแอลนะ.รับรองศพไม่สวย.”

อุ้มหัวเราะ.

“.ไม่มีทางหรอกน่า.”

อาจารย์ออยถอนหายใจ.

“.เอาล่ะ.เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่บีชลธิชาถึงรายงานฉันว่า.บอกอะไรไม่ได้.”

“.สมัยที่ยังเด็กกว่านี้.แอบไปเล่นเป็นซูเปอร์ฮีโร่มาค่ะ.มีคนเรียกฉันว่าเอกโซติกเกิร์ลหรือสั้น ๆ คือโซติก.คุณบีรู้จักฉัน.เพราะเธอทำงานให้หน่วยสืบราชการลับและเราเคยเจอกันตอนฉันไปจัดการแก๊งค์คนร้ายแก๊งค์หนึ่งเหมือนกับเธอ.แต่พอเบื่อ.ก็ลบความจำทุกคนที่รู้เรื่องนี้.เหลือแต่คุณบีไว้คนเดียว.เพราะเธอขอร้องว่าอย่าทำแบบนั้นกับเธอ.และฉันมองดูแล้ว.เธอจะเก็บความลับของฉันได้ดีที่สุดค่ะ.เลยไม่ลบความจำอะไร.ซึ่งแม้แต่คุณเธอยังไม่บอกเรื่องราวของฉันออกไป.จึงวางใจได้.”

ทุกคนกลับมาปรากฏตัวที่ห้องเหมือนเดิม

ห้องที่รกแต่บัดนี้เหมือนหายรกไปได้มาก.

เธิร์สพูดว่า.

“.คุณหนูครับ.แน่ใจนะครับว่า.คนพวกนี้จะช่วยเราได้.”

แอลพยักหน้า.

“.แค่เอาของเก่ากลับมาเท่านั้น.”

“.ของเก่า.”

“.คนเหล่านี้จะเข้าใจเรื่องเกิดตาย.เป็นเรื่องของภพชาติตามความเชื่อทางศาสนา.แต่สำหรับพวกเรา.เข้าใจในลักษณะของจิตที่เป็นพลังงานเปลี่ยนสภาวะแห่งระดับพลังและสะสมความทรงจำ.อุ้มเคยเป็นยอดนักดาบและเป็นแม่ทัพในอดีต.จุ่ยเก่งกาจด้านหมัดมวยการต่อสู้มือเปล่า.ชัคกี้เองแต่ก่อนก็เคยเป็นนักแม่นธนูหาตัวจับยาก.เพียงแต่ยังไม่ได้รับการกระตุ้นให้ของเก่าออกมาเท่านั้น.ส่วนอร.”แอลหรี่ตา. “.เธอเก่งในวิชาที่สาบสูญมานาน.และมีความเชี่ยวชาญด้านการรักษาอาการเจ็บป่วย.”

หันมามองที่อาจารย์ออย.

“.ส่วนอาจารย์.ฉลาดหลักแหลมมาตั้งหลายภพหลายชาติ.เธิร์ส.นี่คือทีมที่เหนือกว่าจัดทหารหน่วยรบพิเศษเข้าไปปฏิบัติการณ์อีกนะ.เพราะเนกะทิฟโซน.จะตัดสินใจแบบการรบในยุคใหม่ไม่ได้.”

อรดูจะห่วงเรื่องหนึ่ง.

“.แอล.ถ้าพวกเราต้องไปผจญภัย.ไปยังเนกกะทิฟโซนอะไรนั่น.ที่บ้านจะไม่ห่วงเราแย่เหรอ.และฉันเองก็ไม่ชอบที่จะขาดเรียนเสียด้วยนะ.”

“.วางใจเถอะ.ทุกอย่างแม้จะดูยาวนาน.แต่เวลาของโลกนี้จะผ่านไปเพียงหนึ่งเข็มวินาทีกระดิกเท่านั้น.อาจารย์ออยคะ.อย่าตกใจก็แล้วกันถ้าเผอิญเราไปพบพี่สาวของอาจารย์ในสภาพที่ยังอายุเท่ากับที่หายสาบสูญไป.”

ออยหัวเราะ.

“..นั่นอาจจะรวมถึงแฟนครูด้วยใช่ไหม.ดีสิ.จู่ ๆ ได้แฟนเด็กเฉยเลย.”

พอมีหวังเกี่ยวกับเรื่องที่คาใจ.ออยก็สดใสขึ้นมาก.

ชีวิตคนอยู่ด้วยความหวังจริง ๆ

เธิร์สตระเตรียมข้าวของให้ทุกคน.

“.นี่เป็นไอเทมของพวกคุณครับ.หวังว่า.คงจะรู้ว่าพวกคุณต้องใช้อะไรบ้าง.”

ทั้งหมดวางบนโต๊ะใหญ่.รวมทั้งชุดเครื่องแต่งกายที่กระทัดรัดทำให้คล่องตัว.

อุ้มคว้าดาบเล่มหนึ่งสะพายหลัง.พอเขาเห็นดาบ.ก็กลายเป็นความคุ้นเคยอย่างหนึ่งไปแล้ว.

จุ่ยหยิบปลอกแขนที่พอสวมเข้าไป.สามารถมีกลไกให้มีสนับมือและโล่ออกมา.เอื้อต่อคนใช้วิชาการต่อสู้ด้วยมือเปล่ามากที่สุด

ชัคกี้หยิบธนูคล้ายธนูของแรมโบ้พร้อมกับลูกศรซองหนึ่ง.

อรเก้ ๆ กัง ๆ .หยิบเชือกเส้นหนึ่งขึ้นมา.

“.ทำไมฉันต้องใช้อะไรแบบนี้ด้วย.”

“.ของเธอไม่ได้มีอันเดียวนะ.”แอลพูด

อรเหวอ.หยิบปากกากับสมุด.แต่แล้วก็วางลง.เพราะรู้สึกว่าไม่ใช่.แต่ตลับที่คล้ายตลับแป้งน่าสนใจกว่า.

ออยหยิบสมุดพกพร้อมกับปากกา.นี่คงจะเป็นไอเทมของเธอสินะ.

แต่พอนิ่งสักพัก.ทุกคนที่ได้ไอเทมก็เหมือนจะรับรู้ว่า.สิ่งที่ตัวเองได้.มีคุณสมบัติพิเศษอย่างไรบ้าง.

ชัคกี้ยกธนู.เหนี่ยวสายเปล่า.หลับตาพริ้ม.

“.ฉันรู้สึกว่า.ฉันคือนักธนูที่แม่นยำที่สุด.”

“.ใช่.ชัคกี้.ของเก่าของนายกำลังกลับคืนมา.”แอลหัวเราะ.

เมื่อปล่อยสายธนู.เสียงครืน ๆ ก็ดังราวกับฟ้าร้อง.นี่ไม่ใช่ธนูธรรมดาจริง ๆ .

ต่างคนต่างเอาชุดไปผลัดเปลี่ยน.มีมุมและห้องเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวเรียบร้อยจนออกมาเจอกันอีกครั้ง.

อุ้มสะพายดาบเข้ากับชุดใหม่อดถามไม่ได้.

“.เธอคงไม่ต้องใช้ไอเทมอะไรแบบนี้ใช่ไหม.”

“.เมื่อข้ามไปเนกะทิฟโซน.พลังของฉันจะถูกจำกัด.เหลือแค่พลังแห่งการบิน.กำลังมหาศาล.และคงกระพันเท่านั้น.ก็น่าจะพอแล้วนะ.”แอลพูด. “.แต่พวกเธอจะมีพลังมากกว่าที่คิดจากไอเทมเหล่านี้.”

“..ทำไมบ้านเธอถึงมีอะไรแบบนี้ด้วย.”

“.ที่นี่ไม่ได้อยู่ในบ้านฉันหรอกนะ.พวกเธอคงยากจะบอกได้ว่ามันอยู่ที่ไหน.ถ้าจะบอกว่ามันอยู่ในอีกมิติหนึ่งก็คงไม่เห็นภาพ.แต่ยังเหลืออีกสิ่งหนึ่งที่พวกเธอต้องรู้.”แอลพยักหน้าให้เธิร์ส.

ประตูด้านหนึ่งเปิดออก.ทุกคนเดินเข้าไป.ข้างในไม่มีอะไรเลยนอกจากแท่น ๆ หนึ่ง.

เธิร์สบอกว่า.

“.นี่เป็นอุปกรณ์จากอาณาจักรไวรันด์.เครื่องเคลื่อนย้ายมิติ.มันใช้พลังจากคลื่นโอเมก้าของคุณหนูในการขับเคลื่อน.แต่เมื่อข้ามมิติเข้าสู่อาณาเขตแห่งเนกะทิฟโซน.พลังของคุณหนูจะลดลง.การข้ามมิติกลับ.จะทำได้เพียงหนึ่งครั้งต่อสัปดาห์.เพราะต้องรอให้คุณหนูฟื้นพลังถึงจะชาร์จพลังได้เต็มที่.และสิ่งนี้จะเป็นตัวแทนของอุปกรณ์ในอีกด้านหนึ่ง.”

สิ่งที่เหมือนนาฬิกายื่นให้แอล.ซึ่งเธอสวมไว้.

“.ภารกิจของเรา.คือเข้าไปในเนกะทิฟโซน.หาตัวพี่สาวของอาจารย์ออยให้เจอ.และอาจจะต้องรวมถึงคนอื่นที่หายไปด้วยกัน.”แอลพูด.

ออยถอนหายใจ.

“.ไปกันได้แล้ว.”

อรอดโวยวายไม่ได้.

“.แล้วเราจะทำอะไรได้.ข้อมูลอะไรก็ไม่มีเลย.”

“.มันอยู่ในสมุดบันทึกเล่มนี้.”ออยชี้ให้ดูไอเทมของตัวเอง. “.ข้อมูลอยู่ในนี้หมดแล้ว.”

อรร้องอู้ฮู.ใช่.เมื่อหยิบสมุดบันทึกพร้อมปากกา.ออยก็รู้ได้เลยว่ามันมีคุณสมบัติพิเศษอย่างไรบ้าง.

ทุกคนเหมือนก้าวเข้าไปในการผจญภัยที่แปลกประหลาด.และยินยอมจะไปด้วยกัน.

ต่างก้าวขึ้นไปยืนบนแท่นตามที่เธิร์สผายมือขี้แนะ.

อุ้มยังคงยืนคู่กับแอล.เหมือนเขาเองจะไม่คิดอะไรกับการที่แอลมีอะไรที่เป็นซูเปอร์เกิร์ลขนาดนี้.

แอลสบตาอุ้ม

“.เธอรู้ใช่ไหม.ทุกอย่างอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ.”

“..ใช่.ทุกเคนในที่นี้.เหมือนเคยมีภารกิจร่วมกันมาอยู่แล้ว.และเธอก็แค่ไปเกิดไกลไปนิดนึงเท่านั้น.เป็นเอเลี่ยนไปเลย.”

แอลกุมมือเขาแน่น.

“.ดีใจที่เธอเหมือนจำได้เลยนะ.”

“.ฉันอาจจะไม่มีพลังของคลื่นโอเมก้าแบบที่เธอมี.แต่.เธอรู้ไหม.ครั้งแรกที่เจอเธอ.ฉันก็รู้สึกถึงความผูกพันที่มีต่อกันยาวนาน.แบบบอกไม่ถูก.”อุ้มยิ้ม.สบตาแอลนิ่ง.

แอลหลบตา.ไม่พูดอะไร.การบอกกล่าวความจริงทุกอย่างกับทุกคน.ทำให้แอลดูเป็นผู้หญิงธรรมดามากกว่าเดิม.ไม่ดูลึกลับสำหรับอุ้มและเพื่อน ๆ รวมทั้งอาจารย์ออยอีก.

“.เออ.แต่ก็แปลกนะ.เคยเป็นศัตรูกับอรนี่หว่า.ทำไมถึงเหมือนกับมีภาระอะไรบางอย่างร่วมกันมาก่อนด้วย.”

“.เธอยังดูภาพจากความทรงจำในชาติก่อน ๆ ไม่หมดหรอกอุ้ม.”

“.อ้าว.งั้นแปลว่า.อรที่เคยไล่ล่าเป็นศัตรู.ท้ายสุดก็กลับเป็นเพื่อนกันใช่ไหม.”

แอลยิ้มเล็กน้อย.

“..เรียกว่า .เป็นพวกเดียวกันดีกว่ามั้ง.”

เสียงเธิร์สนับเลข.

“.การเคลื่อนย้ายเข้าเนกกะทิฟโซนจะเกิดขึ้นใน.ห้า.สี่.สาม.สอง....”

ทุกคนบนแท่นหายวับ.

การผจญภัยข้ามมิติครั้งแรกเกิดขึ้นแล้ว.

.....

ไม่มีความมืดที่ทำให้ทุกคนมองเห็นแน่นอน.

นอกจากที่เนกะทิฟโซน.

นี่คือความมืดที่รู้ว่ามืด.แต่ทุกคนมองเห็นราวกับว่ามันไม่มืด.แต่ก็รู้ว่ามืด.

ทุกคนที่ยืนเกาะกลุ่ม.ต่างก็ตะลึงกับบรรยากาศที่แปลกประหลาด.แม้แต่แอลเอง.

คนแรกที่ทำอะไรก่อนคนอื่น.คือออย.

อาจารย์ออยเปิดสมุดปกหนังซึ่งเป็นสมุดบันทึกที่ได้มาจากห้องเก็บของของเธิร์ส.

สมุดที่เป็นสมุดบันทึกหน้าเปล่า.แต่ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้น.

“.อยากจะรู้อะไรสมุดจะปรากฏข้อมูลให้.วิเศษจริง ๆ .”ออยหันมาสบตาแอล. “.มันเหนือไปกว่าคำว่าเทคโนโลยีไปแล้วนะแอล.”

“.ที่ไวรันด์ยังเรียกมันว่าเทคโนโลยี.แต่ที่โลก.กลับเรียกมันว่าเวทย์มนตร์.จริง ๆ มันมีหลักการอธิบาย.แต่การรับรู้ของชาวโลกเข้าไม่ถึง.ให้มันเป็นเวทย์มนตร์นั่นแหละค่ะ.ดีแล้ว.”

แอลพูดพร้อมกับปรับระบบการหายใจของตัวเอง.หน้ามืดจนต้องทรุด.อุ้มรีบประคองไว้.

“.แอล.เธอเป็นอะไรไป.”

“.ในเนกะทิฟโซนพลังของฉันจะลดลง.แย่ชะมัด.ขนาดเตรียมใจไว้แล้วนะนี่.”

แสงวาบขึ้น.ร่างแอลเปลี่ยนเป็นชุดสีเหลือง.ตราประหลาดที่ทรวงอก.

อุ้มดูงุนงง.

“.ต้องใช้ชุดของไวรันด์คอยควบคุมไม่ให้คลื่นโอเมก้าโพสสิทิฟในตัวลดต่ำลงไปกว่านี้.”แอลถอนหายใจ.

จุ่ยชะงัก.

“.เฮ้ย.เหมือนกับที่ฉันเห็นอนาคต.ร่างชุดสีเหลืองนั่นคือเธอหรือนี่.”

ออยหัวเราะเบา ๆ .

“.และแอลก็ไม่อยากให้พวกเรารู้.เธอเลยทำให้เครื่องมือของฉันพัง.ใช่ไหม.”

ทุกคนปะติดปะต่อเรื่องได้แล้ว.

“.เหลือแค่ผู้หญิงคนที่เราเองก็ไม่รู้ว่าใครคนนั้น.”จุ่ยยังจำแม่นถึงภาพที่ปรากฏ.

ทุกคนเหมือนไม่เครียดทั้งที่อยู่ในดินแดนที่ประหลาด.มองเห็นสภาพแวดล้อมก็ประหลาด.คล้ายเป็นป่า.

ออยเงยหน้าจากสมุดปกหนัง.

“.ทุกคน.เราต้องไปทางนี้.”ออยชี้. “.ตามข้อมูลว่า.อีกราวหนึ่งร้อยยี่สิบกิโลเมตร.”

“.อ้า.”อุ้มอุทาน. “.อาจารย์ดูดีแล้วนะครับ.ร้อยยี่สิบกิโลเดินกันนี่น่องโป่งนะครับ.”

ออยพยักหน้า.ก่อนจะก้าวเท้าเดิน.และเดินเร็วขึ้น.

“.อาจารย์.”อุ้มร้องเมื่อออยเดินราวกับวิ่ง.

ก่อนจะเดินตามแบบเร่งรีบ.แต่การเคลื่อนไหวกลับเบาราวกับก้าวเท้าบนดวงจันทร์.

ทุกคนอ้าปากค้าง.แอลพูดว่า.

“.ไอเทมที่ทุกคนมีทำให้เดินราวกับเหาะ.ตามอาจารย์ออยไปเถอะ.ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับเนกะทิฟโซนรวมถึงข้อมูลภารกิจ.อยู่กับอาจารย์ออยทั้งหมด.”

ออยชะงักเท้ารอ.ทุกคนก้าวเท้าเดินตาม.เร็วราวกับจอมยุทธในหนังจีนใช้วิชาตัวเบา.

เด็ก ๆ มาถึงอาจารย์ก็พูดว่า.

“.เราจะเดินทางได้ต่ำ ๆ ชั่วโมงละสี่สิบกิโลเมตร.ร้อยยี่สิบกิโลเมตรคือราว ๆ สองถึงสามชั่วโมงเท่านั้น.ที่นี่ไม่มีกลางวันกลางคืน.เราไม่ต้องห่วงเรื่องอื่น.เพราะมันจะสว่างเท่านี้ตลอด.”

“.แล้วเราจะไปที่ไหนกันครับอาจารย์.”อุ้มถาม.

“.มีหมู่บ้านแห่งหนึ่ง.ซึ่งเราจะหาร่องรอยของพวกเขาได้จากที่นี่.”

“.แล้วเราจะพูดกับเขารู้เรื่องหรือครับ.”อุ้มสงสัย.

“.ไม่ต้องห่วง.พูดไปเหอะ.รับรู้กันได้เอง.”

ทุกคนไม่พูดจากันมากความ.

ความร้อนใจนั้น.อาจารย์ออยมีมากเป็นอันดับหนึ่งอยู่แล้ว.

ออยจึงเดินเร็วจนเด็ก ๆ แทบจะตามไม่ทันเลยทีเดียว.

....

สองชั่วโมงครึ่ง.เร็วกว่าที่คาดไว้ราวครึ่งชั่วโมง.

ทั้งหกมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านประหลาด.บรรยากาศที่นี่เยือกเย็นพอใช้.แตกต่างจากบรรยากาศในเมืองไทยมากมายอยู่.เชื่อได้เลยว่าลักษณะบ้านและการแต่งกายของคนที่นี่.คงไม่ใช่แนวแถบประเทศเขตร้อนแน่.

ออยนำลูกศิษย์ทั้งห้าเข้าไปในเขตหมู่บ้าน.แต่แล้วทุกคนก็ชะงัก.เพราะถูกรายล้อมด้วยคนหลายสิบคน.แต่ละคนมีอาวุธพวกมีด.หอก.ดาบ.

แต่งตัวด้วยชุดเหมือนกับชุดชาวบ้านจีนโบราณ.หน้าตาขมุขมอมกันทุกคน.

“.กลับออกไปเสีย.”คนหนึ่งท่าทางเป็นหัวหน้าพูด. “หมู่บ้านเราไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า.”

ออยครางอือม์.

“.เราไม่คิดจะรบกวนพวกท่าน.เพียงแต่จะขอถามบางเรื่อง.ได้คำตอบแล้วเราจะไปทันที.”

“.เรื่องอะไร.”

ออยชี้ไปที่หน้าของตัวเอง.

“.พวกท่านเคยพบใครที่หน้าตาเหมือนฉันหรือเปล่า.”

เหมือนคนที่ดูจะเป็นหัวหน้าได้แต่สะดุ้ง.

“.บัดซบ.ใบหน้านี้.ใบหน้านี้.”

เหมือนเขาจะจำได้ว่าเคยเห็นใบหน้านี้อย่างไรแล้ว.

ออยเพียงแต่ใช้ใบหน้าตัวเองที่เป็นใบหน้าที่เหมือนกับฝาแฝดคือแคท.เป็นการถามไถ่.

แต่ดูท่าจะไม่ได้ความอะไรแล้ว.ยิ่งจะแย่ไปอีก.

“.เพราะคนใบหน้าแบบนี้.ทำให้พี่น้องต้องตายไปเป็นจำนวนมาก.”เขาเงื้อหอก. “.ฆ่าพวกมัน.”

เมื่อหอกโถมแทงมาที่ออย.ซึ่งออยก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร.

แต่หอกนั้นก็ถูกคว้าไว้.

จุ่ยจับที่ตัวหอก.

“.เดี๋ยวสิพวก.พูดจากันดี ๆ ก็ได้.”

เสียงออยพูดว่า.

“.ไม่ต่อยตีคงไม่ได้ความ.จุ่ย.อร.จัดการที.”

ทำไมถึงเป็นจุ่ยกับอรล่ะ.

อรยังดูเอ๋อ ๆ .แต่ก็ดึงเชือกที่เป็นไอเทมของตัวเองขึ้นมา.

เชือกที่มีตุ้มมัดสองปลาย.ยาวสองเมตร.

พอเชือกอยู่ในมืออร.มันก็เหมือนมีชีวิต.

เชือกควงราวกับใบพัด.อรเองก็ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร.และมันก็พุ่งวาบราวกับมีชีวิต.

ในขณะที่จุ่ยกำหมัด.สองแขนยกขึ้นรับสองดาบ.ปลอกแขนกันดาบได้เสียงแคร้ง..

ชัคกี้พาดสายธนู.แต่อุ้มยกมือกดไว้.

“.ธนูของแกกับดาบของฉัน.อาจจะทำให้บาดเจ็บล้มตาย.เชือกของอรกับหมัดของจุ่ยก็พอแล้ว.ขนาดแอลยังไม่กล้าใช้กำลังตัวเองเลย.ตอนนี้.ฟังอาจารย์ออยเถอะนะ.”

ชัคกี้ดูร้อนใจ.

“.แล้วอรจะไปทำอะไรได้.”

“.แกเชื่อมั่นในสิ่งที่เอเลี่ยนให้เรามาหน่อยสิ.ไม่ต้องห่วงหรอกน่า.”

อุ้มอดพูดต่อไม่ได้.

“.แกคงเคยเห็นที่ฉันระลึกชาติแล้วสินะ.อรน่ะ.แต่ก่อนคงไม่ใช่ธรรมดาเหมือนกันเพียงแต่.พอเปลี่ยนภพเปลี่ยนชาติ.ความเป็นผู้หญิงก็มากขึ้น.”พูดจบก็หัวเราะ.

ชัคกี้แค่นเสียง.

“.หมั่นไส้ไอ้จุ่ย.มีโอกาสใกล้อรขนาดนี้.”

เชือกของอรราวกับมีชีวิต.เหมือนยืดได้หดได้.พุ่งซ้ายขวา.ตุ้มปลายเชือกกระแทกใส่ใครก็ล้มกลิ้ง.นี่มันมืออีกสองข้างใช่ไหมเนี่ย.

จุ่ยกระทืบเท้า.หมัดต่อยระยะสั้น.ปลอกแขนกันอาวุธ.ทำให้หมัดมวยที่แข็งแกร่งใช้ได้อย่างเต็มที่.

ไม่ช้า.คนสิบกว่าคนก็ร้องโอดโอยกันไปทุกคนแม้แต่คนที่เป็นหัวหน้า.

ออยพยักหน้า.

“.อร.รักษาพวกเขา.”

อรพยักหน้า.เก็บ

เชือกพันรอบเอว.ตัวเองหยิบตลับคล้ายตลับแป้งออกมา.เดินไปที่คนที่เหมือนหัวหน้า.แตะตามตัว.ก่อนจะเขย่าตลับ.เสียงกร๊องแกร๊ง.เมื่อเปิดออก.ก็ได้ยาเม็ดหนึ่ง.ป้อนเข้าปาก.

คนที่เป็นหัวหน้ารีบลุกขึ้น.อาการเจ็บปวดหายไปเป็นปลิดทิ้ง.แต่ก็ไม่กล้าจะตอแยอะไรอีก.

อรเดินตรวจดูสภาพของทุกคน.เขย่าตลับ.ป้อนยาที่ได้จากตลับคนละเม็ด.บางคนไม่ได้เจ็บมาก.เมื่อเปิดตลับจะกลายเป็นยาผง.ป้ายทาตามร่างกาย.

ออยเดินมาที่คนท่าทางหัวหน้า.

“.ถ้าเราต้องการจะทำร้ายพวกท่าน.รับรอง.คงไม่รักษาให้ขนาดนี้.”

คนดูท่าทางหัวหน้าชั่งใจ.ก่อนจะพูดว่า.

“.ท่านมิใช่พวกมัน.”

“.พวกไหน.”

“.ปราสาทมืด.พวกมันมาที่นี่.ถามหาผู้หญิงที่หน้าเหมือนท่านคนนั้น.ใช่.เราเคยต้อนรับนาง.ให้ที่พัก.ให้อาหาร.แต่นางก็จากไปนานแล้ว.พวกปราสาทมืดตามมาจึงไม่พบนาง.แต่พวกมันก็ฆ่าคนของเราไปหลายคนเช่นกัน.”

สมาชิกชมรมมิสตริกเข้ามารวมตัวกับอาจารย์ออย.รับฟังเรื่องราวนั้นจากหัวหน้าหมู่บ้าน.

“.คนที่หน้าเหมือนฉัน.เขาออกจากหมู่บ้านแล้วไปทางไหน.”ออยถามอีก.

“.หุบเขาอีกา.”หัวหน้าหมู่บ้านตอบ.ชี้ไปทางทิวเขาด้านหลัง.

“.นางมาคนเดียวใช่ไหม.”ดูออยจะกระหายใคร่รู้.

“.ใช่.นางมาคนเดียว.พอดีหมู่บ้านเรามีหญิงใกล้คลอดบุตร.นางได้มาช่วยเหลือให้คลอดสะดวกขึ้น.เราเลยสำนึกบุญคุณนาง.เหมือนนางจะเป็นหมอ.”

หมอ.ออยใจเต้นแรง.ใช่.แคทแน่.แคทเป็นหมอ.

แต่คนอื่น ๆ ล่ะ.ทำไมถึงมีแต่แคท.

“.ขอบคุณท่านมาก.เราคงไม่รบกวนล่ะ.”

ออยทำสัญญาณมือ.ให้ทุกคนถอยออกมาจากหมู่บ้าน.อรถึงกับร้องเย่ส.

“.ทำไมเท่ยังงี้วะกู.ฮ่าฮ่าฮ่า.”อรพูดราวกับผู้ชาย.

“.นี่คือวิชาเชือกสองถ่วงที่สาบสูญ.”เสียงแอลพูด. “.เธอรู้วิชานี้ในอดีต.และเธิร์สจัดทำไอเทมนี้ช่วยให้เธอใช้มันได้ดีขึ้นอีก.ส่วนตลับยาที่ได้.ถ้าเธอวิเคราะห์ได้ว่า.คนตรงหน้า.ป่วยหรือบาดเจ็บจากอะไร.ตลับจะสร้างยาให้เอง.”

ทั้งหกเดินกันเอื่อย ๆ.เพราะออยกำลังจดบางอย่างลงไปในสมุดบันทึกปกหนัง.

จดคำว่าหุบเขาอีกาลงไป.

เหมือนค้นด้วยกูเกิล.ข้อมูลปรากฏขึ้นใต้คำว่าหุบเขาอีกา.

“.หุบเขาที่เต็มไปด้วยอันตรายจากฝูงอีกาพญายม.ไม่ใช่อีกาจริง.แต่เป็นกลุ่มโจรที่น่าสะพรึงกลัว.และมีความเร้นลับของพลังคลื่นโอเมก้าชนิดหนึ่ง.”

ออยนิ่งเล็กน้อย.จดปากกาเขียนลงในสมุดอีกว่า.

“.พ่อ.แม่.นิ่ม.แนท.ไทเกอร์.และ..เจเปค.ทำไมไม่อยู่กับแคท.”

“.พวกเขาถูกควบคุมตัว.มีแต่แคทที่หนีออกมาได้.”

“.เรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่.”

“.สุดที่จะรายงานได้.ต้องหาคำตอบเอง.”

แปลว่า.สมุดปกหนังเล่มนี้แม้จะมีข้อมูลมากมาย.แต่ก็ใช่จะบอกได้ทั้งหมด.

อุ้มเห็นอาจารย์ออยเครียดก็อดถามไม่ได้.

“.มีอะไรหรือครับอาจารย์.”

ออยนิ่ง.แบสมุดให้ดู.

“.อือม์.”นักวิเคราะห์อย่างอุ้มให้ความเห็น. “.มองทามไลน์.แปลว่า.ญาติพี่น้องอาจารย์โดนจับตัว.พี่สาวของอาจารย์อาจจะทำอะไรให้พวกโอเมก้าเนกกะทิฟสักอย่าง.แต่ได้จังหวะก็หนีออกมา.แต่อาจจะหนีมาได้แค่คนเดียวนะครับ.”

“.คนเดียว.ทำไมถึงคนเดียว.”

“.ถ้าผมเป็นพี่สาวอาจารย์.ผมถูกข่มขู่บังคับให้ค้นคว้าวิจัยอะไรสักอย่างเกี่ยวกับโอเมก้าเนกกะทิฟ.ซึ่งท่าทางเค้าคงจะประเมินได้ว่าผลมันจะเป็นอย่างไรบ้าง.และคนที่ถูกใช้ข่มขู่ก็คือคนในครอบครัว.ทีนี้.หากงานสำเร็จตามที่พวกมันต้องการ.มันจะทำอะไรกับพี่สาวอาจารย์และครอบครัวได้บ้างล่ะครับ.”

“.ครูว่า.พวกมันคงไม่เอาไว้.คงฆ่าทั้งหมด.”

“.ทีนี้.หากครูเป็นพี่สาวของครูเอง.ก็คงทราบถึงผลบั้นปลายเช่นนี้.ดังนั้น.ทางที่ดีที่สุด.คือยืดเยื้อความสำเร็จนั้นออกไปเพื่อถ่วงเวลา.หนีก็เป็นทางเลือกหนึ่งนะครับ.”

“.หนีแค่คนเดียวเนี่ยนะ.”

“.ใช่ครับ.คนเดียวก็พอเพราะพวกมันจะไม่กล้าฆ่าตัวประกันเนื่องจากเก็บเอาไว้ขู่พี่สาวอาจารย์ดีกว่าใช่ไหม.แต่จะให้โดนจับ.ให้เผชิญหน้าเพื่อสือสารต่อรองไม่ได้เพราะจะเสียเปรียบ.อาจารย์ว่าจริงไหมครับ.”

ออยพยักหน้า.อุ้มพูดอีกว่า.

“.สถานที่ที่ซ่อนตัวได้ดีที่สุด.ควรจะเป็นสถานที่ที่ทางศัตรูก็ยากจะเข้าใกล้เช่นกัน.ผมเชื่อว่า.หุบเขาอีกา.หากมีกลุ่มคนที่ร้ายกาจชนิดที่ศัตรูเองก็ยังไม่อยากตอแยตอนนี้.พี่สาวอาจารย์ควรจะใช้ที่นั่นเป็นที่หลบภัยนะครับ.เธอน่าจะจีเนียสจนรู้กลยุทธการเจรจาให้สามารถใช้คุณค่าของตัวเอง.ต่อรองคนในหุบเขาอีกา.ปกป้องเธอนะครับ.”

ออยยิ้มละไมที่มุมปาก.

“.พี่สาวของฉันฉลาดในเรื่องการวางกลยุทธพวกนี้ที่สุด.”

แต่ก็ตกใจเหมือนกัน.ที่การวิเคราะห์สถานการณ์ทั้งหมดจะมาจากอุ้ม.

“.งั้นเราต้องไปหุบเขาอีกากันต่อ.หาทางพบแคทให้ได้.”ออยพูด.ก่อนจะยิ้มให้ประธานชมรมมิสตริก. “.อุ้ม.เธอควรจะเป็นจีเนียสด้านกลยุทธไม่ต่างจากพี่สาวฉันหรอกนะ.”

อย่างน้อย.การวิเคราะห์ทั้งหมดชี้ไปที่จุดเดียว.คือ.แคทและทุกคนรวมทั้งเจเปค.ควรจะมีชีวิตอยู่.

แค่นี้.ออยก็ดีใจสุด ๆ แล้ว.

.......

 

ความคิดเห็น