นิยา เบรานี่

มาอัพทุกวันจ้า รอติดตามกันได้เลยนะคะ ฮิฮิ

ชื่อตอน : ตอนที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2563 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21
แบบอักษร

         “สงสัยคงจะเป็นแขกของท่านเจ้าสัวน่ะครับ เพราะเสียงรถไม่คุ้นเลย” เพื่อนร่วมงานของเธอออกความเห็น มั่นใจไม่ใช่รถของทีมงานแน่ แม้ว่ากำลังคอยช่างเพิ่มอีกคนหนึ่งก็ตาม 

         พิมณาราเออออตาม ไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่นัก เพราะกำลังใช้สมาธิในการสั่งการคนงานอยู่ จนกระทั่งได้ยินเสียงว่า 

         “สวัสดีครับคุณภาค!” 

         หัวใจของพิมณารากระตุกวูบ หันมองที่เจ้าของชื่อทันที กฎเหล็กของการทำงานที่บริษัทของเขาก็คือ ห้ามเอาเรื่องงานมาปะปนกับเรื่องส่วนตัว หากเขารู้ว่าเธอพาลูกมาทำงานด้วย พานจะได้หาเรื่องไล่เธอออกอีก ก็เท่านั้น 

         ...โอ๊ยทำไมถึงได้ซวยอย่างนี้นะ ร้อยวันพันปีไม่เคยจะพาพฤกษ์เข้ามายุ่มย่ามตอนทำงานเลยแม้สักครั้งเดียว แต่พอพามาด้วยเท่านั้นล่ะ เกิดเรื่องจนได้ 

         สายตาคู่สวยรีบสอดส่ายหาตัวพฤกษ์ที่ทางเบื้องหลังเขา แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพฤกษ์ไม่ได้นั่งเล่นอยู่ตรงนั้นแล้ว พบเพียงแค่อุปกรณ์เล่นทรายวางทิ้งไว้ระเกะระกะ 

         ...ตายจริง หายไปไหนล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่าเจอกับเขาแล้วหรอกนะ 

แล้วก็พบว่าเขากำลังจดจ้องมาที่เธออย่างไม่วางตา 

         เธอเจอเขาหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้มีโอกาสได้คุยกัน ในเมื่อ เธอเป็นเพียงพนักงานระดับล่าง ส่วนเขาเป็นถึงท่านประธานที่มีอำนาจสูงสุด เหนือกว่าคนทั้งบริษัท แล้วเรื่องอะไรเขาจะต้องมาสนใจกับพนักงานระดับล่างเช่นเธอ 

และแม้ในยามที่เจอกันโดยบังเอิญที่ด้านนอกบริษัทและนอกเหนือเวลางาน เธอก็ได้แค่มองเขาอยู่ห่างๆ ไม่กล้าอาจเอื้อมเข้าไปทักหรือเข้าใกล้ เพราะกลัวเอาว่า ใครต่อใครจะนินทา คิดว่าเธออยากจะประจบประแจงเพื่อตำแหน่งหน้าที่ทางการงาน ในเมื่อปัจจุบันแค่อยู่เฉยๆ ก็ได้สร้างความอิจฉาริษยาและไม่พอใจให้กับเพื่อนร่วมบริษัทหลายกลุ่มแล้ว เพราะคนพวกนั้นคิดว่าเธอเป็นเด็กเส้นบ้างล่ะ ใช้รูปร่างหน้าตาเป็นใบผ่านทางในการทำงานบ้างล่ะ มีเพียงตัวเธอเท่านั้นที่รู้ดีว่าไม่ใช่ เธอไม่อยากจะสร้างปัญหาให้ต้องปวดหัวเพิ่ม จึงเลือกที่จะเดินออกมาจากปัญหา โดยการไม่พยายามทำอะไรให้ใครคิดถึงเธอในแง่ที่ไม่ดี และหนึ่งในนั้นก็คือ การไม่พาตัวเองไปใกล้เขา 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า เธอจะหยุดรับรู้เรื่องราวของเขาหรอกนะ ในเมื่อเขาคือหัวข้อสนทนาอันดับต้นๆ ของขาเม้าท์ในบริษัท ตั้งแต่เรื่องงาน ไปจนกระทั่งเรื่องส่วนตัว ไม่ว่าเขาจะเคลื่อนไหวหรือทำอะไร ขาเม้าท์ก็เอามาใส่สีตีไข่ได้จนน่าทึ่ง เธอจึงทำได้แค่ฟังจากหูซ้ายแล้วปล่อยให้มันออกทางหูขวา ไม่ได้เก็บมาคิดให้รกหัว 

ยกเว้น... เรื่องงานเพียงเท่านั้น เพราะเธอเป็นลูกจ้าง เธอต้องทำงานให้เขา การรู้จักเขาในแง่ของการทำงานจึงสมควรแก่การรับรู้เป็นอย่างยิ่ง 

ในแง่ของการทำงาน เขาเป็นคนเจ้าระเบียบ เจ้าอารมณ์ และมีความเป็นพ่อค้าสูง เขาเสพติดความสำเร็จยิ่งกว่าสิ่งใด เขาจะใจดีกับทุกคน ตราบใดที่เขาเป็นฝ่ายได้กำไร แต่หากขาดทุนเมื่อไหร่ เตรียมตัวโดนสายตาคู่คมสีอำพันเผาไหม้ได้เลย 

         เธอพยายามคิดอย่างเป็นกลางว่า การทำธุรกิจก็ต้องมีความเด็ดขาด และคิดเรื่องกำไรขาดทุนแบบนี้ล่ะ ซึ่งจะบอกว่าเธอค่อนข้างเอนเอียงไปทางเขาก็ไม่ค่อยผิดนัก เพราะมีโอกาสได้ทราบโดยบังเอิญว่า เขาเป็นผู้อุปการะสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยไม่ประสงค์จะออกนามหลายแห่งเลยทีเดียว หนึ่งในนั้นก็คือบ้านเด็กกำพร้าที่เคยให้ความช่วยเหลือเธอและพี่สาว  

ความคิดเห็น