marisa-faii
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กำลังเกิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 2

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2563 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กำลังเกิด
แบบอักษร

จอหน์กลับมาที่บ้านเขาเดินลากขาเข้ามาอย่างช้าๆเนิบๆเห็นแม่นั่งนิ่งตรงจุดเดิมของบ้าน มันคือมุมโปรดที่ชอบนั่งวาดรูปเสมอ

"กลับมาแล้วครับแม่"หันมามองต้นเสียง เห็นความเปลี่ยนแปรงของลูกจึงเอ่ยถาม

"เสื้อไปไหน"กระอักกระอวนก่อนตอบเลี่ยงๆ

"เอ่อ ลืมไว้ที่ไร่ครับ"

"แน่ใจเหรอ"ลุกขึ้ยเดินมาหา พยักหน้าตอบ

"อย่าให้ฉันรู้ว่าแกไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนละ ๙

งั้นฉันจะตัดไอ้นั่นแกซะ"จอหน์ยิ้มเก้อ หน้าซีดปนขำแต่ขำไม่ออก เขาเลือกที่จะหลบสายตาของคนถามแทน เบญเข้ามาลูบผมลูกชายที่เริ่มโตเป็นหนุ่มหล่อ

"จอหน์ แม่รักลูกนะ แม่ไม่อยากให้ใครมาแย่งลูกไปจากอกของแม่ ถ้าลูกแบ่งความรักให้ใคร แม่คงรับไม่ได้ที่ต้องทนเห็นลูกรักคนอื่นมากกว่าแม่ ลูกเข้าใจนะ"สองมือโอบอุ้มใบหน้าลูกชายไว้ทั้งสองข้าง เธอตบแก้มนั้นเบาๆก่อนยิ้มมุมปาก

"ครับแม่ ผมเข้าใจที่แม่พูด"

"คงหิววินะ แม่เตรียมกับข้สวให้แล้วที่ครัว"พูดพลางจะเดินไปจัดให้แต่จอหน์จับมือของแม่ไว้แล้วเดินเขเสไปจัดการเองในครัว เบญมองตามเล็กน้อย เชื่อว่สจอหน์ไม่โกหกตน

 

ลักกี้กับริชชี่รีบเข้ามานั่งโต๊ะอาหารก่อนใครเหมือนแข่งกันว่าใครนั่งก่อน ลักกี้ยักคิ่วให้พี่สาวอย่างเป็นต่อที่ก้นของเขานั่งถึงเก้าอี้ก่อน ริชชี่ใช้เท้าเตะขาน้องไปกนึ่งทีใต้โต๊ะ ปรียาชำเรืองมองใต้โต๊ะแต่มือวางจานไก่ทอดลงทั้งสองต่างแย่งกันตักน่องไก่ชิ้นโต ริชชี่มือไวกว่าจึงตักมาได้

"ชิ้นนั้นของผมนะ"

"ใครบอก ของฉันตังหาก เราน่ะชอบแย่งลักกี้"ทั้งสองต่างแย่งไก่ชิ้นต่อไปอีก

"แย่งอะไนกันลูก มีตั้งเยอะ ทำไมต้องแย่งชิ้นเดรยวกัน"

"มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีฮะแม่"ปรียาวางจานผักลง

"เอาะ จานนี้ แย่งสิ ใครจะตักก่อนดี"ต่างฝ่ายต่างใช้มือปิดตาชี้นิ้วให้กันและกันพร้อมแหวกนิ้วดูผู้เป็นแม่

"นึกแล้วเชียว"

"พี่ริชชอบแย่งของผม"คนถูกกล่าวถึงแลบลิ้นให้

"หยุดเลยลักกี้ ฉันไม่ให้ยืมเกมส์เล่นแน่"ใช้มือปิดปากทั้งสองข้าง นิ่งสงบปากสงบคำตามที่พี่สาวบอก ผู้เป็นพ่อเข้ามาสมทบที่โต๊ะ

"อะไรกันเด็กๆไม่รอพ่อเลยเหรอ"ส่งข้าวในจานให้

"พ่อช่วยพูดหน่อยสิ หน้าที่ของพี่ควรทำยังไงกับน้อง"เมื่อมีคนถือหางลักกี้รีบกอดอกยืดขึ้น ริชชี่เห็นแล้วมั่นไส้ยกมือขึ้ยเพื่อจะตีน้องแต่แลเห็นสายตาของแม่จึงลดมือลงหยิบช้อนส่งให้พ่อแทน กฤษส่ายหน้ายิ้ม ลูกชายคนเล็กเขาใช่ย่อย

"เอาละ พ่อจะพูด2เรื่อง หน้าที่ของพี่และหน้าที่ของน้อง"มองทั้งสองฝั่งเท่าเทียมกัน

"พ่อจะพูดให้ฟัง เอาหน้าที่พี่ก่อนนะริช"

"ค่ะ"

"เราเป็นพี่ ควรยอมน้องในฐานะพี่และโตกว่าเพราะน้องยังเด็ก ที่สำคัญเราต้องคอยตักเตือนสอนน้องบ้างถ้าเดินไม่ถูกทาง"

"ผมมีเข็มทิศครับพ่อ"

"ลักกี้"แม่เตือนไม่ให้พูดแทรกผู้ใหญ่

"เรามีกันแค่สองพี่น้อง พี่ต้องคอยสอดส่องดูแลแทนพ่อกับแม่ได้ ถ้าขาดพ่อและแม่ไป อย่าทำหน้าคัดค้านเรื่องที่พ่อพูด เพราะพ่อรู้ว่าลูกกำลังคิด ว่าทำไมหนูต้งยอมน้องด้วย พ่อคิดถูกใช่ไหม"

 

"ก็ไม่ได้ไปไหนนี่ค่ะทำไมต้องดูแล พ่อพูดถูก หนูคัดค้าน"

"นั่นและ เค้าเรียกว่าคนนิสัยแย่ แย่มากๆคนในครอบครัวเราเองยังไม่สนใจใยดีที่จะดูแล เช่นน้องของเรา เราจะรักใครได้ อย่างแท้จริง นี่คือพื้นฐานของความรัก ต้องเริ่มที่ครอบครัวก่อนใช่ไหมแม่"สามีโยนมาให้ภรรยาช่วยสนับสนุน

"ค่ะ แม่เห็นด้วยอย่างแรง"ผู้เป็นพ่อหันมามองลูกคนเล็ก

"ส่วนน้อง หน้าที่คือ ต้องเชื่อฟังพี่เขา ห้ามเถียงเพราะพี่คือตัวแทนของพ่อแม่ที่รองลงมาและโตกว่าเรา เราต้องเชื่อฟังเขาพี่เขารู้มากกว่าเราว่าควรทำยังไง เข้าใจกันนะลูก"ทั้งสองพยักหน้าเข้าใจหันมามองหน้ากัน

"เอาะ พี่ให้"ตักน่องไก่ที่กัดไปครึ่งหนึ่งแบ่งให้น้อง

"ผมไม่กินต่อได้มะ"

"รังเกรียจ"

"ป่าวแต่ผม ไม่ชอบกินของเหลือจากใคร"

"เหลือที่ไหน นี่แบ่งให้ชัดๆ"

 

 

ความคิดเห็น